- 16 hours ago
Category
🎥
Short filmTranscript
00:03ตรอบแค่บแค่บหลังตลาด
00:05เกา กลิ่นป้าตาแห้งร้อยต
00:07ลบอบอวน ราวกับวิญญาณที่
00:09ยังไม่ไปผุดไปเกิด
00:12ทั้งขยaliaเรียงรายตามข้างทาง ร
00:15ถเข้าเกาเข้าขั้นนึงจอดอยู่
00:16ข้างกองขยา
00:18าชีวข์และอ่ว่นเกินต่างหน
00:20้าต่างตาคุยเคียร์ทั้งขย
00:21อยากพิริธ осв Hindu พิรุ hesitพริ cổ
00:22รากับนักโบราณฑ์ภาิกำล
00:24ังขุดคนสา souffร์ออะไรทรำที่30 เพ
00:27รียงแต่อเรียัธรำที่ว่านี้
00:29ทรงกริ่นนเม้นหน่วาดยนดล
00:31ง
00:31อะชิล ข้าวらวันนี้อากาศร้อน
00:33ผีกปกตินะ
00:35ก็ร้อนทุกปีนั่นแหละ � д่
00:36าพังสังเกตรหรือไง
00:38ก็ปีนี่มันร้อนกว่าชุestarน
00:39ี้นาน
00:40ร้อนจังข้าต้องหนีร้อนไปนั่
00:41งลบแดดในร้านใจห่งเลย
00:43แล้วเจ้าออกมาทำไมตอนนี้
00:45ก็เพราะใจห่งเลย้insp้าออกมา freedom
00:47บอกว่าค่านั่งนานเกินไปโดยไม
00:49่สั่งอะไรเพิ่ม
00:50แล้ว KELLY forums
00:51เขานานแค่ไหนกัน
00:52แค่ตั้งแต่เช้าจนสายประมาณ 3
00:54ชั่วโมงเอง
00:55แล้วเจ้าสั่งอะไรบ้าง
00:57น้ำเปล่าแก้วเดียว
00:58เออ ข้าไม่รู้จะพูดอะไรกับเจ้า
01:00แล้ว
01:00ข้าว่าก็สมควรแล้วที่เขาไ
01:02ล่
01:03ทั้งสองคุยเขียขยะต่อไป
01:05ถามกลางความเงียบ
01:06ที่มีแต่เสียงขยะกระทบกัน
01:07เป็นโนยะ
01:09จนกระทั่งอาชิว์เหลือไปเห็
01:10นอะไรบ้างอย่าง
01:12แวควาอยู่ในทั้งขยะใบนึง
01:14แสงสตอนที่ดูผิดฐี่ผิดทาง
01:16กับซิค์แวดลอมรอบข้าง
01:18เห้ย
01:19น่าปัดแม้รอยถีดควรเหมื
01:27อนคนที่ผ่านชีวิตมามาก
01:29แต่ตัวเรือนยังคงสสภาพดี
01:31อยู่ยังหน่าล้าลาด
01:32น้าลิกาเก่าเก่าเสียและยั
01:34งใกล้มาเพื่อน
01:35อาชีวช่วยเช็ดนาฬิกาด้วย
01:36ใช้เสื้อ คลางพริกดูข้างหล
01:38ังยังตั้งใจ
01:39เดี๋ยวก่อน มีทั่วอักสอนแก่
01:41สลักอยู่ด้านหลังด้วย
01:42ขiade ว่าอะไร ให้เธอเหมือลี่สุด
01:45ที่รัก
01:46ทั้งสองเหยียบโรงพร้อมกั
01:47น บรรยากาศในตรอกนักลงผิ
01:49ดปกติ
01:50เรากับว่าประยว id สั่น สั่นไม่
01:52กี่คำนั้น
01:53มีน้ำหนักอะไรบ้างยางซ่อนยูข
01:55้างใน
01:56เออแต่ว่ามันหยุดเดินแล้ว
01:58อาจิวรองขยาวเบาiquement แล้วก็แร
02:00งขึ้น 2 ที่ 3 ที่
02:02จนกระทั้งมีเสียงดังขึ้น
02:03มาติ๊กๆ
02:05เฮ้ย มันเดินแก่เพื่อน
02:07วันนี้ค่าโชกดีแล้ว เหว่าเก
02:08ิน
02:08ฟ้าเปิดทางให้ค่าแล้ว
02:10และมันบอกเวลาได้ไหมเพื่อน
02:12บอกได้สิ
02:13งั้นกี่โมงแล้ว
02:14บายสาม
02:15มันตรงใช่ไหมเพื่อน
02:17เปล่ามันแค่บอก
02:18แต่ตรงหรือไม่ตรงไม่สำคั
02:19ญรอกเพื่อน
02:20สำคัญที่มันเดิน
02:21อย่างนั้นเราเอาไปลองขายที่ร้านอ
02:23าลิกาดูดีไหม
02:24น่าจะได้ราคาดี
02:26แต่วันนี้วันสงกรานร้านเขาจะ
02:28เปิดหรือเปล่านะ
02:29ก็ต้องลองไปดูก่อนสิเพื่อน
02:31แล้วอาจจะโชคดีวัน สงกรร
02:32ณ์ก็ได้เนอ
02:33เยน องันไปกันเถอ
02:36อาชีว latter หาวนเกิน จึงพากกั
02:38นเดินออกจากตรอก
02:39มุ่งหน้าประยังรัน stopping ในตั
02:41วเมื่อง
02:44วันนี้ทนนคือเป็นอังสายขุ
02:46ดข้าง поверхติ เพราะเป็นวันสงก
02:48รร
02:48เด็กๆวิ่งหลังไปให้กันพร
02:50้องถือทางน้ำและข้างตักน้
02:51ำ
02:52ผู้คนยืนเล่นน้ำริมถนนอย่าง
02:54สนุกสนาน
02:55เสียงพอร่อดังแสกไปกับเส
02:56ียงน้ำกระเซ็น
02:58อาชิวเดินมาพร้อมแขนขว้
02:59าที่ยกนาฬิกาขึ้นมองตลอ
03:01ดทาง
03:02พรันก็ได้ยินเสียงเด็กตะ
03:03โกนขึ้นมาข้างๆ
03:05สุขสันวันสงกรานพี่ชาย
03:08อาชิวหันไปตั้งใจจะยิ้มให
03:09้
03:09แต่ไม่ท่านได้ทำ
03:11ก็เจอกับน้ำเต็มทั้งสาทเข้
03:12ามาเต็มๆ
03:13ตั้งแต่หัวจรดเท่าทั้งแรง
03:15และเย็น
03:16อาชิวยืนช่างกลางสายน้ำ
03:17ผมติดหน้าเสือแนบผิว
03:20และเขาก็มองลงไปที่นาฬิกาใน
03:21มือด้วยใจที่ลนวุ
03:23เอ้ย!นาฬิกาของค่าเปียกบท
03:25เลย
03:26เด็กกิจสาทย์น้ำเสร็จ
03:27ก็วิ่งนี้ประยางสนุกสนาน
03:29โดยไม่ได้สนใจความฮ Ynet
03:30ที่ทิ่งไว้เบืองหลัง
03:32ไปดีกว่า
03:32เด็กสนุกใครทุกไม่เกี๋ยว
03:34ทิ่งให้วนเกิญและอาชิว
03:36ยืนงงและเปียกอยู่กลางธนน
03:38อาชิว
03:39เจ้agog นาฬิการ์ดา palavrasที่เพิ่งด
