- 17 hours ago
Category
🎥
Short filmTranscript
00:01เร็กเข้ามา เร็กเข้ามา ทุเรียน
00:03เกรดพรีเมมีม ...
00:04เนื้อคลิมมี่ ลูกร был missed 100 บา
00:06ท นาทีทอง จ้า
00:08เจ้..เจ้ ทุเรียน ลูกรรั้ยมี
00:09จริงๆ อย่างนั้น หรือ
00:11มีจริง Grill C ที่ร่านเจ้น อีetas
00:13ทุเรียนเอาหรือเปลา ถึงขาย
00:15ราคาต่ำขนาดนี้
00:16ของดี เกรดพรีเมมีม จ้า
00:18เนื้อคลิมมี่ ...ทางการรับล
00:20องเลย
00:21ใครแบบนี้ไม่ขาดทุนหรักคร
00:22ับเจ๊
00:23ขาดทุนก็ยังคาย เพราะอยากให
00:25้คนได้กิน
00:26และเจ๊อยากจะช่วยเกษตรกรด้วย
00:37ตลาดเช้ายามแดดยังโอน
00:39กลิ่นทุเรียนรอยออกมาจากแผ
00:40งเฮียห้ง
00:41ราวกับประกาศอำนาจ
00:42ทุเรียนวางเรียงรายเป็นพัน
00:44เนิน
00:44ดุดก้องทัพที่จัดแถวรอร
00:46บ
00:47น้ำตั่งตรงทุกลูก
00:48ไม่มีหลูกใดย้อมกล่มหั
00:49ว
00:50อคริว เดินล่ากรถเก็บขยะพาน
00:52มา
00:53ตามเสนทางที่เขาเดินมาทุกชาว
00:55สวมเสือแขนสั่นศีสาน reys
00:57ที่ซักมานานจนศีจากลาไปแล้ว
01:00โดยไม่ได้ทิ้งขอความไวก
01:01ว่นเกินเดินตามลักมาติด ติ
01:03ดตามเคย
01:05ทุเรียนครับทุเรียน
01:06กันปีเสส GREat Premium
01:11เขาหยุดมองทุเรียนอยู่คู่ไย
01:13เหมือนคนที่เห็นสิ่งที่ไม่เคย
01:14คิดว่าตัวเองจะหยุดมộง
01:17อาทิวหยุดทำไม
01:18ว่อนเกินเจ้าเคยกินธุรียน
01:20ไหม
01:20ข้าเคยแต่ดม
01:22ดมอย่างเดี๋ยวไม่นับร���ก
01:23เน Bringing Mills แผล นันก็ไม่เคยมันแ
01:25ผง своейไม่มีปัญญาศื้อ
01:26เหี่ยโหง眼Mmนเจ้าของแผง
01:27หันไม่เห็นอาทิวมองดูธุร
01:29ียนของตัวเองอยู่
01:30ยังไม่ยอมไปไหน
01:31DING ชีน่ากดเปลี่ยนทันที เหมื
01:33อนคนที่เห็นแมว กำลังจงปล่
01:35่ág
01:35เฮ้ย มองอะไร
01:36สารหรูปยังพวกจ่าว
01:38ดูแบบเดียวก็รู้เลยว่าไม่มี
01:39ปันยาซื้อ
01:40รีอกไปกลา ๆ เลย
01:41เดี๋ยวลูกคา คา เดร็กกลิarz
01:42คญาของพวกจ่าวแล้ว
01:43เขาใจพิดคิดว่าทุเรียน Elon
01:45Haas cloth
01:45คัดเกรดของค่าเป็นทุเรียน
01:47เน่าเสียหมด
01:48แล้วมันลุกราเท่าไหร่เลยคร
01:49ับเฮีย ถึงว่าค่าจะไม่มีป
01:50ัญญาสื้อ
01:51ลุกราหาร้อยบาท เป็นยังไง
01:53ไม่มีปัญญาสื้อใช่ไหมล่ะ
01:54เฮียเขาก็พูดถูกนะชิว
01:56เออ รู้แล้ว ทุกเรียนค่ะเนี่
01:58ย มอนทองแทะ เกร็จพรีเมียม
02:00ขอค่าใหญ่ในธนาครณ์ เมื่อ
02:02เศรษทีเขาถึงมาซื้อได้
02:03ไม่ใช่คนเก็บขยายามพวกเจ้า ไป ไป อย
02:06่ามายืนบางร้าน ทำ nies일Just For more
02:07ทำให้ลกคาคลอื่นนี้หมด ค่าต้
02:09องกินเถอะๆ เหสอีก��ได้หรือเห
02:10รอ
02:10ไม่ได้กลินก็มีราคาเหมือน
02:12กัน นี่อย่าดูถูกคนเก็บขยาย
02:14ามพวกค่าให้มากักนะ
02:16ของแค่นี้ พวกค่ามีปัญญาซื
02:17อกินได้สบาย ไ้ล่ล่ะ เงินยุ
02:19นไนนั้ย
02:20เออ ข้าไม่ได้เอามาด้วย เดี๋ยว
