00:00อีกว่า บายวันนึง ลมเหนือพ
00:12ัดแรง ลอดผ่านหุบเขา
00:15ชายหนุ่มนักเดินทาง แบกหอบ
00:17ผ้าไว้บนไหล
00:18เขาเดินอย่างยากลำบาก แทบจะใส
00:20่ลมหลายที เพราะกระแสรมแร
00:23ง
00:24เขาหยุดพักที่ริมทาง พร้อ
00:26มทั้งตะโกนกล่าวโทษสายล
00:27มไปว่า
00:29นี่ลม เจ้าจะพัดแรงไปไหน ข้า
00:31จะเดินทางมันทำให้ข้าลำบาก
00:33ชายหนุ่มเหลือบไปเห็นนักปรธ
00:35ผู้นึง นั่งพักทигรอยู่ที่ก้
00:36อนหินใหญ่
00:37อย่างไม่มีสโทษสถามใด ๆ จึง
00:40ได้ตะโกนถามไปว่า
00:41ท่านนักปรธรรมแรงสิจนแ
00:43ฤบ stumbled ยืนไม่อยู่ เหตะได้ท่านจร
00:44ิงยังหนังเย็นใจเช่นนี้ได้
00:47นักพรชด์ได้ยินก็ยิ้มอย
00:48่างจายเย็นแล้วเอยว่า
00:50ฬมพัดแรงเป็นเรื่องธรรมชา
00:53ติ
00:53นั่งพักสักหน่อยเดียวก็สงบ
00:55แล้ว
00:56เหตุใดจึงต้องไปกลาวโทษก
00:58ระแสฬมดอ Lifu
00:59จะไม่ถือโทษได้อย่างไร
01:00เพราะกระแสฬม ท่านให้คนเดินท
01:02างลำบาก
01:03ข้ายิงรีบรีบอยู่
01:04ฬมพัดแรง เพราะหุกเขามัน
01:07แคบ
01:07ไม่ใช่เพราะ甚
01:08รมอย่ากแรงชายหนุ่นิ่งไปสะ
01:11ครู่แล้วจึงได้ถามกลับไปว่า
01:13คันไหมคำว่าอย่างไร
01:15ลมมันก็พลัดตามปกติเพีย
01:17งแต่แถวนี้เป็นหุบขาวแคบ
01:19จึงบีบลมให้มารวมกันก็เลย
01:21แรงกว่าปกติ
01:23ขนาhteนั้นกระแสรมก็สงบลง
01:25พอดี
01:26นักพรสจึงยืนขึ้นและตั้
01:28งท้าจะเดินทางต่อ
01:30ก่อนที่นักพรสจะเดินจากไปนะคะ
01:32ใบหนุมจึงได้เอ่ยถามไปว่า
01:34แล้วมันต่างกันอย่างไร ลมแร
01:36งหรือหุกเขาแคบ
01:37มันก็ทำให้เราเดินทางมีได้เหม
01:39ือนกัน
01:40มันก็เหมือนความทุกข์ที่พ
01:41ัดผ่านเข้ามา
01:43มันจะแรงหรือไม่ขึ้นอยู่ก
01:45ับจิตใจกว้างหรือแคบ
01:46หากจิตใจกว้างใหญ่แม้ทุก
01:49ใหญ่เข้ามา
01:50ก็ไม่ทำให้จิตใจสะทกสะทาน
01:52แต่หากจิตใจคับแคบ ความทุ
01:54กเล็กน้อยเข้ามา ก็ทำให้จิตใ
01:57จว้าวุ่นเสียแล้ว
01:59เมื่อชายหนุ่มได้ฟังก็เงียบ
02:00เขาหันหน้าไปมองใบย่าที่ปิ
02:02ดบริว ด้วยใจที่สงบขึ้น แล
02:04้วก็หันกลับไปเอ่ยกับนัก
02:06พรษว่า
02:07ข้าเข้าใจละหลักครับท่าน
02:08นักพลamos
02:09มีหน้ามีว่าข้าจะเดินทางไปท
02:11ี่ไหน
02:11ลมมก็เหมือนจะตั้นข้าอยู่เสม
02:13อ
02:13แฮจริงแล้วลมมีได้ต้านข้