03:41ลจับขึ้นมาจากแม้น้ำเลย
03:43วนเกินนาฬิกาหยุดเดินอีก
03:45แล้ว
03:45ลงขยาวอีกทีสิพwear
03:47ขยาวแล้วก็ไม่เดิน ไม่ยอมขย
03:49ับสักนิดเลย
03:50งั้นทำยังไงดีว่าเพื่อน แบบ
03:52นี้มันจะขายได้เหรอ
03:53สงสัยคงต้องลองไปปรึกสารุ
03:55งอูดูก่อนแล้ว
04:14นาฬิกาที่หยุดเดิน
04:21ทั้งสองเดินย้อนกลับเข้าไปใ
04:22นตรอก
04:23มุ่งหน้าประยيرไทเมืองที่คนส
04:25่วนให้เลือกที่จะเดินลีกนี้
04:28หลังตรอค์ไทเมืองแห่งนั้
04:29น คือส่วมสถารณที่ลุงอูโ
04:31รแลอยอยู่
04:32หลินอันเป็นเอกลักท์ของอ
04:33าชีพลอยอบวนอยู่ในอากาศ
04:35ราวกับเป็นทง счาร์ติประจั curly
04:37หลินแดนแห่งนี้
04:38รุงโอูวอยู่ในชุดทํางานสี
04:40คล้ำที่มีคราบหลากหลายสี
04:42ซึ่งไม่ควรถามถึงที่มา
04:43กำลังหนั่งซ่อมแปรงคัดส
04:45่วมยางข่มาคมิน
04:46ข้างข้างมีหนังสิพิมณ์เกา
04:47ๆ ปึกหนึ่งวางอยู่
04:49เกาขณะที่ตัวอักษรสีดจาง
04:51จนอานไม่ออกแล้ว
04:52เอาไว้ให้หลูกคาชัดทําอะไร
04:53บางอย่างที่ไม่จะเป็นต้องพูดถ
04:55ึงอีกเมือนกัน
04:57อาชีวิธรร์และววนเกินเดิ
04:58นเข้ามา ฮายังกระฮืนกระหอบ
05:03ลุงโห พวก shy เมื่อเรื่องอีกแล้ว
05:07โอ้โห checking Infinite ทองพวกเจ้าไปโดนอะไรมา
05:09สภาพยังกระตกทั้งสวมมาเลยนะ
05:11เนี่ย
05:11โดน้ำสงกลาศิครับลุง แค
05:13่นรริกาที่เก็บได้ก็ยังพ
05:14ังอีกด้วย
05:15นรริกาพังหรือ ไม่ให้ข้า
05:17ดูสิ เรื่องซ่อมแซมนิขาธน
05:19ัดนัก
05:27จริง ๆ ที่ได้มา ลุง อู รับ นา
05:29ลิกา มา คลิก ดู หน้า ลัง
05:31แก้ ฟ้า ลัง ออก มา ด้วย เล็บ มื
05:32อ ที่ คุ้น เคย กับ งาน นัก
05:34แล้ว ยิบ พัด เล็ก ๆ ขึ้น มา พั
05:35ด เข้า ไป ข้าง ใน ตัว เรื่อน
05:37ลุง ทำ อะไร ครับ ก็ พัด ให้ แห่ง ไ
05:39ง ขา ล่าง สวม มา 30 ปี
05:41รู้ ดี ว่า ถ้า อะไร โดน น้ำ แล้ว
05:43ต้อง ทำ ยัง ไง ต้อง ระบาย น้ำ ออก
05:45ก่อน เหมือน สวม ที่ ตัน
05:46ถ้า ไม่ ระบาย น้ำ ออก มัน ก็ จะ ล
05:48่น ต่อ ไป เรื่อย ๆ ไม่ มี วัน หาย
05:50ลุง เปรียบ เที่ยว ได้ ถูก ต้อง
05:51มาก เลย ครับ
05:53ลุง อู ประกอบ นา ลิกา กลับ
05:54คืน ด้วย ความ มั่น ใจ
05:55แล้ว เขา ยา สอง สาม ที ก็ มี เสีย
05:57ง ติก ๆ ดัง ขึ้น มา ให้ ใจ ชืน
06:00ดู สิ ได้ ไหม อาชีว รับ มา ดู ด
06:03้วย สาย ตา ที่ เต็ม ไป ด้วย ความ หว
06:04ัง
06:05มัน เดิน ได้ นิด หน่อย แล้วก็ หย
06:06ุด ไป อีก แล้ว ครับ ลุง
06:08อย่าง นั้น เอา มา นี่ ต้อง ใช้ ยา แร
06:09ง
06:10อย่า แรง คือ อะไร ครับ ลุง ต้อง เอ
06:12า ไป ข้อ กับ พนัง ดู มัน จะ สอ
06:14ม ได้ จริง ๆ หรือ
06:15ได้ สิ บาง ที คน ไก มัน ติด อยู่ ข
06:17า เคย สอม ระบบ ท่อ ด้วย วิธี น
06:19ี้ มา แล้ว
06:20ท่อ ไหน มัน ตัน มา ก็ ข้อ ข้อ
06:21มัน นิด หน่อย ได้ พ้น ทุก ครั้ง
06:23เชียว นะ
06:24อาทีว ลัง เล อยู่ ครู นึง ใจ นึ
06:26ง อยาก จะ เชื่อ ใจ นึง ก็ รู้ สึก ว
06:27่า มัน ไม่ น่า จะ ถูก แต่ สุดท
06:29้าย ก็ อนุญาต ให้ ลุง อู ลง มื
06:30อ
06:31ลุง อู รับ นา ลิกาก ไป เดิน ไป ย
06:33ัง ผน ห้อง สวม แล้ว ข้อ เบา ๆ ก
06:35่อน
06:35นา ลิกать ยัง คง เงียบ ลุง อู
06:37สาย หน้า แล้ว ข้อ แรง ขึ้น เชี
06:39ยง ขระจก หน้า
06:39ปัด นาริกา แตก ดัง ภ dites Card Kesach finite ม
06:43ือ หันพา ที่ น่า ส้นใจ
06:47ออ่ะ เคร็จนี่หนักกว่าที่ค
06:48ิดห crunchyหlle
06:49มื้leader ส่วรมที่ท่อแตกด้วย
06:51พอดีวันนี้ค่ามี่ทุระ
06:52ไว้วันลั้งจะหาทางช่วยใหม่
06:54นะ
06:54ลุงโอกura ของช่วยไม่ได้แล้วล่
06:55ะเพื่อน
06:56เออค้าว่าฆ่าไปหาทางจัดก
06:58ารยังดีกว่า
07:00อาชีวส์เดินออกจากห้องส่ว
07:02รมสาธารณะ
07:02クร่อมซีน่าที่หมุนมอง
07:04เดินไปตามทนนโดยอ้องไม่มีจ
07:06ุดไม้ชัดเจน
07:08จดในที่สุด ก็มาหยุดอยู่ที่
07:10สารเช้าเกาแกประจำเมื่อง
07:11ซึ่งเป็นสถานที่รอรถมา
07:14ที่นั่นนักพรศชนกุ่ยเสีย
07:16ง
07:16ยังคงนั่งรอรถมาออกเหมือนเช
07:17่นเคย
07:18แวะตาสงบราวกับข้นที่ไม่
07:20มีอะไรกังบนในโลกใบนี้อีก
07:22แล้ว
07:22อาชีวร์เดินเข้าไปหาโดยเส
07:24ื้อที่ยังหนัava
