- 1 year ago
Category
📺
TVTranscript
00:00:00เตอร์ทราบ ทร์กับ อัล์ล
00:00:15ถ้าให้ดี ยอมสลาดตำแหน่ง
00:00:18ไปสะเธอ
00:00:19ผมจะไม่ทำอย่างนั้น
00:00:21แล้วจะให้ทุกคน หมองว่าเจ้ารู้
00:00:25เห็นกับการกลออกกระบทหรือ
00:00:26อย่างไร
00:00:27นั่นคือการใส่ร้าย
00:00:28ถ้าอย่างนạn ทำไมต้องเลี้ยง กลอง
00:00:31กับบางคนั้นเอาไว้ด้วย
00:00:33หมบท่านไม่เคยเลี้ยงน่ะครบอว
00:00:35ัย
00:00:36มันก็ไม่ต่างกับที่ไปซากรว
00:00:40งเรียนนั่นและ
00:00:42รวบรวงคนที่ไม่มีศิทธิ์เข
00:00:44้าสอบ ไม่มีวันด้วยเป็นผุ
00:00:46นนาง
00:00:46ทรงเสริมให้ผู้เขาเก่งขึ้น
00:00:50ลำทังแค่นี้ก็บอกได้แล้วว
00:00:52่า
00:00:54เจ้านำหมดความชอบทําที่จะเป็
00:00:56นรัชธาญาตแล้ว
00:00:58แต่ว่า ยังไงก็ให้เจ้ารับเป
00:01:00็นกระบบทไม่ได้
00:01:02เพราะถ้าอย่างนั้น ลูกชายเจ้
00:01:05ายีสัน
00:01:08เจ้าหมดสิทธิ์ครองราษในอนา
00:01:10คตเหมือนกัน
00:01:11คำพูดคงค่า
00:01:22จงฟังให้ดีทุกประโยคเลยด้
00:01:25ะ
00:01:26เจ้ามีความผิด แค่สร้างรงเร
00:01:29ียนโดยพระการเท่านั้น
00:01:31ยอมรับในข้อนอีสัก แล้วยอ
00:01:34มสลาดตำแหน่ง
00:01:36รัชธาญาตไปสัก
00:01:40ส่วนที่เหลือนั้น ให้เป็นความ
00:01:43ผิดเขานาโชว์จูไป
00:01:47ไม่ว่าจะเป็นการส่องสุมกำล
00:01:49ัง
00:01:50หรือเก็นคนไปในหนึ่งสือ เป็
00:01:52นความคิดของเขาคนเดียว
00:01:55ไม่นาโชว์จูรับผิดแทนเจ
00:01:57้าเอง
00:02:03ม่มฉันทำตามรับสั่งไม่ได้พ
00:02:04ระเยอะ
00:02:11เจ้าจะต้องไหร่ตรองให้จงหนั
00:02:13ก
00:02:15เพราะมีแต่ทางนี้ เป็นวิธีเด
00:02:18ียที่จะปกป้องลูกชายของเจ้า
00:02:23และรักษาชีวิตของเจ้าเอาไ
00:02:24ว้ด้วย
00:02:28ไม่มีทางเลือกหนึ่งอีกแล้ว
00:02:47ท่านกลาวว่าพุดีถือคุณ
00:02:49ธรรมนำหน้า คนถอยเห็นแก่ผล
00:02:52ประโยชน
00:02:52ซ่วงอฐพิบายความหมายเหรอได้
00:02:54ไหม
00:02:55หมายความว่าพุดีทำอะไรหมагоตัดส
00:02:56ินด้วยเหตุผล และความถูกต้
00:02:58องเป็นหลักเíabuilding
00:03:01ในขณะที่คนถอยถือเอาประโยช
00:03:02น์เป็นที่ตั้ง ไม่คิดถึงคนอ
00:03:04ื่น
00:03:05มารับสั่งทูกแล้วพระเยอะค่ะ
00:03:08ซ่างอานประโยชน์ต่อไปได้
00:03:12ผู้มีปัญญามักจะคิดก่อนท่
00:03:14ำ
00:03:15ช่างน้ำหนักดีชั่วเประกอบก
00:03:17ารตัดสินใจ
00:03:20จะให้องชายเป็นกระบบตไม่ได้
00:03:24เพราะงั้นเด็กตัวแค่นี้จะม
00:03:26ีความผิดไปด้วย
00:03:29จะว่าจริงมาแล้ว
00:03:32ช่วยรับเรื่องนี้ไปหน่อยสิ
00:03:34รับหน้าที่เรียกรอมให้องชาย
00:03:37ย้อมสลาดตำแหน่งไปซะ
00:03:39แต่ว่าฝอบาท
00:03:42เลิกเห็นใจเขาสถี
00:03:45ทำให้ทุกคนปลายไปกับเขาด้วย
00:04:13ข้าให้ดี ยอมสลาดตำแหน่ง
00:04:15ไปซะเธอนะ
00:04:16เป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องห
00:04:18ลุกชายของเจ้า
00:04:20และรักษาชีวิตเจ้าออกไว้
