- 1 day ago
Category
🎥
Short filmTranscript
00:00:02นะสารเจ้ากลางหมู่บ้านที่นั่นไป
00:00:04ด้วยเช้าบ้าน
00:00:05อากาศยالمสายที่ควรจะเง็นสบาย
00:00:08กลับอบวนไปด้วยไอยแห่งคว
00:00:10ามก accidental และความอายุตที่ทำ
00:00:13น้าใจกลางวงล้อม เด็กหนุ่
00:00:15ม น่าตาสื่อ虫จัด ถูกจับก
00:00:17ฎคุ้คเข่า
00:00:17สิสะแทบจ neu พื้นดิน
00:00:30ทุกเสียงประนามพุ่งเข้าใส
00:00:31่ร่างเด็กหนุ่ม เมือนหาฝนแห
00:00:34่งคมมีด
00:00:34ทำให้เขาไม่อาจโต้แยงคำใด
00:00:36ใดได้เลย
00:00:37มีเพียงร่องรอยของความหวาด
00:00:39กลัวและสับสนในแวลตา
00:00:54เงาของเงิน
00:00:55ไอ้ด้วนพนจรเดินผ่านมา ท่
00:01:03ามกลางความวุ่นวาย
00:01:05ไอ้ด้วนดุดนิ่ง ไม่ใช่เพร
00:01:07าะความเมตราอยากจะช่วยเหลือโ
00:01:09ดยตรง
00:01:09แต่เป็นเพราะสายตาของเขาจับ
00:01:12จ้องประยังบางอย่างที่คนอื่นไม
00:01:14่ทันมองเห็น
00:01:15หัวหน้าหม한다 สายร่างทวมผู้มี
00:01:18อำนาฏและอิทธิพล
00:01:20ฉียมือไปยังเด็กหนุ่มอย่าง
00:01:21เกรเลี้ยวกرหาด
00:01:22ข้าให้มันเดินออกจากสารเจ่า
00:01:23เป็นคนสุดท้าย
00:01:24มันต้องเป็นคนลักเหนือนบุญ
00:01:26จากกลองก vergessen อย่างแหน่นนอน
00:01:28ไอ้ด้วนเก้าเข้าสู่กลุ่ม
00:01:29คนอย่างเชื่องช้า
00:01:31เขาแซกตัวเข้าไปในวงล้อม
00:01:33ด้วยความสงบที่น่ะประราดใ
00:01:35จ
00:01:36ท่านหัวหน้าเห็นมันเดินออก
00:01:37ไปไม่ได้แปลว่ามันลัก
00:01:39เสียงฮือหาดังขึ้นทันท
00:01:41ี
00:01:41ชอบ้านบางคนเริ่มไม่พอใจกั
00:01:43บคำพูดที่ท้าไทยอำนาจข
00:01:45องหัวหน้าหมู่บ้าน
00:01:46หายไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใคร
00:01:48ไอ้นี่มันคนจนมันต้องอยากได
00:01:50้เงินยังแน่นอน
00:01:51แต่หลายคนก็เริ่มลังเลและหย
00:01:53ุดฟัง
00:01:54อ้ายด้วนไม่สนใจสายตาที่จ
00:01:56้องมอง
00:01:57เขาคอยๆ ย่อมองไปที่สานเจ้า
00:01:59ดวงตาของเขาจับจ้อง ไปยังก
00:02:01ลองกรรอย начина
00:02:02ที่เป็นกลองเก็บเงิญบุ่งที่
00:02:04ตั้งอยู่
00:02:05เขาเปิดกลองดูข้างในที่ว่าง
00:02:07เหรา
00:02:07ใช้ปลายนิ้วเก็บเศสเท่า กรร
00:02:09cybersecurity
00:02:09ชินเล็กๆ ขึ้นมาอย่างระมัดระ
00:02:11วัง
00:02:12แล้วยืนให้ชาวบ้านที่อยู่ใก giorn
00:02:14I – ดู
00:02:15กล้องที่เก็บเงินกล้องบุญเรา
00:02:16ทุกคนรู้ดีประมาณคือกล้องใส
00:02:18กรรมยานที่ใช้สำหรับบูชา
00:02:19องพระเงินทองถูกส่วนไว้แต่
00:02:21ผงกรรมยานที่นานแน่น
00:02:23เขาเงินหน้าขึ้น ดวมตามองไปย
00:02:25ังกลุ่มชาวบ้านที่เริ่มต
00:02:26ั้งใจฟัง
00:02:28เพราะฉะนั้นทุกเรียนที่อยู่
00:02:29ในกลองกรรมยานยอมต้องมีก
00:02:31ลินกรรมยานฝังแน่นอยู่
00:02:32แม้จากหัวขโมยจะเอาไปล้างก
00:02:34ลินกรรมยานที่หอมแรงก็อย
00:02:35ากที่จะลบเลือน
00:02:37ไอด้วนเดินตรงไปยังร่างข
00:02:38องเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่
00:02:40เขายืนมือที่ว่างเปล่าไปใกล
00:02:42้คอเสื้อของชายหนุ่มผู้หน้า
00:02:44สงสาร
00:02:45และสูจรมหายใจเข้าเบาๆอย่าง
00:02:47ตั้งใจ
00:02:48ไอดูนพูดด้วยเสียงที่เบาล
00:02:50ง
00:02:50แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน
00:02:52เสื้อผ้าของเด็กนุมมนี้
00:02:53มีแต่กลินเงินและฟุนดิน
00:02:55แต่ไม่มีกลินของกํายานเลยแม
00:02:57้แต่น้อย
00:02:57หากเขาเพิ่งลักเงินจากกล่อง
00:02:59นั้นไปจริง
00:02:59เสื้อของเขาจะต้องหอมแรงกว
00:03:01่าคนอื่น
00:03:02ชาวบ้านเริ่มซุบซิladımกัน
00:03:03ความไม่เชื่อมั่นในคำกล่าว
00:03:05หาเริ่มก่อตัวขึ้น
00:03:07ไอด้วนหันหลังกลับช้า
00:03:09ๆ แล้วเดินตรงไปยังหัวหน้า
00:03:10หมู่บ้านทันที
00:03:12ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านซี่
00:03:14เกือดลงอย่างหินได้ชัด
00:03:15ทีนี้มาดูของท่านบ้าง ท่านหั
00:03:17วหน้า
00:03:18ไอด้วนสุดลมหายใจเข้าไปอ
00:03:20ีกครั้งหนึ่ง
00:03:21หลินกรามยานหลินมันแรงโ
00:03:22จรคารู้สึกได้ตั้งแต่เติญเข้
00:03:24าอutral
00:03:24หลินมันมาจากถุงผ่าที่ tine
00:03:26f lu
00:03:27ทุงผ่าที่นี่ mathematics ที่ท่านกุ่ม
00:03:27ไว้แน่น
00:03:28แล้วกับกลัวว ת่วงมันจะบิ
00:03:29นหนีไป
00:03:30หมวหน้าหมู่บ้านหน้าเสีย
00:03:32ดวงตาล็กแรก
00:03:33เขารีย Lamb un up
00:03:35millennial
00:03:36จริงทำให้ชาวบ้านเห็นชัดเจ
00:03:39นขึ้น
00:03:40หัวน่ะ หรือว่าท่านจะพาเง
00:03:41าของเงินกองบุญมาด้วย
00:03:43ชาวบ้านกรูเข้าร้อมหัวหน้
00:03:45าหมู่บ้านด้วยความโกรธ
00:03:46เพราะเขาไม่รอให้มีคำสั่งใ
00:03:48ดๆ
00:03:49ต่างพากันฉุดดึงถุ่งผ้า
00:03:51ที่ๆ ของเขาออกมา
00:03:53worker teu จะทำอะไรแน่ไปห่างห้างข้านนะ
00:03:57พอถุ่งผ้าถูกเปิดออก
00:03:59เงินกองบุญที่ถูกกล่าวหา
00:04:00ว่าหายไป
00:04:01อยู่ครบทุกเรียน
00:04:03และส่งกลิ่นกำยานหอมหวน
00:04:05ครุงไปทั่วบริเวณ
00:04:06นี่มันเงินก้องปุ้นจริง ๆ
00:04:08ด้วย
00:04:08มีกลิ่นกำยานหอมฟุ้งเลย
00:04:10เสียงโกลาหนดังสนันลานส
00:04:12าลา
00:04:13ความจริงได้เปิดเผยต่อหน้า
00:04:14ทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย
00:04:16หัวหน้าหมู่บ้านสุดลงกับพ
00:04:18ื้นด้วยความอับอาย
00:04:20ยกตัวนให้ค่าด้วยเถอด ขายม
00:04:22ีเรื่องจำเป็นต่องใช้เงิน
00:04:24ไอด้วนยืนบองเหตุการณ์นั้
00:04:26นอยู่ครูหนึ่ง
00:04:26แล้วพูดประโยคสุดท้ายด้วย
00:04:28น้ำเสียงที่ไม่ต้องการทำตอบ
00:04:30corn
00:04:32คนที่รีบชี้นิ้วกล่าวโทวร
00:04:33ฤฤูอืน
00:04:34มักเป็นคนที่กลัวนิ้วของคน
00:04:35อื่น
00:04:36ชี้กลับมาที่ตนเอง
00:04:39เขาหันหลังเดินออกไปอย่างเงี่
00:04:41ยบящ passive
00:04:42ทางของตนเอง ไม่สนว่าสารเจ้า
00:04:45แห่งนั้นจะเดือดปานใดอีกต
00:04:47่อไป
00:04:50อยากมีความคิดที่แกร่นกล้
00:04:52า ต้องฝึกปรือปัญญายุทย์
00:04:59สายฝนกระนำ ซัดมาหลายชั่วยาม
00:05:02จนเมืองที่เคยคลิกครักกลายเป
00:05:04็นพืนน้ำสีโครนที่หลายเชี่ย
00:05:06ว
00:05:07พัดพาเข้าของและทรากประหัก
00:05:09พังไปกับกระแสน้ำ
00:05:11ชาวบ้านทุกคนต่างมีเอาตัว
00:05:13รอด วิ่งวุ่นแก่งแย่นข
00:05:15ึ้นไปยังที่สูมที่สุดเท่า
00:05:16ที่จะหาได้
00:05:30แขนด้วน ใจไม่ด้วน
00:05:36ข้างเสาไฟต้นหนึ่ง มีหญิง
00:05:38ช่ารา ผู้ช่าราภาพ และเครื่อนไ
00:05:40หวเชื่องช้า
00:05:41มีไม่ทันกระแสน้ำที่บากเข้
00:05:43ามาอย่างชับพรัน
00:05:45นางได้แต่ใช้สองมือที่อ่อนล้
00:05:47า ก่อเสาไฟไว้สุดกำลัง
00:05:49พยายามยันตัวเองไม่ให้หลุด
00:05:51ลอยไปกับกระแสน้ำที่กำลัง
00:05:53เพิ่มระดับขึ้นทีละน้อย
00:05:55ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยด้วยเธอ
00:05:59ข้าไม่ไหวแล้ว
00:06:00เสียงร้องของนางแห็ดพร้าแล
00:06:03ะบ่าวิว แต่ก็ยังดังไปถึ
00:06:05งกลุ่งชาวบ้านนับ 10 ชีวิ
00:06:06ต
00:06:06ที่จับกลุ่งอยู่บนหลังค load
00:06:08er ที่อยู่ไม่ไกล
00:06:10พวกเขาชเงิงอคอมองดูหญิงช
00:06:12ะราด้วย สายตาที่เปรียมไปด้
00:06:14วยความภิตก
00:06:15แต่ไม่ใช่ความกล้า
00:06:17น่ามันเกี่ยวกลาขนาดนั่นใคร
00:06:18จะกลาลงไปเสียงแล้ว เข้าไปก็
00:06:21ได้เปล่าเปล่า
00:06:22ใช่ๆ ร้อยไปเธอ ช่วยตัวเองให้ร
00:06:24อดก่อน หิมมันภายพี่บัตร ใ
00:06:26ครก็ช่วยใครไม่ได้รอ
00:06:27ทุกคนต่างเลือกที่จะยืดนิ่ง
00:06:30มองดูชะตากรรมของหญิงชรา
00:06:32จากที่ปลอดภัยบนที่สูง คว
00:06:34ามเย็นชาและความกลัว ได้แข่
00:06:37งหัวใจของควรเขาไว้
00:06:41บนหลังคาบ้านหลังคาสูง
00:06:43อีกแห่ง ไอด้วนพะเนจรท
00:06:45ี่แขนซ้ายของเขานั้นขาดหายไป
00:06:47จากการต่อสู้ เขากำลังนั่งบน
00:06:50หลังคาบ้าน ที่เริ่มโครงเคร
00:06:52งจากกระแสน้ำที่กัดเส้อ
00:06:54ช่วยด้วย ทันทีที่เสียงร้อง
00:06:57ขอความช่วยเหลือสุดท้าย ของ
00:06:59หญิงชรา แว้วเข้ามาในหู
00:07:01เขาลืมตาขึ้น และกว่าสายต
00:07:03าไปอยังร่างที่กำลังสันเทา
00:07:05อยู่ กลางกระแสน้ำ
00:07:07เขาไม่คิดแม้แต่วินาทีเดี
00:07:09ยวที่จังรังเล
00:07:10ไอด่วรกระโดดทิ้งตัวลง
00:07:12สู่กระแสน้ำที่เชี้ยวกระ
00:07:13takes Roger
00:07:16พวกเข
00:07:18แขนก็มีอยู่ข้างเดียว จะไปก็
00:07:19ได้เปล่าเปล่า
00:07:20ไอดวนไม่สนใจเสียงตะโกล
00:07:22ทัดทาน
00:07:23เขาใช้ขาถีดต้านกระแสน้ำ
00:07:25และใช้แขนข้างเดียวกวาดภายใ
00:07:27นน้ำอย่างชำนาน
00:07:29จนกระทั่งเขาถึงตัวหญิงช
00:07:31าราในที่สุด
00:07:32ท่านยายอยากครัว ไต่ขึ้นหลั
00:07:34งของข้า
00:07:34จะอ Richtungหลังของข้า เจป柳ข้าไว
00:07:35้ให้มั่น
00:07:36เขาจะพาท่านไปที่ปลอด肺
00:07:38เขาใช่แรงทั้งหมดที่เขามี แบ disadvant
00:07:40หญิงชะราขึ้นหลัง
00:07:41ใช้เพียงแขนขวาข้างเดียว จ
00:07:43ับยึดร่างนางไว้มั่นคง
00:07:45ก่อนจะค่อย ๆ พาตัวเองนะหญิง
00:07:47ชะรา
00:07:47ภายฝากรแสน้ำมุ้งหน้ากลับ
00:07:50ไปยังหลังคาที่ปลอดภั ي
00:07:52อoyoสามารถพาหญิงชะราขึ้
00:07:54นสู่ที่ปลอดภัยได้สำเร็จ
00:07:56ในสภาพที่เปียกปรรณ์ หอบ
00:07:58หありがとうございます
00:07:58อย่างหนัก
00:07:59ชาวบ้านที่เคยืนมองอย่างเย cake ท
00:08:02างภากันแห่เขามามงดูด้วยค
00:08:04วามพลาดใจ
00:08:05และมองดูแข็นซ้ายที่หายไปของ
00:08:07อ้านด้วยความรู้สึกบางอย่างท
00:08:09ี่ยากจะอธิบาย
00:08:11นี่เจ้า ไอ้นุำแค้นดวน
00:08:12แค้นเจ้าก็มีสมปรากภ
00:08:14เงิดได้จึงกลาเสียงชีวิต
00:08:15ลงไป 어머 的ข้อคนอื่นเช่นนั้น
00:08:27ไม่มีรองรอยของความโอ้อวด ห