02:15า
02:16แต่หุบเขาในจิตใจของข้าแ
02:17ค่บเกินไป
02:18หากว้างพอ ลมยอมพัดผ่านโด
02:20ยมีติดคัด
02:24ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้
02:26ลมแรงเพราะหุบเขาแค่บ
02:28ใจว่าวุ่นเพราะความคิดแ
02:30คบ
02:37ที่จะให้บันพั�قผ่านไป
02:46หน่าร้านกาแฟ Bonolit โนวม ริมถนน
02:48กลิ่นหอมกรุ่นของคาแฟ ค
02:50ั่ว
02:50ลอยออกมาประทะอากาศยามเช้า
02:53ชายหนุ่มท่าทางสุขอยืนอยู่ใ
02:55นร้าน
02:56เท่าแกขา แล้ว การอธาราจนะ
03:00ผู้อย่างถามควบเข้า
03:01ไม่нокรวบกร Understanding ไว้ discretű websites
03:04ไม่รู้สิข้าเบื่อความวาน
03:06กินประยามจนมันรู้สึกจืด
03:07ชื่อตร้ายรสชาติแล้ว
03:09เห็นได้ท่านจริงไม่ชอบความ
03:10จืดชื่อตนักเหล่า
03:12มันเหมือนกับชีวิตค่าตอน
03:13นี้
03:13มันจืดชื่อตร้ายความหมาย
03:15ไม่มีอะไรให้น่าจดจำ
03:17เช่นนั้นก็เชิญหนังรอที่โต๊
03:18ะ
03:19เดี๋ยวขาจะเอาไปซื้อพ
03:24กาแฟของท่านได้แล้ว
03:29ผมจริงๆด้วย
03:30แต่หอมเข้มถึงใจ
03:31นี่แหละคือรสชาติของกาแ
03:33ฟ
03:33ท่านทำอย่างไรหรือกาแฟถึงได
03:35้หอมเช่นนี้
03:36การที่กาแฟจะหอมได้นั่น
03:38มันก็ต้องผ่านการขวบเอาเมล
03:40็ดจนใหม่เครียมมาก่อน
03:42บางที่ชีวิตที่มีความหมาย
03:44มันก็ต้องผ่านการเขียวกรับ
03:45ผ่านอุปสักษมากก่อนเช่นกั
03:47น
03:48เอ้ม Hej ! ค่าก็คิดเช่นนั้น
03:50Lust
03:57Gjamjean
03:58ซ้ายล่มพัดกลิ่นไม้เก่า ร
03:59ิมท่าน้ำ
04:01ชายหนุ่มยืนมองชายชะรา ที่ก
04:03ำลังปล่อยอาหารให้ปลาในบ
04:04่อ
04:05ท่านลุง ท่านมาให้อาหารป้าท
04:07ี่นี่ทุกวันเลยอย่างนั้นหรือ
04:08ค่าเห็นท่านมาอยู่ที่นี่ทุกว
04:10ันเลย
04:10ทุกวัน ตราบที่ยังมีแรง
04:12โยนมันลงไป
04:14แล้วท่านไม่คิดว่าพวกป้านี้
04:15มันจะเบืออาหารซ้ำซากบ้างห
04:17รือ
04:17ยะว่าแต่เบื่อเลย บางทีมันอา
04:20จไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความเบื่อ
04:22คืออะไร
04:23เห็นได้ท่านถึงคิดเช่นนั้น
04:25มันก็เหมือนกับคนบางคน ที่ยั
04:27งกินความหวังซ้ำเดิมทุก
04:29วัน
04:29ความหวังซ้ำเดิมมันเป็นอย
04:31่างไรอย่างนั้นหรือ
04:32ก็ความหวังที่ไม่มีวันเป็
04:34นจริง แต่บางคนก็ยังกินมั
04:36น
04:36กินประโยคเดิมเดิม ซ้ำแล้ว
