00:02ยามค่ำคืน ในมืองหลวง ดวง
00:04จัรร์รอยเด่นอยู่เหนือลังค
00:06าเรือน
00:07แต่แสงที่สว่างที่สุดมาจากโ
00:09รงนิ้วเก่าแก่ själ learns
00:11ที่นี่คือ ที่พักใจและ dunja เขา
00:14แก่ผู้คน
00:15รวมทั้ง Π. ที่มักจะมาดูผลิง
00:18ิ้วเป็นประจำหลังเลิกงานท
00:20ุกเย็น
00:21คืนนี้โรงนิ้วกําลังแสดง
00:23บทบาทที่ป.
00:24อภัยคุ้นเคย คุณชายร่ำรวย
00:26สูงสักที่มักปรอมตัวเป็
00:28นคนยากจนเพื่อทดสอบใจคน
00:30บนเวทีนักแสดงงิ้วในชุ
00:33ดที่ปักอย่างประนีช แต่แต่งหน
00:35้าให้ดูมอมแมม ตามบทบาทข
00:37องขอทาน
00:38ซึ่งความจริงคือทายาตของ
00:40มหาเศษธี กำลังคุกเข่าอยู่
00:42ข้างถนน
00:43โอ้ ค่าสิ้นเนื้อประดาต
00:45ัว ร้ายที่พักพิง ต้องทนหนา
00:47วเน็บอยู่ข้างทาง ฉะไหนจริง
00:49ไม่มีใครเห็นใจค่าเลย
00:51อภัยนั่งเบียดเสียดกับผู้
00:53คนในแถวหน้าสุด ดวงตาของเข
00:55าเปล่งประกาย ด้วยความเชื่อมั่
00:57นในเรื่องราว
00:59ฉากดำเนินต่อไป เมื่อหญิงช
01:01่าราผู้ยากไหร้เดินผ่านมา และ
01:04ยื่นสละเป๋าหนึ่งลูกให้แก
01:05่ขอทาน
01:07เอาไปเธอดขอทาน ถึงค่าจะมีน
01:09้อย แต่ก็มีอาจทนเห็นเพื่อนม
01:11นุษย์ต้องอดอยากได้ เสียงคุ
01:14ณชายลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้
01:15าเปรียมสุข
01:16ท่านยาย คุณธรรมของท่านนั้น
01:18ช่างใหญ่หลวง แถวจริงแล้ว
01:20ค่าคือประทานปร้อมตัวมา ค
01:21่าจะทำให้ท่านยายร่ำหรวยเป็น
01:23การตอบแทน
01:25ผู้ชมเปลดมีดังกับกล้อง แ
01:27สนเพียงสั่งประที่ใบหน้าของ
01:29อาภัย เขายิ้มอย่างถึงควา
01:30ใจ
01:31อืม นั่นคือศัตรรมที่แท้
01:33จริงของโลกใบนี้ ความดีย่
01:35อนได้รับการแทนเสมอ
01:52นิ้วคุณธรรม อรุนรุ่งจ
01:59ับขอบฟ้า
02:01อภัย นุมพนักงานสำนักงาน
02:03ผู้มีกิริยาสุภาพ เดินมุ
02:05่งหน้าไปยังหอการค้า อันเป็
02:07นที่ทำงาน
02:09หางตาพรันเห็นร่างของขอทาน
02:11แก่ผู้นึง สวมเสื้อผ้าปุ
02:13ปะขาดวิ้น กำลังคุยเขีย
02:15กองขยะ
02:16อาภัยเห็นดังนั้นจึงถามว
02:18่า
02:18ท่านรุ lip เห็จไทยถึงมาคุยเข
02:20ียกี่าแบบนี้ล่ะ ขามาคนดูเพ
02:22ื่อจะมีข้องกินอะไรเหลือให้พอ
02:24ได้กินได้บ้างนะ
02:25อาภัยเห็นดังนั้นก็เกิดค
02:27วามส่งสาร จึงหยิบสรรเปบช
02:29ิ้นงามที่ต้นตั้งใจจะเก็บไ
02:31ว้กิน มือกลางวันยื่นให้
02:33ท่านลุง รับนี่ไปเถิด ข้ายัง
02:35พอมีพอเหลือแบ่งปัน
02:37โอ้ ไอนุม เจ้าจังเป็นคนที่
02:39มีน้ำใจดีเสียจริง ๆ ยุท
02:41ภพนี้มีอะไรสินคนดีจริง ๆ เลย
02:43อาไภ่ยิ้มรับไม่ได้ถือส