00:04:21ด้วย
00:04:24ไม่มีทางเรื่องอื่นอีกแล้ว
00:04:48เจ้าจะมาลาออก
00:04:50นี่มันเวลาไหนจะลาออกไปเพื่ออะไร
00:04:53เฮ้ย ยังไม่รู้หรือวะ
00:04:59ข้าต้องการอะไรกันแน่
00:05:02ไม่เคยรู้เลยหรือ
00:05:04มมฉันรู้ดีพระเยอะค่ะ
00:05:07ว่าทำไมยอมตัดโอรถองค์นี้
00:05:10โดยเฉพาะสินที่ทรงแต่สิน
00:05:12พระทายในฐานพระราชา
00:05:14มมฉันเข้าใจดีทุกอย่างเพื่
00:05:17อค่ะ
00:05:17แต่ว่าความรู้สึกของลูกที่
00:05:20มีอาจทำตามความประสงค์ของพ
00:05:22่อ
00:05:22และความรักที่มีต่อราสดน
00:05:24มมมฉันก็เข้าใจเช่นกัน
00:05:26ฉะนั้นมมฉัน
00:05:28จึงไม่อาจทำตามพระบัญชาของ
00:05:30ฝาบาด
00:05:31หรือไม่แต่องชายก็ตามที
00:05:34อย่าคิดนี้ปัญหาอีกเลยนะ
00:05:37รับราชการมา 20 ปี เวลาส่วนให
00:05:47ญ่ของหม่อมชั้น
00:05:49คือทหวายการรับใช้องค์ชายมา
00:05:51ด้วยตลอด
00:05:51ฉะนั้นจะให้หม่อมชั้นวางตัว
00:05:54เพิกเฉยตอนนายของตัวเอง
00:05:58หม่อมชั้นทำไม่ได้จริง ๆ ไว้
00:05:59ยะครับ
00:06:19ขอให้องค์ชาย ส่งทนอมพระวร
00:06:23กายให้มากด้วย
00:06:32แต่ละคนจะไม่เอาไหนทั้งนั้น
00:06:34ทั้งนั้นจะทำไงต่อแล้วพระยะ
00:06:36ครับ
00:06:36คงต้องให้ข้าจัดการเอง
00:06:39เพราะทั้งแต่แรกมา ข้าก็ไปคุ
00:06:42ณตัดสิน ขดีนี้อยู่แล้ว
00:06:50ก่อนอื่น ให้จัดการคนสนิทของ
00:06:54องค์ชาย ให้หมดสะกด
00:07:00ท่านกลับมามึงหลมได้ยังไ
00:07:05ง สถานการณ์ไม่ค่อยดีหรอกนะ
00:07:10พ่อรู้ ถึงได้กลับมานี่ยัง
00:07:12ไงล่ะ
00:07:14นักโทษมินฮือศพจงฟัง
00:07:16นักโทษอะไรกัน ลูกชายค่าทำผ
00:07:20ิดอะไรไม่สะ
00:07:21มีการติดต่อกับขบทเป็นเวล
00:07:23าสองปี
00:07:23ใครเป็นขบท
00:07:24เอาตัวไป
00:07:27ไม่จะทำอะไร
00:07:29ปล่อยค่ะนะ ท่านพ่อ
00:07:32ท่านพ่อ
00:07:33โทษแจโฮ ชางคุงกี ออกมาด้าน
00:07:59โทษแจโฮ ชางคุงกี ทั้งสองคน
00:08:02ถูกลงโทษไปแล้วเหรอ
00:08:04แม้แต่มินฮือศพก็ถูกจั
00:08:06บ ทานคบคิดกับกระบทไปค่ะ
00:08:13จะเสด็จไปไหนแหละเพคะ
00:08:15จุดลีกไปเถอะ
00:08:17ถึงไปตอนนี้ จะทรงช่วยอะไรเด็ดบ
00:08:19้าง
00:08:20ด้วยว่าอยากให้คนที่เหลือถูก
00:08:22ลงโทษดด้วย
00:08:23ฐานไม่ได้ดูแลอองค์ชายให้ดีนะ
00:08:45โทษจงคิดเรื่องสลาดประแหน่
00:08:47งค่ะ
00:08:49ความผิดขององค์ชาย อย่างมากแค
00:08:52่โยนให้คนอื่นรับไป
00:08:54แล้วองค์ชายก็สลาดตำแหน่ง
00:08:56ไปซะ แค่นี้ถือว่าจบ
00:08:59ขอเพียงทรงตัดสินพระไทย
00:09:03หมวมฉันก็พร้อมจะรับได้
00:09:06กลายเป็นนักโทษคนหนึ่ง ถูกจ
00:09:08องจำช่วยชีวิตร้ายอิสรภา
00:09:10พ
00:09:12จนกว่า ชีวิตนี้จะหาไม่ ดี
00:09:16กว่าให้คนประนามจนวันตาย
00:09:20เวลาต่อจากนี้คือการอยู่ในเรื่
00:09:22องจำ
00:09:24ถือซะว่านี่เป็นชะตาลิคิ
00:09:25ด และหมอมฉันก็พร้อมที่จะอย
00:09:30ู่เคียงข้างองค์ชายด้วยกัน
