00:03บ่ายวันนึงที่ริมสะน้ำท้
00:05ายหมู่บ้าน กลิ่นคนตมและแดดจ
00:08้า ประทะเข้ากับเงื่อใครของอา
00:10ซื้อ
00:11เด็กใช้รูปร่างผอม แต่ดวงต
00:13าเต็มไปด้วยไฟแห่งความหึก
00:15เหิม
00:16วันนั้นเขาได้รับมอบหมายจากพ
00:19่อของเขา ให้เข็นเกวียนบันท
00:20ุกข้าวเปลือกหนักอึ่งไปยั
00:22งยุงฉางที่ปลายตลาด
00:25แต่ถ้าว่าเกวียนเจ้ากรรมเก
00:27ิดติดล่มโครนบริเวณริมส
00:28ะน้ำ
00:30ฮึบ ฮึบ อีกนิดเดียว
00:33เด็กชายพระยายามซ้ำแล้วซ้ำเล
00:35่า เข็นเกวียนทั้งที่เหนื่อท
00:37่วมตัว และมือทลอกเป็นแผล
00:39แต่เกวียนกลับขยับได้เพีย
00:41งเล็กน้อย
00:42ขณะนั้น นับพรศชนกุ้ยเสี
00:45ยง ได้เดินผ่านมาเห็นเข้า จึง
00:47หยุดยืนมองด้วยสายตาที่สง
00:49บ
00:50เจ้าเด็กน้อย เจ้าเอาแต่ออกแร
00:52งอย่างนั้น มีอาจจะยกเวียนข
00:55ึ้นมาจากลมได้รอก
00:56เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนั้
00:58น ความตั้งใจยอมจะชนะทุกอย่
01:01าง ต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมด
01:03แต่แรงของเจ้า กำลังทำให้ล้
01:05อมันจมลงไปในโครนยิ่งกว
01:07่าเดิม
01:08อยู่แถวนั้นมาหนึ่งก่อน แล้วเด
01:24ินไปที่เกียน
01:26จากนั้นก็อาใสจังหวะที่เก
01:27ียนถูกโยคตัวขึ้นมา ค่อย
01:29สอดก้อนหญินนั้น étaitรองไว้
01:31ใต้ล้อที่ติดลม
01:33เจ้าออกแรงลาก
01:34เมื่อล้อมุ้น
01:35แทนที่มันจะเหยียบโครนที่อ
01:37่อนนุ่ม
01:37มันจะไปเหยียบหินที่แข็งก
01:39ระแรงนี้แทน
01:40อาซื้อได้ฟังก็ออกแรงเบา
01:42ๆ อย่างสม่ำเสมอไปข้างหน้า
01:45เกือนหลุดพ้นจากลมโครนได้อย
01:46่างง่ายได้
01:47เด็กชายยืนอ้าปากคร้าง
01:49มองการทำงานของก้อนหินอย่างไม่
01:51เข้าใจ
01:52เมื่อกี้ ค้ามิได้ออกแรงมากเลยนี่
01:55นา
01:55แค่ท่านวางหินลงไปมันช่วย
01:58ให้หลุดจักลมได้อย่างไร
01:59เจ้าเห็นไหม?
02:00หินก่อนนี้มันคือ...