04:38ซ้ำเหล่า พรุ่งนี้จะดีกว่
04:40าเดิม
04:41หรือสักวันความพยายามจะเห็
04:43นผล ทั้งที่ในใจก็รู้ดีว่
04:45า
04:46อาจจะต้องกินคำเดิมไปจนตาย
04:49แต่มันก็เป็นอาหารชนิดเดี
04:50ยว
04:50ที่พอจะทำให้ชีวิตดูได้ โดย
04:53ไม่ต้องยอมแพ้
04:55อืม ก็ถูกของท่าน
05:06แดดสุดท้าย ศาสีซ้ำจัดจ
05:08้าน ลอดผ่านช่องว่างของบายไม้
05:11ลงบนพื้นญ่า ใช้หนุ่มคนนึ
05:13ง นั่งพักบนมานั่ง
05:15มองเห็นเด็กหนุ่มคนนึง กำลั
05:17งวาดรูปอยู่
05:18เจ้าวาดอะไรอย่างนั้นหรือ ข้า
05:20วาดเมืองที่ข้าอยากอยู่
05:22แล้วมันต่างจากเมืองนี้มากไหม
05:24ก็ไม่ตางมากรอกแค่ไม่มีคนเร็
05:26กรีบ ไม่มีคนเร็กรีบแล้วมั
05:28นจะเป็นเมืองได้อยู่หรือ
05:30คาก็ไม่รู้เหมือนกัน คาก็คิด
05:32ว่าบางทีที่บ้างเมืองมันวุ
05:33่นวายก็เพราะมีคนเร็กรีบมา
05:35กเกินไป
05:36แสดงว่าเจ้าอยากให้เมืองมีค
05:38วามสงบอย่างนั้นหรือ
05:39ทูกต้อง
05:40อาจจะเป็นไปได้ญ่าก
05:41บรанายุคสมัยแห่งการแข่ง
05:43ขัน
05:43คงไม่มีใครกล้าบพอที่จะหย
05:45ุดเดิน
05:46และให้คนอื่นแซงหน้า
05:47ขาก็คิดเช่นนั้น
05:48แต่บังทีเราอาจจะไม่ต้องเดิน
05:50เร็วมา
05:51แค่เดินให้ท่านความคิด
05:52และความต่องการที่แท้แจง
05:54ของใจตัวเองก็พอ
05:55fille Greer
05:56ขาก็ว่าเช่นนั้นเช่นกัน
05:57ujeว trig be whom emperor
06:06นางเมืองเมืองนึง มีชายแบลกหน
06:08้าผู้นึงตั้งแผงขายแผงที่
06:10ขุมทอง
06:11เขาอ้างว่า ในหุปเค้าลึกร
06:13ับแผงนึง มีสายแร่ทองคำฝ
06:15ังอยู่มากมาย
06:16แต่ต้องรีบไปขุด ก่อนที่คนอื่
06:18นจะขุดไปหมด
06:20เร่เขามาเร่เขามา
06:21โอกาสจะเป็นเสร็จที่เป็นของท
06:23ุกท่าน
06:23แผนที่นี้จะนำถั่นไปยังคุม
06:25ทอง
06:25แต่ต้องรีบหน่อยนะเดี๋ยวคนจะข
06:27ุดกันไปจนหมดเสียกก่อน
06:30ผู้คนเมื่อได้ยินก็ต่างพาการเห
06:32่ซื้อแผนที่
06:33บ้างก็ไปเตรียมพ 한
06:34แต่ขณะนั้นเองก็ได้มีชายแก
06:52่คนนึงเดินผ่านเข้ามา
06:54เห็นเหตุการณ์จึงเอ็ยขึ้น
06:56ว่า
06:56หากเจ้ารู้ว่ามีทองอยู่จริง
06:58เหตุใจเจ้าจื่งมีไปขุดเอง
07:00แต่กลับมาทำแผนที่ขายให้คนอื่
07:03น
07:03ชายหนุ่มได้ฟังก็ฉะงัก
07:05แต่แล้ว ชายคนขายแผนที่ก็ผู้แ
07:07ท้งขึ้นมาว่า