00:08:30รือร้องของคำศรรเสριนแม้แต
00:08:31่น้อย
00:08:32น้ำทรวมมันไม่เคยเลือก ว่า
00:08:34คนที่จะจมมีแขนสองข้างหรือ
00:08:36ข้างเดียว
00:08:37ไม่ได้เลย แขนซ้ายข้าขาด แต่ห
00:08:40ัวใจค่าไม่ได้ขาดไปด้วย
00:08:42คำพูดนั้นเนียบสมก แต่กล
00:08:44ับดังก้อง เหมือนเสียงฟ้ F ภ
00:08:46าในจิตใจ ใจ
00:08:47ทุกคนได้ยิน
00:08:51ความผิการที่แท้จริงไม่ได้
00:08:53อยู่ที่ร่างกาย
00:08:54แต่อยู่ที่จิตใจที่ขาดความก
00:08:56ล้าหาร
00:08:57และความฑกเห็นใจ
00:08:59เจ้าทำไมคนแขนด้วยยังทว impresion คร
00:09:01ับ
00:09:01รู้สึกละอายใจเหลือเกิน
00:09:04นับจากวิธาทีนั้น ความละอ
00:09:06ายได้เปลี่ยนเป็นแรงผักดัน
00:09:08ชาวบ้านหลายคน ริวิ้งไปคว้
00:09:10าเชือก
00:09:11และท่อนไม้ที่พอจะหาได้
00:09:13พวกเขากล้าที่จะรวมปลุ่มกั
00:09:15น
00:09:15และเริ่มช่วยเหลือผู้คนที่ยั
00:09:17งติดอยู่ในประแสน้ำอย่างไม่
00:09:19รีรอ
00:09:20พวกเขามีได้กลายเป็นวีระบุรุ
00:09:22ดที่สมบูรณ์แบบในทันที
00:09:24แต่พวกเขาได้เรียนรู้ว่า
00:09:26การให้ความช่วยเหลือผู้อื่น
00:09:28ไม่ได้ต้องการร่างกายที่สมบู
00:09:30รณ์แบบ
00:09:31หากแต่ต้องการหัวใจที่ไม่ด้
00:09:34วน
00:09:36อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
00:09:38า ต้องฝึกปรือปัญญายุทยาม
00:09:46บ่ายที่ดวงอาทิตย์แผดเผา
00:09:47จนถนนแห้งภาพ
00:09:49ไอด้วนพะเนจร เดินผ่านมาถ
00:09:51ึงมานั่งไม้ริมทาง
00:09:54เขาเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่
00:09:56ง สวมชุดนักประหลาดที่ดู
00:09:58ดีเมียราคา
00:09:59กำลังนั่งก้มหน้าอย่างเศร้
00:10:01าซอย กองตำราหนาเตะ ถูกโยนท
00:10:03ิ้งเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นด
00:10:05ินอย่างไม่ยัยดี
00:10:07ไอด้วนสุดตัวนั่งลงข้าง
00:10:08ๆ โดยไม่กล่าวขออนุญาตใด
00:10:10ๆ
00:10:24สอบตก
00:10:29ไอด้วนได้เอ่ยถามขึ้นมาว่
00:10:31า
00:10:32หนังสือเป็นของมีค่ะ เห็นได
00:10:34้ท่านจริงเอาความรู้มาทิ้ง
00:10:35ให้ฝุ่นเยียบย่ำเต็มพื้น
00:10:36เช่นนี้
00:10:38นักประหลาดเงยน่าขึ้น ดว
00:10:39งตาแดงกำด้วยความผิดหวั
00:10:41ง
00:10:42เจ้ารู้หรือไม่ ข้าสอบเข้ารั
00:10:43บราชการเป็นครั้งที่ห้าแล้ว
00:10:45แล้วก็ตกอีกครั้ง
00:10:46ท่านว่าคนอย่างค่ะควรตัดส
00:10:48ินใจลมเลิกเส้นทางนี้เสียด
00:10:50ีหรือไม่
00:10:51ไอด้วนไม่ตอบคำถาม แต่เลื่อน
00:10:53สายตาไปมองที่แขนซ้ายของตัว
00:10:55เองที่ขาดหายไป
00:10:58คนอย่างค่ะแขนซ้ายหายไปข้างหน
00:11:00ึ่ง ถ้าไม่เคยมีอะไรให้เลิก
00:11:02มีแต่ต้องเดินต่อไปข้างหน้า
00:11:04เพื่อหาวันพรุ่งนี้ที่ดีก
00:11:05ว่าให้กับตัวเอง
00:11:06แต่มันเหนื่อยเละเกิน ค่าแบบ
00:11:08ความหวังของขรบครัวไว้บน
00:11:09บา ค่าทนความผิดหวังอีก
00:11:11ไม่ไหวแล้ว
00:11:13ทันใดนั้น เสียงคลิดร้องแ
00:11:15หลมดังมาจากหัวมุมทนน ยิ่
00:11:17งช่าราขายเข้าแกงที่เดินกล
00:11:19ับบ้าน
00:11:20กำลังถูกชายชะกัน 3 คนรุม
00:11:22ล้อม จนพวกนั้นพยายามกระชากถ
00:11:25ุงเงินเล็กๆ ที่นางซ่อนไว้ใ
00:11:27นสาบเสื้อ
00:11:28นี่แย่แก อย่าขยับ มีเงินเท
00:11:30่าไรทรงมาให้หมด
00:11:31ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยค่าด้
00:11:34วย
00:11:35นักปราดใบหน้าซีดเพื่อด ต
00:11:37ัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระ
00:11:39นก
00:11:39เขากำมือแน่นแต่ไม่กล้าขย
00:11:41ับ แม้จะรู้ว่าร่างตายของตนเ
00:11:43องสมบูรณ์กว่าพวกจนนั้นมา
00:11:45กนัก
00:11:46อ้ายด้วนลุกขึ้นยืนอย่าง
00:11:47รวดเกร็ว ความสงบในดวงตา
00:11:49Skephқ์ เปลี่ยนเป็นความเด็ดเตี่
00:11:51ยว
00:11:51จะพวกจวนชั่ว ปรอยคนแกไปเสีย แล
00:11:54้วเลิกเป็นทาาดของความโลค
00:11:55สะ ค่อนที่จะต้องมาขุกเขาขอช
00:11:57ีวิตตัวเอง
00:11:58พวกจนหันมามองไอ้ด้วน และพ
00:12:00อกันหัวเระอย่างเหยียดอยาม
00:12:02ฮะฮะ ดูสิ ไอแครนดวนพิการ
00:12:04ณไม่เตรียมกระหัวอยากจะเป็นว
00:12:06ิระบรุดเลือ cafes ยังไร
00:12:08ไอด้วนไม่ตาปโต็วด้วยคำ
00:12:09พูดอีก
00:12:10เขาเพียงก้าวเข้าไปหาพวกนั้
00:12:12นอย่างไม่ลังเล
00:12:14แม้ค่าจะแคนพิการณ์ แต่ไม่
00:12:15ได้หมายความว่าค่าจะต้องมีใ
00:12:17จที่พิการณ์ตามไปด้วย
00:12:19พวกโจนสามคลกรูกันเข้ามา
00:12:24การต่อสู้เกิดขึ้นในช่วยพ
00:12:26ริปตา
00:12:26ไอดวนหลกหลีกการจมตีอย่
00:12:28างชำนาน
00:12:29ใช้ความได้เปลี่ยบของการมีวะ
00:12:31ร่างกายที่ว่างวัยกว่า
00:12:32ได้ใช้ขาที่แข็งกระแรงเป็น
00:12:34อวุธหลับ
00:12:35เขาเต็กเข้าที่น่าอกของพวกโจ
00:12:37น
00:12:37จนกระเดนไงหลังไปคนละทิต schaffen
00:12:40พวกโจนเห็นท่าไม่ดี
00:12:42ต่างผากันรีบวิ่งหนีเอาชี
00:12:44วิตรอด
00:12:45ฝากไว้ก่อนเธอไอดวน แล้วพวก
00:12:46ค่าจะกลับมาคิดบัญชี
00:12:50หญิงชะราเดินเข้ามาหาไอด
00:12:52วน ด้วยใบหน้าเปลี่ยมด้วยคว
00:12:54ามขอบคุณ
00:12:55ขะขอบคุณท่านมาก บุญคุณคร
00:12:58ั้งนี้ค่าจะไม่มีวันลืม
00:13:00มิเป็นไรท่านยาย ค่าเพียงช่
00:13:02วยเท่าที่แขนข้างเดียวของค่
00:13:03าจะพอไหว
00:13:05หญิงชะราเดินจากไปด้วยความ
00:13:07ปลอดภัย
00:13:09นักประหาธมองเหต vidareกันทั้งหม
00:13:11ดด้วยแววตาที่อื่นงAn
00:13:12และรู้สึกและอายใจอย่างที่สุ
00:13:14ด
00:13:18เจ้ามีแข็มเพียงข้างเดียว แต
00:13:19่กลับกล้าทำสิ่งที่ค่ะ
00:13:21ผู้มีร่างกายสมบูรณ์ไม่กล
00:13:22้าทำเลย
00:13:23ค่าคงต้องสอบตก เรimanaจจิงเล
00:13:25้า!
00:13:25ใจของค่าหากที่หูดหายและพร
00:13:27ี่การ
00:13:28ไอดวนค่อยๆก้มลงยิบกรอง
00:13:30หนังสือ
00:13:31ที่กระจัดกระจายบนพื้น ขึ้
00:13:33นมาอย่างบัญจง แล้วส่งคืนให
00:13:35้กับนักปราช
00:13:36คนสอบตกยังมีโอกาสไปสอบให
00:13:38ม่ได้ แต่คนที่ล้มเลิกนั่นแห
00:13:40ละ
00:13:40คือคนที่บทสิทศอบ ในตำรา
00:13:42เล่มชีวิตของตนเอง
00:13:44นักปราชกอดตำราเหล่านั้น
00:13:46ไว้แน่น เรากับว่าพึ่งได้
00:13:48กอดความหวังสุดท้ายของตน
00:13:50เอง
00:13:50ค่าจะจำคำของท่านไว้
00:13:52ค่าจะกลับไปอ่านตำราเล่มน
00:13:54ี้อีกครั้ง
00:13:55ไอดวนพยักหน้าเล็กน้อย
00:13:57ไม่ต้องจดจำค่าแค่ผู้ผ่าน
00:13:59ทาง
00:13:59จงจดจำวันที่เจ้าเลือกที่จะ
00:14:01กล้าหาร
00:14:02ในวันที่ไม่มีใครบังคับด
00:14:03ีกว่า
00:14:04แล้วหันหลังเดินออกไปอย่างเง
00:14:06ียบเงียบ
00:14:07ลมบ่ายที่พัดแรง พัดพาฝุ
00:14:09่นดิน
00:14:10และเสร็จไปไม้ปริวตามทางที่เข
00:14:12าเดินจนลับหายไป
00:14:17อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
00:14:19า ต้องฝึกปรือปัญญายุทย์
00:14:28ไอด้วนพะเนจร ผู้เร่ร่อนไป
00:14:30ตามคุณเขา ลำทานและเมืองน้อยให
00:14:33ญ่
00:14:34เขาหยุดพักที่ที่นั่งพักร
00:14:36อรถม้าริมทางใต้ต้นไม้ใหญ
00:14:38่
00:14:39เพื่อหลบไอแดดที่แผดเผา ให้
00:14:41กายคลายร้อน
00:14:44พรันก็มีหญิงสาวนางหนึ่
00:14:45งเตินเข้ามา เพื่อจะมาขึ้นรถมา
00:14:49นางมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย ไ
00:14:52อด้วนเห็นดังนั้น จึงรีบ
00:14:54ยันกายลุกขึ้นเพื่อสละที่
00:14:56นั่งให้นาง
00:14:57แม่นางเชิญนั่งแทนค่าถืด
00:14:59ขอบคุณท่านมากที่เอื้อเฝื้
00:15:01อ
00:15:16รอยสักแห่งความผิด
00:15:21หญิงสาวสวมอาพรเนื้อด
00:15:23ี ดูสะอาดตา รวงหน้าปรณี
00:15:26ตราวกับสลักด้วยหยกขาว
00:15:28เท่าว่าที่ข้อมือด้านขวา
00:15:30ของนางยามที่ชายเสื้อเลิกขึ้
00:15:32นเล็กน้marks รอยสักอักขรา・ส
00:15:35ีดําหยาบกรάν ก็เผยให้เห็น
00:15:37อย่างชัดแจ้ง
00:15:38จนไม่อาจซ่อนเร้นจักสายตา
00:15:40ได้
00:15:41ไอด้วนมองโรอยสักนั้นอย่าง
00:15:43ไม่ได้ปิดลางเมื่อยยิงสาวสั
00:15:45งเกตเห็นสายตาของเขา
00:15:47นางก็รีบดึงแขนเสื้อลง เพ
00:15:49ื่อปกปิดอร้อยนั้นทันที
00:15:51นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร
00:15:53าบเรียบ
00:15:53ถ spite ว่า ส่วนความรู้สึกไว้
00:15:55เบื้องลึก
00:15:56ท่านพูเรหรอน ท่านจองมองมันเรา
00:15:59กับมันคือมุลทินที่มİก
00:16:01วรมีในโลกล่า
00:16:02ไอด้วนตอบอย่างนิ่งส Duty สั
00:16:04มเนียงหนักแน่น
00:16:06รวยสักงี้ไม่ได้ดูเป็นเครื่อง
00:16:08ป External
00:16:08แต่มันฝังลึกในเนื้อหนั
00:16:10ง
00:16:10หากาไม่ได้เด้าผิด
00:16:11มันคือการตีตราแห่งความผ
00:16:13ิด อันนี้มีอาจลบล้างได้ใช่
00:16:14หรือไม่
00:16:15ยิงสาวแค่นหัวเร่ะอย่างข
00:16:17มคืน
00:16:18ท่านมองทะลุปรุบลงยิ่งน
00:16:20ัก มันคือรอยสักที่ตอกย้ำ
00:16:22ความผิดพราศอันใหญ่หลวง
00:16:24ในอดีต
00:16:25ค่าทำผิดต่อสัตว์ปฏิยาน
00:16:26แห่งต้น และมีว่าค่าจะเดิ
00:16:28นทางไปที่แห่งใด
00:16:30ก็มิอาจหลีกนี้ร้อยอัพย
00:16:32ช contra si
00:16:32ให้ร่วนมองใบไม้ที่ว่าร่วง
00:16:35หลนจากร่มเมาไม้
00:16:36แล้วหันม่อเอ่ยกับยิงสา
00:16:38วว่า
00:16:39หากใจท่านคิดว่านี่คือมนeras
00:16:41มันก็จะกลับถังท่านไว้ใ
00:16:43ต้ร่มเมาของมันตลอดไป
00:16:44มิอาจ 9 พล
00:16:46ยิงสาวเงơยน่าขึ้น ดวงต
00:16:48าชายแววเจ็ดปวดและสับสน
00:16:50แล้วจะให้ค่าคิดใช่มั館
00:16:52ในเมื่อผู้คนรอบกาย ต่างมองค้
00:16:55าด้วยสายตารังเกียจ
00:16:56พวกเขาเห็นค้าเป็นเพียงสิ่
00:16:58งที่แปดเปื้อน
00:16:59ไม่ใช่ส чистรีผู้มีจิตวินยาน
00:17:02หากท่านจากฟัง我也คำของคนอื่น
00:17:04พวกเขาจะเป็นผู้กํ nodigคุณค่าข
00:17:06องท่านไปเสียสิ่น