02:22ข้าจะกลับข้าหลือหาไปเอา
02:23เงินมาซื้อ
02:24เช่อ เอาเงินมาก่อนแล้วถึงมาค
02:25ุยโว้
02:27อาชิวเดินออกมายางหัวเสีย ม
02:29ือกำรถหลากแน่นเกรง เรากลับ
02:31จะบีบให้แบน
02:33อาชิว เจ้ามีเงินมาซื้อจริ
02:35งๆหรอ ข้าไม่เห็นเจ้ามีเงิน
02:37ขนาดนั้นมาก่อนเลย
02:40เออ เข้าไม่มีรอก แต่มันกรวจ
02:42อย่างนา ที่ถูกเขาหยามต่อหน้
02:43าคนข้างตลาดแบบนั้น
02:45แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ
02:46ถ้าก็จะซื้อทุเรียนเหี้ยหง
02:48แล้วแก่กินต่อหน้าให้แกจ
02:49อยไปเลย
02:50แต่มัน 500 นะ ไม่ใช่ 5 บาท จะไปเอาเง
02:53ินจากไหน
02:54เออ เข้าว่าจะลองไปปรึกษาลุ
02:55งอูดู
03:13นักปราดทุเรียน และแล้ว ทั้
03:20งสองกว่าเดินเก้าเท่านัด
03:22ไปยังสถานที่ปลายทาง ที่ไม่ค่
03:24อยมีใครยากไป
03:26ห่องสวมสาธารณะท้ายเมือง ตั้
03:28งอยู่ยางสกบลังตึกเกา
03:30ขนางไม้ผู้มีร้อยคราบเกาแก้
03:32เป็นลวดลายคล้ายแผนที่โลก
03:34ที่ไม่มีชื่อประเทศ กลินอัน
03:35เป็นเอกลักรอยออกมาตอนรับ
03:37ก่อนที่จะถึงประตูเสียอีก ด
03:39ุงอูคือผู้ดูแลสถานที่แหง
03:41นี้
03:41ผู้มีกลินตัวสไตล์แอมโ
03:43มเนียเก็มคน
03:44จนสามารถเอาไปใช้แทนยาโดม
03:46ยามชุกเชินได้ยางสบาย
03:47นั่งยองยองอยู่ยางหน่าเกรงค้าม
03:49ข้างหน้าว่างอุปกรล่างส่ว
03:51มเรียงร้ายไว้ยัง
03:52เป็นระเบียบ เรากับอุปกรรณ์
03:54เครื่องมือ แพทย์ที่ จัด ว้าง
03:55ไว้ก่อน เขาห้องพาตัท
03:56กำลังคุ้นคิด อะไรบ้าง อย่างเก
03:58็วกับโลคและ ส่วม
04:00อาชิว tele tele을 เขามาหา โดย สี่หน้
04:03าที่เหมือน คนที่โดนสังคม ลง
04:04โทษ มา ตั่งแต่เชา
04:05และยังไม่ทันได้ กินข่าว
04:07อ้าวอาชิว วันนี้ซีน่าจะเอ
04:09าเหมือนส่วมที่ยังไม่ได้ล้
04:10างมา 3 วันเลย
04:11รุงอูครับ ค่าต้องการเงิน 500
04:13บาทโดยดวน มีทางไหนบ้างครั
04:15บ
04:15เจ้าจะเอาไปทำอะไร ค่าจะเอาไปซื้อ
04:18ทู่เรียนมากินลูกละ 500 แล้วต
04:20อนนี้มีอยู่เท่าไร
04:21ค่าขายขยังเมื่อวาในเงินมา
04:2350 ค่าก็มีอยู่อีก 50
04:25โอ้ เลืออีกทั้ง 400 เชียว ฟัง
04:27คานะอาชิว ทุกปัญหันในโ
04:29ลกนี้ก็เหมือนส่วมทั้งนั้น
04:30แหละ
04:31ทำไมลุงชอบสอนอะไรจากส่วมตลอ
04:33ดเลย
04:33เพราะส่วมคือสัตว์จะทำที่
04:35จริงแท้ ส่วมไม่เคยโก้หก
04:36ใคร
04:37เออ แล้วไงต่อครับหลุง ยากให
04:39้ส่วมสะอาด ก็ต้องหาหน้า
04:41มาเพิ่ม
04:41เจ้าต้องการเงินเพิ่ม ก็ต้อง
04:43ไปหางานเสริมทำสิ
04:44แล้วค่าจะไปหางานเสริมที่ไหนได
04:46้บ้างครับหลุง
04:47งานเสริมที่ดีที่สุดในย่าน
04:49นี้ ค่าบอกได้เลยด้วยไม่ต้องคิ
04:51ด
04:51คืองานรับจ้างล้างส่วม ล้
04:53างส่วม
04:53ใช่ ทุกวันจะมีส่วมที่ตั้น
04:55เสมอ
04:56ค่ามีรายชื่อลุกค่าประจำอย
04:57ู่เยอะเลย
