Czy warto było czekać na The Blood of Dawnwalker?

tvgry.pl

Kiedy reżyser trzeciego Wiedźmina zakłada własne studio i wypuszcza zupełnie nowe, autorskie RPG, z miejsca wiemy, że oczekiwania będą wywindowane w kosmos. W dzisiejszym materiale na warsztat trafia The Blood of Dawnwalker – gra, która z jednej strony zachwyca klimatem, a z drugiej potrafi mocno zaskoczyć swoimi rozwiązaniami!   ✔ DISCORD: https://discord.com/invite/tvgrypl ✔ TWITCH: https://www.twitch.tv/tvgrypl_ ✔ INSTAGRAM: https://www.instagram.com/tvgrypl  Znajdź nas na: IG Oskara: https://www.instagram.com/oskar.wadowski/ X Oskara: https://x.com/o_wadowski  Materiał powstał na podstawie tekstu opublikowanego w serwisie GRYOnline.pl: https://www.gry-online.pl/recenzje/recenzja-the-blood-of-dawnwalker-rebel-wolves-stworzylo-rpg-pelne/z84992  Tekst przygotował: Krzysztof Mysiak | Czyta: Oskar Wadowski | Montaż: Oskar Wadowski  Egzemplarz gry do materiału otrzymaliśmy bezpłatnie od firmy Cenega. Nasze zasady oceniania gier znajdziesz tutaj: https://www.gry-online.pl/polityka-redakcyjna/

Transcript

00:00Reżyser Wiedźmina 3 opuszcza CD Projekt i zakłada nowe studio, by stworzyć własną, dużą grę RPG. Co mogło z tego

00:07wyjść?

00:07The Blood of Dunwalker da wam bodaj wszystko, za co pokochaliście Dziki Gon, ale niektóre cnoty skrywa zbyt głęboko.

00:14Wspomniany reżyser, Konrad Tomaszkiewicz, który tworzył Dziki Gon ponad dekadę temu, rozstał się potem z CDP-em i poszedł na

00:21swoje.

00:21Założywszy własne studio, Rebel Wolves pokierował produkcją nowej gry RPG i ewidentnie nie chciał rezygnować w niej z tego, co

00:29zadziałało w Wiedźminie.

00:30Jednak nie umieszkał wcielić też w życie świeżych pomysłów. Na dobre i na złe.

00:35Tekst przygotował Krzysztof Mysiak, czyta Oskar Wadowski.

00:40Ostrzegam lojalnie, słowo Wiedźmin będzie padało w tej recenzji często, ale zakładam, że raczej was to nie zdziwi.

00:46Nie powiecie mi chyba, iż nie mieliście skojarzeń z Wiedźminem 3 oglądając zwiastuny albo filmy z rozgrywką z The Blood

00:52of Dunwalker.

00:53Od klimatu po ogólny model rozgrywki.

00:56Niejeden element nowej gry zalatuje wiedźmińszczyzną.

00:59Aczkolwiek to nie gameplayowe, czy światotwórcze podobieństwa naprawdę się tutaj liczą.

01:04The Blood of Dunwalker robi bardzo wiedźmińskie pierwsze wrażenie, czyli bardzo dobre.

01:08Kilkugodzinny prolog rozbudza apetyt, dobitnie dowodząc, że ekipa Rebel Wolves

01:13składa się z ludzi nie mniej utalentowanych niż ci wciąż pracujący w CD Projekt Red.

01:17Twórcy znakomicie kreują atmosferę ponurego świata low fantasy

01:21i poznają nas z wiarygodnymi postaciami, których losy nie pozostawią nikogo obojętnym.

01:25W dużej mierze dzięki zajmującym dialogom i na ogół wyśmienitemu polskiemu dubbingowi.

01:30Potrafią również umiejętnie budować napięcie, wywoływać emocje,

01:34zręcznie operować kamerą w cutscenkach,

01:37budować atrakcyjne, klimatyczne lokacje,

01:39czy też projektować niepospolite zadania z zaskakującymi zwrotami akcji,

01:43a nie wspomniałem przecież jeszcze o rewelacyjnej muzyce.

01:46Tak mocne atuty ukazane graczowi przez kilka pierwszych godzin

01:49bardzo wysoko wznoszą oczekiwania wobec reszty gry

01:51i dlatego to, co dzieje się później, może przypominać zdzielenie obuchem przez czerep.

01:56Jeśli interesowaliście się Downwalkerem, na pewno słyszeliście deklarację twórców,

02:00że w założeniu ma to być narracyjny sandbox,

02:03w którym zasadniczy cel fabuły jest znany i osiągalny praktycznie od początku.