02:02พื้นฐานที่ทำให้แรงของเจ้าไม
02:04่สูญเปล่า
02:06อืม적으로เข้าใจแล้ว
02:07เราต้องมีพื้นที่แข็งแก shortagem
02:09arch ก่อน
02:10จึงจะเดินได้
02:11เช่นนั้นก็ดีแล้ว
02:12ไปส่งเข้าของเจ้าต่อถืด
02:32หินก้อนแรก
02:39หลายปีต่อมา ติ๊กชายก็เติบ
02:42โตขึ้นเป็นชายหนุ่ม
02:44เช้าวันหนึ่งที่ตลาดเล็กใ
02:46นเมือง เสียงตะโกนของพ่อค้
02:48าแม่ขายดังคึกครักปะปลน
02:50กับกลิ่นขาวปลาและผักผ
02:52ลไม้สด
02:53อาซื้อชายหนุ่มไว 20 ต้นต้
02:56นเตินลากรถเข็นไม้เก่าเก่าเก
02:58่าเหงื่อไหลสึงเต็นแผ่นห
03:00ลัง
03:00เพื่อไปตั้งแผงขายของ เขาพยายาม
03:03อย่างหนักที่จะขาย มีดทำครัวแบ
03:05บใหม่ที่เขาออกแบบเอง
03:08มีดเล่มนี้ คมกริ่บ ด้ามจั
03:10บธนัดมือและใช้แรงน้อยกว
03:12่ามีดทั่วไปถึงครึ่ง
03:13ไร้เข้ามา มีดทำครัวแบบใหม่ ค
03:16มกริ่บ หั่นก็ได้ สậpก็ดี ไม
03:19่ต้องออกแรงเยอะ พ่อค้าแม่
03:20ขายไม่ควรพลาด
03:21แต่ไม่มีใครหยุด ไม่มีใครใช้
03:23ตาแล มีดที่ดีเลิดของ เขาก่ากล
03:26ับถูก มองค้าม
03:27ผู้คนยังคงเลือกซื้อมีดเก่
03:29า เก่า ๆ plug しลาด
03:32ที่ทื่ออสุดก็ต้องเก็บของก
03:35ลับด้วยความสิ้นหวัง
03:38ระหว่างทางกลับบ้านเขาเดินล
03:40ากรถไปถึงท่าเรือก่า
03:43พะเอิญเห็นนักพลธฉันกุ้ย
03:45เสี่ยงกําลังยืนรอขึ้นเร
03:47ืออยู่ริมท้าน้ำ
03:48ด้วยท่าทีสงบ อสุดจึงเดิ
03:50นเข้าไปหาด้วยสีหน้าท้อแท
03:52้ใจ
03:53กอร吾ลธัณฑ faut
03:55มีเรื่องเดืดเนื้อ ร้อนใจอย่
03:57างนั้นหรือ
03:58ท่อนอาจารย์ เอาๆ ธุตร์ลงแ
04:00รง ทำมีทําเธอmingham could carry cash
04:02แต่เหตุได้ กลับขายไม่ได้เลย แต่
04:05คนอื่นขายของร้ายคุณภาพ
04:07กลับขายดีกว่า ข้ามีเข้าใ
04:09จเลย
04:10ข้องดีไม่ใช่ว่าจะต้องขายดี
04:12เสมอไป
04:13ข้องที่ขายได้ ก็ไม่จําเป็นต
04:15้องดี
04:16แต่ต้องเป็นของที่มีความต้อง
04:18การซื้อ
04:19เหตุได้ของดีกรับขายไม่ได้
04:21เหตุได้สิ่งดีดีที่ค่าตั้
04:22งใจทำ
04:23จริงมีตรองการ
04:24ค่าทำงานหนักกว่าคนอื่นถึง
04:263 เท่า
04:26ค่าลองผิดลองถูกเป็น 100 ครั้ง
04:28ขว่าจะได้มีเล่มนี้
04:30แต่ดูคนอื่นซิ
04:31คนอื่นเขาขายแต่มี flows ทื่อๆ
04:33กลับมีคนซื้อจนหมด
04:34เกลี้ยงแผง
04:35นี่มันยุธิธรรมแล้วอย่างน
04:36ั้นหรือ
04:37เจ้ากำลังเอาความพยายามของตน
04:39เอง
04:40ไปขาดหวังผลตอบแทนจากคนท
04:42ี่ไม่รู้จัก
04:43แล้วถามหาความยุธิธรรม
04:44ยุธพบไม่ได้ง่ายได้เช่นนั้น
04:47เหตุได้จึงเป็นเช่นนี้