07:08เพราะขายเมตต้า ไม่ยากให้สมบ
07:10ัตย์ตกอยู่กับคน迫
07:11แต่ยากให้คนอยากค balloon ใดไม่โอกาส는
07:14ร่ำรวยยังไร
07:15เมื่อได้ยินคำว่า โอกาส ก็ทำ
07:17ให้หัวใจของชายหนุ่งเต้นแร
07:19ง
07:19ความหวังผสมกับความกลัว
07:21ว่าจะพลาดโอกาส
07:22ทำให้เขาไม่ฟังเหตุผลของชายแ
07:25ก่
07:25เขาซื้อแผนที่ และออกเดินทาง
07:28ทันทีในวันรุ่งขึ้น
07:31แต่เมื่อไปถึงสถานที่ในแผนท
07:33ี่ กลับไม่พบทองคำเลยแม้แต่น
07:35ิดเดียว
07:37หลายวันต่อมา เขากลับมาด้วยม
07:40ือเปล่า
07:44หายแผ่นที่หายไปแล้ว หลือเพี
07:46ยงเสียงหัวร่อของสายลม
07:48ความกลัวว่าจะพลาดโอกาส ม
07:50ักทำให้คนเชื่อโดยขาดสติ ขา
07:53ดการตร่ายตรอง และความรอบครอ
07:55บ
07:55การมีความหวังไม่ผิด แต่ต้
07:57องไม่ทำให้เราหยุดใช้เหตุผล
08:07น่ะหุบเขาเห็นหนึ่งที่ร่ำ
08:08ลือว่า มีทองฝังอยู่ใต้ดิ
08:10นมากมาย
08:12ชายหนุ่มผู้มีความหวังเดิน
08:13ทางมา พร้อมความฝันว่าจะร่
08:16ำรวยจากการขุดทอง
08:18เขาแวะร้านเล็กๆที่ตั้งอยู่ร
08:20ินทาง เป็นร้านของชายแก่ที่ข
08:22ายทุกสิ่งที่นับขุดทองต้
08:24องการ
08:25พลัว อาหาร น้ำดื่ม เต้น ขณะ
08:29จ่ายเงิน ชายหนุ่มได้ถามชายแก
08:31่ด้วยความสงสัยว่า
08:33ลุงอยู่ในที่ที่มีทองคำอยู่ท
08:34ุกหวนแหง ทำไมไม่ขุดทองเองล
08:36่ะครับ มาขายของแบบนี้เมื่อไห
08:38ร่จะร้วย
08:39ชายแก่หัวเร่ะเบาๆ
08:40ถ้าคี่เกียร์นะ ขุดไปก่อนเน
08:42ื้ย
08:43ชายหนุ่มยิ้มขำ คิดว่าลุ
08:45งคงไม่รู้คุณค่าของสิ่งท
08:46ี่อยู่รอบตัว
08:49วันแล้ววันเล่า ชายหนุ่มคุ
08:50ดหาทองคำ คุดแล้วคุดอีก เป
08:53ลี่ยนจุดแล้วเปลี่ยนอีก คุ
08:55ดลึกลงไปจนมือด้าน พลัวส
08:57ึก อาหารหมด
08:58เขากลับมาซื้อของที่ร้านชายแ
09:00ก่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้ง
09:02ที่เขาถาม ชายแก่ก็ยังคมตอ
09:05บเหมือนเดิม
09:06หากี่เกียดนะ
09:09หลายเดือนผ่านไป หรือดูเปลี่ย
09:11น ชัยหนุ่มเริ่มหมดหวัง ไม่
09:14เจอทองแม résult แต่เสร็จเสี้ยว
09:16วันหนึ่ง เขาเดือนกลับมาที่ร
09:18าณด้วยแบนหน้าเหนื่อยล้า
09:21ลุง ฆ่าว่าจะเล่อขุดแล้ว ถ
09:22้าขอขายพลัวคืนให้ลุงก็
09:24แล้วกัน ให้เท่าไหร่ก็ได้
09:26ชัยแก่อ apenasรับพลัวมายอย่าง