00:09:34แต่ว่า ลูกจะอยู่อย่างนั้นไม่ได
00:09:37้
00:09:40ยีสารลูกชายของเรา จะมีชีวิต
00:09:43ลำบากอย่างนั้นไม่ได้
00:09:46น้องหญิง
00:09:48ตำแหนกแม่เมือง พระมเหสีแห่
00:09:51งโชว์สอน
00:09:53ถ้าไม่ได้จริงๆ หมอมฉันก็
00:09:55ไม่หวังอีก
00:09:57ยอมสลาดไปก็ได้
00:09:59แต่ว่า ตำแหนกประพันธ์ปี
00:10:04พระมาณดาของพระราชาแห่งโช
00:10:06ว์สอน
00:10:07ต้องเก็บไปให้หมอมฉันบ้าง
00:10:09ไม่อย่างนั้น ถ้าให้หมอมฉันหม
00:10:12ดสิ้นทุกอย่างจริงๆ
00:10:15ชาตินี้ หมอมฉันก็ไม่อาจจะ
00:10:18ยกโทษให้องค์ชายด้วยอีก
00:10:43จนวันนี้ นำหนักทุงกรุงยั
00:10:46งเงียบอยู่อีกอ่ะ
00:10:50นั้นก็ต้องใช้กำลังไปครับ
00:10:52ให้ขอออกจากตำแน่งเส Left
00:10:54ฝีอบกับอะไร ผ้ามธรรมอยknow forward
00:11:02ประหาจะเป็น simplยังไปไหนอาหมด
00:11:03ล facultขอเผ Ey Lit expensive
00:11:05อยากตายนี่ RE
00:11:09ampl cou bagary protocol
00:11:12อย่าสมประหาลูกฉันมอมฉั
00:11:14น
00:11:14รูมถึงห้ามหลาทิกองชายที่
00:11:17เป็นองรัชธาหญาต
00:11:22นี่ท่าน สองปีที่ผ่านไป ช่วยเขา
00:11:26สร้างรงเรียนใช่ไหมเนี่ย
00:11:29ใช่แล้ว ภัยค่ะ แต่ว่า ถ้าจะ
00:11:33ทรงเอาผิดจริง ๆ ก็
00:11:34ให้ประหารมอมชัดดีกว่า เอา
00:11:37ชีวิตมอมชัดไปชดเชย
00:11:39จากนั้น ก็ส่วนไว้ชีวิตล
00:11:41ูกชายมอมชัดปรด อยากเอาเรื่อง
00:11:43อีกเลยนะ ภัยค่ะ
00:11:49ออกไปได้แล้ว
00:11:52ฝ่าบอด
00:11:54กลับไปอยู่บ้านซะ
00:11:58ฝ่าบอด
00:12:04เรื่องที่ท่านทำผิด ข้าไม่เอาค
00:12:07วามก็ได้
00:12:09ให้ท่านอยู่ต่อไป อยู่กับความจะ
00:12:13ปวดเหมือนกับค่า
00:12:16รับการเธรมราณ ผ่านด้วยการป
00:12:18ลมลูก ไปอยู่ straightforward
00:12:22ส่งเมรกตาด้วยเธอพยакา
00:12:26สحมอาวังอยู่ไหน อย่าไม่หรื
00:12:28บใส่หัวมาอีก
00:12:30ลากตัวมันออกไปซะ
00:12:31ไม่นาน่ะพยาค่า ฝ่าบอด
00:12:35เอาต decision ไปตั้งได้
00:12:36ไม่ Leonard บอด typing
00:12:40เราให้ชีวิตลูกชายบอกฉันโด
00:12:42ยเธอ ปัญญาคาฝ่ามาน
00:12:44ปลดสงว่าชีวิตเขาโดยเธอ
00:12:46ฝ่ามาน
00:12:48ฝ่ามาน
00:13:11ฝ่าประหาด ฝ่าประหาด
00:13:18มินต์แม่สง ข้าตัวตายไปแล
00:13:22้วไหรอครับ
00:13:48ว่าบาทให้หมอบฉันอยู่โดยไม
00:13:51่มีลูกชาย
00:13:52ชีวิตแบบนั้นสรับหมอบฉั
00:13:54นแล้ว อยู่ไปกว่าไร้ความหมาย
00:14:00คนที่ไม่มีลูก อาจถือว่าช
00:14:02ะตาลิขิดให้เป็นฉันมัน
00:14:05แต่มีแล้วต้องสูญเสีย นั่นค
00:14:07ือทุกสาหัตหนัก
00:14:10ฉะนั้น ถือว่าหมอบฉันชดเช
00:14:13ื้ยให้แกความกิดที่กว่า
00:14:15ส่วนชีวิตลูกชาย แต่โปรด
00:14:18สงละเว้นเขาด้วยเธอพยการ
00:14:32เป็นพ่อของคนธรรมดา ฉันแก
00:14:37้ปัญหาได้ง่ายดายนัก
00:14:42เห็นแก้ลูกแล้ว จะอยู่หรือต
00:14:45ายเมื่อไหร่ก็ได้
00:14:48แต่ว่า เกิดเป็นเชื้อพระวงน
00:14:51ี้สิ