04:48ข้าเชื่อมาตลอดว่า
04:50ความตั้งใจที่ดี
04:51และความพยายามอย่างนัก
04:52จะนำพาซึ่งความสำเร็จ
04:54เจ้ากำลังใช้อบแรงทั้งหมดข
04:56องเจ้า
04:56บนพื้นฐานที่ไม่มีอยู่
04:58พื้นฐานอะไรอย่างนั้นหรือ
05:00ฉันคุยเตียงมองใบหน้าของอ
05:02crying
05:02ของอซื้อ short of earth
05:04เจ้าจําเรื่องกวียนติดคร творן
05:06เมื่อ 10 ปีก่อนได้หรือไหม
05:08ข้าจําได้
05:09เจ้าจําได้ไหมว่ะ
05:10เจ้าพยายามเข็นมันด้วยอบแร
05:12งทั้งหมดอย่างไร
05:14posth Q ภ di
05:18ที่เจ้าเพเชิญอยู่ตอนนี้คือ
05:20พื้นโครนที่เจ้าต้องเหยียบ
05:22ย่ำนั่นและ
05:23ต่อให้เจ้าใช้แรงทั้งหมดพล
05:25ักมัน
05:25แรงนั้นก็จมหายไปหมดสิ่ง
05:28เจ้าสร้างแต่ตัวสินค้า
05:29ที่ยังไม่มีทานคนซื้อ
05:31แล้วค่าควรทำอย่างไร
05:33ในเมื่อไม่มีใครเชื่อในมีดข
05:34องค่าเลย
05:35ไม่มีใครรู้จักสิ่งที่ค่า
05:37ขายด้วยซ้ำ
05:38จำหินก่อนนั้นได้หรือใหม่
05:40เจ้าต้องหาหิน มนวนธานล้อ
05:42ก่อน
05:42หินก่อนนั้นคือ ผู้ที่ต้องก
05:45ารสินค้าของเจ้าอย่างแท้จร
05:47ิง
05:47ชายหนุ่มก้มหน้าคิดอย่างนั
05:49บ
05:49ความขัดแย้งในใจเอาเริ่ม
05:50คลี่คลาย
05:51เขาเงยน่าขึ้น พร้อมรอยยิ
05:53้มที่นิ่ง
05:54และเข้าใจโลกมากขึ้น
05:56เค้ารู้สึกว่าตนเองในวamous gard��고
05:58เข้าใจบทเรียนผิดไป
06:00และบัieliจริงนี้ เค้าเข้าใจแ
06:01ก่นแท้ของคำว่าพื้นฐานแล
06:03้ว
06:04ถ้าเค้าใจแล้ว ค่ะออกแรงบ
06:06นพื้นที่อ่อนนุ่ม
06:07ค่ะต้องหาหินก้อนแรกที่แ
06:09ข็งแก้งเพื่อหนุลพื้นให้เจ
06:10อะเสียก่อน
06:11ฉันกุยเสียง เพียงยิ้มบาง
06:13บาง พยักโน่รับ
06:14ก่อนจะหันหลังเดินไปขึ้นเร
06:16ือ ที่จอดรออยู่
06:19วันนั้น อาซื้อได้ย้อนกลับ
06:21ไปที่ตลาดอีกครั้ง
06:23เขาเดินลึกเข้าไปในย่านร้าน
06:24อาหาร
06:25ที่นั่น คือสถานที่ที่แรง ถู
06:28กใช้งานซ้ำๆ
06:29ในการหันทรัพด์ และเตรียม
06:31วัฒทุดิบ
06:32และแรงส่วนใหญ่ มักจัดสู
06:34นย์เปล่า
06:34ไปกับมีดที่ไม่ได้คุณภาพ
06:36ซึ่งหน้าจะมีคนที่เห็นคุณค
06:38่าร์ของเขา
06:40เขาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารแห่
06:41งหนึ่ง
06:42มองเห็นพ่อกลัววструкลางคน
06:44กำลังหันผักอย่างรีบเร่ง
06:46เสียงมีด undergoนถบเขียงดังตั
06:48บตับ
06:48แต่ดูเหมือนผักจะถูกปดคยี่
06:51มากกว่าถูกหันละเอียด
06:53อาซี่เดินเข้าไปปร้อมกับม
06:55ีดทำครัวแบบใหม่ของเขา
06:57ขออภายครับเถ้าแก
06:59ค่าสร้ากว่าท่านกำลังเหน