07:27ว่าท่านอาจารย์ içindeห improvisataแล้วว
07:31่ามีเรื่อง
07:32ท่านรู้ได้อย่างไรครับ
07:34เจ้าเดินเข้ามาด้วยกายที่เปลี่
07:36ยกouterijา แบบนี้
07:39nhưngต่อ當然 ö geschrieben
07:49justementต้นไม mein membess
07:52เจ้าเห็นSu รاد م��ล่าpur โมทร
07:57มันจะหักโค่นในที่สุด แต่
08:00ต้นที่วรู้จักโอนออน รู้จัก
08:02รับแรงลมโดยไม่ขัดขึ้น
08:05มันจะยังยื่นอยู่ได้เมื่อพายุ
08:07ภานไป
08:08แหละว่าข้าควนยอมรับป
08:10ระเภณณ์ อย่าไปฝืนอย่างนั้นหร
08:12ือ
08:12เปลา
08:13ข้าแค่จะบอกว่า ลงพายุกำล
08:16ังจะมาแล้ว เจ่ามีเวลื่องเดือด
08:18เนื้อร้อนใจอนายก็รีบว่า
08:21มาเธอ
08:21ค่ะนอาจารย์ ค่าเก็บนาฬิ
08:23กาเรือนนี้ได้ มันพังอยู่ แต่พ
08:25อค่าขยาวมันกลับเดินได้
08:27ค่าดีใจมาก คิดว่าวันนี้ค
08:29่า拜ชชวetchดีแน่ แต่พอโดนน้
08:30ำสงข็คคลาญมันก็หยุดอ
08:32ีก
08:32แล้วลุงอู ก็ยังทำให้กระจก
08:33หน้าปัดแตกด้วย ค่าเสียใจมา
08:35กครับ
08:36ค่า กtem ข้่อดูสิ
08:37อาชิวทรงนาริกาให้ด้วยมื
08:39อส้องขั้ง
08:40ฉันกุ่ยเซียง รับมาพลิกด
08:41ูด้านลั้ง
08:42อ่านข่อความที่สลักอย MUSIC ยางช
08:44้า ๆ
08:45และนิ่งอยู่กับมันครู้หนึ่
08:46ง
08:47คนที่จะส่งกลับคืน
08:49อาชิวที่ดังรู้จักเทียนไ
08:51ขม่
08:52รู้จับครับ
08:53เมื่อเราจุดเทียนแล้ว
08:54หากเราเดินออกไปกลางสายลง
08:57จะเกิดอะไรขึ้น
08:58เทียนก็ต้องดับอย่างแน่นอน
09:00ถูกต้อง เมื่อรู้อยู่แล้วว่าจะ
09:03เกิดขึ้น แทนที่จะไปกล่าวโ
09:05ทษสายลม
09:06สิ่งที่เจ้าควรทำคือกลางมื
09:09อบังให้เทียน ก่อนที่จะพาออก
09:12ไปเพเชิญโลก
09:13มันหมายความว่าอย่างไรอย่างนั้
09:14นหรือ
09:15นั่นหมายถึงว่า เจ้าควรตระเต
09:18รียมการให้พร้อมก่อนออกจาก
09:20ตรอก
09:20วันนี้เป็นวันสงกราญ เจ้ารู้
09:23อยู่แล้วว่าเป็นวันที่คนจะเล่
09:25นน้ำ
09:26หากเจ้าไม่อยากเปียกน้ำ เจ้าก็
09:29ต้องหาทางบอกให้คนรู้
09:31หรือหาสิ่งป้องกันของเสี
09:33ยหาย
09:33ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นไปตามยะถาก
09:36รรม
09:36สิ่งมีค่าที่เราได้มานั้น
09:39หากเราไม่รู้จักปกป้องมันใน
09:41เวลาที่เหมาะสม
09:43เราก็จะเสียมันไปในเวลาที่ไม่
09:46ข้าดคิด
09:47แล้วตอนนี้ค่าควรทำอย่างไรดี
09:48ครับ
09:49ของเสียอยากให้กลับคืนมาก็ต
09:52้องซ่อม
09:52ค่ารู้จักช่างซ่อมฝีมือด
09:55ีอยู่คนหนึ่ง
09:55ชื่อลุงเชา อยู่แถวซอยสาม ราค
09:59าไม่แพง ลองไปหาดูเธอ
10:01เมื่อพูดจบ รถมาก็เคลื่อนออกไป
10:04พอดี
10:04ราวกับจังหวะที่นัดกันมา
10:06อาชีว 9 ตามไป 2-3-9 แล้วตะก
10:09วนตามลังรถที่ค่อยๆ ขยับห
10:10างออกไป
10:11แค่นั้นเองเหรอครับท่านอาจ
10:13ารย์ วันนี้ไม่มีปรัตยาอะไรบ้
10:14างหรือ
10:15ฉันกุยเสียงหันมา แล้วเอ้ย
10:17ประโยคทิ้งท้าย อันคมคลิ
10:18ปดังที่เคย
10:19เสียงดังพอให้ได้ยิน ก่อนท
10:21ี่รถมาจะเคลื่อนไปไกลกว่านั้น
10:24นาธิกาที่หยุดเดิน ยังบอก
10:26เวลาถูกต้องได้วันละสองครั้
10:29ง
10:29แต่คนที่หยุดเดิน ไม่มีโอกาส
10:31นั้นเลย
10:32สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่านาธิก
10:35าจะพังหรือไม่พัง
10:36แต่สำคัญที่ว่า เจ้าจะยังเด
10:39ินต่อไปหรือไม่
10:40อาชีวพยักษณาซึ่ง มองตาม
10:43รถมาที่ค่อยๆ ลับไป
10:44ชัดเลยคมกลิปเหมือนเดิม
10:47หาชิวเดินไปตามเสร็จทางที่น
10:49ักษฏบอก
10:51พัต Prague สอย 1 ตัว Layer 2 แล้วก็ถึง S
10:53อย 3
10:54รร่انเล็ก ๆ ทาย สอยที่จะหา
10:57เพราะมีป่ายไม้แขว้นอยู่หน้
10:58าร้านเคียนว่า
10:59รับส่อมสินของทุกชนิดโ
11:01ดยเช่าพ автомоб olduğ
11:02แม้ป่ายแต่แขว้นเอียงจนด
11:04ูเหมือนแถบจะหลวนอยู่แล้ว
11:05ด้านไหนไม่ใช้แก่สวมแว่น breast
11:07anaəเตอ
11:08นั่งอยู่หน้าโต้ ที่เต็มไปด้วย
11:09เครื่องมือเรียงราย
11:10นั่นคือรุงเช้า ช่างSCOM ไว were
11:1260
11:13ผมขาวครึ้งเผียสะ มือมีร้
11:15อยคราบน้ำมันที่ล่างสักเถ่
11:16าไรก้มไม่ออก
11:17เอาอะไรมาSCOM หนาฬิกาครับหลุง?
11:20หน้าปัดมันแตก โดนน้ำ
11:21แล้วก็มีคนเอาไปข้อ กับฝาหน
11:23ังด้วย
11:24คนที่เอาไปข้อ กับผนัง คือล
11:26ุงอูช่ายไหม?