00:14:53ยิ่งเป็นพระราชาด้วยแล้ว ข
00:14:57้าก็เป็นพ่อเป็นกัน
00:15:00จนวันนี้ ได้ทำอะไรเพื่อลูกบาง
00:15:19มินฮือซอบ ออกมา
00:15:27ให้หญาติพี่น้อง จัดการเรื่อง
00:15:30งานสบให้ดี
00:15:32ถ้าเป็นไปได้ ความผิดของลูก
00:15:36จะรอให้ไว้ทุกครบสามปีก่อน
00:15:39พ่อยว่ากันใหม่อีกที
00:15:58แล้วตอนนี้มินฮือซอบ เข้าเป
00:16:01็นยังไงบ้าน
00:16:02อืม เข้าถูก ปล่อยตัวชั่วคร
00:16:07าวเผ็ดป่ะ
00:16:27ไม่เอาไหนจริง ๆ
00:16:30ถ้าตอนนี้ข้าป้วย
00:16:33พระเดินเหินไม่ได้ เขาจะทำเป็นไม
00:16:35่รู้ ไม่เห็น
00:16:37ถึงไม่ช่วยเจ้าก็คงไม่มีใคร
00:16:39พูดอะไร
00:16:41แต่จริง ๆ คือพ่อทำไม่ได้
00:16:44เลยทำให้เจ้ารนถึงองชาย
00:16:48ต้องประสบเคราะกรรมแบบนี้
00:16:50เข้า
00:16:52พระเจ้าเหมือนไม่เอาไหนนัก
00:16:57แต่ว่าพ่อก็ไม่อาจทำอะไรมากกว
00:17:02่านี้
00:17:03เสียดายความคิดของเจ้ากับองช
00:17:05าย
00:17:08เสียดายไว้นุมที่ต้องเสียเป
00:17:10ล่า
00:17:12แต่ยังไงก็ขอให้คูมใจใน
00:17:16สิ่งที่ทำเธอ
00:17:23มาหาค่าแต่วันไม่ทราบมีค
00:17:26วามคิดอะไร
00:17:33เพื่อนเก่าจากไปให้คนหนึ่ง
00:17:36รู้สึกอยากเดิมให้เขาหน่อย
00:17:41ถ้ากับเขาไม่เหมือนคนอื่น
00:17:45เก่ยผ่านชีวิตที่ลำบาก
00:17:47พร้อมกับมินแบบสองมา
00:17:50เป็นคุณนางรุ่นเดียวกัน
00:17:52ฝาฝันอุปศักษ์มาด้วยกัน
00:18:01แต่แล้ว
00:18:04ทำไมบ้านปล้ายต้องมาเป็นแบบน
00:18:07ี้ด้วยเหล่ะ
00:18:09ไปครบคิดกับองชายยีสน
00:18:12เหมือนคุณขาสเตยังคิด
00:18:17สุดท้ายก็จากไปอย่างหน้าอัน
00:18:20หาด
00:18:22แล้วอะไรทำไมถึง
00:18:24ทำไมถึงต้องคิดสันด้วยล่ะ
00:18:28เพื่อนยังข้าไม่มีโอกาสไม่จะ
00:18:30ไปหว่ายสอบข้า
00:18:36พาษฐาพอดีข้าจะทำลายมาในหม
00:18:40ด
00:18:40ความหังไหมและโลกไหมที่องชาย
00:18:43ต้องกล้าน!
00:18:44ไม่ใช่
00:18:46ข้าจะทำลายล่วงไปถึงองชายด้
00:18:51วย
00:18:52เพื่อไม่ให้โทษvenidos รักฐกฎคลบ
00:18:56้าบแบบนี้อีก
00:18:57และไม่ให้บ้านเมืองเรา ถูกพวกคนบ
00:19:00้ามายึกของทัน
00:19:04ข้าต้องทำลายคนพวกนี้ ไปให้บุท
00:19:07ษา
00:19:12เรื่องการลงอายาองค์ทายทรงคิ
00:19:14ดอย่างไร
00:19:15ที่รับสักให้กับบริเวณ เพื่
00:19:17ออะไรกันแน่หรือพระเยอะค่ะ
00:19:21กวักเยียวกับ การสลัดตำแหน
00:19:24่ง ต้องเป็นไปตามขั้นตอนไง
00:19:26อย่าส้งลออีกเลย พระเยอะค่ะ
00:19:28ลั้งจากนั้นแล้ว จะทำย袋ไงตออ
00:19:30ีกพระเยอะค่ะ
00:19:32ก็เหมือนกับ ๆ ที่มีการลงโท
00:19:36ษพระเจ้ากวางแฮ
00:19:38ให้ไปอยู่ชายแดนซ่ะ
00:19:41ชาทนี้ทั้งชาติ กลับมาข้อง
00:19:43แหวะกับเมืองหลวงอีก
00:19:46แค่นี้คงนาจจะพอแล้วดิ
00:19:48ขนาดว่าอยู่ในวังที่เคมมว
00:19:51ดซ์ และทุกคนจับจำ
00:19:52องค์ชายังหานกล้า
00:19:54ประกาษจะสร้างโลกใหม่ให้ชา
00:19:56วบ้านได้ลื้มตาอาห์ภาก
00:19:58แล้วต่อไป...
