00:17บนทนนสายเปลี่ยว มีเด็กหนุ่ม
00:19คนหนึ่ง เขาใส่รองเท้าเก่าเก่
00:21าขาดผ่าด
00:22เดินกลับไปห้องเช่าทุกวัน
00:24พื้นรองเท้าบาง จนเวลาเหยีย
00:26บแอ่งน้ำ ความเย็นก็ซึมเข
00:28้ามาถึงเท้า
00:29แต่เขาก็ยังใส่มัน เพราะไม่
00:31มีคู่ใหม่จับเปลี่ยน
00:33ทุกเย็นเขาจะถอดรองเท้าวางไ
00:36ว้ข้างประตู มองรอยขาดที่กว
00:38้างขึ้นทุกวัน
00:39เหมือนมันคอยเตือนว่า เขาเดิน
00:41มาถึงตรงนี้ด้วยความยากล่ำ
00:43ippedแค่ไหน
00:44และปรุ่งนี้ก็ต้องเดินต่อ
00:46ด้วยรองเท้าคู่เดิม ยันวันนั้
00:49นomen vivid pop suddenly
00:50ผลศาท์เข้ามาในโ Heather Tut siguiente
00:53เด็กหนุ่มหยิบรองเท้าขึ้น
00:54วางบนเก้าอี้ เก่าเก่า
00:56open ege subsidy SA p Ni
00:58เขามองมันเ� Bapt วางบนเกี่ยบเกี่ยบ
00:59เหมือนมองเพื่อนร่วงทางที่เหนื่
01:00อยพ่อพอกัน
01:02ก่อนจะลมตัวลงนอน ทั้งที่ท้
01:04องอย่างว้าง
01:06รองเท้าคู่นั้นไม่มีค่าอะไรสำ
01:08หรับใคร
01:09แต่สำหรับเขา มันคือสิ่ง
01:11ที่จำเป็น
01:12ถึงมันจะขาดและพาไปได้ไม่ไ
01:14กล แต่ก็ยังต้องใส่ต่อ เพร
01:17าะไม่มีทางเลือก
01:18บางครั้งคนเราไม่ได้เดินด้วยความ
01:21หวังรอก แค่เดินเพราะยังต
01:23้องไปต่อเท่านั้นเอง
01:24ในห้องเช่าที่เงียบงัน มีเพ
01:32ียงเสียงจากห้องข้างๆ ลอดผ
01:34่านผนังบางๆ มาเป็นเพื่อน
01:36ชายหนุ่มซึ่งนั่งฟังเสียง
01:38หอรอกของครอบครัวที่อยู่ห้องต
01:40ิดกัน
01:40บางครั้งก็ได้ยินเสียงเด็กว
01:42ิ่งชนตู้
01:43บางทีก็เป็นเสียงม่อแกงก
01:45ระทบกัน
01:46เสียงจานชามกระทบพื้นดังก
01:48้องแก้ง
01:49เขาไม่ได้รำคารแต่กลับเงี่ยห
01:51ูฟังทุกคืน
01:52เหมือนจะขอแบ่งเศษเสียงของค
01:54วามอบอุ่นที่ไม่ใช่ของเขา
01:56เวลาเสียงเงียบหายไป กลายเป็น
01:59ความว่างเปล่าที่หนักกว่าค
02:00วามหิวเสียอีก
02:02คืนนั้นฝนตก เสียงหอร่ะข้
02:04างห้องดังกลบเสียงฝน
02:06ชายหนุ่มยิ้มจังๆ โดยที่ใ
02:08นห้องของเขาไม่มีแม้แต่ไฟส
02:10ว่าง
02:11เขายังนั่งเงียบอยู่อย่างนั้น ให
02:13้เสียงคนอื่นเป็นไฟดวงเดีย
02:15วที่พอให้หัวใจได้อบอุ่น
02:19บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราทนอยู่ได
02:21้อาจไม่ใช่สิ่งที่เรามี
02:23แต่เป็นจากที่อื่นที่บอกเราว่า
02:26โลกยังหมุนอยู่
02:27ความอบอุ่นที่ไม่ใช่ของเราก็
02:30ยังดีกว่าความเงียบที่ไม่
02:32เหลือใคร
02:36กลางแดกเปรียงของริดูแหล