11:27เอ้า ทำไมท่านรือดครับ ทุกเดื
11:29อนจะมีคนเอาค้องมาซ่อม
11:30ส่วนใหญ่กว่าลว่นมาจากฝี
11:32มือของรุง อect คนนั้นแหละ
11:35รุงชาวรับนาริกามาสองดูด
11:37้วยแว่นขยาย พลิกหน้าพลิก
11:38ลัง
11:39ทำหน้าคุ่นคิดอยู่นานเหมือนหม
11:41อที่กำลังวินิชัยโรคซั
11:42บสอน
11:43แล้วถามขึ้นเบาๆ เจ้ constructive มาจากที่
11:45ไหน
11:46ทังขยะตรوقข้างหลังตลาด
11:47ครับ
11:48โดนน้ำกระจกแตก คนไกค่ข้างใ
11:50นชื่น
11:51แล้วพอจะซ่อมได้ไหมครับ
11:52ซ่อมได้กระจกเปลี่ยนได้
11:54คนไกค่ใค่ในยังดีอยู่
11:56แข่ชื่นต้องอ토แห่งก่อน
11:58แล้วค่อยปรับคนไก้ไม่นานรอ
12:00ก
12:00แล้วค่าซ่อมจะสักประมาณเท่
12:01าไหร่ครับ
12:02ก๋อกี้ให้ cylinders 800 บาท
12:04ตั้ง 800 บาท
12:05เงินเจ๋ามีเงินเท่าไรหล่ะ ข
12:07้ามี ة หารอยจ่ antenna สตางครับ
12:10ความเงียบครอบ งำร้านซ่อม อย
12:11่างนาแน่น มีแต่เสียงนาริ
12:13กาเรื้นอื่นๆ ในร้านที่
12:15อยู่เป็นเพื่อนอาชิว ค่อยๆ หยิ
12:17บ นาริกาคืนมา ยางชา ๆ ขอบค
12:20ุณครับ ข้าวขอคิดดูก่อนนะ
12:21ครับ
12:23อาชิว์เดินออกมาจากร้าน ซ่อ
12:25มพร้อมนาริกาในมือ
12:27เขาหยุดยืนดูน่ารารันสัก
12:28ครู่ มองนาริกasticsก แตกราว เขมที่ย
12:31ุดหนิ่งไม่ 취pound ขอ
12:33ความด่านหลังที่ยังอ่านได้
12:34ชัดเจนแม้ทุกอย่างรอบทางจ
12:37ำพร้างพิหน้า
12:39หน้าถนนสายรักข่างตลาดยัง
12:42คือ คักด้วยเสียงสงกรานที่
12:43ดังมาแตกไกล
12:45เสียงน้ำกระเซ็น เสียงโฮระ
12:46เสียงโดลปรี่ ป้นเพลกันเป็
12:48นบรรยากาศที่ร่า
12:56สองขังเมื่อเห็นชายผมมันครับ
12:59เดินมาพร้อมกับลูกน้อง
13:00สองคนเต้าเดินอย่างช้าๆและหนั
13:03กนวงยังกับคนที่
13:04ไม่เคยรีบทุกคนต่างรู้ดีว่
13:06านั่นคือผี่สง qualities
13:07มีแป้งแก้งปลาทองรู้ยึง
13:12ใหญ่แล้วน่าเก้feito bulan
13:13ทุกคนต่างเครงใจบารおดีผีส
13:15งจนไม่มีใครกล่ามา
13:17สาดน้ำควรใจสักคนเลยครับอ
13:19าชิ attraction ผ่านมาเจอเข้า
13:21พอดีเก้าเท่าอยู่เชิลrupต answered...
13:23อาทิลห์ชรวมใช้ Youtube to pentru ๆ Latin ที่
13:28home เงินแล้ว
13:34สงทวงนี้ได้ครมมากเลยครับเหม
13:36ือนดาษที่ลับคมตลอดเวลา
13:38ใช่แล้วแบบนั้นเจ้าถืออะไรอยู่
13:41น่ะ vientน différence
13:43ครับ ค่าเก็บได้จากทั้งขยัด
13:44ตั้งแต่เมื่อเช้า แต่โดนน้ำก
13:46็เลยพัง ช่างบอกว่าค่าส่อม
13:47800 แต่ค่าไม่มีเงินพอ
13:50ไหน เอามาให้ค่าดูหน่อยสิ ผิส
13:52งค์เอือมือออกมา อาชีว์ยื่
13:53นให้โดยอัตโนมัติ ราวกับ
13:55มือทำงานเองโดยที่สมองไม่ต้
13:57องซัง
13:57ผิสงค์รับนาฬิกามาพลิก
13:59ดูหน้าดูหลัง นิ้วของเขาห
14:00ยุดหนึ่งตรงข้อความแกะส
14:02ลักด้านหลัง ให้เธอเมยลี่สุ
14:05ดที่รัก ใบหน้าของผิสงค์เป
14:07ลี่ยนไปในทันที ไม่ใช่แค่ส
14:09ีหน้า จะราวกับกล่ามเนื้อท
14:10ุกมัติบนใบหน้าของเขา จำบ
14:12ังอย่างที่ลืมไปนานแล้วได้พร
14:14้อมกัน ขอความนั้นขนาดเล็
14:16กมาก แต่ดูเหมือนจะ
14:17นักเกินกว่าที่คน ๆ นึงจะถื
14:19อไว้ได้
14:20รู้สึกสีหน้า พี่สงง์จะแปล
14:21กไปนะ
14:22ข้ารู้นะ อย่าพุดอะไร
14:23พี่สงง์หนิ่งไปครู่นึง
14:25แววตาที่ปกติจะคมกริป
14:27กลับดูเหมือนมองอะไรบางอย่างที่
14:29อยู่ไกลออกไป
14:30ก็จะส่งนาฬิกากลับคืนให้
14:32อาชิว
14:32เอา เอาไปซ่อมเถอะ
14:33ของแบบนี้ทิ้งไม่ได้
14:35ค่ 와จะให้เจ้วยืมเงินอีก 800 เป็
14:37นค่า ซ่อม
14:37เออ แต่ว่านี่เก่าค่าก็ยังไม่
14:39ได้ใช้คืนเลยนะครับ
14:40เอาเถอะหน่าอย่าทำมาก
14:41ถือว่วันนี่เป็นวันสงง์ก
14:43ลาน
14:43ข้าคืนกําไรให้หลูคค้า
14:45พี่สงง์ใจดีมากเลยครับ
14:46ภัยย์นอกดูแข็งกล่าว แต่
14:47ภัยในออตโยนมาก
14:49ใช่ ๆ พี่สงง์ดุดดังหิ้นอ
14:51อน
14:51ที่ข้างในออนนุมยังกัดสำ
14:52ลี
14:53พี่สงหยิบธนบัติออกมายื่น
14:54ให้อาชิว
14:55แล้วผูดรอมรอยยิ้มที่ดูเห
14:57มือนยิ้มไม่ค่อยถนัดนัก
14:59อาชิวสงกรานนี้ขาเว้นให้เจ
15:00้า
15:01หลังสงกรานคอยว่ากันไหม
15:04ขอบคุณครับพี่สง
15:05พวกเรากลับได้แล้ว
15:07แล้วแก้งปลาทองก็พากันเดิ
15:09นจากไป
15:10เก้าเดินนักและตรงไม่หันห
15:12ลังกลับ
15:13อาชิวล์ยืนมองพี่สงเดินจ
15:14ากไปสักครู่
15:15มือกำทนบัติและนานิกาไหว
15:17ด้วยกันอย่างงงง
15:18ก่อนจะฆันหลังเดินกลับไปท
15:20ี่ร้านซองซอยสาม
15:24รุงเฉ๋าพรยักหน้าเมื่อเห็น
15:25อาชิวล์เข้ามาอีกครั้ง
15:27รับนานิกาไปโดยไม่ต้องถาม
15:29ลงมือซ่อมยางคำมักคำเม็
15:31น มือที่คุ้นเคยกับงานแบบ
15:33นี้มานาน ก็ทำให้ทุกยางดูง่าย