04:58โดยเฉพาะร้านกวยเตียวตรงห
05:00ัวมุ่ม ส่วมตั้นทุกอาทิ
05:01ตย์ไม่เคยพลาด
05:02ลุ่งหูครับ แล้วกลิ่นมันจะ
05:03ติดมือไหม
05:04ติดทุกที่ เจ้าถามเพื่ออะไรกัน
05:07ก็ค่าอยากรู้ว่า ถ้าทำแล้ว ค
05:09่าจะยังจกเข้ากินได้ตามปกต
05:10ิไหม
05:11ดูเหมือนงานจะหนักเอาการนะลุ่ง
05:13มันไม่นักรอก สำหรับควนใ
05:15จสูกแค่ต้องตั้งใจนิดหน่
05:17อย
05:17และที่สำคัญที่สุดคือ คือ
05:19อะไรครับ
05:19ต้องหายใจทางปากตลอดเวลา หาม
05:22ลืมเป็นอันขาด
05:23แล้วถ้าลืมขึ้นมาล่ะ ถ้า
05:24ลืมสักครั้งเดียว เจ้าก็จะไม่
05:26มีวันลืมอีกเลย
05:27แล้วได้เงินเท่าไหร่ครับลุ
05:29่ง
05:29หรืมทรรมละยี่สิบบาท ส่
05:31วมใหญ่หน่อยลุ่มละสามสิบ
05:33ถ้าต่านนักเป็นภICEST บางที่ได
05:35้ถึง Demokraten บาทเลยที่เดียว
05:36กว่าจะเก็บได้ห้าร้อยบาท ค 해도
05:38ล้างไปอีกite ก็ได้เงินไม่ครบเลย
05:40ร่านเหลียงหองเขาคงจะหายไปก่
05:42อน 시작
05:42ไม่ถึงขนาดนั้นรอค
05:44ค่าเคยทำได้สิบลุ่ม ในวัน
05:45เดียวมาแล้ว
05:46ไม่มีงานอื่นดีกว่านี้บ้างห
05:48รือครับลุง
05:48นี้เจ้าจะบ่าไปแล้วเหรอ
05:50ไม่มีงานในในโลกนี้
05:51จะดีกว่าร้างส่วมอีกแล้ว
05:53ไม่ว่าเศษฐกิจจะเป็นยังไง
05:55คนก็ยังต้องขับทายเหมือนเดิ
05:57ม
05:57ขอบคุณครับลุง
05:58ข้าว่าจะลองไปหางานพิเศษอย่าง
06:00อื่นดูก่อนดีกว่า
06:03อาชิวต์และอ่วนเกิน
06:04เดินออกมาจากข้องส่วมสาธรณ
06:06ะ สุดให้ใจเต็มปอดโดยความ
06:08โลงอก
06:09แดดซ้ายเริ่มแรงขึ้นเล็ก
06:10น้อย
06:11พวกเขาเดินสำรวจทนวนสายเก่
06:13าแก้ที่คุ้นเคย
06:14มองหาโอกาสที่ยังไม่รู้ว่า
06:15อยู่ที่ไหน
06:17จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าพัต
06:18รคารแห่งนึง
06:19ที่ตั้งอยู่ในย่างตึกแถวปู
06:21ลเกา แต่ดูดีพอสมควร
06:23ไปกระดาศิตย์อยู่ที่ประทูทาง
06:25เข้า เคี้ยนโดยลายมือว่า Wonderful. พ
06:27ันั่นข์นักงาน ค่าแรงวัน
06:28ละสองร้อย
06:29วนเกิ้น ค่าว่าเราลองไปสมัต
06:31ิงานที่พัตต captivity นี้กลับเถิรณ
06:33์เงินโควรดดีเลย เจ้ากับค่า
06:34ช่วยกันทำงานคนละสองร้อย วัน
06:36เดี๋ยวก็ได้เงินครบแล้ว
06:37อืม ก cycles เหมือนกัน น구요 นาลวงด
06:39ู
06:40ว่าแล้ว พวกเขาก็เดินตรงเข้า
06:42ไปในพัต acontecendoยางไม่ ลิโร
06:46พวกแต่วралมาทำไม
06:48เท่าแก่ครับ ข้ามาสมัครงานต
06:50ามที่ติดป้AYไว้ surplus ครับ
06:51เท่าแก่มองตังแตงหัวจุดเท
06:53่า
06:53ด้วยซ้ายตาที่ใช้เวลาไม่ถึง
06:552 วินาทีกว่าตัดซิ้นใจ
06:57ได้แล้ว
06:58พวกเจ่าเป็นคนเก็ดคยาใช่ไหม
07:00ใช่ครับ ทำไมถึงรู้ละครับ ก็ก
07:02ลินมันฟ้อง แล้วให้พวกค่าเร
07:03ิ่มงานตอนไหนดีครับ
07:04ไม่เอา ไม่รับ เม็น
07:06แต่พวกค่ามากันสองคนเลยนะครับท
07:08ุกแก
07:09ก็ยิ่งไม่รับใหญ่ กลินหนึ