02:38ง
02:39เสียงล้อกเวียนไม้ครูดไปตามถ
02:41นนดินแดงที่แตกเรา
02:44ห้องเช่าเล็ดเก่่า-ก่า biblicalเท่
02:45าไม่มีสิ่งของเครื่องใช้อำน
02:47วยความสะดวก
02:49มีเพียงแสงตะเกียงเจ้าพาย
02:51ุที่สองสว่างในคืนที่ลมพั
02:53ดแรง
02:54เด็กหนุมคนหนึ่งนั่งที่กองมั้
02:56ยเก่า-เก่า
02:58มือหยาบกร้านจากการแบกฟื
03:00นและห ankleดดิน
03:01เค้าไม่ได้มีรองเท้าดี ๆ ใส่
03:04แต่เขามีตำราก่อยๆเล่มหนึ่งท
03:06ี่ส사�
03:19ทำทุกอย่างที่พอจะทำได้
03:22รับจ้างแบกของตอนเช้า อ่านต
03:24ำราตอนเย็น
03:26และหลับฝันในตอนดึก
03:28ฝันยิบเงียบว่าเขาจะไม่อยู่
03:30ตรงนี้ ตลอดไป
03:32ความจนไม่ใช่สิ่งที่เขาเลือก
03:34แต่มันก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะ
03:36หยุดเดิน
03:38เขาไม่เคยพูดว่าสู้
03:40แต่ทุกลมหายใจของเขาคือการส
03:42ู้
03:43สู้โดยไม่ต้องมีใครเห็น
03:45สู้โดยไม่ต้องมีเสียงปรบม
03:47ือ
03:48สู้เพื่อวันหนึ่งที่เขาจะไม่ต
03:50้องสู้แบบนี้อีก
03:51ใต้หลังคาสังกษีที่ส่ง
03:56เสียงดังกลาวเมื่อฝนตก
03:58พื้นห้องที่เปียกชื้น เป็น
04:00ที่นอนของเด็กหนุมคนหนึ่ง
04:02เขาตื่นก่อนแสงแรกของวันจะ
04:04ลอดผ่านช่องไม้
04:06ไม่ใช่เพราะเสียงไก่ขัน แต่
04:08เพราะความหิว
04:10เขาโตมากับเสียงท้องร้องเป็
04:13นเหมือนเพื่อน
04:14กับข้าวที่มีแต่ข้าว
04:16กับคำว่า พรุ่งนี้อาจจะด
04:19ีขึ้น
04:21ที่ไม่มีใครเชื่อว่าจะเป็นจร
04:22ิง
04:24แต่เขาไม่เคยถามว่าทำไมต้องเป็
04:27นเรา
04:28เขาแค่ลุกขึ้นทุกเช้า
04:30ไปเก็บขวด ไปล้างจาน ไปส่งของ
04:34เขาไม่เคยมีรองเท้าใหม่
04:36แต่เขามีปลายเท้าที่ด้านจนไม่
04:39รู้สึกเจ็บแล้ว
04:41เขาไม่เคยมีเวลาเล่นสนุก
04:43แต่เขามีความฝันที่เขาไม่เคยพ
04:46ูดออกมา
04:47เพราะเขารู้ว่า
04:49ฝันไม่ใช่สิ่งที่คนจนมีสิ
04:51ทธิ์จะเอ่ย
04:53ทุกวันคือการต่อสู้ที่ไม่ม
04:55ีใครเห็น
04:56ไม่มีเสียงปรกมือ ไม่มีคำ
04:58ชม
04:59มีแต่ความเงียบที่เขาเรียนร
05:01ู้จะอยู่กับมัน
05:03และในความเงียบนั้น เขาเดินต
05:05่อไป
05:06ไม่ใช่เพราะหวังจัชนะ
05:08แต่เพราะเขาไม่ย่อมแพ้
05:15ตลาดที่คือคักด้วยเสียงแ
05:16ม้ค้า
05:17กลิ่นปลายย่างกับเข้าสวยร
05:19้อนร้อนรอยครุ้งในอากาศ
05:22เด็กหนุ่ม เดินผ่านแผงผัก ด
05:24้วยกระเป๋าแ yemek ๆ ที่ไม่มีเงิน
05:27สายตาเขา เหลือบเห็นเรียนเงิ
05:29นตกอยู่ข้างตะกร clarify ผัก