00:19:59อยู่ในทีที่ใกล่หูกลายตาแล
00:20:01้วใครจะห้ามใ인
00:20:03ไม่ว่าถ้าโìง faith จะอยู่ไหนก็ต
00:20:05าม
00:20:05ที่นั่นก็คือ ความหวังของผ
00:20:08ู้คนด้วย
00:20:09ความคิดของคนที่ถือยสุด
00:20:11ถ้าปล่อยไว้นาน มันจะเหมือน
00:20:13โรคหรายที่แปลรบ an
00:20:15ทำให้บ้านเมืองเขาสู่ไว้กริษ
00:20:16อีกครั้ง
00:20:17จนยาจะแก้ไขนะพยาค่า
00:20:19บุคคตอันตรรายต้องริษกำ
00:20:21จัดนะพยาค่า
00:20:24งั้นก็ว่ามะ
00:20:27จะให้ค่าทำยังไงถึงจะถูกใ
00:20:29จ
00:20:31จะให้ค่าที่เป็นพ่อเขาตัดข
00:20:34าดลูกตัวเอง
00:20:36สั่งประหารลูกใช้
00:20:40ด้วยคำสั่งอันเฮี่ยมหดผิด
00:20:41มนุษย์หรือจะไงกัน
00:20:42นี่ไม่ใช่ความหอดร้าย
00:20:44แต่เป็นหน้าที่ดิพระราชาพึ
00:20:46งกระทํา
00:20:47ยอมตัดองค์ชายเพื่อเห็นกัน
00:20:48เสียรภาพของบ้านเมืองนะพยาค
00:20:50่ะ
00:20:51บุคคนนั้นตรายยังไงก็ปล่
00:20:53อยไว้ไม่ได้
00:20:54โปรดทรงละทิ้งองค์ชายเถอะ
00:20:56นี่เจ้า
00:20:58ถอดฐานขี่กระบบทสมควรต้อง
00:21:00รัดถอดนัก
00:21:03เจ็ดละคน
00:21:07ฟ้าบาล
00:21:16แต่มันก็ต้องตั้งขอหากับ
00:21:18บทนะพยาค่ะ
00:21:19รอส่งไรโจ้งด้วย
00:21:23ลงพระยาด้วยพยาค่ะ
00:21:25ส่งพระยาด้วยเธอ
00:21:28สอง separatewww
00:21:43fasyikang
00:21:43ต้องมีรับสั่งให้ประหารองทาย
00:21:45ด้วยเธอ
00:21:46ถ้าไม่ตัดไฟตะต้นลม
00:21:47บาทเบืองคนน่าต้องหายนะ 6000
00:21:49ยังแน่นอน
00:21:50รับสั่งให้ประหารองทายด้วยเธอ
00:21:52ฝ komunธิค่า
00:21:54สมปรายาด้วยเธอ รับสังให้ป
00:21:58ระหารองค์ชายด้วยเธอ
00:22:04สมปรายาด้วยเธอ รับสังให้ป
00:22:12ระหารองค์ชายด้วยเธอ
00:22:17สระทําแนกยังไม่พอ ยังจะม
00:22:20ีรับสังให้ประหารองค์ชายอี
00:22:22กเหรอ
00:22:28ลูกชายข้าละ ลูกชายของค่า
00:22:33อีกหน่อยก็จะทำยังไง
00:22:35ถ้าเราประหารองค์ชายจริง แล้ว
00:22:38องค์ชายน้อยจะทำยังไงต่อไปล
00:22:40่ะ
00:22:41ลูกของกระบทก็คือกระบท ปลด
00:22:45เป็นสามันชนแล้วไล่ออกจากว
00:22:47ังพร้อมกับแม่ไปสะ
00:23:05ปล่าบาท ผมท่านมีเรื่องจะขอถ
00:23:08ูนออกไปสะ
00:23:12ข้ามาอยากปังอะไรทั้งนั้น ทรงท
00:23:15ําแบบนี้ไม่ได้นะพระยะ
00:23:18ทําแบบนี้ไม่ได้เหรอ ก็แปล
00:23:20ว่าถ้าก็เห็นด้วยกับพวกเขา
00:23:22ยังงั้น
00:23:23หมายความว่าจะให้ข้าข้าโลก
00:23:28อีกใช่ไหม
00:23:29ใช่แล้วพระยะครับ
00:23:35นี่ท่านทุกอย่างนี้ออกมา
00:23:39ขนาดเช้าบ้านทําดา ยังเอา
00:23:42ชีวิตตัวเอเข้าแรก ให้ช่วย
00:23:44ลูกชายเขา
00:23:46หรือข้าเป็นใคร พระราชาใช่
00:23:48ไหม พระราชาพี่ยิงใหญ่แห่ง
00:23:50โชว์สันเนี่ย
00:23:53แต่แล้ว ไม่จะลูกชายของข้า
00:23:58คุณจะลงโทษเขายังไง ไม่มีส
00:24:00ิทธิ์คิดเองล่ะ
00:24:02จะมาให้ข้า ใช้เมื่อตัวเองอาช
00:24:05ีวิตของเขาสันเนี่ยนะ
00:24:07ทําแบบเนี่ย ยังถือว่าเป
00:24:11็นมนุษย์อีกรึเปล่า
00:24:13คำยากเสียทั้งสองคุณ บางครั้ง
00:24:18เราก็คงเลี่ยงไม่ได้
00:24:23ส่งเห็นแก่อนาคตขององชายน้
00:24:25อยบ้าง
00:24:30อง...อง...องชายน้อย
00:24:32พวกฝายอนุรับ อันคิดจะแตะถึ
00:24:39งหลานของข้าด้วยหรือยังไง
00:24:41เฮ้...องชายเป็นกับบทลูกก็ต
00:24:43้องเป็นด้วย