15:35กว่าที่คิด
15:37เรียบร้อยแล้ว ท่านซ่อมได้เร
15:38็วกว่าที่คิดไว้มากเลยครับ บ
15:40อกแล้วว่าซ่อมได้สบาย
15:42อาชิวจายเงิน 800 และรับนานิก
15:44ากลับมาได้ความรู้สึกที่แป
15:46ลกออกไป
15:47เขาเดินออกมาตามถนนในยามเย็น
15:50แดดเริ่มเอียง แสงสีสมทอ
15:52ดยาวไปตามพื้น
15:53ผ่านพัฒตาคารราตรีที่คำล
15:55ังจะเปิด
15:56ที่สงหนังอยู่ที่มาหนังตรงข้
15:58าม
15:58มองออกไปที่ถนนยางไม่มีจุดหมาย
16:01เหมือนเห็นอาชิว์เดินพานมา
16:03จึงตะโกนถามขึ้นว่า
16:04หวัยยังไงอาชิว์ สอบนา
16:06ฬิกาเรียบร้อยแล้วหรือยยั
16:07ง
16:07เรียบร้อยแล้วครับพี่สง นาฬ
16:09ิกากลับมาเดินได้อย่างเที่ยงต
16:11รงเลย
16:11ไหนขอขาดูนาฬิกานั่นอีกคร
16:13ั้งสิ
16:14อาชิวเดินเข้ามาแล้วยืนนา
16:16ฬิกาให้ พร้อมกับพูดว่า
16:19ถ้ายังไม่มีเงินจ่ายคืนหร
16:20อกนะครับ
16:21ไม่เป็นไร ค่าแค่อยากรู้ว่ามั
16:23นซ่อมได้หรือไม่เท่านั้นเอง
16:26พี่สงสงนาฬิกาคืนกลับไป
16:28ให้อาชิว
16:29อาชีวรับกลับมา
16:30พร elig ต่อธ์ด้วยความยากรู้
16:32ที่กลั่นไว้ไว้ย ME อยู่
16:34เออ.. pigs maple
16:35ค่าสังเกตหินสีหน้าของท่
16:36านเปลี่ยนไปเมื่อกี้
16:37ตอนต้องมองนาลิกานั่น
16:39อ๋อ ไม่มีอะไรล้อค
16:40ค่akovแค่มีความลังนิดหน่อย
16:42เกี่ยวกับนาลิกาเรื่อนนี้เท่าน
16:43ั่น
16:44ถ้านรู้จักคนที่ชื่อเหม็ยรี่
16:45ด้วยหรือ
16:46พี่สงมองอาชีวร์ครู่หนึ่ง
16:48แววตาที่ปกติคมคลิป
16:49กลับดูเหมือนคนที่กำลังมอง
16:51อะไรบางอย่าง
16:52ที่อยู่ใกล้กว่าหน้าของอาช
16:54ีวร์มากนัก
16:55ก่อนที่จะตอบขึ้นมาว่า
16:57รู้จักสิ
16:58แต่ไม่ได้เกียวกับค่าโดยตร
16:59งรอค
17:00พี่สงหยุดพูด
17:01เหมือนกำลังเลือกคำอย่างระบั
17:02นระวัง
17:03ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า
17:04สมัยกอนค่ามีเพื่อนสนิตมากอย
17:07ู่คนนึง เขาชื่อว่ะ เออ เรียกว
17:10่าอามิงก็แล้วกัน
17:11เราโอพยชมนี้ความอดยากจากบ่
17:13านนอก มาเป็นจับกัง เป็นกุลี
17:15แถวถ่าเรือ
17:16มีงานอะไรก็ทำหมดนั้นและ ขอแค่
17:18มีเงินซื้อข่าวกิน
17:21แต่ค่าไม่ค่อยเอาไหน ชอบหาเร
17:23ื่องให้อามิงกต้องคอยแก่ๆให้
17:25เป็นประจำ
17:29ข้าเปิ่ลโดนเลย appelleว่ออกจากงาน
17:43ทีถาเลือฟังเนื้อว่าว่
17:44าเพื่อน
17:44เพราะไปทะลอกกับโมว
17:48อ้าว splash อ้าว งั้นก็แบงข้า
17:50วของข้าไปกินก่อนสิ
17:51กินแต่น้ำต่มเปล่าเปล่าเด
17:52ียวก็เป็นลมพอดดี
17:54พรึ่งงานเจ้าไม่ต่องกังวล
17:55ล้อค
17:55ข้าไปฝากชื่อเจ้ากับนายจัง ท
17:57ี่โครวร์ด้างข้าวที่ข้าทำง
17:58านอยู่ให้แล้ว
17:59ข้าจะรับเจ้าเขาทำงานท committed esc
18:06ถ้าได้!رب.- ไม่มีอะไรรèle pas
18:08ค่ะแค่บอกเค้าว่าแบ่งค่
18:09ะแรง ของค่ะครึ่งนึงให้เจ้
18:10า เขาแค่นั้นเอง
18:12อย่างนั้นเจ้าก็เงินลดลง นะสิ
18:14ไม่เป็นไรร๊ הכ แ Click & Trans
18:15presumpte แปammate แค่ก็รับ
18:16ข้า الب mening こordinateเป็นการ rit verse
18:16ข้าบอกว่าค่ะเจ้าทำงานดี
18:18ก็จะรักเจ้าเข้าทำงานเต็ม
18:19และจะขึ้นค่ะแรงไว้เหมือน
18:21เดิม
18:21เจ้าต้องขยันแล้วอยากรอเรื่อง
18:23อีกล่ะ
18:23ขอบใจมากนะเพื่อน
18:25ข้านี้ต้องให้เจ้าลำบากโดยเป
18:26็นประจำเลย
18:30แล้วเหมือนรีกคือใครหรือคร
18:32ับ
18:32คนรักของอ้ำมิง
18:34อ้ำมิงชอบพอกับอ้ำเมย
18:36ลูกสาวร้านตัดผ่า
18:38แต่ชีวิตช่วงนั้นพวกเราอยากจ
18:40นมาก
18:41ถ้าก็ยังแทบไม่มีกิน
18:43ความหวังมันก็เลยเลื้อนล้าง
19:14วันนึงอามิงบอกข้าววะ
19:15อยู่เท่ยเท่ยกับพอ
19:18แล้วยังไงต่อครับ พี่สง
19:20พี่สงเงินหน่าขึ้นมองฟ้าส
19:22ักครู่
19:22ร้ 아이 explaining معกับわ คำตอบ อยู่ที่นั่
19:24น ที่ไหนที่สักแห hammer
19:26ภาบในความทรงจำเปลี่ยนเป็
19:27นร้านเครื่องประดับ ๆ เจตเนื้
19:29อ
19:30อ่าทรงยินสังเกตการอยู่สั
19:31กพัก พอจะกล่าเข้าไปในร้าน
19:34อ่านมิ้ง เจ้าสมหวังแน่คร
19:35าวนี้
19:42เท่าแก ข้าขอดูนาลิกาเรื
19:44อนนี้หน่อย ตาถึงหมากเลย เรือนนี้
19:46เป็นของมาใหม่เลยนะ นำเข้าจากประ
19:49เทศสวิทธิ์
19:52เออ ข้าขอดูจียกข้างล้างน
19:54ั้นด้วย อยากได้คู่กัน อืม ได้ ได
19:56้ เดี๋ยวข้าไปยิบมาให้ดู
20:02นี่ครับ ตาถึงน่ะ เอา เฮ้ย ไปไ
20:05หนแล้ว เอา พี่ส่งไปขโมยเขามาห
20:08รือครับ
20:09ข้าหน้าของขาตอนนั้น จะเป็นม
20:11ีปัญญาสื่ออะไร ขโมยเขานั้นแห
20:13ละ คือที่ขาคิดได้
20:14คิดหว่าชลาด คิดหว่าจะช
20:16่วยเพื่อนได้ ก็คือนาลิกาเรือน
20:17นี้อย่างนั้นหรือครับ ถูกต่
20:19องแล้ว