09:27ใจเย็น มองชายหนุ่มด้วยสายตา
09:29เมให้ตา
09:30เจ้าเข้าใจแล้วอย่างนั้นหรื
09:32อเข้าใจอะไรครับ
09:33ชายแก่ยิ้ม
09:34ท้องมีอยู่จริงแต่ไม่ใช่ว่า
09:36ทุกคนจะขุดเจอ
09:37ขุดคนมันง่ายกว่าขุดท้อง
09:40ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อน
09:41จะหัวร้อออกมาอย่างขมคืน
09:44ลุ่มมีได้คี่เกียบแต่แค่ร
09:45ู้ว่าอะไรที่ได้เงินแน่ๆ
09:47ชายแก่พยักหน้า
09:49คนขุดท้องมีรู้อ่าจะรวยเมื่อ
09:50ไร
09:51แต่คนค้ายปลัวรวยแน่นอน
09:53ซ้ายลงเอ่ยๆ พัดผ่านร้านซ้
10:04อมรองเท้าเล็กๆ ริ่มทาง
10:06ที่วันนี้เงียบเหงากว่าปกต
10:08ิ
10:08ชายชราผู้หนึ่งเดินมาพร้อม
10:10กับรองเท้าเก่าขาด
10:12ที่สภาพร่อแร่เต็มที
10:15รองเท้าคู่นี้ดูจากสภาพคงผ
10:17่านอะไรเยอะนะครับ
10:18เขาพูดเบuments รางพริกรองเท้าไปมา
10:22ชายชาราทอนหายใจ ก่อนเล่าเรื่อง
10:24ด้วยน้ำเสียงหน่อยล้า
10:26รองเท้าคู่นี้เป็นของค่ะ ตั้ง
10:28แต่สมัยเต็ม เงงงานใหม่- ๆ
10:30เรายากจน แต่ค่าอยากพานางไปตลาด
10:34ในเมืองสักครั้ง
10:36ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างตั้งใ
10:38จ
10:38แล้icop bourg เป็นยังไงต่อครับ
10:40วันนั้นฝนตกนัก ทะม้นเป็น
10:43ครjay
10:43ข้าก็เลยให้นางขึ้นหลัง แล้ว
10:45เดินฝ่าโครนไป
10:47รองเท้าคู่นี้จมโครนจนเละ แต่
10:50ข้าก็มีความสุข
10:54ใช่หนุ่งวางมือจากรองเท้า
10:56อืม แล้วหลังแต่นั้นล่ะครั
10:58บ
10:58ก็เหมือนทุกวัน ข้าใสรองเท
11:00้าคู่นี้ไปทำงานรับจาก
11:02ตั้งแต่เช้าจรดคำ แล้วก็กลั
11:05บไปกินข่าวกับนาง
11:07อืม ท่านลุง นี่มันไม่ใช่รอง
11:09เท้าธรรมดาเลย
11:10แต่เป็นเครื่องเตือนใจถึงความ
11:11ภาคเพียญ
11:12เพื่อคนที่รอคอยท่านอยู่
11:14รองเท่าคู่นี่พังไปหลายครั้ง
11:16แต่ข่าก็ษ Pues มันทุกครั้ง
11:18ถึงมันมิลง
11:20ครามนี่ยังพอจะซ่อมได้ไหมละ
11:22รณณ์
11:23มันมีตัวง่ายๆ หรอครับ
11:24ข้าเชื่อว่ามันคงจะเหมือนกั
11:26บความรักของท่าน
11:27ที่ไม่มีทางพังทันลาย
11:28ไม่จะเจอกับอุปสักเพียงใดก
11:30็ตาม
11:30ค่าจะซ่อมรองเท้าคู่นี้ให้เห
11:32มือนใหม่ที่สุด
11:33เท่าที่จะทำได้เลย
11:35ชายชารามองหน้าชายหนุ่ง
11:37ด้วยแวลตาที่มีความหวัง
11:39ขอบใจมากนะผ่อนหนุ่ง
Comments