00:17:07รอยสัขนี้ไม่ได้มีอัมนาจอ
00:17:09ันใดเลย
00:17:09หากท่านไม่ยอมโมบอัมนาจให
00:17:11้แกะมัน
00:17:12ยิงสาวนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ น
00:17:15างกัดดลิ่มฝีปาก เพื่อสกดก
00:17:17ั้นความรู้สึก
00:17:18แต่ทุกครั้งที่ค่าเห็นรอยสั
00:17:20กนี้ ค่าก็ไม่อาจลืมและหลุ
00:17:22ดพ้นจากอดีตนั้นได้
00:17:24ไอด้วนยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ
00:17:27้มที่มอบความสงบให้กับผู้
00:17:28ที่กำลังแบกรับภาระอันหน
00:17:30ักอึ้ง
00:17:31จงเปลี่ยนมนทิ้นให้เป็นทง
00:17:33ใช้แห่งการตื่นรู้ จดจำความ
00:17:35ผิดพลาดนั้นไว้
00:17:36แล้วใช้มันเป็นเครื่องเตือนใจ
00:17:38ว่า ท่านจากมี่หวนกลับไปยื
00:17:40นบนเส้นทางที่เคยทำให้เกิดรอย
00:17:42สักนี้อีก
00:17:43รอยสักนี้ไม่ได้บอกว่าท่านเป
00:17:45็นใครในวันนี้ แต่มันบอกว่า
00:17:47ท่านจะมีเป็นคนเช่นนั้นอีกใน
00:17:49วันน่า
00:17:50ยิงสาวรูปรอยสักบนแขนอย
00:17:52่างช้าๆ ความเจ็บปวดในดวง
00:17:55ตาเริ่มถูกแทนที่ ด้วยประก
00:17:57ายแห่งความเด็ดเดียวและยอม
00:17:59รับ นางคงคำนับให้ด้วนอย่
00:18:01างนอบน้อม
00:18:02ขอบคุณท่านที่ชีทาง ให้ค่า
00:18:04เข้าใจแก่นแท้ ให้ด้วนพย
00:18:07ักษ์หน้าเล็กน้อย แล้วเตรีย
00:18:08มเดินทางต่อไป
00:18:10คร่องร้อยที่สรับไว้บนชีว
00:18:12ิต มีจำเป็นต้องนดงามเสมอไป
00:18:14ขอเพียงมันช่วยเตือนให้ราว
00:18:16เก้าไปข้างหน้าได้ยางทูกต้อง
00:18:18นั่นก็เพียงพอแล้ว
00:18:20เขาทิ้งทายไว้เพียงเท่านั้น
00:18:22แล้วก้าวเดินต่อไปตามเส้นทาง
00:18:25ที่ทอดยาว
00:18:26ทิ้งให้หญิงสาวมองตาม ด้วย
00:18:28สายตาที่เปลี่ยมไปด้วยพลัง
00:18:30และรอยสักที่บัตรนี้ ไม่ได้เป
00:18:32็นตราประทับแผ่งความผิด
00:18:34อีกต่อไป
00:18:35แต่เป็นเสมือนเข็มทิษที่คอยช
00:18:37ี้นำ ให้เก้าเดินไปข้างหน้าอย่
00:18:40างมีสติ
00:18:42อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
00:18:44า ต้องฝึกปรือปัญญายุทย์
00:18:57ข้าวปลาย่าง
00:19:03วันนี้ไอด้วนพะเนจร เดินมา
00:19:05ถึงล้านหน้าสารเจ้าเปลี่ยวด
00:19:07้วยความหิวและกระหาย
00:19:09ที่นี่มีทางใส่น้ำฝนที่ให้
00:19:11คนจรมาตักกิน
00:19:13เขายืนมองระดับน้ำในทางที่เห
00:19:15ลืออยู่เพียงเล็กน้อย
00:19:16ขณะที่กำลังจะตักขึ้นดื่
00:19:18ม ก็ได้มีเสียงหญิงแก่คนน
00:19:20ึง ร้องถามมาจากทางด้านหลัง
00:19:23เจานุม เห็นล้านชายค่าเป็นเด็
00:19:25กอายุสิบกวบแถวนี้บ้างไหม
00:19:28ไอด้วนเหลือบมองชามข้าวคร
00:19:30ุกปลาย่างในมือเธอ ข้าวยั
00:19:32งร้อนใหม่ๆ กลิ่นหอมจนคนพ
00:19:34ะเนจร ยังเสรอกลืนน้ำลาย
00:19:37ข้าเห็นมีแต่ค่าเพียงคนเดี
00:19:38ยว ไม่มีใครผ่านมาแถวนี้เลย
00:19:40หญิงแก่นั่งลงอย่างอ่อนแร
00:19:42ง มองชามข้าวเหมือนมองของที่อะไร
00:19:44ค่า
00:19:45เห็นได้ท่านยายจริงถือชามข
00:19:47้าวออกมาจากบ้านเช่นนี้
00:19:48ร้านชายของข่านี้ออกจากบ้านตั
00:19:51งแต่เมื่อคืน
00:19:52ร้านข่าชอบมาเล่นแถวนี้
00:19:54และก็ชอบกินข่าวปลาย่างมา
00:19:56ก
00:19:56ข่าเลยถือมา เพื่อเขาผ่านมาอาจ
00:19:59จะหิ้วจะได้กินข้าว
00:20:01ไอด้วนไม่พูด แต่เขามองเห็นช
00:20:04ามข้าวนั้นสั่นอยู่ในมือที่
00:20:05เหี่ยวย่น
00:20:06ความห้องใยหนักกว่าแรงที่
00:20:08เหลืออยู่ของนางเศยอีก
00:20:10หญิงแก่ยื่นชามให้เค้า
00:20:12เช่นนั้นเจ้าเอาข่านี่ไปกินเท
00:20:14อ
00:20:14เพราะเจ้าบอกว่าไม่มีใคร
00:20:17ข้าก็ไม่รู้จะถือมันไว้ทำไม
00:20:19อายดวนไม่รับ เข้าเพียงบอกเบ
00:20:21าๆ
00:20:26หญิงแก่เงียบ เหมือนคำพูด
00:20:31นั้น
00:20:32ไปกดตรงロอยแผงในใจนาง
00:20:34ไอ้ด้วนตั๊กน้ำจับทางข
00:20:36ึ้นดืม
00:20:36คล้อมกับเอ่ยว่า
00:20:38ข้างรอควาอีสักหน้อย
00:20:40หากล้านของท่านกลับมา
00:20:41เขาจะต้องเห็นท่านอย่างแน่นอน
00:20:44หญิงแก่ยิ้มอย่างมีกำลั
00:20:45งใจ
00:20:45และเอ่ยว่า
00:20:47แล้วจ่าวเหล่า
00:20:48เดินทางไปเรtat realmente
00:20:49เพื่อรอใครหรื цв REPL
00:20:51ไอ้ด้วนยิ้มมุมปาก
00:20:53ก็ค่ามีเห IL ใน REAL ให้รอ แล้ว ค่
00:20:55า Eleจะต้องเดินทาง
00:20:56ิ้งแก้พยักษ์หน้า เบา ๆ เหม
00:20:59ือนเข้าใจอะไรบางอย่าง
00:21:00ในคำตอบที่แสนซั้นนั้น
00:21:02ไอด้วนรืมน้ำฝ้นจากทาง อ
00:21:05ีกหนึ่งอึก
00:21:05สภาย把它 หยา Sache ๆ แล้ว เดินออกจากส
00:21:08าน Score อย่างช้า ๆ
00:21:10ิ้งแก้ยังทือชามข้าวไว
00:21:11้
00:21:12แต่ไม่ยื่นให้ใครอีก
00:21:13เหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะร
00:21:15อจนกว่าพระอาทิตย์จะตกด
00:21:17ินแล้วค่อยคิดใหม่
00:21:19สายลมเย็นพัดผ่านเหมือนชามข
00:21:21้าวที่ยังไม่ถูกกิน
00:21:23ช่วยยื้อความหวังของคนแก่
00:21:25ให้ยืดต่อไปอีกนิดหนึ่ง
00:21:31ข้าวครึ่งนา
00:21:34วันนี้ไอ้ด้วนพะเนจรกำล
00:21:36ังเดินผ่านทุ่งนากว้าง
00:21:38เพื่อจะไปที่ลำคลอง แดดยามบ่าย
00:21:41แรงจนเงื่อไหล
00:21:43เขาจึงมองหาที่ที่ให้พอได้พ
00:21:46ักคลายร้อน
00:21:47แต่ระหว่างนั้นเขาเห็นชายหนุ่
00:21:49มคนหนึ่ง
00:21:50นั่งกำมือแน่น นั่งมองนาข
00:21:52้าวที่ล้มตายจากภายุหนักเมื่
00:21:54อคืนที่ผ่านมา
00:21:55เสียงของเขาแผลเหมือนคนหมดหว
00:21:58ัง
00:21:58ใครเก็บเกียวช้าไป รายหน้าเสี
00:22:00ยงให้ไปตั้งครึ่งนึง
00:22:02อาจไครมีพอใช้มีปีนี้แล้ว
00:22:04ไอดวนไม่พูด เขาเทน้ำจากกระ
00:22:07บอกไม้ผ่ายขึ้นมาดื่ม
00:22:08แล้วนั่งลงแกล้ๆ ใช้หนุ่ม
00:22:10ใช้หนุ่มพูดต่อว่า
00:22:12ใครวันศาตั้งใจทำหน้าแทบต
00:22:14าย พายุลูกเยาพังหมด
00:22:15ทำไมฟ้าต้องกลันแกลงข้าเช
00:22:17่นนี้
00:22:17ไอดวนมองไปที่ทุ่งนา ที่ลม
00:22:20ราเนยรณาท
00:22:21ตอนที่ค่าถูกตัดแขน ค่าก็
00:22:23เคยถามฝ้าแบบเดียวกัน
00:22:25ช Vill หนุ่มฉะนัก เหมือนเพลิงร
00:22:26ู้ว่าคนที่นั่งข้างๆ ไม่ใช่คน�
00:22:29begins
00:22:30และฝ้าตอบคันว่า อย่างไรอย่
00:22:31างนั้นหรือ
00:22:32ฝ้ามีเคยสนใจว่าเราจะล้มหร
00:22:34ือจะเจ็บ
00:22:34สนแต่ว่าหลังจากนั้น เรายัง
00:22:36ยกตัวเองขึ้นไหวหรือไม่
00:22:38ชายหนุ่มได้ฟัง สีหน้าเริ่ม
00:22:40นิ่งขึ้น เขาถามเสียงสันว
00:22:42่า
00:22:42แต่ต้นข้าวข้าล้มเสียหาย
00:22:44ไปตั้งเยอะ ข้ามีรู้ว่าจะทำอย่าง
00:22:46ไรต่อไป
00:22:47ส่วนที่ล้ม เจ้ามีต้องยืนแ
00:22:49ทนมัน
00:22:49เจ้ามีแค่สองทาง นั่งโทษฟ้า
00:22:51ให้หมดแรง
00:22:52หรือเก็บเกี่ยวข้าวที่เหลื
00:22:53อให้หมด
00:22:54แล้วข้าควรเลือกทางไหน
00:22:56เขามองแสงพระอาทิตรสท้อนใน
00:22:58ทุ่ง
00:22:59ค่амิมีสิทธิ wichtigerบอกว่าเจ้า
00:23:00ต้องเลือกอะไร
00:23:01แต่ใสลุมที่พัดผ่านทุ่ง
00:23:03มันมีเคยเก็บเกี่ยวข้าวให้
00:23:04ใคร
00:23:05ชัยหนุ่มได้ฟังก็รู้สึกม
00:23:07ีกำลังใจ
00:23:09ค่าจะลุกขึ้นสู้ต่อ
00:23:10ชัยหนุ่มค่อยค่อยลุกขึ้น
00:23:12เดินเข้าไปเก็บเกี่ยวข้าวที่
00:23:14ยังเหลือ
00:23:15ไอด้วนยืนขึ้น สภายถุงภ
00:23:17าวขัดขาด
00:23:18ตั้งท่าเดินต่อไป ตามเส้นทาง
00:23:20ของตัวเอง
00:23:21ก่อนจากเขาพูดโดยไม่หันกล
00:23:23飛มา
00:23:24เมื่อฟ้ามีเมดตา คนก็ต้องเมดต
00:23:27าตัวเองให้มาจกว่าเดิม
00:23:28ซ้ายลมยะพัดผ่านทุ่งหน้า
00:23:30อีกครั้ง
00:23:31แต่คราวนี้ ไม่ใช่ลมที่ทำลาย
00:23:33แต่เป็นลมที่พัด Riley ความหวัง
00:23:36ให้สู่ต่อ
00:23:37บางที ฟ้าไม่ได้กันแกล้งเรา
00:23:39แค่ปล่อยให้เรารู้ว่า เรายืนห
00:23:42ยัดเองได้หรือไม่
00:23:49ฝนพึ่งหยุดตก ไอด้วนเดิ
00:23:51นบนสภานไม้เก่า ท่ามกลางเสีย
00:23:54งน้ำไหลเชี่ยวใต้สภาน
00:23:57ท่านใดนั้น ก็มีชายหนุ่มใน
00:23:59ชุดนักดาบ วิ่งผ่านเข้ามา
00:24:00เขาหยุดพักเหนื่อย หอบแพกแ
00:24:03พกที่กลางสภาน
00:24:04ไอด้วนมองนิ่งๆ เข็ٰถอนใจ
00:24:07เบาๆ หากเจ้าจะข้ามส Sovi Hans thousand game
00:24:09ต้องวิ่งอย่างสุดกำลัง แต่
00:24:11หากไม่ก็ต้องสู้ยางสุดกำลั
00:24:13ง
00:24:13นักดาบมองอย่างงงง ๆ หียดใ
00:24:16บท่านกล่าวเช่นนั้น
00:24:17ไอด้วนชิบไปที่ร้อยเท้าบน
00:24:19ดิ้น
00:24:20ฟีเท้าของเจ้า ไม่ใช่ฟี��ของข
00:24:22น contradict
00:24:22เจ้้ partition
00:24:25นักดาบกัดฟันแน่น เคลุต
00:24:27ออกมาว่า
00:24:28ใช่ ข้าเคยสัญญากับอาจารย์
00:24:30ไว้ว่า จะสู้ให้ถึงที่สุด
00:24:31เสียงฟีเท้าของคนหลายคน ดังอย
00:24:34ู่กลายๆ พวกตามล่าใกล้เข้ามา
00:24:36เต็มที ไอด้วนพูดอย่างเรีย
00:24:39กเฉย
00:24:39หากใจนี้ก็ต้องนี้ให้สุด จะส
00:24:42ู้ก็สู้ให้สุด อย่ายือนขึ่งน
00:24:44้ำขึ่งบก คนขึ่งใจ มิมีท
00:24:46างรอด
00:24:46นักดาบได้ฟังดังนั้น เขาก็
00:24:49ลุกขึ้น
00:24:50ถ้ารู้แล้ว
00:25:00เสียงดาบ ประทะดังแกร้งๆ
00:25:05บนสภาrespond นักดาบฝาดออกไปเดื
00:25:07อแรงทั้งหมด
00:25:08ไอด้วนขยัดตัวลกและเดิน
00:25:10เลี่ยงออกมาช้าๆ ก่อนเดินรับ
00:25:13หายไป
00:25:17โรงน้ำชา
00:25:22ข้ำคืนหนึ่ง หมอกโรงหนาจนเห
00:25:24็นถนนลางเลือน
00:25:25ไอด้วนเดินเข้าเมืองเล็ก ๆ เม
00:25:27ืองที่มีชื่อว่าเงียบสงบ
00:25:29แต่คืนนี่กลับเต็มไปด้วยคนเมา
00:25:31และเสียงแตกหักดังจากโรงน
00:25:33้ำชา ริมทาง
00:25:35ประตูโรงน้ำชาเปิดค้างอยู่
00:25:37หญิงเศรคลนึงร้องให้อยู่ที่
00:25:39หน้าร้าน
00:25:40ไอด้วนดินมอง ก่อนเอ่ยเบา ๆ
00:25:43มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือแม่น
00:25:45าง
00:25:46ค่าดวนคนกล่าวหา ว่าแอบ
00:25:48เอlineroo campuses เอาอย่า
00:25:48จากโตลูกค้าไปซ่อน ทั้งที่ค