05:31ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้ เขาก้
05:35มลงเก็บเรียนนั้น
05:37แล้วเดินไปหาแม้ค่าเจ้าของ
05:38แผง ยืนให้เธอด้วยมือเปล่า
05:41ที่สั่งเล็กน้อย
05:43แม้ค่าหันมามองเขาอย่างมุล
05:44งง ก่อนจะยิ้มบัง ๆ
05:47ขอบใจนะพ่อนุม
05:49เธอพูดแล้วหันกลับไปขายของ
05:52เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
05:54เขาเดิมต่อไป ยังหิว ยังไม่
05:57มีข้าวเช้า
05:59แต่ในใจเขาไม่หนัก เพราะเขาไม
06:01่คิดเอาอะไรที่ไม่ใช่ของเขา
06:04แม้จะไม่มีใครเห็น แม้จะไม่ม
06:07ีใครให้รังวัล
06:08ความซื้อสัตว์ของเขาไม่ใช่
06:10คำสอนจากใคร
06:12มันเป็นสิ่งเดียวที่เขามีใ
06:14นโลกที่เขาไม่มีซัด ไม่มีส
06:17ิทธิ์ ไม่มีเสียง
06:19แต่เขายังมีความทรนง และเขาจะ
06:22ไม่แรกมันกับสิ่งใด
06:24แม้สิ่งนั้นอาจช่วยให้เขา
06:26ได้อิ่มท้องก็ตาม
06:32เขาเป็นชายหนุ่มที่ไม่มีอะไรดด
06:34เด่น
06:35ไม่มีวุธร์ ไม่มีเส้น ไม่มี
06:37โชค
06:38แต่เขามีแรง และเขาใช้มันทุก
06:41วัน
06:42ตื่นแต่เช้าตรู ไปทำงานแบกห้
06:45าม
06:45ฝ่าแดดเผา ฝุ่นครุ้ง เสียง
06:48หัวหน้าตะคอบ
06:50เขาไม่เถียง ไม่หนี และไม่บน
06:54เพราะเขารู้ว่า ถ้าเขาหยุด ว
06:57ันพรุ่งนี้จะไม่มีข้าวกิน
07:00เขาไม่ได้หวังจะร่ำรวย ไม่ได้
07:03ฝันถึงรถหรูหรือบ้านหล
07:05ังใหญ่
07:06เขาแค่หวังว่า วันหนึ่ง เข
07:09าจะมีชีวิตที่ไม่ต้องวิ่ง
07:11หนีข้าเช่า
07:12มีเวลาพอให้ตัวเองนั่งเฉยๆ
07:15โดยไม่รู้สึกผิด
07:17ทุกวันคือการสู้ ไม่ใช่สู้กั
07:20บใคร
07:21แต่สู้กับความคิดที่ว่า เลิ
07:24กได้แล้ว
07:25เขาไม่เคยพูดว่าเหนื่อย แต่ทุ
07:28กก้าวของเขาคือคำว่ายังไ
07:31หว
07:35เขาเป็นชายหนุ่ม ที่ทำงานในโร
07:38งงานเล็กๆ ในเมืองใหญ่
07:40งานหนัก ข้าแรงต่ำ ไม่มีสว
07:43ัสดีการ
07:44แต่เขาไม่เคยสาย ไม่เคยขาด ไม่เค
07:48ยบน
07:49แม้จะรู้ว่า ต่อให้ทำดีแค่
07:51ไหน
07:52เขาก็ไม่มีวันได้เลื้อนตำแหน
07:54่ง
07:54เพราะเขาไม่มีวุธ์ ไม่มีเส้
07:56นสาย
07:57มองไม่เห็นความก้าวหน้า
08:00แต่เขาเริ่มรับงานซ่อมเล็ก
08:02ๆ หลังเลิกงาน
08:03ใช้เครื่องมือของตัวเอง
08:06ซื้อไม้จากร้านมือสอง
08:08ซ่อมโตะให้เพื่อนบ้าน
08:10ซ่อมประตูให้ร้านขายของช้ำ
08:12เพื่อสร้าง Smile ได้เสริม
08:14เขาไม่ได้ต่อต้านกศ
08:16แต่เขาอยู่ระหว่างช่องว่างของม
08:18ัน
08:19เขาไม่ได้มีอำนาจเปลี่ยนระบ
08:21บ