02:07To do gracza miała należeć decyzja, jak spożytkuje danemu czas,

02:11czyli 30 wirtualnych dni i nocy,

02:13by przygotować się do ostatecznej konfrontacji,

02:15wybierając spośród możliwości, z których nie da się wykorzystać wszystkich w trakcie pojedynczej rozgrywki.

02:20Tyle ambitnej teorii.

02:22W praktyce wygląda to tak, że kiedy kończycie ten jakże smakowity prolog,

02:26gra zostawia was zaledwie dwoma tropami,

02:28którymi możecie podążyć, by rozwinąć fabułę i prawie pustą mapą do odkrycia,

02:33choć na szczęście nieprzesadnie wielką,

02:34bo zgodnie z deklaracjami twórców jest ona porównywalna z Tusson z krwi i wina.

02:39Jeszcze nie brzmi to źle.

02:40Rzecz w tym, że pierwszy trop bardzo szybko się urywa,

02:43a od drugiego odstrasza was ikona czerwonej czaszki w dzienniku,

02:47sygnalizująca zbyt duże wyzwanie na obecnym poziomie postaci.

02:50The Blood of Dunwalker powtarza niestety grzech Wiedźmina 3,

02:54dzieląc otwarty świat na levelowane strefy.

02:56Wprawdzie nie ma przy nich cyferek, a jedynie owe czaszki,

02:59ale zasada jest analogiczna.

03:01Jeśli zapuścisz się za daleko na południe, na wczesnym etapie gry,

03:05pierwszy lepszy wilk może cię zagryźć jednym kłapnięciem szczęk,

03:08mimo że taki sam zwierz na północy nie będzie stanowił wyzwania.

03:11Podnosząc poziom bohatera stopniowo rozszerzamy obszar,

03:14po którym możemy wałęsać się bezpiecznie.

03:16Zatem piaskownica piaskownicą,

03:18teoria teorią, ale w praktyce zachodzi ryzyko,

03:21że kilka kolejnych godzin po prologu niemiłosiernie was wynudzi.

03:24Jeśli nie obniżyliście poziomu trudności,

03:26przez ten czas będziecie raczej skazani na eksplorowanie wciąż niewielkiego wycinka mapy

03:30i wykonywanie miałkich aktywności,

03:32które kojarzą się raczej z grą Ubisoftu,

03:35aniżeli dziełem współtwórców Wiedźmina,

03:37dysonans może zatrwożyć.

03:38Problem stanowi dwór.

03:40Jedna z kluczowych mechanik w The Blood of Dunwalker,

03:42nasz wielki wampirzy, a raczej wrak i żył wróg,

03:45kniaź Brancis, który uwięził rodzinę Coena,

03:48ma trójkę przybocznych zwanych bojarami.

03:50Dobranie się im do skóry leży w naszym interesie,

03:52żeby urosnąć w siłę i ułatwić sobie przeprawę w epilogu,

03:55a w tym celu musimy najpierw sabotować operacje owych poruczników,

03:59prowokując ich do ujawnienia się.

04:01W praktyce wygląda to tak, że eksplorujemy świat

04:03z grubsza na chybił trafił

04:05i wspinamy się na wieżę, by obsiewać mapę znakami zapytania,

04:08pod którymi kryją się atrakcje pokroju miejsc mocy,

04:11czy lesz potworów,

04:12a także zadania nabijające pasek gniewu bojarów.

04:15Te uważam za największe rozczarowanie w The Blood of Dunwalker.

04:18Liczyłem na ciekawe linie fabularne,

04:20dorównujące zadaniom z prologu.

04:21Niestety zamiast tego trwonimy czas na takie bzdury jak czyszczenie posterunków z żołnierzy,

04:26uwalnianie eskortowanych więźniów,

04:28bądź niszczenie beczek z krwią,

04:30czy innych zasobów kluczowych dla funkcjonowania małego imperium wampirów.

04:34I chociaż twórcy starali się urozmaicić te aktywności,

04:37wplatając w nie czasem wybory moralne,

04:39bądź małe niespodzianki,

04:40ostatecznie i tak zostawiają cierpki posmak.

04:43Dzieląc się w redakcji wrażeniami z The Blood of Dunwalker,

04:45szybko ukuliśmy termin UBI zadania

04:47na określenie wszystkiego, co związane z dworem.

04:50Gdy zaś będziecie oddawać się tym jakże pasjonującym czynnościom,

04:54szybko zwrócicie uwagę na jeszcze jeden potencjalny problem.