20:20อาชิรว์เริ่มเข้าใจ จ่องม
20:22องนาฬิกาในมือด้วยแวревตtermin
20:23ที่เปลี่ยนไป
20:26อร์มิงเอ downt附กาไปให้ช่างแกศ
20:27ลักษ์ขอความรักด่านรắng
20:31แล้วก็เอาไปหาอ discutipen
20:34ภาพในความท่งจัมเปลี่ยนอ
20:35ีกครั้ง เป็นหนาร่าลตัดภา
20:37อร์มิงยิ่นอยู่ตรงหน้าอร
20:39์มิงมือกำนาริกาไว้แน่น
20:41หน้าแดง
20:42อามิง
20:43ค่า ค่าอยากจะบอกว่า ค่าจริ
20:45งจังกับเจา น่ะ
20:46อามิง
20:47ค่ารู้ว่าค่าไม่มีอะไรมาก
20:49แต่ค่า youtuber
20:50склад่า ฟังดูดี ไม่ใช่หรือ
20:51ก่อนที่จะทันพูดอะไรจบ
20:53เมื่อปราบก็เข่ามา
20:54ร้านเครื่องปรับแจ่งควาง
20:56ตามร้อยมาจนถึงอามิง
20:59เขาโดนขอหาขโมยของราคาแ
21:01พง
21:02ติดครุก 2 ปี
21:03แต่ไม่สัดทอดข้าเลยสักคำ
21:09พี่โสงก็เลยรู้สึกติดข้างใ
21:11นจิตใจมาตลอด
21:12จึงอยากให้ค่าสอบนาฬิกานั่
21:13น
21:13แล้วเอาเหมือน 우리는กับตอนนี้ HER E hue
21:16พี่โสงหนึ่งไปนานกว่าทุกคร
21:18ั้ง
21:18ก็มองไปที่ปลายเท้าของตัวเอง
21:20อยู่ครู่ไย
21:21ก่อนที่จะเงินหน้าขึ้นมา
21:23พร้อมกับพูดยางราบเรียบ
21:24ว่า
21:25เธอก็ไปมีชีวิตของตัวเองตอ
21:27ก็ถูกแล้ว ใครจะรอ มันเป็นค
21:29วามผิดของข่าเอง
21:30ที่ทำให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
21:32แต่ก็เพราะพี่สงหวังดีนี่
21:34นะ
21:34ความหวังดีโง โง มันก็ไม่
21:36ตามอะไรกับลุงอูของเจารอค
21:38พูดสะเห็นภาพเลย
21:39เออ แล้วอันมิงตอนนี้เป็นอย่
21:41างไรบ้างครับ
21:42ก็ดีแล้ว ออกมาจากคุกก็ทำงาน
21:44นะ
21:44ตอนนี้เป็นเสร็จทีไปแล้ว
21:46ชีวิตดีกว่าเดิมเยอะ
21:47บางทีคุกมันก็สวรคนใดดี
21:49กว่า
21:49โรงเรียนด้วยซ้ำ
21:51เฮ้อ ล่วงออกไปที
21:52อย่างน้อยจากร้ายก็กลายเป็นด
21:54ี
21:54แล้วทำไมพี่สงไม่เอานาฬิกาเก็
21:56บไว้ล่ะครับ
21:56กลับเอามาให้ค่าแทน
21:58บางอย่างแม่เราไม่อยากจำ
22:00แต่ก็ไม่อยากให้มันต้องสูญส
22:01ลายไปเช่นกัน
22:02ค่าแค่อยากให้เวลามันยังเดิ
22:04นต่อแค่นั่นเอง
22:06ถ้าเข้าใจแล้ว
22:07มันคือชีวิตที่ต้องเก้าเด
22:08ินไปข้างหน้า
22:09อาชิว จะบอกค่าซิ
22:11ว่าจะทำยังไงต่อกับนาฬิก
22:13านั่น
22:13ค่าก็ยังไม่รู้เลย
22:14ที่แรกก็ก่าว่าจะขาย
22:16แต่พอได้ฟังเรือกราวแบบนี้
22:18ค่าก็ชักไม่อยากขายแล้ว
22:19งั้นเอาแบบนี้
22:21นี่ 8 ร้อยค่าส่มนาริกAN lam
22:22ขายกใหญ่เจ้า
22:23ขอแค่เจ้ารับปากค่อยมา
22:25รับปากอะไรครับ
22:27ใหญ่เจ้าเก็บมาลิกานั้นไว้ให
22:28ญ่eff bullet
22:29อย่าค้าย
22:29ทำไมเพีย Limited Formula's CEO จะถูงใจแว่กั
22:31นże paper
22:31ค่าไม่ได้ใจหรือค่าแค่ทำ
22:33บางอย่างเช็ต update as time
22:34ให้มันเสร็จสิ่งเหต่าวนั้
22:35น
22:35ได้ครับ ขอรับปาก
22:39แล้วอ他的tarjives ก็ขอตัวจากมา
22:42ผิสงยังคงนั่งอยู่บนมานั่ง
22:45มองไปตามถนนที่อาชิวเดิน จนล
22:47ับหายไปในแสงสนทยา
22:53โดยบางเอิน อาชิวเดินมาพบก
22:55ับนักรสเชินกุ่ยเสียงอี
22:56กครั้ง ยังคงนั่งอยู่บนรัดมา
22:58อีกเช่นเดิม แต่เป็นคนละคัน
23:00กับเมื่อเช้า
23:03ท่านอาจารย์
23:04อ้าว อาชิว เจ้าซ่อมนาฬิ
23:07กาเรียบร้อยแล้วหรือ
23:08อ้าว ท่านรู้ได้ยังไงอีกแล
23:10้วครับ
23:10สีหน้าของเจ้าบ่งบอก แทมยั
23:13งบอกด้วยว่า
23:14เรื่องราวนั้นทรับซ้อนกว่า
23:16ที่คิดไว้มาก
23:17ครับ พี่ส่งให้เงินมาซอบนาฬ
23:19ิกา
23:19เพราะมีความผูกพันกับนา
23:21ฬิกาเลือนนี้
23:21ค่าแปลกใจเสียจริงครับ
23:23เหตุได้ อดิตจริงส่งผลต่
23:25อจิตใจคนได้ถึงเพียงนี้
23:27อืม อาชิว เจ้าเคยเห็นแม่น
23:30้ำที่ไหลผ่านหินก่อนใหญ่ไ
23:32หม
23:32เคยเห็นครับ
23:33น้ำไม่ได้หายไปไหน แค่ไหลอ่
23:36อม แต่หินนั้นก็ยังเปลียกอย
23:38ู่เสมอ
23:39บางทีคนเราก็เช่นกัน เราเดินอ่
23:42อมสิ่งที่เจ็บปวดมานาน
23:44จนคิดว่าผ่านมันมาได้แล้ว
23:47แต่พอมีอะไรมาแตะตรงนั้น ก็รู้
23:49ว่าหินมันยังเปลียกอยู่เห
23:51มือนเดิม
23:52แล้วมันจะมีวันแห้งได้ไหม
23:53ครับท่านอาจารย์
23:55บางก่อนแห้ง บางก่อนไม่แห depiction
23:57แต่แม่น้ามันก็ยังไหล๋ย
23:59ต่อไปอยู่ดี
24:02แล้วรถมาก plottingเวลือดตัวไปอีก
24:03ครั้ง
24:04ทิ้นให้อาชีภ์ยืนมองตามอย
24:06ู่คนเดียว
24:07กลางทนนมือกรรมนาลิกาไว้
24:09เบาๆ
24:11ชาว hadi ต่อมาท้องฟ้าแจมไซ
24:14อาชิวและอ่วนเกินนั่งนับ
24:15ขวดที่เก็บได้ทั้งวัน
24:17อาชิวหยิบนาฬิกาขึ้นมา
24:19ดูเวลา
24:19รากับตวจว่ายังเดินอยู่หรื
24:21อเปล่า
24:22วันนี้ได้ขวดมาน้อยมากเลย
24:24รู้ แต่ก็ได้อย่างอื่นมาแทนเยอะ
24:26ได้อะไรหรือเพื่อน