08:21แต่เขาไม่ยอมให้ระบบเปลี่ยนเข
08:24า
08:24ให้กลายเป็นคนที่ยอมจำนน
08:27เขายังอยู่ในโรงงานเดิม
08:29แต่เขาเริ่มมีรายได้จากงานที่
08:31เขาสร้างเอง
08:33เริ่มมีคนเรียกใช้
08:35เริ่มมีคนฝากฝีมือ
08:37เขายังไม่มีวุธ
08:38แต่เขามีคุณค่าที่คนรับตัว
08:41มองเห็น
08:45สายลมยามเช้า พัดผ่านตรอกแค
08:47บแคบในเมืองใหญ่
08:49เสียงเข็นรถไม้ดังเอียดอา
08:51ท ปรับบนกับเสียงแม่ค้า
08:53ตะคนเรียกลูกค้า
08:55กลิ่นข้าวสวยร้อนร้อน ลอยมา
08:57จากร้านหับเร่ที่ตั้งอยู่ริม
08:59ทาง
08:59ชายหนุ่มผู้มีเพียงเสื้อผ้
09:01าขาดวิ้น และตักร่าสารใบ
09:03เล็ก
09:04เดินผ่านตลาดทุกวัน ไม่ใช่
09:06เพื่อซื้อของ แต่เพื่อฟัง เขาไม
09:09่พูด ไม่เสนอขาย ไม่มีแผง ไม่
09:12มีสินค้า
09:13แต่เขาอยู่ในตลาดทุกวัน เหม
09:15ือนเงาเนียบที่คอยสังเกตทุ
09:17กจังหวะของการซื้อขาย
09:19เขายืนข้างร้านขายผักที่คนมุ
09:22งแน่น แม่ค้าคนนั้นไม่ตะก
09:24ลราคาถูก ไม่ลดแรกแจกแถ
09:26ม
09:27แต่เธอหัวร้อเสียงดังทุก
09:29ครั้ง ที่ลูกค้าหยิบผักขึ
09:30้นมา
09:31เสียงหัวร้อนั้นทำให้คนหยุด
09:33เดิน หันกลับมา เขาจดจำไว้
09:37เขาเดินผ่านร้านน้ำชาเก่า เจ
09:39้าของร้านไม่พูดถึงรถชาเลย
09:41แต่เล่าเรื่องใบชาที่เก็บตอนเห
09:44มาะกลง
09:45ลูกค้าฟังแล้วเงียบไปครู่หน
09:46ึ่ง ก่อนจะพยัดหน้าแล้วสั่ง
09:48หนึ่งท้วย เขาจดจำไว้
09:51เขาเดินกลับห้องเช่าในตรอก
09:53ไม่มีเงิน ไม่มีลูกค้า ไม่ม
09:56ีสินค้า แต่เขามีข้อมูล
09:58ข้อมูลที่ได้จากการฟัง ไม่ใช
10:01่การพูด จากการสันเกต ไม่ใช่ก
10:04ารนำเสนอ
10:05ตลาดไม่ใช่ที่ขายของเท่านั้น
10:07แต่เป็นที่โอรียนรู้พฤติก
10:09รรม
10:10คนจนไม่มีทุนแต่มีเวลา
10:12และเวลาใช้โอรียนรู้ได้
10:14เขาเริ่มต้นจากศูนย์
10:16แต่เขาไม่ได้ว่างเปล่า
10:17เขาเริ่มต้นจากการฟัง
10:19และในโลกที่คนแย่นกันพูด
10:22คนที่ฟังได้มากที่สุด
10:23คือคนที่เข้าใจตลาดมากที่ส
10:26ุด
10:28เช้าวันใหม่
10:29ลมยังเย็นเหมือนเดิม
10:31แต่น้ำมือของเขามีสิ่งหนึ่
10:33งเพิ่มขึ้น
10:34รองเท้าคู่เก่าที่เขาเก็บมาจาก
10:37กองขยะท้ายตลาดเมื่อวาน
10:39มันขาดตรงส้น เปื่อยตรงปล
10:41าย
10:42แต่เขาไม่มองว่าเสีย
10:43เขามองว่ายังไม่เสร็จ
10:46เขานั่งบนลังไม้
10:48ใช่เข็มเย็บรองเท้าคู่นั้นด้
10:50วยได้
10:50จากเสื้อเก่าที่ฉีกขาด
10:53เขาไม่รีบ ไม่ลวก
10:55เขาเย็บเหมือนคนกำลังเขียนจ