04:57Czas w tej grze to bardzo abstrakcyjny konstrukt,

05:00a sposób jego upływu nie każdemu przypadnie do gustu.

05:03Stoi w miejscu tak długo, jak biegacie sobie tylko po świecie

05:06i w nic się nie mieszacie.

05:07Gdy jednak zechcemy w coś się wmieszać,

05:09dadzą o sobie znać tak zwane segmenty czasu,

05:12na które podzielone są doby.

05:13Być może zdziwicie się odkrywając,

05:15że otwarcie skrzyni ze skarbem lub nauką umiejętności

05:18pochłaniają jeden segment,

05:19a porąbanie kilku beczek, aż trzy,

05:21zależnie od tego, jak ważna jest dana akcja dla narracji,

05:24bądź jak istotnie wzmocni bohatera.

05:26Jest to abstrakcja, jak mówiłem zaprojektowana przez Rebel Wolves,

05:30w taki sposób, by gracz czuł presję

05:32i przypadkiem nie zdążył zrobić wszystkiego w trakcie jednej rozgrywki.

05:35Czy w limicie czasu jest jakaś wartość dodana dla gry?

05:38Mam co do tego dużo wątpliwości.

05:40W praktyce spokojnie zdążycie zobaczyć wszystkie najciekawsze wątki fabularne

05:44i chociaż do epilogu można dotrzeć kilkoma drogami,

05:47nie widzę w The Blood of Dawnuker większej regrywalności niż choćby w takim gothiku.

05:52Ba, to już dzieło Piranha Bytes prędzej nazwałbym narracyjnym sandboxem,

05:55bo oferuje mocniej rozgałęzione i wykluczające się wzajemnie ścieżki w środkowej fazie opowieści.

06:01Tymczasem w grze Rebel Wolves wykluczają się co najwyżej epilogi

06:04i oczywiście puenty wybranych wątków pobocznych.

06:07Na szczęście po omówionym przed chwilą okrutnie żmudnym segmencie gry

06:10The Blood of Dawnuker może ulec cudownej transformacji i wrócić do formy z prologu.

06:15Dopiero gdy awansujecie Coena o kilka lub kilkanaście poziomów,

06:19zależnie od wybranego stopnia trudności.

06:21Kiedy już utorujecie sobie drogę do innych obszarów poza lennem pierwszego bojara,

06:25a zwłaszcza do miasta Svartrał,

06:26będziecie mogli wreszcie oddać się szukaniu fabularnych perełek w tej grze.

06:30Jest ich sporo, tylko trzeba się za nimi dobrze rozejrzeć.

06:33The Blood of Dawnuker nie zaserwuje Wam na tacy swoich największych skarbów.

06:36Wychodząc z prologu dostaniecie za darmo jeden znakomity wątek wpisany od razu do dziennika,

06:41choć i tak nie powinniście próbować zająć się nim tak od razu,

06:44bo opieczętowano go wspomnianą czerwoną czaszką.

06:47Resztę jednak przyjdzie Wam odkryć samodzielnie,

06:49po prostu eksplorując otwarty świat.

06:51Nie chcę niczego zaspoilerować,

06:52dlatego powiem tylko tyle, że pod względem opowieści,

06:55emocji, kreacji postaci, dialogów czy dylematów moralnych,

06:59najlepsze zadania w Dawnukerze nie ustępują tym z Wiedźmina 3,

07:02nawet wątkowi Krwawego Barona.

07:04Choć męczyłem się przez parę godzin po prologu,

07:06to później gra wciągnęła mnie bez reszty

07:08i nie mogłem się doczekać powrotów do Kotliny Sęgorskiej.

07:11Musiałem tylko rozwinąć postać na tyle,

07:13by móc swobodnie rozglądać się za ciekawymi zajęciami

07:16i być może obniżyć troszkę poziom trudności.

07:19Dzieło Rebel Wolves nad Wiedźminem góruje natomiast w swobodzie,

07:22jaką pozostawia graczowi.

07:23Jeśli nie przepadacie za ślepym grzebaniem w piaskownicy,

07:26ucieszy Was informacja, że na trop najważniejszych wątków

07:29da się trafić na więcej niż jeden sposób.

07:32Misję można rozpoczynać niejako od środka,

07:34po prostu odwiedzając odpowiednie lokacje,

07:36a przebieg części z nich jest nad podziw nieliniowy.

07:39Przegapiłem to było często powtarzanym zdaniem,

07:42gdy wymienialiśmy się wrażeniami z przygodami w redakcyjnym gronie.