00:24:45ถ้าพวกเขายืนครานแบบนี้ ฝ่าบ
00:24:47าดจะสงคัดค้าด้วยหรือ
00:24:54ท่าหาก
00:24:56ต้องเสียองชายกับองชายน้อยไปท
00:24:59ั้งคู่จริง ๆ ละ
00:25:01และฝ่าบาดจะส่งทำยังไง
00:25:16ประหารข้าแล้ว ยังไม่ยอมปล
00:25:18่อยลูกข้าไปอีกแล้ว
00:25:20แล้วองชายจะส่งนิ้งเชยอีกเลย
00:25:22เพคะ
00:25:23ถ้าเราต้องสูงเสียทุกอย่าง แ
00:25:25ม้แต่ชีวิตแล้วรักษาไม่อย
00:25:26ู่แล้วก็
00:25:28โลกที่ส่งไฟฝันจะเกิดได้ย
00:25:30ังไง ยังมีรักษะดอน
00:25:33สัญญาณที่ให้กับพวกเขาไม่ต
00:25:34้องสูงเปล่าลกเลย
00:25:36ท่านหัวหน้าบอกว่า ถึงเวลา
00:25:38ที่ต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่างแล
00:25:40้ว
00:25:43หมายความว่ายังไง
00:25:45กลุ่มดักรบของเรา ได้มาถึงเม
00:25:48ืองหลวงแล้ว
00:25:48เร็วเข้า
00:26:23ตรงนี้คือฮงเคฮีและกิมซั
00:26:26กโน ที่ที่ผู้หัวเก่า มักจั
00:26:28บประชุมกันอยู่เป็นประจำ
00:26:30เพราะถึงเวลา องชายแค่คบคุ
00:26:32มตำหนังขยองฮีไว้ก็พอ
00:26:36ฟ้าบาทจะอยู่หรือไป แค่อยู่ก
00:26:38ับความคิดขององชาย
00:26:40ถ้าจะทรงเอาชีวิต หรือให้
00:26:42สลับบันลังแล้ว ในระเทศไว
00:26:44้ชายแดน ก็แล้วแต่องชายจะทรง
00:26:46คิดเอาเอง
00:26:49รีบตัดสินใจเร็วเข้า พออ
00:26:52ีกไม่นาน เราจะได้เปลี่ยนแปลงโ
00:26:54ลกใหม่
00:26:54ตามความฝันของรัศดรณ์แล้ว
00:26:56นะพี่ค่ะ
00:27:03เวลาแหละ พอจะบอกเวลาให้ค่าร
00:27:06ู้ได้ไหม
00:27:09แน่นอน ต้องบอกให้รู้ก่อน
00:27:12แต่ว่า เราไม่มีเวลาให้ทบทวน
00:27:15มากนะครับ
00:27:16ข้อนี้ต้องส่งเห็นใจด้วย
00:27:36พยักษ์พยานสู่ป่าเลย พายุโอ
00:27:41้มกระนำลุ่นแรง
00:27:58ไม่เคยนึกเลยว่า การเป็นพระรา
00:28:02ชาต้องน้ำมือเฮี่ยมโหด
00:28:05ถ้ารู้แต่แรกว่าชาตาลิกฤ
00:28:07ษ
00:28:09ให้มาถึงขั้นตอนนี้แล้วก็
00:28:16ข้าคงยอมสลัก ไม่ยิดครองอ
00:28:19ำนาจมาถึงวันนี้หรอก
00:28:30เรื่ององค์ชาย ความผิดที่เขาก่อ
00:28:36และแต่พวกท่านจะจัดการถึง
00:28:39แต่สำหรับร้านค่า ขอให้เว้
00:28:41นเอาไว้
00:28:43เอ็นทีคงไม่ได้พระยะกะ
00:28:45องค์ชายน้ออยู่กับพระบิดามา
00:28:47สิบกว่าปี
00:28:48มีความผูรผลิกซึง ซึง чет beside
00:28:51ก็รู้อยู่
00:28:51ไม่แน่ว่าอาจจะยมสับความ
00:28:54คิดแหลงพระบิดา
00:28:56จนคิดจะเรินรอยตามอีกก็เป็
00:28:59นได้พระยะ کا
00:29:00ถ้าเขาคิด
00:29:02เขาจะนึงให้กลับมาเอง
00:29:05ฟ้าบาณทำให้ได้หรอ พระยะก์
00:29:08ถ้าไม่ได้จริง ๆ
00:29:10ก็ตัดหัวท่านซะ ี้นี่จะได้บ
00:29:11ทเรอบทเรา
00:29:13ถ้าฟ้าบาณ
00:29:14อุศาะออนข้อให้ถึงขนาดน
00:29:16ี้แล้ว
00:29:17ถ้าจะประหารองค์ชาย
00:29:18ก็ต้องให้หลานค่าขึ้นกรอง
00:29:22ราดแทน
00:29:23แต่ว่า...
00:29:24ให้เป็นรัชทายาติ
00:29:26ไม่ใช่ลูกของยีสิน
00:29:29แต่ให้เป็นลูกบุญธรรม
00:29:32ของลูกชายคนโตค่า
00:29:33องชายโยจางที่เสียชีวิตไปแล้
00:29:36ว
00:29:36เพื่อสื่อต่อจากค่า
00:29:39ในตำรอดโปรติศาสตร
00:29:41จะไม่มีเหียนว่า ใครคือพ่อ
00:29:43แทน ๆ ของยีสั文
00:29:45ข้าจะให้ลבส่วนนี้ออกไป
00:29:49นอกจากนี้แล้ว
00:29:50ข้าจะไม่ยอมออนข้อให้ใครอี
00:29:53ก
00:29:54ถ้าพวกท่านมากฎดันข้าอีก
00:29:56ไม่ให้บอกได้เลยว่า
00:30:00จะเป็นสงข้าม