00:25:50่า Ärineau แค่เก็บfolk้าน้ำ
00:25:51ให้เขาเท่านั้น
00:25:52ไอด้วนข czasie upbeat คิ้ว
00:25:54ใครต่าวหา
00:25:55เด็กสาวชีเข้าไปในร้าน
00:25:57ช่ายชุดเทา ท่าทางเป็นคนไหร
00:25:59่คนโต
00:26:00ยืนหน้าบึ้งตึง มีองคารัก
00:26:02ยืนขนาบสองข้าง
00:26:04และเจ้าของร้านก็อยู่ที่นั่น
00:26:06เขาว่าข้าหิบไม่ชำระลงปร
00:26:08าณ์ของเขาไป
00:26:09ทั้งที่ข้าไม่เคยแตะ
00:26:11ไอด้วนเดินเข้าไปชาๆ
00:26:13ชายชุดเทาปรายตามองอย่างดูแคร
00:26:16น
00:26:16ใครเห็นนางยินมือเข้ามาใกล่
00:26:18ตัวของข้า
00:26:19นางต้องเป็นคนขโมยยาอย่างแน
00:26:20่นอน
00:26:21ไอด้วนยิ้มมุมปาก
00:26:23ท่านเห็นตอนมือของนางยื่นเข้
00:26:24าไปแล้วเห็นตอนดึงมือออกมาห
00:26:26รือไม้
00:26:27ใช้ชุดเท customer hug เป็นท่านที
00:26:29ถ้างไม่ท่านสังเกต
00:26:30ไอดวนเดินไปที่โต๊ะ
00:26:32โต๊ะของท่านอยู่ริมทางเดิน
00:26:34คนเดินผ่านนับสิบ
00:26:35ถ้าจะหายก็หายได้จากร้อยทาง
00:26:37มิใช่แค่มือเด็กเซิร์พคนเด
00:26:39ียว
00:26:40ศ φาหรีบบอก
00:26:52เจ้าของราญ
00:26:54เท่าแกหลางราญมีแมวอยู่ใช่
00:26:56ไหม
00:26:56เจ้าของราญพยักน่า
00:26:58มีอยู่ตัวนึง
00:26:59liquid change
00:26:59ด้วยของกิน
00:27:01ไอด้วนยกเสร็จถุงขึ้นด
00:27:02ม
00:27:03นี่คือกลีมแป้งสมุรภัย
00:27:04ผสมน้ำพึ่ง
00:27:05ซึ่งแมวเจ้าทุมโดนกัด
00:27:07ไม่ได้โดนคนฉีก
00:27:08ช้ายชุดเท่าน่าเสีย
00:27:10องคกรักษิ 2 คนก้มหน้า
00:27:11แบบอายแทนเจ้านาย
00:27:22ร้องให้ ชายชุดเทาคลายมือก่อน
00:27:25จะเอ่ยกับหญิงสาว
00:27:27สาวน้อยข้าขอโทษที่ขอใจ
00:27:29เจ้าผิดไป
00:27:30เด็กสาวก้มสีสะ ไอด้วนแตะ
00:27:32แข็มเธอเบาๆ
00:27:34ในยุทภพคนเสียงดังมักถู
00:27:36กเชื่อก่อน
00:27:36แต่ไม่ใช่ว่าคนเสียงเบาจะผิด
00:27:38เสมอ
00:27:39ไอด้วนหันลัง ดื่นออกจากโ
00:27:41รงน้ำชาอย่างไม่รอคำขอบค
00:27:43ุณ
00:27:43ลมยำข้ำ พัดใช้เสื้อของเขา
00:27:45พริวไหว
00:27:46ราวกับพัดฝุ่นแห่งความอ
00:27:48ายุติธรรม ให้จางหายไปกับเงา
00:27:50จัน
00:27:55รอแต่ไม่มา
00:27:56ไซลมหนาวบนเขาพัดแรงจนฝ
00:28:02ุ่นคลุ้ง
00:28:02ไอด้วนพนจรในชุดภาพป่
00:28:04านเก่าๆ
00:28:05เดินขึ้นทางหินแคบๆ ด้วยแ
00:28:07ขนเดียว
00:28:08แต่เก้าอย่างมั่นคง เหมือนเคยผ
00:28:10่านเส้นทางอันตรายมาแล้วนับ
00:28:12ครั้งไม่ท่วน
00:28:13เขาหยุดที่สาราริมเขา สาราไม้
00:28:16สุดโซม
00:28:17ชายคนนึงนั่งนิ่งอยู่มุงสาร
00:28:19า
00:28:20เสื้อผ้าขาดรุย เหมือนรอใ
00:28:22ครสักคน
00:28:23ไอด้วนถามเรียบๆ
00:28:24พี่ชาย ท่านรอใครอยู่อย่างนั้นห
00:28:26รือ
00:28:27ชายคนนั้นไม่ตอบทันที ดวมต
00:28:29าเหมือนคนหมดหวัง
00:28:30พูดด้วยความสิ้นหวัง
00:28:32ข้ารอคนที่จะมาทรงยาให้แม่ข
00:28:34้องข้า
00:28:34แต่เขาไม่มา
00:28:35ข้ารอจนตะวันจะตกดินแล้วก
00:28:37็ยังไม่มีใคร
00:28:38สงสัยข้าจะโดนโกงแล้วแน
00:28:40่นแน่
00:28:40แบบนี้แม่ข้องข้าจะทำอย่างไร
00:28:43ไอด้วนได้ฟังก็หยิบเอาห
00:28:44อกระดาษที่เขาติดตัวมา
00:28:46ออกมาแล้วยื่นให้
00:28:48ท่านต้องการสมุนไพรชนิดน
00:28:49ี้ใช่หรือไม่
00:28:51ชายก언นั้นหยิบเอาหอ กระดาธ
00:28:52มาเปิดf แล้วก็ตอบว่า
00:28:54มิและสมุนไพรฤที่ค่าต่อง
00:28:57กัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะบังเอ
00:28:59ิ้นได้จากท่าน
00:28:59ค่ามีหนาหลงเชื่อ legendary ห contaminants has he get
00:29:02changed
00:29:02หากท่านเดินไปสักร้อย controll and gain
00:29:18ขาแพ LAN อยู่ เคราอย่างมิตาย
00:29:20รอก แค่ลมตอน ดิ่งขึ้นเขา
00:29:21เพราะกับจะส่งของไม่ทัน
00:29:23ชายคุณนั้นได้ฟังก็ м่น่า
00:29:25แดงเหมือน i
00:29:26ถ้าเช่นนั้น ข้าก็เข่าใจเขา
00:29:28ผิดไปอย่างนั้นหรือ
00:29:29อืม คนเรามองอีกฝàiจากระยะใกล
00:29:32y
00:29:32เม่าเหมือนเห็นแค่เงา Không eso
00:29:34ตั้งที่ความจริงอยู่ห่างไปแค
00:29:36่มิกี่เก้า
00:29:37ชายคนนั้นขอบคุณไอ้ด้วนท
00:29:39ี่เอายามาให้
00:29:40ไอ้ด้วนก็ตั้งท่าเดินจาก
00:29:42ไป
00:29:43ก่อนเดินจากไปเขาก็ทิ้งทำหนึ่
00:29:45งให้ลอยตามลง
00:29:46อย่าเพิ่งดวนตัดสินคลหาก
00:29:48ยังมีรู้เหตุผลที่แท้จริ
00:29:50ง
00:29:51ชายหนุมมองตามหลังไอ้ด้วน
00:29:52เดินหายไป
00:29:53ก่อนจะคว้าถุงยาแล้วรีบเด
00:29:56ินออกจากสลาไป
00:29:57เหมือนหัวใจหนักหนักถูกปล
00:29:59่อยออกจากอก
00:30:04ฝึกกลางสายฝน
00:30:08ฝนตกพรรัมบนผู้เขา ไอด้ว
00:30:11นพระเนจรเดินช้าๆ บนทางดิ
00:30:13นเล็กๆ ลื่นพระโครน
00:30:16แต่ไม่อาจขัดขวางการเก้าเดิ
00:30:18น เข้าเก้าอย่างรมัดระวัง และ
00:30:20สายตาคมก็ยังสอดส่องทุก
00:30:22สิ่งรอบตัว
00:30:24กลางดงภัยเขาพบไ لบริญุม
00:30:26ชุดสีอิด งั่งก้มหน้าก workouts กำ
00:30:28ดากไม้มือเสรร์ เพราะกลัวฝ
00:30:30น และเสียงฟ้าร้อง
00:30:32ไอด้วนเอ่อยถามด้วยเสียงเรี
00:30:34ยบ
00:30:35เจ้ากำลังทำอะไรอย่าอยู่คนเดียวกล
00:30:36างสายฝน
00:30:37ชายหนุมเงยน่าตกใจ
00:30:39ค่ากำลังจะฝึกปลยุษณ์ เพื่
00:30:41อการปะลองฝีมือ
00:30:42แต่ฟนทำให้ค่าจับดาบไม่ได้
00:30:44น้ำฟนก็เข้าตาทำให้แสบตา
00:30:46ค่าก็เลยฝึกซ้อมต่อไม่ได้
00:30:48ไอด้วนเดินเข้าไปใกล้ และเอ
00:30:49่ยถามว่า
00:30:50เจ้าคิดว่าฟนเป็นอุปศัต
00:30:52ร์หรือเป็นเพื่อน
00:30:53ชายหนุ่นคนนั้นได้ฟังก็งุน
00:30:55งง
00:30:55เกือนอย่างนั้นหรือ 粉มันทำให้
00:30:57ค่าทํารายมีได้เลย
00:30:59ไอ้ด้วนมองสายฝนที่สา нимиฝั
00:31:01ดลงไภ
00:31:02ฝนทำให้เบียก ทำให้เจ้ามือลื่น
00:31:04แต่มีได้ทำให้เจ้าผ่ายแค้
00:31:06หากเจ้าเอาแต่โทษฝน เจ้าจะแพ
00:31:08้ทุกครั้งมีว่าสิกไหน
00:31:10ช้ย
00:31:10ไอ้ด้วนมอง Member Nuna แล้วอื่อยว่
00:31:19า
00:31:20จำไว้ อุปษัตร์อาจทำให้เร
00:31:22าร้ม แต่จิตใจที่ไม่มั่นคงก
00:31:24ันหาก ที่ทำให้เราภ่ายแท้
00:31:26ไอด้วนก้าวต่อไป บนทางเดิ
00:31:29นเล็กๆ ฝ่าหมอกและฝน ชายหนุ่ม
00:31:31มองตาม เสียงฝนกระทบไฟ ดังเห
00:31:34มือนจังหวะกลองสอนใจ
00:31:42กละครั้งหนึ่งไม่นานนัก มีเด
00:31:44็กชายคนหนึ่ง เขาเป็นเด็กกำพ
00:31:46ร้า หากินด้วยการเก็บขยะขาย
00:31:49เด็กชายเป็นคนรักความยุติธ
00:31:51รรม และชอบช่วยเหลือผู้อื่น
00:31:54วันหนึ่งมีพวกอันตะพานรี
00:31:57ดไถกลุ่มนึง มาเก็บข้าคุ
00:31:58้มครองยายแก่คนขายขนม
00:32:01เฮ้ย ยายเท่า จายข้าคุ้มครองมา
00:32:03วันนี้เว้นไห่หน่อยไม่ได้หรื
00:32:05อ เมื่อวานล้านสาวขาบบ้วย เลยเอ
00:32:08าเงินไปซื้อยาจนหมด
00:32:10เฮ้ย หากไม่มีจายก็ต้องพังร
00:32:12้านตามกด
00:32:13เด็กชายเดินเก็บขยะมาพบเข้า
00:32:16จึงเดินเข้าไปช่วยเหลือ
00:32:20หยุดรังแก้ผู้อ่อนแอร์นะ
00:32:22เจ้าพวกคนชั่ว
00:32:23เฮ้ย เจ้าเด็กเลือกขอ ไปเล่นทื
00:32:25ออื่นไป อย่ามายุ่งกับเรื่องข
00:32:27องผู้ยาย
00:32:27พวกเจ้าก็เลิกรังแก้คนสิ
00:32:29มันวอนหาเรื่องนะลูกพี่ อย่างน
00:32:31ั้นก็ต้องสั่งสอนมันสักหน่
00:32:32อย
00:32:33แล้วแล้ว พวกอัעלทพพันก็ตร
00:32:35งเข้ามา เขา inventor ทำร้ายเด็กชาย
00:32:37นี่น่ะ เจ้าเด็กเหลือขอ
00:32:39บังเอิ้ล มีจอมลึกผู้หนึ่
00:32:41งเตินผ่านมาจึงช่วยไว้ได้ท
00:32:43ัน
00:32:46เด็กก็พูดไปตามประ Physicalness เด็ก
00:32:48พวกเจ้าอย่าไปธือสาหาความเลย
00:32:50ดูถ้ามันจะมีวรายุดน่ะท
00:32:51ุกผิ
00:32:52เช่นนั้นฝากладก่อนแผ่แล้วกัน
00:32:53พวกเร้ากลับ
00:32:55แล้ว พวก อรร์ทภาณ ก็ ล่า ถอย
00:32:57จาก ไป
00:32:59ขอคุณจอมยุด ที่ ช่วย เลื้อ
00:33:01คน แก ย์ ง ค่า
00:33:03จอมยุด ไม่ได้ กล่าว อะไร ได้ แต่
00:33:06เดิน จาก ไป
00:33:07เด็กชาย รู้ สึก ประทับ ใจจอม
00:33:09ยุด ผู้ นั้น เป็น อย่าง มาก
00:33:11จึง วิ่ง ตาม จอมยุด ผู้ นั้น
00:33:13ไป
00:33:18ท่านจอมยุด โปรดรับค่าไ
00:33:20ว้เป็นสิทธ่านด้วยเธอด ค่า
00:33:22อยากมีวรยุดสูงส่งเหมือนอย
00:33:24่างท่าน
00:33:25เจ้าเป็นลูกเต่าเหล่าใครอย่
00:33:26างนั้นหรือ เห็ดได้ไม่อยู่กับ
00:33:28พ่อกับแม่
00:33:29ค่ามีมีพ่อแม่หรอกครับ ค่
00:33:31าเป็นเด็กกำพร้า
00:33:32เช่นนั้น เจ้าอยากมีวรยุดไปทำไม
00:33:34อย่างนั้นหรือ
00:33:35ค่าอยากช่วยเหลือผู้คน ช่วยผู้
00:33:37อ่อนแอร์จากพวกคน bulky
00:33:39ต่อให้เจ้ามีวรยุทย์สูง ๆ
00:33:41และจะมีประโยฌงานได้
00:33:42ช่วยวันนี้วันหน้าก็เกิดขึ้
00:33:44นอีก
00:33:44อย่างแย่แก้คนเมื่อตลังกี้
00:33:46เดี๋ยว浑พรุ่มนี้ stealth อันทภาน
00:33:47ก็กลับมากันอีกอยู่ดี
00:33:49หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ผู้คนจะอยู่อย
00:33:51่างสงบสุกได้อย่างไร
00:33:53นั่นเป็นหนาทีของพวกมือประร
00:33:54าบกับทางการ นิใช่หนาทีของคน
00:33:56ธรรมดายังเจ้า
00:33:57เช่นนั้นโตขึ้น ค่าก็จะเป็นม
00:34:00ือประราบ
00:34:01ค่าเคยได้ยินเด็กยังเจ้า พ
00:34:02ูดอย่างนี้มานับมี่ท่วน
00:34:04เจ้าลองพี่สูตรสิ หากเจ้าไปเก
00:34:05็บก่อนหินก่อนนี้มาคืนให้แ
00:34:07กค่าได้
00:34:08ค่าจะรับเจ้าไว้เป็นศิตก
00:34:09็ได้
00:34:10ได้เลยครับ
00:34:11ว่าแล้วจอมยุธก็ขว้างก้
00:34:13อนหลินออกไปไกล
00:34:15เด็กชายรีบวิ่งไปเก็บก้อนห
00:34:17ลินอย่างเร็วพรรร
00:34:23แต่เมื่อหังกลับมา
00:34:26จอมยุธก็หายตัวไปเสร็จแล้
00:34:28ว
00:34:28แท้จริงแล้วจอมยุธแค่ต
00:34:30้องการหลอกให้เด็กชายไปให้พ Link บ
00:34:32지กเป็น 기ौ
00:34:49จอมยุด หัวใจไม่ยอมแพ้
00:34:56วันต่อมา พวกอันทภาณก็ยั