07:10่งคนยังพอทน สองคนหนีพอเลย
07:13แต่พวกค่ามีฝีมือดีนะครับ ค
07:15่าว่าพวกเจ้าคงมีแต่ขี้มื
07:16อมากกว่า
07:29Guinness じาaltung ที่เคยดูยาวพอดีตอน
07:32นี้รู้สึกว่าจะยาวกว่ากว possono
07:34ก่อน
07:34ราnicos ว่าเมือง ก็บลังขยายตั
07:36วออกไปทุกครั้งที่เก้าไป
07:38beasts ข้าว่าเราเปลี่ยนไปกินไม่ม
07:40่ว่องแทนดีมั้ย อาจิลว์แล
07:41ะ 5 บาทเอง
07:42มันไม่ใช่เรื่องของทุเรียนหล
07:43jogarของอวดเกิน
07:44มันเป็นเรื่องของศักษีมากกว
07:46่า
07:46แล้วจะเอายังไงตอน plaque อาชี่สุ
07:50ด
07:50ถ้าว่าเราลองกลับไปหาลุ่ง
07:52อุอีกทีดีกวา อาจจะมีทาง
07:53อื่นที่ยังไม่ได้พูดถην
07:56แล่ ๆ เพราะเขาก็จะновกกลับมาท
07:58ี่ห้องสวงสาธารณะอีก
07:59ครั้ง หนทางนั่นสั่นกว่าที่ค
08:01ิดหรืออาจจะเป็นเพราะตอนน
08:03ี้
08:03เขาไม่มีทิษย์ทางอื่นให้เดอ
08:04ร์อีกแล้ว
08:07ลุงอูยางคงนั่งอยู่ที่เดิม ถ
08:09้าทางเมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน
08:11แป energeticเลยแม่ตอนิดเดียว
08:13ว่าอย่างไร สมสารกลับมาเลยอาด
08:15ี
08:15บอกแล้วว่าล่างส่วมดีที่ส
08:17ุดแล้ว
08:18ลุ่งอูクครับ เพราะจะมีแผน
08:192 บлон fabricтор ไม่ครับ
08:20ค่าอยากให้เงินดวนดวนหน่อย
08:22อย่างนั้นมันก็เหลืออยู่ทางเด
08:23ียว
08:23คือต้องไปกูกับแก้งปลาท
08:25อง
08:25ช่วงนี้ผิดสมก็จะปลอยกูด
08:27อกตํา
08:27ดอกตําเท่าไรครับลุ่ง
08:29แขอร้อมละ 10 ป่อเดือน
08:31ต่อวัน โอ้โห ลุงอู นั่นม
08:33ันดอกโหดไม่ใช่ดอกต่ำแล้ว
08:35ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่
08:36ละคน
08:37ลุงอูครับ แล้วมีแผนสามไหม
08:39ก็เหมือนกับส่วมที่อุดตั้
08:41นนักมาก
08:41นักจนล่างไม่ไว้แล้ว
08:43ไม่ความอะไรครับลุง
08:44ก็ไม้ความว่า ข้าก็จนปัญญ
08:46าเหมือนกัน
08:47ขอบคุณครับลุง ตกลงเราต้อง
08:49ไปกู้เงินแก้งกลาทองใช่ไหม
08:51ดูเหมือนจะเหลือหนทางเดียวแล
08:52้ว
08:53แล้วๆอาชิวดกับว่านเกิน
08:55ก็พากันเดินจากไปยังเกียบๆ
08:57รุงอุตกวรตามรังวะ
08:59จําไว้นะ ทุกอย่างในโลกร้
09:01อนเหมือนกับซ่วม
09:03นัสซойเปรียวมืดสรว
09:04ต่นไม้แถวนั้นดูยัยกว่า
09:06ที่อืน
09:06เงาของมันทอดยาวและดูเยอกเย
09:08็นกว่าปกติ
09:09เป็นทีต่างของสำนักงานแก้
09:10งประท่อง
09:11อาชิวนและอว่นเกินเดินเข้
09:13าไป
09:13โดยก้าวเท้าที่ชาลลงนิด
09:15หน่อย
09:15มาทำไมฆ่าTransมาหาพีสงครับ
09:18มาฐานภ์ทำไม
09:19ข้ายักจะขอกู้เงินครับ
09:20วันนี้พีสงไม่อยู่
09:22วันหลังคอยมาไหมก็แล้วกัน
09:23แต่ว่าค่าต้องการใช้เงินด기
09:24decentralized
09:25เฮ้ย! โดนกว่าเรื่องของเจ้า ไม่
09:27เกียวกับพวกค่ะ
09:28แล้วพี่สงง์จะกลับมาต้อนไหน
09:29ครับ
09:29ก่อนแล้วแต่อารมณ์พี่สงง์ ฉ
09:31่วงเย้นเย้นขอยมาไหม?