07:45Ponieważ Coen tak naprawdę nie potrzebuje nikogo,

07:47by dotrzeć do twierdzy swojego wielkiego wroga,

07:49gracz jest w stanie uśmiercić prawie każdą postać.

07:52Nawet tak ważną jak wybranka serca bohatera.

07:54Powoduje to również, że zadania zaopatrzono w liczne rozgałęzienia

07:58uwzględniające takie możliwości.

07:59W tym względzie istotny jest zwłaszcza dualizm rozgrywki

08:02z podziałem na dzień i noc.

08:04Jako tytułowy wędrowiec świtu,

08:05czyli człowiek nie do końca przemieniony we Wrakira,

08:08pod osłoną księżyca pijemy krew

08:09i posługujemy się nadludzkimi mocami,

08:12na czele z chodzeniem po ścianach

08:13i teleportowaniem się na krótkie dystanse.

08:16Kiedy jednak Sangora oświeca słońce,

08:17wracamy do normalności.

08:18Choć dostajemy na ten czas czarnoksięską magię do dyspozycji,

08:22obie kategorie nadprzerodzonych umiejętności

08:24mają indywidualne zastosowania w świecie gry

08:26i sprawiają, że pewne działania

08:27stają się możliwe tylko za dnia lub tylko nocą.

08:31Wymusza to na graczu trochę planowania,

08:32a w przypadku części zadań

08:34stwarza ciekawe możliwości.

08:35Na przykład próbując dostać się do jakiegoś sklepu w mieście,

08:38możemy uzyskać zupełnie inne rezultaty

08:40i pchnąć zadanie w nieoczekiwanym kierunku,

08:43włamując się przez balkon na piętrze w nocy,

08:45zamiast wejść frontowymi drzwiami

08:47i próbować rozmawiać z właścicielem,

08:48gdy przybytek jest otwarty.

08:50W każdym razie możecie spędzić

08:51w kotlinie sangorskiej kilkadziesiąt godzin,

08:53odkrywając jej liczne sekrety,

08:55wędrując,

08:56słuchając wspaniałej muzyki

08:58i po prostu chłonąc klimat.

08:59A jest co chłonąć, muszę nadmienić.

09:02Urzekła mnie swojskość tej krainy,

09:04wyrażająca się zwłaszcza w przyziemnych dialogach mieszkańców,

09:06wśród których dominują prości wieśniacy,

09:09obrotni mieszczani oraz nieprzyjaźni

09:10i często wulgarni,

09:12ale przy tym całkiem ludzcy żołnierze i strażnicy.

09:15Dużo przyjemności sprawiło mi

09:16przechadzanie się po Svartrow

09:17i podsłuchiwanie,

09:18o czym rozmawiają ludzie na ulicach.

09:20Robotę robi tutaj w szczególności

09:22wyśmienity polski dubbing,

09:23choć niepozbawiony delikatnych zgrzytów,

09:25jak chociażby nadmierna teatralność części aktorów,

09:28w tym Jacka Mikołajczaka w roli Brancisa.

09:30Dodam tutaj, że Rebel Wolfs

09:32stworzyło bardzo ciekawe uniwersum,

09:34które tak naprawdę nie odbiega znacząco

09:35od średniowiecza znanego z kart historii.

09:38Akcja gry toczy się bowiem w połowie XIV stulecia,

09:40choć istnieją w nim wampiry,

09:42upiory, koboldy czy magia,

09:44w istocie są to marginalne zjawiska.

09:46Czy może raczej były,

09:47dopóki Brancis nie zrobił czegoś

09:49nie do pomyślenia nawet dla innych wrakirów,

09:51tworząc własne państewko.

09:53Tutejsi ludzie żyją na co dzień

09:54bardzo przyziemnymi problemami,

09:56a najgroźniejszym, co grasuje po lasach,

09:58są z reguły tylko niedźwiedzie.

10:00Na tym tle uniwersum Wiedźmina

10:01zakrawa wręcz na high fantasy.

10:03No więc można tu spędzić kilkadziesiąt godzin,

10:06ale ile trzeba spędzić,

10:07żeby przejść tę grę?

10:08I to jest trudne, a zarazem ciekawe pytanie.

10:11Jak wspomniałem, zasadniczy cel fabuły

10:13jest graczowi znany od początku.

10:15Sprawdziłem, od razu po zakończeniu prologu

10:17zawędrowałem do Svartra,

10:18a gdy podszedłem pod mury zamku Brancisa,

10:21zobaczyłem komunikat z ostrzeżeniem,

10:22że zbliżam się do tak zwanego punktu bez odwrotu.