02:45า และรีบเร่งเข้าไปในห่อการค
02:47้าเพื่อเริ่มงาน
02:51ขณะที่เขากำลังทำงานอยู่นั้น ห
02:53ัวหน้างานผู้เชี่ยมโหดและปากร
02:55้าย ก็เดินตรงเข้ามา เพร้อมส
02:57ีหน้าทําึงถึง
02:59นี่ siis แอ้ภัย!นั้นจะให้ เจ้ารับ
03:01ผิดชอบเมื่อวาล เจ้าทำผิดพ
03:02ลาดเยอะเลย
03:03ทำงานชุยแบบนี้ ค่ะคงไม่อา
03:05จจะให้เจ้าทำงานทีนิตต่อไปอ
03:06ีกได้แล้วและ
03:07เจ้าจงไปเก็บข่าวของ และออกไป
03:09จากสมัครงานแห่งนี้เสีย
03:11จะให้ค่าย้ายไปทำงานที่ใหม่อย่าง
03:12นั้นหรือ ไล่ออกตั้งหากเล่า
03:14ท่านหัวหน้า ปุ่นให้โอกาสข
03:16้าแก้ตัวด้วยเถิด ค่ะเพิ่
03:17งเข้ามาทำงานได้มีกี่วันเอง
03:19มีมีโอกาสอีกแล้ว ไปซะ
03:21อภัย หาลังไปอย่างหมดอะไรตาย apenas
03:24เขาเดินขอตกไปชั้นล่างของสํ
03:26านักงาน
03:27และกําลังจะเดินออกจากอาคาร
03:30แต่เมื่อเงยน่าขึ้น ซ้ายตาพ
03:32รัน ประทา กับเงาของ ไกลบางคน
03:34เขาคือลุ่งขอทานคนเมื่อเช้าก
03:37ําลังเดินเข้ามาหาเค Brillomm'd
03:39รอยยิ้ม ลุ่งขอทานยืนมองหน
03:41้าอภัย
03:42อางภัยเพลงพันไปแช่ชั่วย้
03:43ำเดียว
03:44ไอ้ acredิม. ให้ด้วยเจ้าแค่จริ
03:45งสีหน่ามุนหวองถึงเทียงน
03:46ี้
03:47อาไพ่คิดขึ้นได้ทันทีว
03:48่า
03:49รุงขอทานจะมาอยู่ในหรอกค้าแ
03:51ห่งนี้ด้วยอย่างไร
03:52นี่มันเหมือนฉากในนิ้วคุณ
03:53ธรรม ...
03:54ที่น niveau หรือคุณน่างใหญ่ debil
03:58กล้อม till choixสอบน้ำใจค้าใน
03:59่ ๆ เลย
04:00อาไพ่คุกเข่าลงไป path
04:02ท่านคือท่านประทานพูดเป็นผ
04:04วก่อน
04:14ทินก็น่าแตกดังเพลง เขารี
04:16บลุกขึ้นมาทันที
04:17จะทำงานอยู่ที่นี่หรือ ช่วยพาค
04:20่าไปหน่อยสิ
04:21เออ ได้ครับท่านลุง
04:22แต่เมื่อเขาหันหลังกลับไป ก
04:25็เห็นพวกพนัศงานต้อนรับ เข้
04:26าแถวตบมือกันใหญ่
04:28อาไฟจึงคิดขึ้นมาทันที
04:30ว่า
04:31พวกท่านมาเข้าแถวตบมือต้อน
04:32รับท่านประทานอย่างนั้นหรือ
04:33เปราทานอา LIKE พวกค่ามาซ้อมร้
04:36องเพลงปีใหม่กันต่างหาก
04:37จะผ่านก็ริ� � CNC ไปอย่ะเกก튼
04:40อาไ betrayal เจิน就到ลุงขอทาน เธอต่อ
04:42ไป
04:43เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสอง เท่านด
04:46ังผมAmericans fi
04:47เมื่อมาถึง หัวหน้าก็โคงคำน
04:49ับทันที
04:50อาไ反欸 เห็นดังนั้นก็ดีใจ
04:52มาก เขาหั่นไปพูดกับลุงขอท
04:54าน
04:55ในที่สุดความจริงก็เปิดเลย
04:56แล้ว
04:57ขนาดหัวหน้ายังต้องมาโข้ง
04:58คำนับให้
04:59ท่านต้องเป็นท่านประทาน
05:00พร้อมตัวมาอย่างแน่นอน