24:28ได้รู้ว่าบางคนที่ดูแข็งแก
24:30รง
24:30อาจเป็นคนที่แบกของหนักที่ส
24:32ุดอยู่คนเดียวมาตลอด
24:33โดยไม่เคยบอกใคร
24:35เจ้าไม่ถึงที่สงหรอ
24:37เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
24:38แต่ข้าว่าคนเราทุกคนต่างมีน
24:40าลิกาที่หยุดอยู่ในใจสัก
24:42เลือนหนึ่ง
24:42นาลิกาที่เราไม่รู้ว่าจะเอาไป
24:44ซ่อมที่ไหน
24:45อืม แม้เขาจะไม่รู้ว่ามันหมาย
24:47ถึงอะไร
24:48แต่ก็รู้สึกว่ามันน่าจะเป็น
24:49คำคมที่ลุกซึ่งมากแน่นอน
24:52ปะ เราเอาขวดไปขายกันเธอ
24:54แต่ก่อนไต้ ติดป้ายนี่ไว้ก
24:55่อน
24:56ป้ายอะไรอย่างนั้นหรือ
24:58ป้ายบอกว่า ค่าไม่เล่นสงกร
24:59้าน
25:00ทำไมต้องติดป้ายบอกด้วย
25:02ก็วันนี้เป็นวันสงกร้าน คนค
25:03ิดว่าทุกคนคือคนที่อยากเล่น
25:05สงกร้าน
25:05แต่ถ้าเราไม่อยากเปียก เราก็ต้อง
25:07บอกให้คนรู้
25:08เป็นความคิดที่ดี
25:11อาชิวและอ่วนเกิน ช่วยกัน
25:13ค้นขยะที่เก็บได้
25:14ขึ้นมาเก็บบนรถลาก แล้วก็พาก
25:16ันไปขายที่ร้านรับซื้อของเก
25:18า
25:19แม้วันนี้รถจะหนักกว่ามเมื่อ
25:20วาน แต่จิตใจของพวกเขาเบาวิว
25:23กว่าที่เคยเป็น
25:27ภัญญาหยุดจากเรื่องนี้
25:30เทียนไขที่ดับกลางซ้ายลม แ
25:32ทนที่จะโทษลม โทษเทียน โทษ
25:34โลกภายนอก
25:35เอามือบังก่อนที่จะกล้าวออก
25:37ไปดีกว่า
25:38สิ่งที่มีค่าในชีวิตไม่
25:40ว่าจะเป็นโอกาสความสำหรัฒ
25:42หรือสิ่งที่รักต่างต้องก
25:44ารการดูแลปกป้อง ในเวลาที่��uke
25:46สม
25:46ก่อนที่พยุที่จะมา ไม่ใช่ลั้งจ
25:49ากที่ทุกอย่างทั้งไปแล้ว
25:51คนเราก็คล้ายน смотритеลูกาที่มีโอก
25:53าสพังได้เสมอ
25:54ซึ่งสำคัญคือหลังจากพั
25:56งเราจะยังเริ่นต่อได้ไหม
25:58คนที่หยุดอยู่กับความเจ็บปว
26:00ด ไม่มีวันจะบอกเวลาให้ใครได้
26:02เลย แม่แต่สองครั้งต่อวัน
26:16ปัญญาหยึง ชูดช่วยคน ให้ได้
26:22หลุดวัน ความถุ่งเท่น ปลุ
26:27่งปลอบใจ ให้หยุดลงเย็น ให
26:32้ได้เมอเห็น
26:34ความเป็นจริง
26:46ย่อนกลับไปอีกครั้ง อาชิวข
26:48อตัวจากมา พี่สงยังคงอยู่ที่
26:50มุมทนน มองไปตามที่ทางที่อาชิ
26:53วเดินจนลับหายไปในแสงสนธ
26:55ยา
26:56แต่สิ่งที่พี่สงมองเห็นในใ
26:57จนั้นไม่ใช่หลังของอาชิว ม
27:00ันคือความจริงที่เหมือนนั
27:01งอีกมวนหนึ่งไม่ได้จบแบบ
27:03สวยรู้อย่างที่อาชิวเข้าใจ
27:06ความจริงที่ไม่มีอามมิง ไม่
27:08มีเพื่อนร่วมทางคนสนิต
27:10มีแต่อาชิงใช้นุมยากจนที่
27:12สู่ชีวิตเพียงลำพังที่ดิ
27:15นรนนี้ความอดยากจากบ้านนอก เข
27:17ามาเสแห่งหาความอยู่รอดในเม
27:18ืองไย
27:19โดยวิธีทีมือของเขาถนัด
27:21นั่นคือการลวงกระเป๋า
27:32เขาเหมือนเป็นหนูนาตัวเล็กๆ
27:34ในเมืองไย ละยามค่ำคืนนั้น เห
27:36งาจนบาทครั่วหัวใจ
27:42พัฒธาคารราตรี โคมไฟสีแ
27:45ดงให้ระยะตามเพดาน โต้เต็มไปด
27:48้วยคนมีเงินกลินอาหารและกล
27:50ินห้อมแป่งร่ำของผู้ยิง
27:52รอยประปลนกันในอากาศ
27:55ใช้นุมรูปร่างกำยำ นั่งอยู่
27:57โต๊ะมุมห้อง สังสาเกกาเดี
27:59ยว แต่นั่งนานราวกับเป็นเจ้า
28:01ของร้าน
28:02เขาเพิ่งรวงกระเปาคนในตลาด
28:04มาได้เงินมาก่อนนึง ก็เลยอยากลอง
28:07นั่งในที่ที่คนมีเงินหนั่งกั
28:08นบ้าง อยากรู้ว่ามันรู้สึกอย่
28:10างไร
28:11นั่นคืออาสงย์ หรือผิ十ส
28:13มย์ยังนุมนั่นเอง แล้วไฟเว
28:15ทีก็สวางขึ้น
28:18หญิงสาวในชุดกี่เผาสีม่
28:19วง
28:19กล้าวออกมายืนบนเวที
28:21ผมดำครับ รวบเป็นมวย
28:23ใบหน้าสวยแบบที่ทำให้คนลืมห
28:25ายใจชั่วขณะ
28:27เธอเริ่มร้องเพลงชะๆ
28:28เสียงนุ่มราวกับผ้าไหมที่
28:30รูปลงบนผิวน้ำ
28:32นั่นคือเมยลี่
28:34อาสงค์วางถ้วยชาลงโดยไม่
28:35รู้ตัว
28:37แล้วก็ไม่ได้ยิบขึ้นมาอีกเลย
28:38จนเพลงจบ
28:40คืนนั่นอาสงนั่งฟังเธอร้อง
28:42เพลงจนจบทุกเพลง
28:44จนไฟในร้านเริ่มรีลง
28:45พนักงานเริ่มเก็บโต๊ะรอบ
28:47ข้าง
28:47เขาไม่ได้ไปพูดอะไรกับเธอ
28:49แค่นั่งมอง
28:50แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว
28:52ที่จะทำให้เขาต้องกลับมาอีกใ
28:54นคืนถัดไป
28:55และคืนถัดไป
28:57และคืนถัดจากนั้น
29:01จนกระทั่งคืนนึง
29:03ไม่ลี่เดินผ่านโ tauของเขาหลัง
29:05เสร็จงาน
29:06ซุปตากัน แล้วยิ้มให้โกร
29:09อสงตื่นเต้นจนเกือพลิกถ่
29:11วยสาเกลม
29:13ค่าเห็นเจ้ามาที่นี่ทุกคืน
29:15เลย
29:15จิตใจอะไรที่นี่อย่างนั้นหรือ
29:18เพลงที่นี่เพราะดี ค่าชอบฮ
29:20ังเพลง
29:20แค่นั้นเองเหรอ
29:22และนักร้องก็ร้องได้ดีมาก
29:23โดยเฉพาะเออเจ้า
29:28หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่ม