10:25Przeskoczyłem na dziedziniec

10:26i oczywiście pierwszy z brzegu wróg

10:28ukatrupił mnie jednym ciosem.

10:30Czy zatem można powiedzieć,

10:31że fabuła jest króciutka i bardzo prosta?

10:34Tak, ale nie.

10:35Zadania i inne aktywności rozsiane po świecie

10:38służą nie tylko temu, by wzmocnić Coena.

10:40Dają też dodatkowe opcje na to,

10:42by poradzić sobie ze stojącym przed nim wyzwaniem.

10:44Czy to poprzez wyeliminowanie części zagrożeń,

10:46czy zdobycie sojuszników oferujących

10:48inne drogi na zamek niż samotny, frontalny szturm,

10:51czy uzbrojenie bohatera w moce i artefakty.

10:54Wykonujemy je również,

10:55a raczej przede wszystkim po to,

10:56by poznać szerszy kontekst opowieści,

10:58który okazuje się całkiem zajmujący.

11:00Co istotne, w tej grze

11:01nie ma tradycyjnego podziału

11:03na zadania główne i poboczne.

11:04Pomijając przypięty do ekranu na stałe,

11:06nadrzędny cel,

11:07uratuj swoją rodzinę,

11:08wszystko co dano Coenowi do roboty,

11:10w taki czy inny sposób

11:11łączy się z jego misją.

11:13Bohater nie trwoni czasu na minigry

11:14i nie biega na posyłki.

11:16Podoba mi się to skupienie.

11:17Dzięki temu,

11:17debla to w Dan Walker

11:18unika dysonansów typowych

11:20dla jakże wielu RPGów.

11:21Masz świat do uratowania,

11:23ale całymi dniami

11:24ryżniesz w karty w tawernie.

11:25Nie w tej grze.

11:26W każdym razie,

11:27to do Was należy zadecydowanie,

11:28kiedy przestać wzmacniać Coena,

11:30bądź poszerzać swoją wiedzę

11:31i przeprowadzić operację

11:33odbijania rodziny

11:33na jeden z odblokowanych sposobów,

11:36oczywiście w granicach danego nam czasu,

11:38choć rozgrywka wcale nie kończy się

11:39po upływie limitu.

11:40Problem może pojawić się w sytuacji,

11:42gdy taką decyzję zechcecie podjąć przedwcześnie,

11:44to znaczy,

11:45zanim osiągniecie

11:47by sprostać wyzwaniom czekającym na Was w epilogu.

11:50Problem to tym większy,

11:51że najważniejsze wątki fabularne

11:53mogą się wyczerpać,

11:54zanim wbijemy odpowiedni level,

11:56pomijając oczywiście te związane z bojarami,

11:58a gra w zasadzie

11:59ani nie sygnalizuje,

12:00iż Coen jest gotowy na epilog,

12:02ani nie ostrzega o śmiertelnym niebezpieczeństwie.

12:04Zresztą wielu tutejszym zadaniom

12:06można to zarzucić.

12:07Czaszka notorycznie nie pokazuje się w dzienniku,

12:09a w środku przygody

12:10potrafi wypaść na nas miniboss,

12:12któremu nie sposób sprostać.

12:14Pół biedy, jeśli możemy zwiać

12:15i wrócić kiedy indziej,

12:16lecz nie zawsze mamy ten przywilej.

12:18Zdarza się nawet,

12:19że areny otaczają niewidzialne ściany,

12:21no a taki Feller potrafi wybić z imersji.

12:23Skoro wspomniałem o jednym mankamencie dziennika,

12:26dodam od razu,

12:27że panuje w nim bajzel.

12:28Prawie każda czynność jest tam zapisywana

12:30jako osobne zadanie na wspólnej liście.

12:32Od likwidacji żołnierzy

12:33w jednym z licznych obozów

12:34po wieloetapową przygodę

12:36z ważnym sojusznikiem.

12:37Bardzo przydałoby się rozbić je na zakładki,

12:39na przykład wątki poszczególnych bojarów

12:41i sojuszników osobno,

12:42albo dodać opcje ich sortowania.

12:44Na szczęście wszystkie misje widać

12:46na estetycznej mapie

12:47i można je wybierać z jej poziomu.

12:49Zostając przy temacie interfejsu,

12:51problematyczny bywa też ekwipunek.

12:52System przedmiotów zaprojektowano

12:54podobnie jak w Wiedźminie 3.