09:32ถ้าอยู่ก็เจอ
09:33อาชีว์และอ่วนเกินเดินออก
09:35มาจากซอยเปรียว
09:36กลับสู่ทนนใหญ่ที่มีฟูคล
09:38พรุกพล่าน
09:39ซึ่งทำให้ดูปลอดภัยขึ้น
09:40มานหน่อย
09:41เพราะนี้เจ้ายังไงต่อดีอ
09:42าชีว์ งั้นก็กูไม่ได้
09:44ยังมีอีกหลทางหนึ่ง
09:50น่ะสารเจาเก่าแก้ประจำเมือง
09:52ที่ยืนหยัดอยู่ในมุมพลุก
09:53พล่านของตลาดมาล้ายชั่วอายุ
09:55คน
09:55ลิ่นควันถูบจังๆ ยังลอย
09:57อยู่ในอากาศ
09:58ไม่จะเขาใหม่ไปนานแล้วก็ตาม
10:00รถมาจอดรอที่ข่างสารเจาตามเว
10:02ลาปกติ
10:03บนรถมานักรถเช่นกủ plyเสียง
10:05honกอยู่ยังมีสมาธิ
10:07ซีหนาสงบเหมือนกับคนที่ไม่ม
10:08ีหนี่สิน
10:09นั่งลับตาเหมือนคนกำลังนอน
10:11ลับ
10:11หรือบางทีก็อาจจะลับจริ
10:12งๆก็ไม่แน่
10:14ว่นเกินและอาชีว์เดินเข้า
10:16มาใกล่
10:17ยืนอยู่คลู่นึงก่อนที่อาชี
10:19ว์จะเอ่ยปากว่า
10:20받고นะจาร์ครับ ถ้ามีเรื่องขอคำช
10:23ีย์แน่
10:23เจ้ามาหาค่าเพราะหมดหนทางแล
10:26้ว
10:26หรือว่ายังมีทางที่ยังไม่
10:28ได้ลองอยู่
10:29หมดแล้วจริง ๆ ครับ
10:32เล่าให้ค่าฟัง
10:34อาชิวเราเรื่องราวตั้งแต่ต้น
10:36เรื่องเหี้ยหง เรื่องทุเรียน
10:37เรื่องที่ถูกปัติเสียจากพัต
10:39รคาร
10:39เรื่องที่ลุงอูแนะนำให้ไปกู
10:41และเรื่องที่แก้งปลาท้องยัง
10:43ไม่มีหัวหน้าอยู่
10:44เราตรง ๆ ตามที่เป็น
10:46ไม่มีประรับตกแตงให้ดูดีก
10:48ว่าความเป็นจริง
10:49ฉันคุยเสียงฟังโดยไม่ขั
10:50ดจังหว่าแม้แต่ครั้งเดียว
10:52เมื่ออาชีวพูดจบลง
10:53ฉันคุยเสียงก่อนนิ่งอยู่น
10:55านพอสมควรก่อนจะเอยว่า
10:57อาชีวทุเรียนนั้นเปรียบเหม
10:59ือนปราศที่ให้หลักคิดแก่
11:01ผู้คนมากมาย
11:03หลักคิดอะไรอย่างนั้นหรือครั
11:05บ
11:05ธูเรียนนั้น Analytics ほอหุ่มตัวด้
11:07วยกระหร่าน้ำภายนอก
11:08จนไม่มีผู้ดายกล้าเข้าใutralส
11:11ัมผัด
11:11แต่ภายในกลับซ่อนความนุ่ง
11:14นวรอ totally
11:15กระนั้นคุณค่าที่แท้จริง
11:18ของธูเรียนนั้น
11:19คนส่วนมาก กลับมองไม่เห็น
11:22เพราะรี่บตัดสิน จากกริ่น
11:24แรกที่ประทะจำมู
11:26ก่อนที่จะได้ลิ่มรสจริงๆ ด
11:28้วยซ้ำ
11:29แล้ว ค่าไม่ควรยิบติดแค่
11:31เปลือกนอกใช่ไหมครับ
11:32เจ้าเข้าใจได้เร็ว แต่ยังมี
11:35สิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องเรียน
11:36รู้จากทู่เรียนอีก
11:38สิ่งได้ครับ
11:39เจ้ารู้ไหมว่า ทู่เรียนจะอร่
11:42อยที่สุดเมื่อไร
11:43ตือ ไม่รู้ครับ
11:45ทู่เรียนที่อร่อยที่สุดคือ
11:47ทู่เรียนที่ลนลงมาจากต้นด้
11:49วยตัวมันเอง
11:50ไม่ใช่ทุเรียนที่ถูกรีบเด็
11:52ดปลงมา
11:53เพียงเพราะคนอยากได้มันเร็วเร
11:56็ว
11:56เหมีได้จริงกันเช่นนั้นครับ
11:58ทุเรียนรู้เวลาที่เหมาะสมของ
12:00ตัวเอง
12:01รอให้ต Monate สุขพร้อมเสียก่อน
12:03เพื่อให้มีรถ Purple Tower และกลิ่นห้
12:06อมที่สุด