07:00ื่อยละจากการใช้แรงอย่างนัก
07:02เอ้ย เจ้าเด็กนิ
07:03ถ้ามี administration มาซื้องกายมาเกะกะขวาง
07:05ทาง
07:05ทำมาฮะกินของข้า
07:07ค่ามีสิ่งที่จะช่วยทุ่นแร
07:08งดีเวลาให้แก่ท่าน
07:09มีดนินอ่ะหรือ
07:10มีดeneca เริcotของเจ้า
07:12มัน halfway ได้แค่ในตลาที่ค้น ро
07:13ดเดิน
07:14ที่นี่มีแต่คนทำงานหาเช้ากินข
07:16่ำ
07:16วันนี้ค่ามิดได้มาขาย
07:18แค่อยากให้ท่านลองเอามิดเล่มน
07:19ี้ไปใช้สัก 3 วัน
07:20หาก 3 วันผ่านไป
07:22มิดเล่มนี้มิดสามารถประหย
07:23ัดแรงของท่านได้อย่างที่ค่า
07:25พูดจริง
07:25ค่าจะเดินจากไปและไม่กลับมาร
07:27บกวนท่านอีกเลย
07:29พ่อครัวจ้องมองมิดที่คมวา
07:31วด้วยความสงสัย
07:32และมองไปที่มิดทื่อๆเก่าๆใน
07:35มือ
07:35ที่ทำให้เขาปวจข้อมือ มาหลาย
07:37เดือน
07:37ลงข้อเจ้าทำไมค่า เสียเวลา ข
07:40าจะฮักข้อเจ้า
07:42อส bitterness เดินจากไป โดยทิ้งมีด แล
07:45ะความเชื่อมั่น ไว้เบื้องหลั
07:47ง
07:493 วันต่อมา อส السี้กลับมาที่ร
07:52าณอารณ์อาหารนั้นอีกครั้ง
07:53เพราะกรัวกำลังหันผักอย่
07:55างรวดเร็ว
07:56และดูคร่องแ viewpoint ผิดตา
07:58พอครัวหยุดมือ แล้วมองอาศ
08:00ưises
08:00สายตาที่เปลี่ยนไป
08:02จากความคุนเคương
08:03กลายเป็นความนับถือ
08:05เป็นอย่างไรบ้างครับเท่าแก
08:06มีดของค่าช่วยให้แรงของท่
08:08าน
08:08มีศูนย์เปล่าได้หรือไม่
08:09เจ้าเด็กบ้า
08:10มีดิ์มันเหมือนมีคนมาช่วย
08:11แบ่งเบา แรงงานไปครื่ง ett
08:26วันนี้ค่ะทำงานเสร็จเร็ว
08:27puck นissez ว่า ปวดแขน ทุกวัน ขาย
08:29ให้เขาลองใช้หมีด ของเจ้า ก็ติ
08:30ด
08:30ใจยากได้ม่ัง หมีดของเจ้าคื
08:32อทางรอด ของคนทํ 학รว ที่ต้องช
08:34้าแรง
08:34จริงๆ Adz cert ยิพล์ด้วยความด
08:36ีใจ นี่ไม่ใช่แค่การขายมีด แต
08:39่เป็น
08:39การค้นพบ ก้้อนหินก้อนแรก
08:42ที่แข็งแร่งของเขา ที่จะช่วย
08:44ให้เขา
08:44ใช้ยันขึ้นสู่ความสําเร็จ
08:46ที่สูงขึ้นได้
08:50อืม ค่าเข้าใจแล้ว
08:51การค้ามีใช่สึกแห่งแรง
08:53แต่คือศิลปะแห่งการเข้าใ
08:54จอย่างท่องแท้นี่เอง
08:57ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้
08:59ในวิธีแห่งธุรกิจและการ
09:00ดำเนินชีวิต
09:02ความพยายามคือสิ่งจำเป็น
09:04แต่ความสําเร็จที่แท้จริง
09:06อยู่ที่การรู้จักอ่านสถานการณ
09:08์ และวางต้นให้ถูกที่ถูกทาง
09:12อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
09:14า ต้องฝึกปรือปัญญายุทย์
Comments