05:01แต่แล้วหัวหน้าก็ลุกขึ้น แล
05:03้วพูดขึ้นมาว่า
05:05แม้โช somos จริง ๆ เก็บเงินเลยต่
05:06างหนึ่งเรียน
05:07ไม่รู้ว่าใครมาทำตกไหว้ ว่า
05:09แต่พวกเจ้ามาทำอะไรอย่างนั้นหรืช
05:11อ่ะเออข้าพ towards ลุงท่านนี้มาร
05:13ับเงี้ยขนชรานะครับ
05:14แต่เมื่อของหน้าได้เห็นหน้าของ
05:16ลุงขอทาน ก็ได้อุดฐานขึ้น
05:18มาทันที
05:19นี่ท่านคือ ท่านคือท่านประท
05:21านใช่ไหมครับ
05:22ท่านคืออาจารย์ไม่เรื่อยเจ้า
05:23ของบทเพลงขาดักเจ้าใช่ไหม
05:25ถูกต่องแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะม
05:27ีคนจำขาดได้
05:28จะมารับเบี่ยงชิบเข้าไปที่โต
05:30้นวนเลย
05:31และแล้ว ลุงขอทานก็เดินไปเข้
05:33าคิว
05:34เพื่อรับเบี้ยคนชาราอย่างสบายอ
05:36ารมณ์
05:37เมื่อได้รับเบี้ยคนชาราเรียบร
05:39้อยแล้ว
05:40พวกเขาก็เดินลง และออกจากสับน
05:42ักงานแห่งนั้นทันที
05:44อาไภษ์รำพึงรำพันกับต
05:46ัวเองว่า
05:47ว้า นึกว่าจะเหมือนกับในง
05:49ิ้ว ทำไมในชีวิตจริง ทิ้ง
05:51ไม่มีประติหารแบบนั้นบ้างนะ
05:53แต่แล้วทันใดนั้น ลุ่มขอท
05:55านก็หันมาทางชายหนุ่ม ด้วยแว
05:57วตาจริงจัง และกล่าวด้วย
05:58น้ำเสียงหนักแน่นว่า
06:03อาไภษ์ได้ยินดังนั้น ก็แ
06:08ทบหยิบลงหายใจ มาแล้ว ในที่
06:10สุดท่านก็ยอมเปิดเผยตัวเส
06:12ียที
06:13ลุ่มขอทาน ลวงมือเข้าไปใน
06:15กระเป๋าเสื้อผ้า ที่ขาดวิน
06:17อย่างช้าๆ แล้วหยิบแผ่นกระ
06:19ดาษใบนึงออกมา
06:20ท่านจะมอบหมายตำแหน่งใหญ่ให้
06:22แก่ค่าอย่างนั้นหรือ นี่บั
06:23ดรถราคาสุขี่ร้านอาตี รถ
06:26หายสิบเปอร์เซ็นต์ ค่ามีอยู่
06:27สองใบ ใช้ไปแล้วใบหนึ่ง หลือ
06:29อีกใบหนึ่งจะออกไปกว่าแล้วก
06:31ัน จะได้มีแรงสู่ชีวิตต่อ
06:33อาไภ่ยื้นอึ่ง ความฝันอ
06:35ันยิ่งใหญ่สลายลงในพริศ
06:36ตา dır ม.ขอทาน หมอปัดล่ดราคา
06:39ให้ชายesar หนุ่ม แล้วก็เดินจากไป
06:42ก็จบแล้ว คงจะไม่มีอะไรหนือคว
06:44ามคาดหมายได้อีกแล้วเเละ เราคง
06:46ต้องตกงานตามเดิม
06:47นี่ะหนาชีวิตจริง มันไม่ม
06:49ีทางที่จะสวยหรูเธอวานั้งนิ
06:51้วไปได้หรอก
06:52แต่แล้วทันใดนั้นหัวหน้างาน
06:54ของอภัย
06:55ก็เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
06:57ด้วยสีหน้ากระอักระอัว leกน้
06:59อย
06:59นี่อภัยขาไปตัวสอบบัญชี
07:01ดูอีกทีแล้ว
07:02ความผิดผลาดที่เกิดขึ้นนั้
07:04น
07:04เกิดจากสมุติบัญชีที่ขาด
07:05ม่อมไม้ให้เจاؤอ้าเอง
07:06เจ้าไม่ได้ผิดเลย
07:08แทนจังทํางานได้ละเอียดด้
07:09วยส zawsze