00:34:58งคงมารีดถ่ายชาวบ้านอยู่เหม
00:35:00ือนเดิม
00:35:03เด็กชายได้แต่ยืนมองโดยทำอะไรไม
00:35:05่ได้
00:35:10อย่าไปมีเรื่องกับพวกอันทภา
00:35:12ณเลยเด็กน้อย เดียวจะเจ็บตัวเป
00:35:14ล่าเปล่า
00:35:15ข่ามิเป็นไรรอก ข่ายอยู่อย่างนี้
00:35:17จนชินแล้ว
00:35:27หลายวันต่อมา จอมยุดก็ได้
00:35:29เดินผ่านมาอีกครั้ง
00:35:30เด็กชายซึ่งเฝ้าอยู่ที่นั่นมา
00:35:32หลายวันแล้ว เมื่อได้เห็นก็ร
00:35:35ีบวิ่งเข้าไปหาทันที
00:35:38นี่ครับทัณจอมยุด ค่าเอาก้
00:35:40อนหินมาคืนให้แก่ท่าน
00:35:42จอมยุดเมื่อเห็นดังนั้น ก็
00:35:44เกิดความช่งง
00:35:46เฮน มีเจ้าเฝ่Barอยู่ที่นี่มาตลอ
00:35:48ดเลยอย่างนั่นหรือ
00:35:49ใช่ครับ ทุกวันและเวลานี้ ค่า
00:35:51จะต้องมาที่นี่เพื่อมารอท่าน
00:35:54ค่าเชื่อว่าท่านจะต้องกลับ
00:35:55มาอย่างแน่นอน
00:35:57แล้วหากค่ามีกลับมาล่ะ
00:35:58ค่าก็จะมารอเช่นนี้ตลอดไป
00:36:01อืม นับว่ายเจ้าเป็นคนที่มี
00:36:03ความพยายาม
00:36:03ค่ามีค่อยได้เห็นคนแบบนี้สั
00:36:05กเท่าไหร่
00:36:06เช่นนั้น ท่านจะรับค่าไว้เป็
00:36:08นสิตแล้วใช่ไหมครับ
00:36:09ก็ได้ แต่เจาวตรงทำงาน เป็นการ
00:36:11เหล็กเป plane
00:36:12จะมาเรียนที่ เช็ยกี๋ยวไม่ได้
00:36:13และหามรวมเหลือกลางครในมี
00:36:15wait คาด
00:36:15มีเช่นนั้น คาจะทำลายวาansเจา道ส
00:36:17ะ
00:36:17ข้าจากขยัญทมงาน และจะมีรว
00:36:20มเหลือกลางครในแน่นอนครับ
00:36:22เช่นนั้นก็ตามข้าไปถี่ส้ำนั
00:36:24ก
00:36:24ขอบคุณมากครับ ท่านอาจารย์
00:36:26เจาالم Whats?
00:36:28ห限ดวิส์
00:36:34เจ้ารู้ไหม ฝีทาของเจ้ามันแพล
00:36:36วเบา ขนาดค่านีวรยุตยังแ
00:36:38ทดมีได้อิน
00:36:39ต่อไป หากเจ้าฝึกตรือวรยุ
00:36:41ตย์ ฝีมือต่องมิธรรมดาอย
00:36:43่างแน่นอน
00:36:44จอมยุดผู้นี้ คือปรรมจาร์
00:36:46สำนักดาบที่เรื่องชื่อแห่ง
00:36:48หนึ่ง
00:36:48สำนักของเค้ามีลูกสิทธิ์
00:36:50ลูกหามาร่ำเรียนวิชาด้วย
00:36:52อย่างมากมาย
00:37:03ครับท่านอาจารย์
00:37:04วันนี้มีเด็กไม่เข้ามา คงจะเรี
00:37:06ยนไม่ทัน ฝากพวกเจ้าดูแลกัน
00:37:08เองด้วย
00:37:09ครับท่านอาจารย์
00:37:10ครับท่านอาจารย์
00:37:11ต่อไปเจ้าต้องเรียนรู้จากรุ
00:37:14่นพี่ให้มาก
00:37:15ครับท่านอาจารย์
00:37:17เจ้าไม่ได้มีพื้นฐานที่ดีเห
00:37:18มือนคนอื่น ต้องขยันกว่าคนอ
00:37:20ื่นเป็นสองเท่านะ
00:37:21ครับท่านอาจารย์
00:37:27เด็กชายเป็นคนที่อดธนและมุ่
00:37:30งมั่น แต่ด้วยความที่เขาเป็นเพ
00:37:32ียงเด็กคำพระ ร้า
00:37:33ที่ไม่เคยร่ำเรียนหนังสือมา
00:37:34ก่อน จึงห کเกรียนไม่ทันเพื่
00:37:36อนอยู่เป็นประจำ
00:37:39โชคดีที่ 떨ุ้นชียนะให้เด็ก
00:37:43ชายจนสามารถเรียนตามท่านได้
00:37:47ข้าว่าเจ้าต้องหัดอ่านนั
00:37:49งศือเองให้ออกบ้างนะ จะได้ศึก
00:37:51ษาด้วยตนเองได้
00:37:52มีอย่างนั้นก็ต้องคอยถามคนอื่
00:37:55นดัวร่ำไป
00:37:56ครับสิทธิ เออ สิทธิ์น้อง เจ
00:37:58้ามาเรียนวรยุธไปทำไมอย่างนั้
00:38:00นหรือ
00:38:01ข้าอยากเป็นมือปราบ พวกข้าก
00:38:03็เหมือนกัน ข้าอยากเป็นมือป
00:38:05ราบ หรือไม่ก็เป็นทหารในอ
00:38:07ราชสำนัก
00:38:15เอาละ วันนี้ ใครจะสอนการใช้ดาบ
00:38:17กำดาบให้มั่น จิตใจหนักแน
00:38:19่นมั่นคง แล้วฝันออกไป
00:38:22อาจารย์ได้ใช้ดาบฝันไปที่ต
00:38:24้นไม้ชักเดียวขาด
00:38:29พวกสิทธิ์ก็พากันทำตาม
00:38:39ท่านอาจารย์เหตุได้พวกข้ามิ
00:38:42เห็นฟัน ชับเดียวขาดเหมือน
00:38:43อย่างท่านเลย
00:38:44วรยุตนั้นพลังออกมาจากภายใ
00:38:47น จิตใจเจ้าต้องหนักแน่นม
00:38:48ั่นคง เป็นหนึ่งเดียวกับดาบ
00:38:50จริงจะเกิดพลัง
00:38:51ข้าเข้าใจแล้วครับ
00:39:00หลายปีผ่านไป เด็กชายก็เติบโ
00:39:03ตขึ้นเป็นชายหนุ่ม
00:39:07เมื่อร่ำเรียนวรยุตย์จนส
00:39:09ำเร็จ ทุกคนในสำนักก็ต่าง
00:39:11พาการสอบเข้ารับรัชการกันท
00:39:13ั้งนั้น ชายหนุ่มเองก็เช่นกั
00:39:15น
00:39:24ชายหนุ่มนั้นเป็นผู้มีวรยุ
00:39:26ตย์สูงส่ง ทำให้การสอบภาค
00:39:29ปฏิบัติทำได้เป็นอย่างดี
00:39:35แต่เนื่องด้วยเขานั้นไม่มีพื้
00:39:37นฐานความรู้ที่ดีมาก่อน เมื่อส
00:39:39อบข้อเขียนจึงทำคะแนนได้ไม่
00:39:41ดีนัก
00:39:44หมดเวลาทำข้อสอบแล้ว คนอื่นเข
00:39:46้าออกจากห้องสอบกันหมดแล้ว
00:39:47นะ
00:39:54ทำให้ชายหนุ่ม สอบไม่ผ่านการบ
00:39:56รรจุเข้ารับรัชการสักที
00:39:59ชายโย ข้าสอบติดมือปราบ
00:40:01แล้ว ข้าก็ด้วย
00:40:05แม้จะผ่านการสอบมาหลายครั้งห
00:40:07ลายคราหลายปี
00:40:16จนในปีหนึ่ง
00:40:20ฮื้อ สอบตกอีกแล้ว เห็ดได้
00:40:22สวันจริงไม่แม่ตาค่าเลย
00:40:23ค่าอยากทำความดี ช่วยเหลือผู้
00:40:25คน แต่กลับไม่ให้โอกาสค่า
00:40:28ชายหนุ่ม เดินคอตกออกมาด้วยค
00:40:30วามผิดหวังเหมือนเช่นเคย
00:40:36เขาพะเอินเดินไปเจอกับพวกโจน
00:40:38ป่า ที่กำลังทำการปล่นคนอยู่
00:40:42หยุด นี่คือการปล่น มีเงินเท
00:40:44่าไร ทรงมาให้หมด ท่านโจนอย่า
00:40:46ทำอะไรค่าเลย
00:40:47ด้วยความที่มีจิตใจชอบช่
00:40:49วยเหลือผู้คน ชายหนุ่ม จึงรีบ
00:40:51เข้าไปช่วยเหลือทันที
00:40:54หยุดนะ พวกโจนชั่ว จะเป็นมือ
00:40:56ปราบอย่างนั้นหรือ
00:40:57เปล้า โอ้ย ตกใจหมด อย่างนั้น
00:40:59อย่ามายุ่ง หลีกไปซ่ะ หมูเขา
00:41:01จะห้าม
00:41:01อย่าวะข้าลเข้ามาสอด พวกเจ้
00:41:02าต่างหากที่ต้องใสหัวไป
00:41:04มันวอนหาเรื่องเราหลุกผิ ถ้า
00:41:06อย่างนั้นก็ต้องสั่งซ้อนมัน
00:41:07สักหน่อย
00:41:21ด้วยว่าระยุธที่ส่งๆ ชายหนึ
00:41:23่งก็สามารถกำรับพวกชนตุ
00:41:25นหมอบราบได้อย่างง่ายได้
00:41:30ฝากไว้ก่อนเธอ คราวหน้าพวกค่
00:41:31าจะกลับมาคิดบัญชี ยังมี
00:41:33คิดกลับเนื้อกลับตัวอี
00:41:34กหรือ
00:41:34หากค่าเป็นมือปราบ พวกเจ้า
00:41:36โดนจับเข้าตารางไปแล้ว
00:41:41ขอบคุณจอมยุดที่ช่วยเหลื
00:41:43อ
00:41:45แล้วชายหนุ่มก็เดินจากมา
00:41:50แต่ระหว่างทาง เขาก็ได้เจอกับชาย
00:41:53ลึกรับเท่าหนึ่งที่ปิดบั
00:41:54งใบหน้า ยืนขวางอยู่กลางทาง
00:41:59ทานเป็นผู้ใดอย่างนั้นหรือ ข
00:42:00่าเป็นผู้ใดมิสำคัญข่ารู้
00:42:02ว่าเจ้าอยากรับราชการ peuxожденияฮาร
00:42:07์
00:42:17หวังสหารในราชสำนักซึ่
00:42:19งเรียกว่า
00:42:20นักรพเงา
00:42:22นักรพเงา แล้วบ้านต่างจากนั
00:42:24กรพทั่วไปอย่างไร
00:42:26นักรพเงา นั่น places จะปฏิบัติภ
00:42:27ารарกิจรัพธ์ส์ที่อยู่เบื่uite
00:42:28のร่าง
00:42:29ที่ท lip ร溝 とด้องการความคมริธ
00:42:32ดิศ ผลมากว่าวิธีการ
00:42:33นักรพโม จริงต่อง bunlarș ตัวต
00:42:35น ละยุธา และถำแหน่ง
00:42:37คนที่รู้ตัวตนของเจ้า มีเพีย
00:42:39งผู้บังคับปัญชาต่นสายเท
00:42:40่านั้น
00:42:41ใครตัวตนอย่างนั้นหรือ แน่
00:42:43นอน มิชัยมีแต่ข้อเสีย
00:42:45นี่จะเป็นโอกาสให้เจ้าได้สมว
00:42:47ัง หากเจ้าพธิบัติภารกิจได
00:42:48้จนครบ 7 ปี
00:42:49โดยที่มิตาหรือพิการไปเสี
00:42:51ยก่อน เจ้าจะได้รับโอกาส
00:42:53บัญจุเขารับราชการในตำแหน
00:42:55่งขี่สูง เร็ Çok hot
00:42:57เจ้าเจ้มจัยจะรับงานนี้หรื
00:42:58อไม่
00:42:59เมื่อชายหนุ่มได้ฟัง เค้าก็ตอ
00:43:01บอย่างไม่ลังลีเลยว่า
00:43:03learns
00:43:03view
00:43:04เฉ่านั้นกว่าดี แต่เจ้าต้องจ
00:43:06ดจ้ำว่าอย่างว่า
00:43:07เสนทางค้องนักรพเง漫อนั้น มิช
00:43:09ัยเสนทางปกติ
00:43:10มีความเสียงสูง เจ้าต้องเจ้
00:43:11มใจรับทางผล Marina
00:43:12และผลเสียที่จะเกิดขึ้น หากว
00:43:14ันหนึ่งเจ้ามีอาจไปได้ถึงฝ
00:43:16ังฝันก็ขอให้ยอมรับว่า
00:43:18นี่คือเส้นทางที่เจ้าเป็นคนเล
00:43:20ือกเดินเอง
00:43:27แล้วแล้วตั้งแต่นั้นมา ชายหนูก
00:43:30็กลายเป็นนักรบเงา ผู้ปิดบั
00:43:32งใบหน้า
00:43:33ปฏิบัติพาระกิจให้กับรา
00:43:35ชสำนักอย่างรับรับ
00:43:41มีพวกโจนรักภาตัวท่านอุ
00:43:42ปฏุทย์ไป ขายากให้เจ้าไปชิ้ง
00:43:44ตัวกลับมา รับคำสัง
00:43:47ท่านอุปฏุทย์ ราชสับนัก
00:43:58ให้ข้ามาอารักขาท่านกลับไป
00:44:00ขอบใจเจ้ามาก
00:44:03น้อย คิดว่าเข้ามาแล้วจะออกไป
00:44:05ได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ
00:44:07ไม่ว่าจะเป็นยุทธการที่ยากเย
00:44:09็นเพียงใด จอมยุทธก็สามา
00:44:12รถปฏิบัติพาระกิจได้อย่าง
00:44:13สำเร็จรุล่วงทุกครั้งไป
00:44:19จนอยู่มาวันหนึ่ง
00:44:22เมื่อวานมีพวกโจวนบุกเข้ามา
00:44:24ป้นทิ้งยุทธพันธ์ของเราอ
00:44:26อกไป ขายากให้เจ้าไปชิ้งกลับค
00:44:28ืนมา
00:44:29รับคำสั่ง เดี๋ยว แต่เจ้าต้
00:44:31องระวังตัวให้ดีนะ จนพวกนี้เป
00:44:33็นผู้เชี่ยวชาญทักษายุทธ์
00:44:34ขนาธานที่เฝ้าเวนยามยังเสีย
00:44:36ถ้า ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิด
00:44:38หวัง
00:44:41จอมยุทธ์ ได้สืบสะจนพบข
00:44:43บวนลำเลียงยุทธพันธ์ที่
00:44:45พวกโจวนลักรอบขนไป
00:44:48แม้พวกโจวนจะมีจำนวนมาก แต
00:44:50่เขาก็หาได้วันเกรง
00:44:53เขาได้รอบเข้าไปสําหารพวกลู
00:44:56กสมุนทีละคน ทีละคน จนหมอบ
00:44:58ราบขараบ
00:45:01เหลือเพียงพวกหัวหน้าโจนท
00:45:02ี่มีวัรญุrate สุงส่งสามคน
00:45:06เอาละ พวกเจ้าเหลือแค่3คนแล้
00:45:08ว ยอมมอบตัวแต่โดยดี
00:45:09แล้วค่าจะไว้ชีวิต A! ผู้จเป
00:45:12็นจำโอทไปได้
00:45:13พวกข่าไม่เยอะกว่า เจ้าตังห
00:45:14ักที่ต้องร้องขอชีวิต
00:45:16นึกอยู่แล้วเชี่ยวว่าต้องผู้
00:45:17ดีดีม่อรู้เรื่อง
00:45:19ได้แล้ว
00:45:20พวกโจรก็พุ้ง เท่ามารุมจม
00:45:22ที่จอมยุษgunทิทย์ ค�ละทาง
00:45:24จอมยุษ์หาได้หวานวัดวัน
00:45:26เค้าตะหวัดดาบเข้าสะกรอย