12:56Zbieramy wielką rozmaitość śmieci,

12:58uzbrojenia,

12:58magicznej biżuterii,

12:59mikstur, balsamów,

13:01składników rzemieślniczych,

13:02książek, grupieci itd.,

13:04a w plecaku też wnet zaczyna panować nieporządek.

13:07Brakuje powszechnej w dzisiejszych grach

13:09opcji oznaczania rzeczy

13:10jako przeznaczonych do szybkiej sprzedaży.

13:12Irytujące bywa też automatyczne

13:13przełączanie zestawu wyposażenia

13:15na dzień i noc.

13:16Jednak w ogólnym zarysie

13:17interfejs oceniam jako

13:18dobrze zaprojektowany,

13:20przemyślany,

13:21atrakcyjny wizualnie

13:22i dość przejrzysty.

13:23Pochwała należy się też twórcom

13:24za liczne opcje

13:25dostosowywania rozgrywki

13:26do własnych potrzeb,

13:27szczególnie w odniesieniu

13:28do poziomu trudności,

13:29położenia kamery

13:30czy systemu walki.

13:31System walki to kolejny element,

13:33który nie każdemu przypadnie do gustu,

13:35zwłaszcza na początku przygody.

13:37Potrzeba czasu,

13:37by opanować atakowanie

13:39i blokowanie ciosów

13:40w czterech kierunkach.

13:41Wprawdzie twórcy starali się

13:42wziąć na to poprawkę,

13:43udostępniając tak zwane

13:44omni-ataki i omni-bloki.

13:46Przy ich użyciu

13:47wystarczy wciskać jeden guzik,

13:48nie wychylając gałki analogowej

13:50pada w odpowiednią stronę.

13:51Zużywa to jednak

13:52więcej kondycji postaci,

13:53no i w praktyce

13:54trudno efektywnie

13:55toczyć starcia w ten sposób.

13:57Ponieważ zaś wrogowie

13:58potrafią sparować

13:59większość ataków Coena,

14:00kluczowe staje się

14:01wykonywanie perfekcyjnych bloków

14:02i uników,

14:03czyli zasłaniania się

14:04bądź odskakiwanie w ostatniej chwili,

14:06by wytrącić przeciwnika z równowagi

14:08i odsłonić go na nasze ciosy

14:10na parę sekund.

14:11Innymi słowy,

14:12gracz w walce

14:12powinien wykazywać się

14:13dobrym refleksem.

14:14Na szczęście można

14:15wydłużyć okienko czasu

14:16na perfekcyjne bloki i uniki,

14:18rozwijając odpowiednie umiejętności,

14:20o ile zdobędzie się

14:21odblokowujące je podręczniki

14:22lub zmieniając ustawienia rozgrywki.

14:25Da się też włączyć autoblok.

14:26Zajęło mi to ładnych parę godzin,

14:28ale w końcu polubiłem walkę

14:29i zacząłem czerpać z niej

14:31sporo satysfakcji.

14:32Podoba mi się fakt,

14:33że twórcy mieli ambicje

14:34przełożyć na grunt gry wideo

14:36prawidła prawdziwego fechtunku,

14:37bez piruetów

14:38czy sztampowych fikołków

14:39i zrobili to w bardziej

14:40przystępny sposób

14:41niż Warhorse Studios

14:42w Kingdom Come Deliverance.

14:44Pojedynki są bardzo ładnie animowane,

14:46brutalne i emocjonujące.

14:48Urozmaicają je zaś

14:49specjalne ataki

14:50z drzewka umiejętności Coena.

14:51Zarówno te magiczne

14:52i wampiryczne,

14:53jak i konwencjonalne

14:55oraz, ciekawostka,

14:56te przepisane

14:57do konkretnych egzemplarzy broni.

14:58Niestety na dłuższą metę

15:00w starcia wkrada się powtarzalność,

15:02spowodowana ograniczoną

15:03liczbą archetypów przeciwników,

15:04z którymi się mierzymy.

15:05Znamienny jest fakt,

15:06że w arsenale bohatera

15:08nie ma nic poza mieczami.

15:09Niby da się używać

15:10toporów czy killoffów,

15:11lecz każdej broni

15:12przepisano te same animacje,

15:13a wśród ludzkich adwersarzy

15:15nie spotykamy nawet

15:16klasycznych tarczowników

15:17ani łuczników.

15:18W ogóle zaskakuje

15:19znikoma liczba wrogów

15:20potrafiących atakować na dystans.