07:09เจากลับเข้ามาทำงานเหมือนเดิม
07:11ได้นะ
07:12เอาอย่างนี้ เดี๋ยวค่าจะให้เงิ
07:13นพี่เศษเจ้าเป็นการปรอบใจ
07:15ชายหนุ่มตอบขอบคุณอย่างงง
07:17ๆ
07:18อ...เออ..ขอบคุณครับหวลน่ะ
07:22อาไฟมองบัตรولดราคาในมื
07:24ออย่างงงๆ
07:26แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเข้าใจใ
07:27นศัจธรรธรรของชีวิต
07:33เยี่ยนวันนั้นหลังเลิกงาน
07:35อภัยก็ได้ไปกินสุกกี้ จากบ
07:37ัดลดราคาที่เขาได้มา
07:40เขากินสุกกี้อย่างอร่จอร่อย
07:42พลางก็นึกขึ้นว่า
07:44นี่แหละคือความจริงของโล
07:45ก ในชีวิตจริงนั้น
07:47ไม่มีใครปลอมตัวมาเพื่อมอบ
07:48โชคใหญ่
07:49ให้เราเพื่อตอบแทนความดีเพีย
07:51งเล็กน้อยหรอก
07:51สิ่งที่เราทำดีไปแล้ว นั่นแหล
07:53ะคือรางวัลในตัวของมันเ
07:55อง
07:59หลังจากกินซุกี้เสร็จแล้ว
08:01เขาก็ได้ไปดูงิ้วที่โรงงิ้
08:03วที่เดิม
08:04อย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ แสง
08:07ไฟสีเหลืองนวนจากตะเกียงน
08:08้ำมัน
08:09สองครทบใบหน้าของเขา บนเวทีก
08:12ำลังแสดงฉากที่คุณชาย
08:14ซึ่งถูกเปิดเผยความจริงว
08:16่าเป็นมหาเศษธี กำลังมอบ
08:18ทองคำให้หญิงชาราผู้ยากไร้
08:21กุณทําของท่านแนะนำพาโชค
08:23ลาบมาให้ท่านแล้ว
08:25ผู้ชมปรบมือแร่สอง อาไฟว
08:27์อ moet c h g
08:29แต่วันนี้ อาไฟว์ยิมภัางบาง
08:31อย่างเข้าใจไม่ได้รู้สึก ตื่น
08:33เต้น
08:33อย่างเกินจริง troubles rij , eo
08:36เมื่องงิ้วจบ อาไฟลุกขึ้
08:38นยืน และ เดินออกจากโรงงิ้ว
08:41ภายใต้แสงจั้นที่สว่างสวย
08:44แสงจากดวงจันนั้น ไม่ได้สว่
08:46างเท่าแสงบนเวทีงิ้ว
08:48แต่เป็นแสงที่เย็นตา และให้ค
08:50วามจริงอย่างที่โลกเป็น
08:53ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้
08:55ความดีงามย่อมีรังวันตอ
08:58บแทน
08:59แต่รังวันนั้นอาจไม่ได้หมายถ
09:01ึงปฏิหาร
09:02หรือโชคลาบ อันยิ่งใหญ่
09:04ที่พริกชีวิต
09:05แต่อาจเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ
09:07ที่ค่อยๆ ทำให้เราจะเรินเก้าวหน้
09:10าเช่น ความเชื่อใจ
09:11และความไว้วางใจ ซึ่งเป็นส
09:14ินทรัพท์ที่มีข้าที่สุด
09:15ในการสร้างเครือขายที่เคือร
09:18์กูลกัน เงือสิ่งอื่นใด
09:20รังวัลของความมีน้ำใจทERT
09:22ที่แน่นอน คือ ความอิ่มเอมใ
09:24จ
09:27อยากมีความคิดที่แกล่งกล้
09:29า ต้องฝึกปรือปัญญายุทธ
09:32ิ
09:39ปัญญาหยุด ชูดช่วยคน ให้ได้
09:45หลุดวัน ความถุกเท่น
09:49ปลุ่มปลอบใจ ให้หลุ่มเย็
09:54น ให้ได้เห็น ความเป็นจริง
Comments