00:45:28่างไม่กลัวเจร์
00:45:29และด้วยวรยุษย์ที่สูงส่ง
00:45:31เขาก็สามารถเอาชนะพวกโจร
00:45:33จนหน่อกรากฐานได้ในที่สุด
00:45:38แต่สึกครั้งนี้ไม่เหมือนทุกคร
00:45:40ั้ง
00:45:42แม่เขาจะสามารถเอาชนะผู้ต่อ
00:45:44สู้ได้
00:45:45แต่ ก็พลาถท้าจนเสียแขนเป
00:45:47็นหนึ่นข้าง
00:45:54เจ้าปฏิบัติภาระขิด ได้ยั
00:45:55งยอดเยี่ยม และมีเคยล่ม
00:45:57เลวเลยไหมแต่ครั้งเดียว แต่เจ้าค
00:45:59งต่องหมดหน่าที่ MUSTA แต่เพียงแ
00:46:00ข่นี้
00:46:01คำไม่อา naturให้เจ้าปฏิบัติภ
00:46:02าระขิดกัน ต่อไปได้อีก เพรา
00:46:04ะพาระขิดของเรา
00:46:05ไม่อาalıให้เกิดความผิดภลาด
00:46:06ได้
00:46:08รับสราบครับ
00:46:13ชายหนุ่ม สูญสิ้นความฝันท
00:46:15ี่เขาตั้งใจมาตลอดทั้งชีวิ
00:46:17ต เบ่าคิดแต่ว่าตันเองเป็น
00:46:19คนไร้ค่า
00:46:21บัฒนี้ ค่าเปลี่ยนดังจันเส
00:46:22ี่ยวที่เว้าแห่งนี้สมบูรณ
00:46:24์มีอาจเดินตามความฝันได้
00:46:26แล้วค่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป
00:46:27เพื่อประโยชน์อันไหน
00:46:29ค่าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่า
00:46:30เมื่อเจ้าเลือกเดินเสร็จทางนี้
00:46:32แล้ว
00:46:32เจ้าก็ต้องรับให้ได้ ทั้งผลด
00:46:34ีและผลเสียที่เกิดขึ้น
00:46:36รีฟื้นตัวแล้วกลับมายืนห
00:46:37ยัดอีกครั้งซะ
00:46:38วรยุตนั้น ออกมาจากภายใน
00:46:40หากคิดใจเจ้าไม่กลับมาดัง
00:46:41เดิมได้
00:46:42เจ้าจะไร้สึ่งวรยุต
00:46:47เมื่อหมดหน้าที่ จอมยุทย์จึ
00:46:50งต้องกลายเป็นชายหนุ่มคนธรร
00:46:51มดา
00:46:53เขาย้ายออกมาอาสัยที่ห้องเช่า
00:46:54แห่งนึงในเมือง
00:46:56ประทางชีวิตจากเงินเก็บที่เข
00:46:58าพอมีอยู่
00:47:03จนเมื่อเงินเก็บเริ่มหมดลง
00:47:08ชายหนุ่มจึงต้องออกไปหางานทำ
00:47:18เท่าแก้เพราะจะมีงานให้ข้า
00:47:19ทำบ้างไหม
00:47:21โอ้โหดูสารรรูปมาสมัครงาน
00:47:23แขนก่อมีครบ
00:47:24ไหนลองยกกระสอบข้าวใคร abroadดู
00:47:26สิ
00:47:26หากทำได้ข้าจะรับไว้ทำงานได้
00:47:29ครับ
00:47:30ชายหนุ่มพิยยามจะยกกระสอบข
00:47:32้าวขึ้นใส่หหลัง
00:47:33แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะเขาม
00:47:36ีแขนเพียงข้างเดียว
00:47:38พวกคนงานที่อยู่แถวนั้นเมื่อได้
00:47:40เห็นก็ต่างพากันหัวรอเยอะ
00:47:44ดูสิพวกเรา ไอร่วนพิการแล้ว
00:47:46ยังมีรู้จักเจ้มตัว
00:47:48อย่ายบกันสอบข้าวเหมือนพวก
00:47:49เรา
00:47:50เดี๋ยวก็ลนทับหลังหักพิ
00:47:51การเพิ่มขึ้นอีกกูร้อก
00:47:59เมื่อเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึง
00:48:01ต้องเดินออกมาด้วยความผิดหว
00:48:03ัง
00:48:03และทอแท้ต่อโชคชะตา
00:48:06ขอทานคนนึงซึ่งอยู่แถวนั้น
00:48:09เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินผ่านมาด
00:48:11้วยสีหน้าเศ้วหมอง
00:48:12ก็พอเดาเหตุการณ์ได้
00:48:14เจ้านุ่มเอ้ยเดินหน่าจ้อยๆมา
00:48:16แบบนี้
00:48:17แสดงว่าห้างานทำไม่ได้สิทธ
00:48:18า
00:48:19สมัยนี้ขนาดคนมือเท้าครบย
00:48:21ังห้างงานไม่ค่อยได้
00:48:22แล้วคนพิการอย่างเจ้าจะไปห้างาน
00:48:24ได้อย่างไร
00:48:24เฮ้ย!งานที่เหมาะท central กับเจ้า...ค
00:48:26ืองานขอทาน อย่างข้านี้
00:48:28ไม่ต้องทำอะไร แ trifแบมือขอเป็นก
00:48:30่า พอ
00:48:30เป็นขอทาน หรือ ข้ามิมีทางทำ
00:48:32อย่างนั้นรออก
00:48:33คนเรามันต้องมีศักษี
00:48:35พาร์รูปอย่างนี้อย่างจะคิดถึ
00:48:37งศักษีอีกหรือ
00:48:38ศักษีมันกินไม่ได้รออกเชื่
00:48:39อ ข้าเธอ
00:48:41แล้วชัยหนุ่มก็เดินจากไป
00:48:43เขาเดินทางกลับไปห้องเช่าที่
00:48:45เขาพักอยู่
00:48:46แต่เมื่อไปถึงก็เห็นเจ้าของห
00:48:48้องเช่ามายืนรอยอยู่ก่อนแล้ว
00:48:50เจ้าข้างข้าเช่ามาสองเดือนแล้
00:48:52ว
00:48:52เมื่ออะไรจะจ่ายเสียที
00:48:53เท่าแก้ข้าขอผัดคอนไปอีก
00:48:55สักเดือนได้หรือไม่
00:48:56พอดีข้ายังหางานทำไม่ได้เลย
00:48:59โอ้ยแค้นด่วนยังเจ้าจะไป
00:49:01ทำมาหากินอะไรได้
00:49:02นอกจากเป็นข้อฐาน
00:49:03หامมีเงินก็เก็บข้าวของออก
00:49:05ไปซะ มีอย่างนั้น ค่าจะให้คนเอา
00:49:07ไป เพ 하나 แล้วก็จะได้นาน
00:49:10creations ต้องหอบข้าวของระเหตุ์ ออก
00:49:13จากห้องพักอย่างไร alguien
00:49:17แต่เมื่อเดินออกมาได้ไม่เท่าไร ก
00:49:20็ได้มีโจน AREA 1 คน นึง วิ่งมา
00:49:22กระชาติที watt girls per hour
00:49:23คืนผ้าของเขาไปอย่างร้วยเร็ว
00:49:27ช Meghan 광ฟ
00:49:28ขอของไปใช้หน่อยนะเจาดวนเอ้ย
00:49:30หน่อยเจ้าจนชั่ว เอาของข้องข้
00:49:32าขึ้นมานะ
00:49:32ขึ้นให้โง่น่ะสิ ทุงใหญ่
00:49:34ๆอย่างนี้
00:49:34ถ้าจะของเจ้า ห้า
00:49:37ชายหนุ่ม ได้แต่มองตามโดยไม่ส
00:49:39ามารถทำอะไรได้
00:49:40ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรติดตัวอ
00:49:42ีกแล้ว
00:49:43ได้แต่ยอมรับชะตากรรม
00:49:46เขาได้เดินไปจนถึงที่โรกร้
00:49:48างแห่งนึงในเมือง
00:49:50แล้วหาที่ว่างว่างล้มตัวล
00:49:51งนอน ด้วยความอ่อนเพรีย
00:49:59ครุ่งเช้าอีกวัน
00:50:03ชัยหนุ่มตื่นขึ้นมา ก็มุ่
00:50:04งหน้าเดินออกหางานทำอีกครั้ง
00:50:07เขาเดินออกหางานทำทั้งวัน แต่ก
00:50:10็ไม่มีที่ไหนรับเขาเข้าทำงาน
00:50:12เลยสักแห่งเดียว
00:50:18เท่าแก่ ปรวจรับค่าทำงานด
00:50:20้วยถืด ค่ามีได้กินข้าวมาส
00:50:21องวันแล้ว
00:50:22ค่าก็ไม่ได้อยากจะใจชื่อใจดำ
00:50:24หรอกนะ
00:50:24แต่เจ้าแค้นมีครบ จะให้ค่ารั
00:50:26บไว้ทำอะไร
00:50:27รับไว้ก็เป็นพาระเปล่าเปล
00:50:28่า
00:50:29ค่าเข้าใจครับ
00:50:32ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดิน
00:50:34จากไป
00:50:34เขาก็เหลือบเห็นคนงานตักน้ำ
00:50:36จากถังน้ำใบนึงกินกัน
00:50:38ด้วยความกระหาย ชายหนุ่มจึงเอ
00:50:41่ยถามเท่าแก่ว่า
00:50:43เท่าแก่ น้ำในทางนี้ ข้าขอก
00:50:45ินด้วยได้หรือเปล่า
00:50:46เอาเลย ข้าเตรียมให้พวกคนงาน หร
00:50:49ือใครจะกินกว่าไหร่ทั้งน
00:50:50ั้นแหละ
00:50:50ชายหนุ่มก้มลงตักน้ำมาดื่
00:50:52ม เมื่อหมดถ้วยแล้วก็ตักอีก
00:50:54เมื่อหมดก็ตักอีก อย่างนี้หล
00:50:56ายครั้ง จนเท่าแก่ก็เกิดความ
00:50:58ชงน
00:51:01โอ้โห ไปตายโอ
00:51:02อยากมาจากไหน จะกิ้นให้อิ่มแท
00:51:04นข่าวเลยениемอย่างไร Sauce ัก hypert
00:51:06ข้าวอิ่มแล้วเหละขอบคุณ
00:51:07มากนะครับ โทรแก
00:51:10เมื่อกินน้ำจนอิ่มแล้ว ชายหนุ
00:51:12่มก็เดินจากไป
00:51:14เขาเดินไปจนถึงมานั่งตัวนึ
00:51:16ง
00:51:16geographic ก็นั่งลงพักเหนื่อย
00:51:18ด้วยความอ่อนเพรียาเขาจึง เข
00:51:20อหลับไป
00:51:22จนสะดุ่มตื่น เพราะเสียงป
00:51:24ลุกจากขอทานคนเมื่อวาน
00:51:27เอ้า เจ้านุม สงสัยจะไม่ได้กิ
00:51:29นอะไรมาต่างแต่เมื่อวาน ข้ามมีสระ
00:51:31เป๋าที่คนเขาทำโหลดมาลูกนึง
00:51:33จะเอาไปกินสิ
00:51:34ชายนุม รับสระเป๋ามาก็รีบก
00:51:37ินด้วยความหิวหวย เมื่อกินเสร
00:51:39็จ เขาก็ได้เอ่ยถามขอทานไปว่า
00:51:43ท่านลุง ท่านจะเดินทางไปที่ไหน
00:51:45อย่างนั้นหรือ ข้าวอาจจะลอง
00:51:46ไปหาขอทานที่เมืองอื่นดูแล้ว
00:51:48แหละ
00:51:48เมืองนี้ไม่ค่อยมีคนใจบุญทำท
00:51:50านกันเลย
00:51:51ขึ้นอยู่ที่นี่มีวังอดตายอย
00:51:53่างแน่นอน
00:51:53เจ้าไปเดือกันไหมล่ะ
00:51:54ให้ข้าไปเป็นขอทานเหมือนอย่าง
00:51:56ท่านอย่างนั้นหรือ
00:51:57เจ้านุมเอ้ย
00:51:58ข่ารู้ว่าเมื่อก่อน
00:51:59เจ้าอาจจะเป็นคนที่ยิงทะนง
00:52:01ในสักษี
00:52:01แต่ไม่ว่าอย่างไร
00:52:02เหมือเดียวนี้
00:52:03เจ้าก็ต้องรู้จักปลอยวาง
00:52:06อย่ายิดติดกับอดีต และหัด
00:52:08ยอมรับความเป็นจริง มีเช่
00:52:09นนั้น เรียวต่องอดตาย
00:52:12เมื่อได้ฟังดังนั้น ชายหนุ่ม
00:52:13ก็เริ่มคิดได้
00:52:15ค่า จากที่เมื่อก่อน ทำคุณประโย
00:52:17นต์ให้แกะชาติบ้านเมืองมาก
00:52:19มาย
00:52:19บัตรงี้กลับกลายเป็นคนไร้ค
00:52:21่า จะเคยเป็นยอดฝีมือไร้ผู้
00:52:22เทียมทาน
00:52:23เดี๋ยวนี้ แม่แต่คนงานยกกระส
00:52:25อบ ยังเก่งกว่าค่าเลย
00:52:27ชายหนุ่มจึงตัดสินใจออกพ
00:52:29learntจรไปกับขначала인분 ผู้นั้น
00:52:33พวกเค้าเดินทางไปทุกผลแห่ง
00:52:35อาศัยนั่งขitanタ pact ลงกองคยาท
00:52:38ี่มีคนพลุกพล้าน
00:52:39จนไปถึงหมู่บ้านแห่ง1
00:52:42เฮ้ย เจ้าพวกขอทานสุกกบโดก
00:52:44แกะการเซียดจริง ไปนั่งทีอ
00:52:45ื่นไป
00:52:46น่าฮ», ท่าน โปรด Rolling ทําทาน คนอย
00:52:49ากคนจนคนพีการด้วยเธอต
00:52:51เย้owser เห็นแก่히ความพีการ เอาห
00:52:53ัวมันนี่ไป มันมีอร่อยค่าก
00:52:54ินไม่หมด
00:52:55ขอบคุณมากครับพี่ชай
00:53:00เฮ้ย ขาคิดไว้มีผิดเลยที่ให
00:53:02้เจาติดตามมาด้วย
00:53:04ความพีการของเจาช่วьเยี่ยคว
00:53:05ามเห็นใจจากคนได่เยอะ
00:53:08มีหญิงแม่คร้าคนนึง ที่ขาย
00:53:10ขนมอยู่แ acting
00:53:11เห็นขอทานก็ได้เอาขนมมาให้ด
00:53:14้วยความเมศตา
00:53:16ขอทาน พวกเจ้าเอาขนมของค่าไป
00:53:18กินสิ
00:53:19วันนี้ค่าขายมีหมด จะเก็บร้าน
00:53:21แล้ว
00:53:22ขอบคุณมากแม่น Haha
00:53:24หมู่บ่านนี้ แม้จะมีได้ร่ำรวย
00:53:26เมื้อในเมือง紅 แต่ก็มีคนใจบ
00:53:28ุ่นอยู่เยอะ
00:53:28แม้บางคนจะปลากร้ายอยู่บ้านกว
00:53:30่าเถิ๊
00:53:30ข้าว่าเราน่าจะอยู่ที มูบ้าน
00:53:32แห่งนี้ไปตลอดเลยกว่าดีนะ
00:53:34แต่ทั้นใดนั้น ก็ได้มีพวกโจ
00:53:38นกลุ่มหนึ่ง
00:53:39ขี่มาเข้ามารี่ย์ไหนเติgeht bud
00:53:47ทุกคน ห์hop não metaphor indial
00:53:49แล้วคนนึงไปเรียกพุย้ายบ้าน
00:53:51มา
00:53:53ค่านี้และ?