29:29คุยกัน
29:30ทีละคำทีละประโยคคืนแล้
29:33วคืนเหล่า
29:34ไม่หลี่รู้ว่าเขาไม่ได้มีเงิ
29:36น
29:36แต่เธอก็ยังคุยด้วย
29:37ยังหัวรอกกับมุกของเขา
29:39คืนแล้วคืนเหล่า
29:43แต่ในพัฒตาคารแบบนี้
29:44คนที่มีเงินมากในหนังตัวหน้
29:46าเสมอ
29:47และตัวหน้าของพัฒตาคารนั้น
29:49มีใช้ไว้กลางคนในชุดผ้าไม
29:51้ราคาแพง
29:52นั่งอยู่ทุกคืนเช่นกัน
29:55เขาส่งดอกไม้ให้เมยหลี่หลัง
29:56เพลงจบ
29:57ส่งทุกคืนทีละช่อทีละ
30:00ช่อ
30:00และดอกไม้นั้นก็แพงขึ้นเรื่
30:02อยๆ
30:03อาสงมองดูอยู่ทุกคืน
30:05ไม่ได้กรวดเมยหลี่
30:06ไม่ได้กรวดใช้ในชุดผ้าไม้
30:08นั่น
30:08แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างที่เข
30:10าให้ไม่ได้
30:11และสิ่งนั้นมันสำคัญในโ
30:13ลกใบนี้ มากกว่าที่เขาอยากจะย
30:15อมรับ
30:18คืนนึง เมื่อหลีบอกเขาเบาๆว่
30:20า ช้าชุดไม้ผู้นั้น
30:21อยากพาเธอไปกินข้าวนอกพัตต
30:23าคาร
30:24ท่านหลิน เขาชวนข้าไปกินข
30:26้าวที่อื่นในวันสุข
30:27แล้วเจ้าจะไปไหม
30:29เปล่า ข้าแค่บอกว่ามีคนชวน
30:32เธอไม่ได้บอกว่าจะไป เธอแค่บอก
30:34ว่ามีคนชวน
30:35แต่อาสงก็เข้าใจ
30:38เช่าวันไมย อาสงยินอยู่ถามก
30:40ลางทะนน
30:41มองดูฟ้า มองผู้คนที่เดินผ่าน
30:44ไปมา
30:45เขารู้ว่าถ้าเขาไม่ทำอะไร ทุกอย
30:48่างจะจบลงแข่นนี้
30:50จบแบบที่เขาไม่ได้เลือก
30:55เขาเดินเข้าไปในฟูงชน
30:58มือทำงานโดยอัตโนมัติอย่
30:59างที่เคยทำมาตลอด
31:01วันนั้นเขาได้นาลิกาเรื่อนแย
31:03่นัก ไ Trinity แฟลแล้วแวววาในแ
31:04สงไฟ
31:05ร้ากับดวงดาวที่ตกลงมาใน
31:07มือเขา
31:08เขาไม่รู้ว่านาลิกาเรื่อนนั้น
31:09เป็นของใคร
31:11เขารู้แค่ว่ามันสวย และнееลี่จะ
31:13ต้องชอบ
31:15เขาถึงเอานาลิกาไปให้ชั่งแ
31:16ger ส tang Bag ขอความด้านหลัง
31:19แกะว่าอะไรครับ เพ อht Maily สุดที่
31:22รัก
31:23ثرที่ที่ Xinิร시고
31:32นากมีดัง filled up
31:33มือกํานรริกาไว้แน่น
31:34หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้
31:36ง
31:38เข่าหยื่นนรรรีกาเรือนนั่น
31:40ให้เมลรี่
31:40ด้วยมือที่สันเทา
31:43ข้าไม่เมื่ออะไรมาก
31:44แต่ข้าอยากให้เจ้ามีสิ่งนี้
31:45ไว้
31:46เมลรี่มองนรรรริกาในมือเข
31:48า
31:48แล้วก็มองหน้าเขา
31:50เธอยกินๆ meno
31:51และในวินาทีนั้น
31:52อาสงขิดทุกยังจะเป็นไปได้
31:56แต่แล้วประตูพั hazعฐukanก็เปิด
31:57ออก
31:58มือปราบสีคลเดินเข้าไป
32:00ตรงมาที่โต้ของเขา โดยไม่ชั
32:01กไช้
32:02เพราะนาลกาที่เขาขโมยมา этому
32:04เป็นของขาราชการระหรับสูง
32:06ที่มีอิทษพล์ในเมืองนี้
32:09อาสงหรีบชักนาลกา กลับ
32:10ทันที
32:11แล้วกระโดดลุกคลิน
32:12พว่ารู้ดีว่า หากเขายังอยู่ที่
32:14นั่น มัยลี่จะต้องติดร่างแ Hyp
32:16Iapchemical ด้วย
32:17เขาหันมามองมัยลี่เป็นครั้งส
32:18ุดท้าย มัยลี่ค่าขอโทษ
32:21ซี่หน้าของยิงสาวตกใจกับ
32:23เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่อส
32:25งคนนี้ไม่รอด
32:28มือปราบมัตรมือเขาไว้ แล
32:29้วพาออกไปทางประตูหน้า ผ่านโ
32:32ต๊ะทุกโต๊ะในพัตตะขาร
32:33ผ่านผู้คนที่หันมามอง ผ่านคมไ
32:35ฟระยาที่ยังสวยงามเหมือนเดิม
32:38แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสีของม
32:39ันจะหมุนมอง และแสงสรัวกว่า
32:41ทุกครั้งที่เคยเห็น
32:43ไม่หรือเฝ้ามองดูด้วยความกระ
32:44นก มองดูอาสงทุกพาตัวออก
32:46ไปจากพัตตาคานนั้น
32:49และไม่ได้กลับมาอีกหลายปี
32:55ตัดภาพกลับมาที่พี่สง ซึ่
32:57งตอนนี้ก็หมื่นแล้ว
32:58แสงไฟตามเสาไฟ ทอแสงสมๆ ย
33:01าวไปตามพื้นทนน
33:03ผิสงยังยินอยู่ที่มุมเดิม
33:05มองออกไปยังที่ว่างๆตรงหน้า
33:07แล้วก็พูดออกมาเบาๆ ที่แถบไม่
33:09ได้ยินเซียงว่า
33:10เม Или คืนนั้นค่าไม่ได้คิดอะไรมาก
33:13รอก
33:13ข้าแคยños เวาแ biosมีของดีๆ สั
33:15กอย่างนึงที่มาจากข้า เท่านั้น
33:17เอง
33:18เขาหยุดกลication themed มองไปตามพ painted ที่ว
33:20่าง yourselves
33:21และเงียบสงัดลงไปทุกที ตาม
33:23เวลาที่ผ่านไป
33:25สักพัก หลูกน้องสองคนก็เดิ
33:27นเข้ามา
33:28พี่สงรับ นี่ครับ มะเล็กแแต้
33:30งโมที่พี่สงให้พวกเราไปซื้อ
33:32หาจนแทบจะหมดตลาดเลย
33:34สายลมพัฐ์เบาๆ ผ่านสอย
33:36ใบไหม Ride เกลึ่ง เสียงกรปแค็
33:37บตามท JA'
33:38พี่สงรับนั่งแทบมะเล็กแจ
33:39งโมอยู่ครoon 1
33:41น้านเพราะที่ความทรงจําที่
33:42วนกลับมาคบรอบค่อยๆจ้างห
33:44ายไป
33:45และเขาก็ลุกขึ้นเดินหน้าตอ
33:47หรออะไรอยู่
33:48ข้าผิสง
Comments