00:30:02ระหวังขุนนางกับพ่อราชา
00:30:04สู้ด้วยกันไปให้รู้
00:30:07ข้าจะไม่ยอมแพ้อีก
00:30:15ก็ได้ พระยะขอ
00:30:18ผม ฉันจะไปคุยกับเหล่าคุณน
00:30:20่า
00:30:26ฟิเมือเขียนรูปเก่งขึ้นเย
00:30:27อะเลยนะ
00:30:28เทียบกับฟิเมือเสด็จพ่อ ย
00:30:29ังถือว่าห่างไลนะ
00:30:33ตอนนี้เสด็จพ่อสองไปยังไงบ
00:30:35้างแล้ว
00:30:36ใครจะเป็นอะไร ห้ามพูดเหลวไหลนะ
00:30:40ใครๆก็ว่า อีกดอยเสด็จพ่อ
00:30:42จะไม่ได้ครองราช
00:30:43ใครมาพูดเรื่องเหลวไหลให้เจ้��로
00:30:45ฟังเนี่ย
00:30:48ไม่ใช่เหรอพระยังค่า
00:30:49ไม่ใช่อย่างนั้นแ 인านอน
00:30:52พ่อของเจ้าน่ะ เป็นองชายที่เก่
00:30:54งนัก
00:30:56ความสามารถของเสด็จพ่อนัน
00:30:59เจ้าเป็นลูกของเขาน้าจะรู้ดี
00:31:01ที่สุด ไม่ใช่เหรอ
00:31:06แล้วอีกไม่นาน จะส่งขึ้นครอง
00:31:09ราช
00:31:11เป็นพระราชาที่ผู้คนยกย่อง
00:31:14จริงเหรอ รับสร้างแน่นะพระ
00:31:16เยค
00:31:17ถ้าจะใช้เล่นเหลี่ยม เพื่ออาจ
00:31:25นักก็ไม่ผิดหรอก
00:31:28เมื่อเราจะสร้างโลกใหม่ ให้มีค
00:31:30วามยุธิธรรมเสมอภาค
00:31:32เล่นงานคนที่เห็นต่าง กำจัดอ
00:31:34ุปสักที่มาขวางก็ไม่เห็นจั
00:31:36fullyซ năm
00:31:38องค์ชายสองกลัวใช่ไหม
00:31:47มัมฉันอยากรู้ว่า ตอนนี้องค์
00:31:48ชายสองกลัวอะไรบ้าง
00:31:51เจ้าคิดผิดแล้ว integrate ไม่มีอะไรต้
00:31:54องกลัวสักนิดเดียว
00:31:55แล้วส่งหละอาห์บ้างไหม
00:31:58หรือว่าสุขีย์ว่าเป็นท
00:32:00างเลือกที่์ TOP ตอนตัวเอง
00:32:02รู้สึกไม่กล้าสู้หน้าผู้คนห
00:32:04รือเปล่า
00:32:07มีแนะอยู่หน่อยโกeren
00:32:09อาจปร Soros กับตัวเองแบบนี้
00:32:11ก็ได้
00:32:12pensaว่าน่าจะอยู่ต่อไป
00:32:16ขอเพียงได้อยู่ต่อ
00:32:17จะได้ทำงานอีกมากนะ
00:32:20และดีกว่า
00:32:22สิ่งที่ทำอยู่วันนี้ก็ได้
00:32:36ว่าถึงเวลา องชายแค่กุมตั
00:32:39บหนักขยองฮีไว้ก็พอ
00:32:41พาปาจะอยู่หรือไป ขึ้นอยู่กั
00:32:43บความคิดขององชาย
00:32:46ถ้าจะทรงเอาชีวิต หรือให้
00:32:48สลับบันลัง และเนิดให้ไปช
00:32:50ายแดน
00:32:50ก็แล้วแต่องชายจะทรงคิดเอาเ
00:32:52อง
00:33:16รับสั่งให้หาแล้วพระเจ้าค่
00:33:18ะ
00:33:23เจ้าดูพร้อมไปเยอะนี่
00:33:28ก็น่าอยู่ร้อก สิ่งที่ยืนก
00:33:30รานไม่ใช่ง่ายนัก
00:33:36เวลาก็ช่างผ่านไปเร็วนัก
00:33:40จำได้ว่าตอนที่เจ้าเกิด เหมื
00:33:43อนจะเป็นเมื่อวานเอง
00:33:45เดินต่อแตะล้มแล้วล้มอีก
00:33:47ก็ยังอุตสาห์
00:33:50วิ่งมากอดข้าจนได้
00:33:52แล้วก็ยังมี
00:33:54วันแรกที่เริ่มพูดจ้า
00:33:56โอ้แอ
00:34:03รีบร้องขอพูดกันจากข้า
00:34:06จำได้ว่าครั้งแรกที่เขียนหน
00:34:08ึ่งสือ
00:34:10ลายมือโย่ไปโย่มา
00:34:12แปลกนัก แต่ก็ประทับใจ
00:34:18กับครั้งแรกเหล่านั้น
00:34:22ทุกอย่างยังติดตา อยู่ในคว
00:34:25ามส่งจำ
00:34:29ลุกสื้น พ่อจะบอกให้นะว่า
00:34:35กับคนเป็นลูก
00:34:38พ่อจะรู้ใจเขาเป็นที่สุด
00:34:41เพราะคนที่เป็นลูกเรา
00:34:43ตั้งแต่เกิดวันแรก
00:34:46พ่อเทฟจะจำได้ทุกสิ่งทุก
00:34:48อย่าง
00:34:49พ่อจะเป็นสิ่งที่พ่อมั่นใ
00:34:51จอย่างมาก
00:34:52ว่า...อาจเพราะพ่อถือว่า
00:34:57ตัวเองสูงส่งเกินไป
00:35:01ไม่รู้ความผิดพลาดเกิดจากก
00:35:03็ Bismillah