15:22Dzikich zwierząt

15:23bądź nadprzyrodzonych istot

15:24jest z kolei tylko kilka rodzajów.

15:26Dają tutaj o sobie znać

15:27budżetowe ograniczenia

15:28studia Rebel Wolves,

15:29mającego w szeregach

15:30160 deweloperów.

15:31W dzisiejszych czasach

15:32to mało jak na grę

15:33aspirującą do kategorii AAA,

15:36a CD Projekt Red

15:37zatrudniał prawie

15:37setkę osób więcej

15:38w zespole tworzącym

15:39Wiedźmina 3 w 2015 roku.

15:41Owe limity przejawiają się

15:43również w aspektach

15:44takich jak

15:44relatywnie mała różnorodność

15:46biomów w otwartym świecie

15:47czy brak mechaniki pływania,

15:49bo nigdzie w Kotlinie Sangorskiej

15:51nie ma wody

15:51sięgającej Coenowi

15:52wyżej niż do pasa.

15:53Nieobecna jest też

15:54opcja personalizacji

15:55wyglądu bohatera,

15:57choćby fryzury,

15:57lecz nie są to wady.

15:59Mniejsza skala

15:59dobrze służy

16:00Dawnwalkerowi.

16:01Jeśli planujecie kupić

16:02The Blood of Dawnwalker,

16:03wysłuchajcie też

16:04ostrzeżenia na koniec.

16:05Na ten moment gra

16:06cierpi na pewne

16:07problemy techniczne.

16:08Największym z nich

16:09jest optymalizacja.

16:10Jak można było się spodziewać

16:12po programie stworzonym

16:13na Unreal Engine 5.

16:14Grafika wprawdzie

16:15nie ma się czego powstydzić,

16:16ale nie aż tak,

16:17by uzasadnić

16:18kiepską wydajność.

16:19Mam komputer wyposażony

16:20w procesor

16:21Intel Core i7-9700F,

16:2332 GB RAM-u

16:25i kartę graficzną

16:26Radeon RX-9070XT.

16:29Gra podsunęła mi

16:30wstępne ustawienia Ultra

16:31w rozdzielczości 4K,

16:32lecz z FSR

16:33w trybie zbalansowanym.

16:34Efekt?

16:35Średnio komfortowe

16:3645-55 klatek na sekundę

16:38przez większość czasu

16:39i zjazdy w rejon

16:4025-35 FPS-ów

16:42podczas przechadzania się

16:43ulicami z fartrau

16:44pełnymi ludzi.

16:45Znamienny jest też fakt,

16:46iż kolegom i koleżankom

16:47w redakcji grającym

16:48na konsolach

16:49nie było dane

16:50włączyć trybu wydajności

16:51w 60 klatkach

16:52przed premierą,

16:53bo ekipa Rebel Wolves

16:54pracuje nad nim

16:55do ostatniej chwili.

16:56Unreal Engine

16:56ewidentnie dał

16:57deweloperom w kość.

16:59Oprócz tego

16:59w The Blood of Dunwalker

17:00zdarzają się

17:01obecnie sporadyczne błędy.

17:02Raz program wysypał się

17:03do pulpitu

17:04w dość niefortunnym momencie,

17:06bo w trakcie

17:06jednej z finałowych walk.

17:07Ponadto

17:08dwa czy trzy razy

17:09nie załączył się

17:10skrypt w zadaniu,

17:11zmuszając mnie

17:11do wczytania

17:12wcześniejszego stanu gry.

17:13Dlatego dobrze,

17:14że można zapisywać

17:15tak często,

17:15jak tylko dusza zapragnie.

17:17Pod koniec przygody

17:17odnotowałem też

17:18drobne nieścisłości fabularne

17:20względem wyborów,

17:21których dokonałem,

17:22ale to tak naprawdę

17:23tyle z poważniejszych rzeczy.

17:24Oprócz tego

17:25parę razy dźwięk

17:26ulegał dziwnemu wytłumieniu,

17:27no i poprawek

17:28do poraża się

17:29sterowanie bohaterem

17:29podczas wspinaczki.

17:30Wchodzenie na ściany

17:31z pomocą wrakirzych umiejętności

17:33momentami działań poradnie,

17:35co irytuje,

17:35zwłaszcza kiedy

17:36próbujemy dostać się

17:37na miejskie balkony,

17:38a robimy to często

17:39lub unikamy kolczastych pnączy.

17:41Coen ma też

17:42drażniącą tendencję

17:43do niekontrolowanego

17:44zaślizgiwania się

17:45ze skał

17:45czy pochyłych dachów.