12:07มีเมล็ดที่แ basta แรง
12:09จึงยอมร่วงหลนลงไปให้ศั
12:11ตร์ได้กิน
12:12เพื่อช่วยแพร่พันธ์ออกไปให้
12:14ไกลกว่าเดิม
12:15หากพี่เช่นนั้นก็อาจจะเน่าเส
12:17ียทิ้งอยู่ใต้ต้นเปล่า ๆ
12:19โดยไม่มีประโยชน์ใด ๆ เลย
12:22ท่านหมายถึงว่าค่ะ
12:23เจ้าต้องการทั่วเรียนลูกนั้
12:25น
12:25เพื่อพิสูตรให้เฮียหงเห็น
12:28เพราะใส่ใจในสักษี
12:30ซึ่งเป็นเพียงแค่เปลือกข้
12:31างนอก
12:32เจ้าอยากได้ความสำเร็จ
12:34อยากให้คนยอมรับนับถือ
12:36โดยที่ตัวเองยังไม่มีความ
12:38พร้อมจริง ๆ
12:39จนถึงกับจะต้องไปกู้นี่ยืม
12:42สิน
12:42มาเพื่อสร้างเปลือกให้ดูดี
12:44แต่ข้างในยังว่างเปล่าอยู่เห
12:47มือนเดิม
12:47การพยยามพิสูตรตัวเอง
12:50ให้คนที่ดูถูกเจ้าเห็นนั้น
12:52มันเหมือนกับทั่วเรียนที่ย
12:54ังไม่สุข
12:55ต่อให้เด็ดมากินก็ไม่อร่อย
12:58อยู่ดี
12:58ทั้งคนกินและทุเรียนเองก็ไม
13:01่ได้ประโยชน์อะไร
13:03อ่ะเออ แล้วพวกเราคุณทำอย่างไรด
13:05ีครับเธอ
13:06ทำงานที่เจ้าทำได้ดีที่สุดต่
13:09อไป อย่างสม่ำเสมอ
13:11วันนึง เมื่อเจ้ามีเงิน 500 โดยไม
13:14่ต้องไปกู้ใคร
13:16ไม่ต้องอดอาหาร 3 วัน ไม่ต้อง
13:18เดือดร้อนใจเพื่อมัน
13:20วันนั้นแหละที่ทุเรียนจะอร
13:22่อยที่สุด
13:24อาชิ้วไม่พูดอะไร ก่มหน้امองพ
13:26ื้นดินต่ายเท่าตัวเอง
13:29ท่านอาจารย์ ค่าทำในสิ่งท
13:30ี่ง่า เขา
13:31โลกนี้เต็มไปด้วยพูดที่ทำdestิ
13:34งง่า เขา
13:35บางคนรู้ตัว บางคนไม่รู้ตัวตล
13:38อดชีวิต
13:39เจ้าอยู่ในกลุ๋มแรก นับว่
13:41าดีแล้วกว่าครึ่ง
13:43เมื่อพูดจบ รถม๊ะก็ค่อยเคล
13:45ื่อนตัวออกไปในความな terrified
13:46มันก์เมื่อกับบทสนธนาสิน
13:48สุดลง คร้อมกับการเดินทาง
13:50ที่เริ่มต้นขึ้น
13:52อาชีว อาจารย์พูดถูกไหม แล
13:55ะตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง รู้
13:57สึกโดนตบหน้า ด้วยความจริ
13:58ง
13:59แต่ก็ยังดีคว่าโดนตบด้
14:00วยนี่สิล เก็บ referred to
14:01งั้นพรุ่งนี้เราไปเก็บคยามเติ
14:04มเริ่มไหม ไป แล้วจะต้องเก็บนาน
14:06แค่ไหน ถึงจะมี 500
14:07โรย ก็เก็บไปเรื่อย ๆ วันไหนมี
14:09ค่อยซื้อ
14:10แดดยามบายเอียงยาว แสงสีส
14:18มยามเย็น แซมเข้ามาระวางตึกเก
14:20า เหมือนใครบางคนค่อยๆ หยวดสี
14:22ลงในภาพ
14:23อาชีวิตและอวนเกินเดินกล
14:25ับไป พร้อมกับรถหลากเปล่า
14:26ๆ แต่ก้าเดินไม่นักเหมือนช่
14:28วงเช้าแล้ว
14:30บังเอินเดินผ่านร้านขายทุเร
14:31ียนอีกร้านนึงที่ต Player ที่ตั้
14:32งอยู่ริมทาง เป็นร้านเล็กๆ แต่
14:34ดูสะอาทตา
14:35มีปล่ายเขียนชื่อว่า ร้านท
14:37ุเรียนเจลี่
14:46อาชีวิตและวนเกินได้ยินก
14:47่อยหยุดกับที่ มองหน้ากัน แล้
14:50วก็หรีบเงินเข้าไปหาทันที
14:53เจ้์ เจ้์ ๆ ทุเรียนraitsมารู้กละ
14:55ร้อยมีจริงๆ อย่างนั้นหรือ
14:57มีจริงสิ เจียราณเจนี่แหล
14:59ะ