00:53:55ดีแล้ว
00:53:55จากมีค่าจากพวกลูกบ้านมา
00:53:58ให้Sorry เต็มตักล่านี่ แล้ว พวกค่
00:54:00าจะไป
00:54:00มีเช่นั้น พวกค่าจะเซ้าหมูบ่
00:54:02าน ของพวกเจ้าให้ว่อ지
00:54:03ได้ ๆ รวดใจเย็น ๆ นะ พวกท่าน
00:54:08เดี๋ยวนี้พวกจนชุกชุมเหลื
00:54:10อเกิน
00:54:10แล้วเหตุดัย พวกเจ้ามีแช้งให
00:54:12้ทางการมาปราบ евราะ
00:54:13แพร้งไปก็ไม่มีประโยชน์ เพ
00:54:15ราะกว่าทางการจะมาถึง
00:54:17พวกโจนก็หายเข้ากรีบเมกไปหมด
00:54:19แล้ว
00:54:20ในยุคสมัย ก่อนนั้น
00:54:21อำนาจของทางการ
00:54:23ไม่สามารถดูแลความสงบเรียบ
00:54:25ร้อยอย่างทั่วถึงได้
00:54:26โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ห่าง
00:54:28กลัย
00:54:29จึงทำให้เกิดกลุ่ม โจนกลุ
00:54:30่มเล็กกลุ่มน้อย
00:54:31ออกตะเวณปล่น
00:54:32และรีดถอย์แบบเงินทองชาวบ
00:54:34้าน หยุดเต็มไปหมด
00:54:36เมื่อพวกโจนได้สิ่งที่ต้องก
00:54:38ารแล้วก็ขี่ม้าจากไป
00:54:41หากว่าเราย้าทําเลไปขอทานที่
00:54:48อืนกันดีกว่าอยู่ที่นี่ถ้
00:54:49าจะมีสู่ดี
00:54:51แต่ว่าท่านจะทิ้งให้คนที่นี่
00:54:52ต้องพระเชิญกับความทุกอยู่เช
00:54:54่นนี้อย่างนั้นหรือ
00:54:55ไหนท่านเคยบอกว่าที่นี่มีแต่
00:54:57คนใจบุญอย่างไรล่ะจะมีที่ไหน
00:54:59ดีกว่าที่นี่
00:55:00แล้วเราจะไปช่วยเหลืออะไรได้
00:55:02เจ่าก็พิการ ขาก็แกะชารา
00:55:04แค่มีเป็นพาร่าให้แกะเขาก็
00:55:06นับว่าได้ช่วยเหลือพวกเขาแล
00:55:08้ว
00:55:12เมื่อเป็นฉะนั้น
00:55:13พวกเขาจึงตัดสินใจเดินทาง
00:55:15ออกจากหมู่บ้านแห่งนั้นไป
00:55:18ระหว่างทาง ขอทานซึ่นแกะชาร
00:55:21าก็เหนื่อยจนเดินต่อไปไม่ไหว
00:55:26ขาเหนื่อยจนเดินต่อไปไม่ไหว
00:55:27แล้ว
00:55:28หน้าก่อมืด สงสัยโรกเกาจะก
00:55:30ําเริบ เรานั่งพักกันสักหน่
00:55:31อยเผิดนะ
00:55:32เช่นนั้น เดี๋ยวข้าจะไปหาตัก
00:55:34น้ำมาให้ท่านดื่มนะครับ
00:55:37ชายหนุ่ม ออกเดินตามหาแหล่ง
00:55:39น้ำ
00:55:41จนเจอกับแม่น้ำ ก็เดินเข้า
00:55:43ไปเพื่อจะตักน้ำ
00:55:48แต่ขณะที่เขากำลังก้มลงตั
00:55:50กน้ำอยู่นั้น
00:55:51ด้วยความไม่ทันระวัง เขาก็เหล
00:55:53imate ตกลงไปในแม่น้ำ ที่ลึก แล
00:55:56ะไหลเชี่ยว
00:55:56ด้วยที่มีแundosแคนเพียงข้างเด
00:55:58ียว ชายหนุมจึงไม่สามารถว่
00:56:00ายขึ้นจักน้ำได้
00:56:01และกําลังจัวจมน้ำตาย และ
00:56:04แต่ร้องให้คนมาช่วย
00:56:06ช่วยด้วยมัน
00:56:10เพราะดีที่มีนักพรษผู้หนึ
00:56:12่งเดินผ่านมาเห็นเท่า
00:56:13นักพรษผู้นั้นคือเชินก upper farm
00:56:17นักพรษได้ยื่นกิ่งไม้ให้ช
00:56:19ายหนุ่มคว้าไว้
00:56:21พ่อหนุ่มเจ้าคว้ากิ่งไม้
00:56:23นี้ไว้
00:56:23ข้าจะช่วยดึงเจ้าเข้าฝังให
00:56:25้เอง
00:56:26และแล้วชายหนุ่มก็รอดพ้นจ
00:56:28ากความตายมาได้
00:56:30ขอบคุณท่านนักพรษที่ช่วย
00:56:32ชีวิตข้าไว้
00:56:33มีอย่างนั้นข้าคงจะตายไปแล้ว
00:56:35นับเป็นเรื่องเล็กน้อย
00:56:37ว่าแต่เจ้าว่ายน้ำมีเป็นอย
00:56:39่างนั้นหรือ
00:56:40เมื่อก่อนนั้นข้าก็ว่ายเป็นและ
00:56:42เก่งด้วย
00:56:42แต่หลังจากที่ข้าเสียแขนไป
00:56:44ข้าก็มีสามารถว่ายน้ำได้อ
00:56:46ีก
00:56:46ดูจากท่าทางแล้ว
00:56:48เมื่อก่อนเจ้าคงเป็นคนที่มีฝี
00:56:50มือไม่ใช่น้อย
00:56:52ถูกต้องแล้ว
00:56:53เมื่อก่อนข้าเคยเป็นยอดฝีมื
00:56:55อ
00:56:55ผู้แข็งแกรง
00:56:55มีมีสิ่างใดที่ข้าทำไม่สำ
00:56:57เร็จ
00:56:57แต่บัสนี้กลับกลายเป็นคน on air
00:56:59ไล้วรอยุทย์ทำอะไรไม่ได้เลย
00:57:01แม้แต่เรื่องง่าย collapses
00:57:03แค่การว่ายน้ำ
00:57:04เหตุใส่ใดชร์จะตาuur夢อยู่ตนน
00:57:06กกับค Pearl
00:57:07พ่อนุง เจ้าอย่าเพิ้งศูร swords
00:57:09ที่ความหวังไปเลย
00:57:11อย่างน้อยครั้งนั้น
00:57:12เจ้าก็ยังไม่ได้ศูรในเยียส
00:57:14่วนที่ทรงพลังที่สุดของร
00:57:16่างกายไป
00:57:17เห็นได้ท่านนักพรสจึงกล่
00:57:19าวเช่นนั้น
00:57:19ตั้งแต่ค่าสุนเสียแขนไปค่
00:57:21าก็ต้องกลายเป็นคนที่ไหร้ว
00:57:23มือเท้าแขนขานั้น หาใช่ส่ว
00:57:26นที่ทรงพลังที่สุดของมนุ
00:57:28ษย์
00:57:43ขอบคุณท่านนักพลดที่ให้ก
00:57:44ำลังใจค่ะ
00:57:46เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้
00:57:48ว
00:57:48เฉินค Woman เหียง ก็เดินจากไป
00:57:52ชัยหนุ่มรู้ดีว่า
00:57:53นักพลดคงพูดเพียงเพื่อทำ
00:57:55ให้เขามี กำลังใจ
00:57:56ที่จะสู้ชีวิตต่อไปเท่านั้น
00:57:59เพราะอย่างไรเขาก็คงไม่สามารถ
00:58:01ที่จากรธรรมสิ่งต่างๆ
00:58:02เหมือนเช่นเดิมได้อีกแล้ว
00:58:05จิตใจของคนมันหยิบจับอะไรก
00:58:07็ไม่ได้
00:58:07เร็วมันจะทรงพลังไปกว่าแ
00:58:09ขนขาไปได้อย่างไร
00:58:10คนที่พีการอย่างค่าคงไม่มีโ
00:58:12อกาสพลิกกลับไปยืน tobajосьอี
00:58:13กครั้งไปได้รอ
00:58:15ใช่นุม ใช้กิ่งไม้เขี่ยหาขั
00:58:18นที่รอยอยู่กลางน้ำกลับมา
00:58:20แล้วตักน้ำกลับไปให้ขอทาน
00:58:21เรื่อง
00:58:32ค่อยยังชั่วแล้วเราเดินทางกั
00:58:34นต่อถืด
00:58:39แต่ขณะที่เดินทางไปนั้น
00:58:41ก็เกิดมีผลตกหนักขึ้นมาก
00:58:43ระทันหัน
00:58:46อ้าว ผลตกมากระทันหัน
00:58:47คงต้องหาถี่ลบผลกันก่อน
00:58:50คางน่าเห็บมีบ่ารคนอยู่
00:58:52เข้าไปขอเขาลบสักหน่อยดีกว
00:58:54่า
00:59:02พวกเจ้ามาทำไมรึ Guitar Wu
00:59:03ท่านลุง พวกข้าขออาสัยใช้
00:59:05ข้าบ้านลบฏperingสักหน่อยจะได้ห
00:59:06รือม่ะ
00:59:07หากฝนหยุดตกแล้วก็จะไป
00:59:09เจ้าท่าสบาย เข้าในบ้านก็ได
00:59:11้นะ
00:59:11ใช่ข้าบ้านคงบ้างฝ้านให้พวก
00:59:13เจ้ามีได้รอ
00:59:15แล้ว พวกเค้าก็ได้เข้าไปในบ้าน
00:59:22ได้ครับ
00:59:23ลูกชายของเจ้าของบ้านแม้จั
00:59:25ดพิการ
00:59:26แต่ก็ช่วยงานพ่อของเขาได้เป็
00:59:28นอย่างดี
00:59:33ชายหนุ่มเห็นว่า ภายในบ้านส
00:59:38ะอาดสะอ้าน
00:59:39มีความเป็นอระเบียบเรียบร้
00:59:40อยดี
00:59:41จึงได้เอ่ยไปว่า
00:59:43บ้านของท่าน สาด สะอาลเป็นระ
00:59:45hésitez Sean ก combining дней ดี
00:59:45บ้าน ของท่าน เป็นระเบียบเดียบ
00:59:46ร้อยดีนะครับ
00:59:47NFL смотр personnel. ลูกชายของข่า เป็นคนถ่วย
00:59:48ทำเองแล้ว
00:59:49Lam Christina क episost man. แค่ทำงานมา
00:59:51ก็หมดแรงแล้ว
00:59:52แต่ลูกชายของท่านพี่กรรรมช
00:59:54accustomed to drunk
00:59:55ถูกต่องแล้ว
00:59:58ข้าพยายามฝึกให้ลูกชายของข
01:00:00่า
01:00:00ทําทุกทำอย่างให้ได้โดยตัน
01:00:02เอง
01:00:02เพราะต่อไปของมิมีข่าอยู่แล
01:00:04้ว
01:00:04จะได้ใช้ชีวิตต่อไปเองได้
01:00:06แล้วมีเปร้านพาร่างห Overwatch
01:00:07ให้ผู้อ neural
01:00:08สักพักฝนก็หยุดตก
01:00:10พวกเขาจึงได้ขอตัวจากบ้านน
01:00:12ั้นไป
01:00:15แต่เมื่อเดินต่อไปได้ไม่เท่าไร
01:00:19ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง
01:00:22เฮ่พัดมันนี่เป็นยังไง
01:00:23ตกตกด holding Says
01:00:24เราคงต้องหอธีลบฝนกันอีก
01:00:26แล้วแล้ว
01:00:26ค้างน่ารู้สึกจะมีบ้านคนอยู่นะ
01:00:28ครับ
01:00:29แล้วแล้วพวกเขาก็ไปขอหลบฝนท
01:00:32ี่บ้านคนอีกเหมือนเคย
01:00:34ท่านลุง พวกค่าขอหลบฝนที่
01:00:36ใช้คาบ้านสักหน่อยจะได้ไหม
01:00:37โอ้ได้สิ เข้ามาหลบครั้งไหนก
01:00:39็ได้นะ
01:00:43เมื่อพวกเขาเข้าไปในบ้านก็เห็
01:00:45นบ้านสกปรกรกรุงรังเป็น
01:00:47อย่างมาก
01:00:49บ้านค้องข่าจะหลบๆไหนนะ ขาด
01:00:51ทำงานมาเหนื่อยก็เลยไม่มีเวลาดู
01:00:53แล
01:00:57แต่ลูกชาย ค่อนข้างมันเอาแต่
01:00:58นอนทั้งวัน มีช่วยเลื้องานอะไร
01:01:00เลย
01:01:01ลูกชายของท่านป่วย หรือพิก
01:01:02ารอยู่อย่างนั้น หรือ
01:01:04ลาวรอก ก็สบายดีอยู่ครบทุกอย
01:01:06่าง
01:01:06แต่ลูกข้างค่าเป็นคนขี้เกีย