17:46W ogólnym zarysie

17:47stan techniczny

17:48The Blood of Dawnwalker

17:49nie wypada źle

17:50jak na dzisiejsze

17:51standardy branży,

17:52ale nie jest to

17:52oczywiście żadne

17:53usprawiedliwienie.

17:54W każdym razie

17:55raczej nie musicie

17:56lękać się

17:56poważnych błędów.

18:01na zasadnicze pytanie.

18:03Czy jest to gra

18:03godna polecenia?

18:04Jak najbardziej,

18:05ale pod pewnymi warunkami.

18:07Dawnwalker jest grą dla Was,

18:08jeśli poszukujecie

18:09przedstawiciela gatunku RPG,

18:11możliwie zbliżonego

18:12do Wiedźmina 3

18:13pod kątem poziomu narracji.

18:14Jeśli zależy Wam

18:15na odczuwaniu silnych emocji,

18:17stawaniu wobec

18:18trudnych dylematów moralnych

18:19w odcieniach szarości,

18:20spotykaniu wyrazistych postaci

18:22i przeżywaniu

18:22zajmujących opowieści,

18:24The Blood of Dawnwalker

18:25może okazać się

18:26strzałem w dziesiątkę.

18:27Musicie mieć jednak

18:28na uwadze

18:28to, o czym mówiłem wcześniej.

18:30Zespół Rebel Wolves

18:31nie stworzył samograja,

18:33w którym fabuła

18:33rozwija się klasycznie i liniowo.

18:35W tym tytule

18:35nie jest ona

18:36wprost serwowana graczowi,

18:38pozostawiając mu

18:38głównie bieganie

18:39do kolejnych celów,

18:40zaklikiwanie potworów

18:41i dokonywanie wyborów

18:42w dialogach.

18:43Nie.

18:43Tutaj trzeba włożyć

18:45odrobinę wysiłku,

18:46żeby odkryć

18:46wszystkie smakowite

18:47narracyjne kąski.

18:49Nie zdziwię się,

18:49jeśli tacech Adanukera

18:50Was odepchnie.

18:51Ba, gdyby nie

18:52recenzencki obowiązek,

18:53ja sam prawdopodobnie

18:54porzuciłbym grę

18:55krótko po prologu.

18:56Nie lubię przeszukiwać

18:57piaskownic po omacku

18:58i tracić czasu

18:59na trwialne aktywności

19:00pokroju wybijania

19:01wrogich posterunków.

19:03Jeszcze bardziej

19:03nie lubię grindować

19:04punktów doświadczenia,

19:05żeby móc zająć się

19:06ciekawymi rzeczami,

19:07ale dlatego tym bardziej

19:08jestem rad,

19:09że obowiązek zatrzymał mnie

19:10przy Donaukerze na dłużej

19:11i pozwolił poznać bliżej

19:13Ankę, Lakre, Słowika

19:14i wielu innych bohaterów,

19:16którzy dorównują

19:16Tris, Jenefer

19:18czy Jaskrowi.

19:18W Kotlinie Sangorskiej

19:20spędziłem łącznie

19:20ponad 40 godzin,

19:22choć wystarczyłoby

19:23mniej niż 30,

19:24by osiągnąć

19:25satysfakcjonujące zakończenie.

19:26Dodatkowy czas

19:27poświęciłem na badanie

19:28różnych możliwości

19:29w zadaniach,

19:30zaglądanie w zakamarki

19:31i ślęczenie nad wielce

19:32intrygującymi książkami

19:33w bibliotekach.

19:34Gdyby nie recenzencki deadline

19:36miałbym co robić

19:37jeszcze przez co najmniej

19:38kilkanaście godzin.

19:39Z zaznajomienia się

19:40z tym tytułem

19:40jestem rad tym bardziej,

19:42że Deblatow Danuoker

19:42najwyraźniej stanowi

19:43wstęp do całej sagi

19:45Wędrowca Świtu.

19:46XIV-wieczne Karpaty

19:47są tylko pierwszym

19:48przystankiem na drodze

19:49przez historię.

19:50Ba, w czerwcu twórcy

19:51wskazywali nawet

19:51na możliwość

19:52przeniesienia akcji

19:53w którymś sequelu

19:54do współczesności,

19:55czyli na terytorium

19:56wampira Maskarady.

19:57Sami chyba przyznacie,

19:58że zapowiada się to

19:59co najmniej intrygująco.

20:01Tekst przygotował

20:01Krzysztof Mysiak,

20:02czytał Oskar Wadowski.

Category

Transcript

Comments

Recommended