14:59ทุเรียนเน้าหรือเปลา ถึง
15:01ขายราคาต่ำขนาดนี้
15:02ของดีเกรดพี่เมียมจ้า เนื้
15:04อคลิมมี่ ทางการรับรองเลย
15:07ขาดทุนก็ยังขาย เพราะอยากให
15:11้คนได้กิน และเจอยากจะช่วยเกษตร
15:13กรด้วย
15:14งั้นข้าขอสือสักลูกหนึ่
15:15ง
15:16อาชิวควักเงินที่มีอยู่ใน
15:17กระเป๋าออกมา รวมกับของอว่น
15:19เกิน
15:20นับดูแล้วก็ร้อยบาทพอดี
15:22ขวางเงินลงบนมือของเจลี่ แล้
15:24วรับทุเรียนมายางรบันระวง
15:31อาชิวและอว่นเกินพากันไปน
15:33ั่งที่มานั่งปริมทาง
15:34แล้วแกะทุเรียนออกมากินกั
15:36นยังสงุป
15:36เนือถูเรียนเหลื Wong สุกงอม
15:39ดูหน้ากินจนถึงกับเรียกน
15:40้ำลาย
15:41กลินฟุ่งออกมาอย่างไม่คอโท
15:43ษใคร และไม่มีทีท่าว่าจะคอ
15:46พอดีพี่สงแพร้อมลูกนอง ส
15:48องคนเดินพันเข้ามาเห็นเข้า
15:50อ้าว никак muốnกลินห้อมเชียว
15:53ควรค่ากินถูเรียนครับ ถูเร
15:55ียนเกรด Margaret Premium เหนือครีมมีเลย
15:57โอ้โห ของแผงแบบนี้ก็มีป
15:59ัญญาซื้อกินอยู่หรือ
16:00วันนี้มีครับ พ чудت อยากลองกินด
16:02้วยไหมครับ
16:03dedim
16:07wool
16:07ไว้พ Ceo
16:07กจะกินทุเรียนกับคนเขาขยา
16:09หรือครับ
16:10ใช่ครับ
16:10สถ cricket
16:11here
16:11กับก่านกินของจากพวกนี้เลยครั
16:14บ
16:14พ���MO
16:15시 มองเนื้อทุเรียนในมือtv
16:17นoras luk consume
16:17น้อง 2 คน
16:19แล้วกันั่งลงทาง ๆ อย่างเยียบเย
16:21ียบ
16:27เนื้อเครียมมี่ดีจิง ใช่คร
16:29ับ อร่อยจริง ๆ ด้วยครับพี่ส
16:33งқ์ ใช่ๆ
16:39อาทีوب ์ พล่าหน้าทาเจาไปกว
16:41งเงิน หากจะลดดอกเบี้ยงให้ครึ่
16:43งนึง
16:43ทำ Stephan after him taking him to solve for it
16:45เพราะทุเรียนוצรขาสิ่งหนึ
16:46งในวันนี่
16:47แม้ว่าทุเรียนจะอร่อยแข่
16:49นไหม ก็ไม่มีทางจะกินได้หมดด
16:51้วยคนค้นเดียว
16:52รักญาของพี่ส่งลึกสึกมาก
16:54ครับ
16:54ใช่ใช่ ลึกสึงทิกสุดในโล
16:56กเลยครับพี่
16:57ภิตкимพี่สงลุกขึ้น ปัดมื
16:58อเฉาๆ แล้วเดินจากไปพร้อมกั
17:00บหลูกน้องทั้งสอง
17:01ไม่หันกลับมาดูอีก
17:06ลุงอูบังเอินเดิน派นเข้ามา
17:07เห็นพอดี ยุดญืนมองอยู่ครู่หน
17:09ึ่ง
17:10- อ้าวปกเจา کินอะไรห้อมๆกั
17:12นอยู่นี่
17:13- ทุเรียนครับลุงมากินด้วย
17:14กันสิมิเหลืออยู่
17:16แต่อย่าเพิ่งเปรียบอะไร
17:17กับห้องสiquerมินนะครับลุง
17:20ลุงอู หนังลงยังไม่รีรอ
17:23หญิบเนื้อทุเรียน
17:23ใส่ปากยางสบายใจ
17:25แล้วก็นั่งเหงียบๆ
17:26เยี่ยวไปพร้อมกับพระอาทิต
17:27ย์
17:27ที่ค่อยๆ รับขอฟ้า
17:30วันนั้นอัชร้ิวค์
17:31ไม่ได้กลับไป
17:31linedสืมอะไรให้수� Nazum
17:32แต่มีท于 Nations ที่เปลี่ยนไป
17:35ในใจเขาอย่างเ�γียบๆ
17:36คำถามที่วนอยู่ในหัวตลอดว
17:38ัน เปลี่ยนจาก ทำยังไรให้คนอื่น
17:40มองเห็นค่ะ เป็นทำยังไรให้ตั
17:42วเองมีคุณค่ะ
17:47ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้ ผู้คนมา