01:01:08รด วันวันเอาแต่นอน
01:01:09ท่านโพรค่าหิวง้ำ
01:01:12ย้อก fruits mondo พ์ ไปเอาน่ำให้ลูกชายก
01:01:13ินก่อน
01:01:14historical อega CHRIS โปร
01:01:21แต่บางคนเรียงหลูปกติ แห่ง
01:01:23กล้ายเป็นคนพิการ
01:01:25เมื่อชัยหนุ่มได้ฟังดังนั้
01:01:26น เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้
01:01:32หลุดดังสายลบแห่งปัญญา
01:01:33ได้พัดผ่านเข้ามา
01:01:37ชัยหนุ่มได้หวนคิดถึงคำ
01:01:39พูดของนักรถ ที่เขาเจอที่แม
01:01:41่น้ำ
01:01:43ส่วนที่ทรงพลังที่สุดของ
01:01:45มนุษย์ ห้าใช่แขนข้า แต่ค
01:01:47ือจิตใจ
01:01:50คนพิการ ห้าจิตใจหนักแน่ง
01:01:52ก็ยังทำงานได้ แต่คนปกติ ห้า
01:01:55จิตใจอ่อนแอร์ ก็ทางสิ่ง
01:01:57ได้ไม่ได้เลย
01:01:57เฮ้ย จิตใจของคนนั้น ทรงพลั
01:01:59งยิ่งกว่าแขนขา เช่นนี้ นี่
01:02:02เอง
01:02:03เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนึ่ง
01:02:05ก็วิ่งออกไปนอกบ้าน ท่ามครางส
01:02:07ายฟน
01:02:08อ้าว นั่นเจ้าจะไปไหน นี้ก็เปล
01:02:10ี่ยกว่านหมดร้อก
01:02:12เขาหยิบเอาเศษกิ่งไม้ที่หล
01:02:14่นดูแถวนั้น
01:02:14มาตะวัดขวัดแหว่งไปมา ดัง
01:02:17จอมหยุดใครรังกระบี
01:02:25คนพิการ อ่างจิตใจหนักแน่น
01:02:27ก็ยังทำงานได้ แต่คนปกติ อ่าง
01:02:29จิตใจ on air กลับทำสิ่งได้ไม่
01:02:31ได้เลย
01:02:32จิตใจของคนนั้น ทรงพลังยิ
01:02:34่งกว่าแขนขา วรยุติของค
01:02:36่า พลิกพื้นกลับมืนมาอี
01:02:37กครั้งแล้ว
01:02:44เมื่อฝนดุดตก พวกเขาก็ได้ขอต
01:02:46ัวลาจากบ้านหลังนั้นไป
01:02:53เราอีกเดินทางต่อเถอะ ท่านลุง
01:02:55เราไม่จำเป็นต้องหาเมืองอื่นอย
01:02:57ู่อีกแล้วแล้ว
01:02:57ค่าว่า เรากลับไปที่หมู่บ้านท
01:02:59ี่เราจากมา เหมือนเดิมดีกว่า
01:03:01อ้าว! จะมิกรวมจะเจอพวกจวนอ
01:03:03ีกหรือ เ� också อ่าไม่ดี เดี๋ยว
01:03:04จะถูกหลูกล้งพิการเพิ่มข
01:03:06ึ้นอีกนะ
01:03:06บัดนี้ค่าไม่เกร็งกลัวสิ
01:03:08่งใดอีกแล้ว วรยุติของค่
01:03:10า ฟื้นกลับคืนมาดังเดิมแล
01:03:11้ว
01:03:12หวดอะไรเพียนๆแห้เจ้าเนี่ย เห
01:03:14อเอาอย่างนั้นก็ได้
01:03:16และแล้วพวกเขาก็ตัดสินใจ หว
01:03:18นกลับไปหมู่บ้านเดิมที่จากมาอ
01:03:20ีกครั้ง
01:03:25พวกชาวบ้านยังคงใช้ชีวิต
01:03:27อย่างปกติเหมือนที่เคยเป็นมา
01:03:31จนลายวันต่อมาพวกจนกลุ่ม
01:03:34เดิมก็ได้บุกเข้ามาที่หมู่บ้
01:03:36านแห่งนีอีกครั้ง
01:03:42ทุกคนหนังลงยาขยับแล้วไปเร
01:03:44ียกผู้ยายบ้านมา
01:03:45พวก구요บ้านท่านappelleกมาว่ outlined เมื่อไม่
01:03:48นานนี่เอง
01:03:49ขวบคายังไม่มีเง Lynทองให้ร้อง
01:03:51ฟุป�ักไปเรียดด้วยของมีค่
01:03:53ามาให้เต็มตักล่านี่
01:03:54หากไม่년ญาก็ให้หมู่บ้านถูก เพ่
01:03:56า Überด
01:03:58พวกเจ้าต่างหากที่ไสหัวออกไป
01:04:00สะ
01:04:01เฮ้ย พายด้วน หัวเฉอะๆกว่าด
01:04:02ิอยู่แล้ว อย亞มาเศลอ
01:04:04ตรีปต่างลงสิ เดี๋ยวก็ได้เจ
01:04:05็บตัวรอก
01:04:06ได้ท่านอย่าได้ธือซ้าห้าค
01:04:08วามมันเลย
01:04:08เจ้านี่มันเพี่ยนๆ ก็เลยพูดออก
01:04:10ไปอย่างนั้น
01:04:11ว่ายังไร จะไปแบบดี่ๆ หรือยอก Moses
01:04:13คุยจะไปแบบคล้านไป
01:04:15มันวอนห้าเรื่องแล้วพี่
01:04:16เช่นนั้นขอสังศ Jetzt มันสักหน
01:04:18่อยเอาแข่เบอ แขดวนอีกข้าง
01:04:19กูพอ
01:04:20แหลอะไรแล้วพวกโจนก็ครูกันเข
01:04:24้ามาเพื่อจะรุ่มทรมร้ายชอยหน
01:04:26ุ่ม
01:04:26ชอยหนุ่มจับเอาเศ็ดะกิ่งไม
01:04:28้ที่หล่นอยู่แต่วนั้นหมาย
01:04:30เพื่อใช้เป็นอาวุธ
01:04:32โอ้โหอาวุธชั่งอน่าทาเลื
01:04:33อ counselor เกินมีกิ่งไม้ คิดจะมาสู่
01:04:35กับดาบ
01:04:36พวกโจนพุ่งเข้ามา ได้ใช้ดาบ
01:04:38เข้าฟาดฟันชัยหนุ่ม
01:04:39แต่ชัยหนุ่มกลับใช้เพียงก
01:04:41ลิ่นไม้ เข้ารมรันต่อกรกับ
01:04:43พวกโจนได้โดยไม่เพลี่ยงสั้น
01:05:02และแล้วด้วยวรยุธที่สูงส่
01:05:04ง ชัยหนุ่มก็สามารถกําหร
01:05:06าบเหล่าโจนให้หมอบราบเป็นน
01:05:08่ากลองได้ในที่สุด
01:05:11ชาวบ้านก็ต่างพากันดีใจเป
01:05:13็นอันมาก
01:05:22บัดนี้เขาคนพบแล้วว่า
01:05:25แม้ไปได้ไม่ถึงดวงจันทรา
01:05:27แค่ได้อยู่ท่ามกลางหมูดารา ก็
01:05:29มีคุณค่ามากพอแล้ว
01:05:30แม้ค่าจะมีอาจรับราชการ
01:05:32ได้อย่างที่หวัง แต่ค่าก็ยัง
01:05:34ช่วยเหลือผู้คน ตามแนวทางของต
01:05:36นเองได้
01:05:39ท่านชอมยุด โรดไว้ชีวิต
01:05:41พวกขาเทิด พวกขาสัญญาว่าจะ
01:05:43กลับเนื้อกลับตัวเป็นคนด
01:05:44ี จะมีเป็นโจนปร่นคนอื่นเขา
01:05:46อีกแล้ว
01:06:08สินใจลงหลักปักฐานที่หมู่
01:06:10บ้านแห่งนี้ เขาฝึกใช้แขนเพ
01:06:12ียงข้างเดียวในการทำงานต่าง
01:06:15ๆ
01:06:15และทำมาหาเลี้ยงชีพได้ดังเช่
01:06:17นคนปกติ และคอยช่วยเหลือผู้คน
01:06:20ให้รอดพ้นจากการลุกราณจาก
01:06:22พวกโจนผ่าน
01:06:23ตัวเอง!
01:06:58ค่ะ segueล imagined
01:06:58um �ว้าจะเป็นผู้มีวรยุทธ์
01:07:00ขอบใจเจ้ามากนะที่มาอยู่ที่นี่
01:07:03แต่ที่เจ้ามาอยู่ที่นี่ ก็ทำให้หน
01:07:06ูของเราสงบสุขขึ้นกว่าแต่
01:07:08ก่อนเยอะเลย
01:07:09ข้าเองก็รักหนูบ้านแห่งน
01:07:11ี้ เช่น settingกับเจ้า
01:07:14พันยายุทธ์จักเรื่องนี้
01:07:16ความสำเร็จไม่ได้เกิดจากที่ช
01:07:19ีวิตพร้อมสับ
01:07:20ไม่มีปัญหาหรือข้อจํากั
01:07:22ดใดเลย
01:07:22แต่เกิดจากจึกใจที่หนักแน่
01:07:24น มุงมั่น ไม่ยอมแพ้
01:07:26ที่พร้อมจะฝ่าฟันทุกอупส
01:07:28ักที่จะเกิดขึ้น
01:07:30เพื่อให้ได้บรรุ освободหลุ strange mother
01:07:32อย่างไรก็ตามแม้ความพยายามนั้
01:07:35นเป็นปัจจัดหลักสูจภ์ค
01:07:37วามสำเร็จ
01:07:38แต่ก็ยังมีปัจจัยอื่นอี
01:07:39กหลายอย่างที่เราไม่สามารถพวกค
01:07:42ุ้มได้
01:07:43ทำให้บางครั้งก็อาจไม่สามารถ
01:07:45สำเร็จได้ดังหวัง
01:07:46จึงไม่ควรดิบติดหรือจม
01:07:48ปรักกับความล้มเหลว
01:07:50ลองหันมาพิจารณาทางเลือกใหม่
01:07:52ๆ
01:07:52ที่ยังอยู่ในคิดทางที่เราอยากไป
01:07:55ที่เรายังสามารถทำในสิ่งที่
01:07:57เราฝ่ายกันได้
01:07:59แม้จะไม่ใช่ในรูปแบบที่วา
01:08:01ดฝั่นไว้ ทุกรการก็ตาม
01:08:06อยากมีควันคิดที่แกร่งกล
01:08:08้า ต้องสุดปรือปัญญายุทธ
01:08:10์
01:08:10โปรดกดติดตาม YouTube ปัญญายุทธ
01:08:13์
01:08:13และ Facebook ปัญญายุทธิ์
01:08:25คืนนึง ชายหนึ่งได้บังเอินเห
01:08:27็นนักโพรดฉันคุยเสียง
01:08:28นั่งอยู่ที่เริ่มท่าน้ำ เขาจึ
01:08:31งได้เดินเข้าไปหา
01:08:36ท่านนักโพรด ท่านมานั่งทำอะไรอย
01:08:38ู่ที่นี่ 여기
01:08:39คนเดียวอย่างนั้นหรือ
01:08:41อ๋อ วันนี้พระจัร artık สวยดี ค่า
01:08:43จึงมานั่งฉมจัน
01:08:45เอ๊ะ แต่ว่าคืนนี้ พระจัรร también
01:08:47แค่ snow line reading not on a street
01:08:54สิ่งที่มีสมบูรณ์แบบ สิ
01:08:56่งที่มีตำนิก็มีความงดง
01:08:58ามอยู่เช่นเดียวกัน
01:09:00แม้แต่ดวงจันที่มีเพียงเศ
01:09:02ษเสียวเดียวอย่างนั้นหรือ
01:09:04จันเพ็นก็งดงามอย่างจันเพ็
01:09:07น จันเสียวก็งดงามอย่างจันเส
01:09:10ียว
01:09:10หากเจ้ามองเห็นความงาม แต่เมื่อยาม
01:09:13จันเพ็น
01:09:14ชีวิตเจ้าจะมีความสุดได้แ
01:09:17ค่เพียงเศษเสียวเดียว
01:09:19เป็นอย่างที่ท่านนักพลดต่า
01:09:21ไว้จริง ๆ
01:09:23คืนนี้พระจันสวยจริง ๆ ด้วยนะ
01:09:24ครับ
01:09:24เป็นชันเซียวที่งดงามในแบ
01:09:26บที่มันเป็น
01:09:27เปรียบดังความฝันของคนเรา
01:09:29ที่แม้จะมีได้เต็มใบ
01:09:30แต่ก็งดงามได้เช่นเดียวกัน
01:09:33อืม เจ้าคิดได้อย่างเยี่ยมยุ
01:09:35ด
01:09:50ปัญญาหยึก ชูดช่วยคน
01:09:55ให้ได้หลุดหวน ความถุกเท่น
01:10:00ปลุ่มปลอบใจ ให้หลุ่มเย็
01:10:05น
01:10:06ให้ได้เห็น ความเป็นจริง
Comments