10:57ดหมายถึงคนรักช้าแต่ตั้งใจ
11:01เมื่อเย็บเสร็จเขาไม่ใส่ رองเท
11:03้าเอง
11:04เขาวางไว้บนลางไม้เก่าที่ข้
11:06างทาง
11:07ร้อมป้าย Angel Big ที่เขียนด้วยผู้
11:09กันว่า
11:10รองเท้าคู่นี้ไม่ได้ใหม่แต่เดิ
11:13นได้geld่ายกรับกว่าที่เคย
11:15คนเดินผ่านมองแล้วขมวดคลิ้
11:17ว
11:17บางคนหัวละ
11:18บางคนเฉยเมือย
11:20ไม่มีใครอยากซื้อรองเท้าเก่า
11:22ๆ ที่เอามาซ่อม
11:25แต่มีชายชาราแวะหิบขึ้นมา
11:26ดู แล้วถามว่า
11:28เจ้าซ่อมเองหรือ
11:30เขาพยักหน้า ชายชาราเอารองเท้า
11:33ของเขามาให้ชายหนุ่มซ่อม
11:35เพราะเห็นในฝีมือ
11:37วันต่อมา ก็มีหญิงแก่อี
11:39กคนเดินมา ร้อมรองเท้าขาดตร
11:42งส้น
11:43ค่าได้ยินจับคนอื่นว่าเจ้
11:45าส่อมรองเท้าได้ดี ค่าจึง
11:47ลองมาให้เจ้าดู
11:50เขาไม่ได้ตั้งร้าน ไม่ได้ติดป
11:53้ายรับส่อมรองเท้า แต่คนเริ่
11:55มนำรองเท้ามาให้ส่อม
11:57เพราะเขาทำให้เห็นมากกว่าพู
12:00ดให้เชื่อ
12:05วันนี้ลูกค้าสูงไวคนหนึ่ง
12:07นำรองเท้าเก่าขาดวิ่นคู่น
12:09ึงมาให้ส่อม
12:10มันเป็นรองเท้าที่ดูแล้วผ่
12:12านเรื่องราวมานับไม่ท่วน
12:14ผ้าใบที่เคยแข็งแรง
12:16บัตτιนี้เปื่อย spac อยู่ี
12:17จนแทบจะไม่มีสภาพเดิม
12:20รองเท้าคู่นี้มันสุดโซมยิ
12:22่งนัก
12:22เค้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ
12:24เรียบ
12:24ขนาที่พิจารณาดู
12:26มันก็แค่สุดโซมไปพร้อม
12:27...
12:27กับชีวิตของค่ะ
12:29ใช่สูงวัยทอนหายใจยาว
12:31มันคงผ่านเรื่องราวมาหนักเอา
12:33การ
12:34ทูกต้อง รองท้าวขูนนี้เดิน
12:36ทางไปทุกพ้นแห่งที่ค่าไป
12:37เพื่อหาเงินเลี่ยงปากท่อง
12:39ทั้งขึ้นเขาลงหวย
12:41ตากแดร์ตากฝ้นในตลาดหมืด
12:43ในโรงงานที่ร้อนระอุ
12:44หรือแม่แต่บนฐนนที่มีแต่
12:46ฟูนขลุ่งตะลบอบอ้วน
12:48แต่มิว่าจะข้างอะไรมามาแคร่ไทย
12:50ค่าก็ยังได้เงินที่สามารถก
12:52ินอยู่ดี
12:53ฉายหนุ่มฟังเข900ไปครู่นึงแล้ว
12:56หน Writing แล้วว่า
12:57รอมเท้าเก่าขณะนี้เห็นได้ท
12:59่านจริงไม่ซื้อใหม่เสียเลยล
13:00ะท่าน
13:00ใครก็อยากมีชีวิทที่ดีกว่
13:02าเดิม tha across ไม่มีทางเหลือก
13:04รอมเท้าขวาคู่นี้มันก็คล
13:06้อยกับชีวิตของข้า ทำได้แค
13:08่ซ่อมไปเรื่อยๆ
13:09เพราะให้ไปได้ต่อ ท่านไม่ต้อง
13:11เป็นห่วง ค่าจะซ่อมรองเท้า
13:12คู่นี้ให้กลับมาเป็นปกติ
13:14แล้วหวังว่ามันจะพาท่านไปส
13:16ู่ชีวิตที่ดีกว่าเดิม
Comments