17:50กมายมักใจร้อน อยากครอบครองสิ
17:52่งต่างๆในเวลาที่ยังไม่พร
17:54้อม
17:54จนทำให้ชีวิตต้องคบกับคว
17:56ามอยากลำบาก สิ่งที่ได้มาในช่
17:58วงที่เรายังไม่พร้อม
17:59มักไม่อาจมอบความสุขให้ได
18:01้อย่างที่เราขาดหวังไว
18:03ความสุขที่แท้จริงจะเกิดข
18:05ึ้นเมื่อเราพร้อม
18:06และคู่ควรกับสิ่งนั้น
18:08เมื่อทุกอย่างสุขงอมพอดี
18:09ตามเวลาของมัน
18:10รสชาติของมันจึงจะห้อมห
18:12วานอย่างแท้จริง
18:19มาฟังเพลงเพราะเพราะให้เห็น
18:21ใจ
18:21แล้วก่อยมาฟังกันต่อ
18:23ปัญญาหยึง ชูดช่วยคน ให้ได้
18:30หลุดวัน ความถุกเท่น ปลุ่
18:35มปลอบใจ ให้รงเย็น ให้ได้เห็
18:41น ความเป็นจริง
18:53หลายวันต่อมา หลังจากอาชี
18:55วล Répล้างส่วมมาศานหลุม ล้าง
18:57มือสามาดแล้ว แต่จิตใจยัง
18:59นักอยู่บ้าง เขาเดินมาที่สารเจ้
19:01านเอียก โด้ยไม่ได้นัดไม้
19:03ฉันคุ corte ยังนั่นอยู่บนรถมา
19:05ที่จอดอยู่ที่ เดิมเหมือนเดิม
19:07ร่ากรับ ไม่เคยไปไνα Laura ındaเยอะonton%.
19:11นี่ ถ้านรู้สึกว่าต้องการจะไป
19:14นอกจากตรงนี้
19:15อาชิวเดินเข้ามาหาข้างข้าง
19:17รถมา
19:18ท่านอาจารย์ครับ
19:19เดี๋ยวนี้ค่ารับจ้างหลังส
19:21่วมเพิ่มขึ้นด้วย
19:21เพื่อจะได้มีเงินเก็บมากกว่า
19:23เดิม
19:23จะได้มีเงินซื้อสิ่งต่างๆ
19:25ด้วย
19:25ไม่ต้องกู้ใคร
19:26และไม่ต้องให้ใครมาดูถูกอีก
19:28วันนี้ค่ารังส่วมมาสามหลุม
19:29แล้วครับ
19:30รู้
19:31ท่านรู้ได้ยังไงครับ
19:32เพราะเจ้าเหมือนคนที่กลั่นหาย
19:34ใจมาทั้งวัน
19:35ท่านอาจารย์ครับ
19:36เรื่องทุเรียนหล่นจากต้นที่
19:38ท่านเล่าให้ฟัง
19:39ค่าคุณคิดอยู่ตลอดเวลา
19:40แต่ยังมีอยู่สิ่งหนึ่งที่ย
19:42ังค้างขาใจ
19:43และยังไม่เข้าใจ
19:44ถามมาได้เลย
19:45ทุเรียนมันรู้ได้อย่างไรครับ
19:47ว่าตัวเองพร้อมแล้ว
19:49มันรู้สึกอะไรบางอย่าง
19:50ก่อนที่จะร่วงหล่นหรือเป�
19:51ว่าครับ
19:52เฉерыนกุยเสียงหยุดนิ่ง
19:53ปล่อยให้คำถามร้อยอยู่ในอากา
19:55ศนานพอสมควร
19:57ก่อนที่จะตอบว่า
19:58ทู่เรียนไม่รู้สึกอะไรรอ ก
20:00มันแค่เลิกยึด
20:02เลิกยึด
20:02ตลอดเวลาที่ทู่เรียนเติบโต
20:05ขึ้น
20:06มันยึดกับบคั่วอยู่
20:07ดูดทุกสิ่งที่ลำต้นให้
20:09แต่เมื่อมันสมบูรณ์เต็มที่
20:11แล้ว
20:12มันไม่ต้องการอะไรจากต้นอีกต
20:15่อไป
20:16ขั่วก็ลุดแล้วมันก็หล่น
20:18ความพร้อมไม่ใช่ความรู้สึก
20:20มันคือวันที่เจ้าไม่ต้องก
20:22ารพิสูตรอะไร
20:23ให้ใครเห็นอีกแล้ว
20:25วันนั้นแหละ
20:26ที่เจ้าจะลุดพ้นออกมาเอง
20:28โดยไม่รู้ตัว
20:30อืม ข้าเข้าใจแล้วครับ
20:32แล้วรถมากก็ค่อยค่อยเคลื่อนต
20:34ัวออกไปเหมือนเคย
20:36พาเฉนคุยเสียงไปสู่ที่ที่ต้
20:38องไป
20:38ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน
20:40ที่ค่อยค่อยหมอดลงที่ขอบฟ้
20:42า
Comments