00:35:04เราสองคนไม่นึกว่าต้องกลายมาเป
00:35:09็นสัตรูที่ไม่อาจปรับคว
00:35:12ามเข้าใจกันได้
00:35:14เตรีบพ่อ อยากจะให้เจ้าไม่ต้อง
00:35:17เกิดเป็นลูกข้าอย่างนี้สึก
00:35:19กว่า
00:35:24ให้ไปเป็นคนธรรมดา ลูกสามัน
00:35:27ชนทั่วไปสะ
00:35:29ถ้าได้อย่างนั้น ชีวิตเจ้าค
00:35:33งจะดีกว่านี้
00:35:37ทำไมถ้ามันเป็นลูกข้าด้วย
00:36:04ป้องหาด้วย
00:36:05ค่ะ มันค์
00:36:05ค่ะ มันค์
00:36:31มีรับสัก ให้ค้าหม่มฉันห
00:36:33รือพี่เหรอค่ะ
00:36:34วันนี้ค้าอยากให้ท่าน ช่วยตอบ
00:36:36คำถามมาตามตรงได้ไหม
00:36:41ลูกของค้า ท่านจะดูแลต่อไปได
00:36:44้ไหม
00:36:47รู้ไม่ว่าเสด็จพ่อ ทรงหาว
00:36:50ิธีที่จะปกป้องลูกค้าให้ป
00:36:52ล่อภายได้แล้ว
00:36:56ถ้าได้อย่างนั้น ถ้าค้าจะตั
00:37:01ดสินใจบางอยากลงไปจริงๆ
00:37:06ลูกสารของค้า จะได้รับการคุ
00:37:09้มคลองอย่างดีแน่หรือเปล่
00:37:10า
00:37:36ทำไมโยนไม่ลงสักทีละพระยะ
00:37:37ค่ะ
00:37:38นั่นอาจินะ วันนี้ไม่รู้ทำไม เล็
00:37:40งไม่เข้าเป้าสักทีนึง
00:37:42หม่อมฉันว่าคงไม่มีสมาธิ
00:37:44มากกว่า
00:37:47เพราะเรื่องข่าวลือใช่ไหม
00:37:50ข่าวลือเหรอ
00:37:53บอกว่าเสด็จพ่อ ต่อไปจะไม่ได
00:37:56้เป็นพระช้าอีก
00:37:59แต่ไม่ต้องเป็นหวง นั่นเป็นข
00:38:01่าวลือทั้งนั้นพียะค่ะ
00:38:03แล้วใครบอกเจ้าอย่างนั้นแหระ
00:38:05เสด็จไหมบอกหมมฉัน
00:38:10ใช่แล้วล่า
00:38:12เสด็จไหมบอกว่าเ�
00:38:14อีกหน่อยต้องเป็นพระราชาที่
00:38:16ดีแห่งโชว์ซ่อนแน่ ๆ
00:38:20เสร็จพ่ออย่างทรงทอนะพระยะ
00:38:22ค่ะ
00:38:28แม่นอน พ่อต้องเป็นอย่างนั้น
00:38:30แน่
00:38:43เห็นไม่ล่ะ
00:38:44สองทําได้จริง ๆ ขอแค่มีส
00:38:46มาธิเท่านั้น
00:38:49ใช่จ้ะ
00:38:55นี่ มานี่ไหม
00:39:09รับสั่งให้หาเลยเพคะ
00:39:19สมมุติว่าเราโชคดี ก่อการส
00:39:22ำเร็จและค่าได้อยู่ต่อ
00:39:24ค่ะจะกลายเป็นพ่อที่ต้องมี
00:39:26คำตอบให้กับลูก
00:39:27อุ้งชาย
00:39:29ค่ะต้องการอยู่ต่อใช่ไหม
00:39:32ถึงต้องเข็นค่าคนที่เห็นต่
00:39:34างให้หมดสิ้นโดยไม่ปราณี
00:39:38และนี่จะเป็นคำตอบให้ลูกตล
00:39:39อดไป
00:39:41อย่ามีชาวบ้านที่ฝากความหวั
00:39:43งไว้กับค่าอีก
00:39:44ค่ะจะกลายเป็นพระราชาที่หด
00:39:46ร้าย
00:39:48ถ้ามีใครลูกขึ้นมาต่อต้าน
00:39:49ก็จะใช้กำลังเข้าประพันที
00:39:52อุ้งชายสงคิดยังไงแน่
00:39:56เอาไปบอบให้นาโชดอยู่
00:40:11แผนที่เราคิดเอาไว้ให้ยุติ
00:40:14ลงให้หมดสะ
00:40:17อยากใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องเพื่
00:40:19อมาดูงความเป็นทํา
00:40:22แม้เราจะคิดอยู่ต่อเพื่อทำงานให
00:40:24้สำเร็จ
00:40:25แต่ถ้างงานนั้นเป็นสิ่งที่ไม
00:40:27่ชอบทํา
00:40:28ในวิธีที่ผิดหลักการ
00:40:31ตลาบาปนี้ก็จะอยู่กับเราตลอ
00:40:33ดไป
00:40:35ขอให้ยุติลื้อที่คิดเอาไ
00:40:36ว้
00:40:38ไม่ใช่ยอมรับความภ้ายแพ้
00:40:40หากแต่เพื่อรอความหวังใหม่
00:40:43โดยผ่านความอดทนในวันนี้
00:40:46ยอมรับความจริงที่เกิด
00:40:48สักวันฝันก็จะต้องเป็นจร
00:40:49ิง
00:40:51ฉะนั้นขอได้โปรด
00:40:53ขอให้จงฟังค่า
00:40:55จงอย่าท่อแท้ และจงอย่าสิ
00:40:57้นหวัง
00:40:59ทุกคนมาแล้วใช่ไหม
00:41:06ครับ
00:41:06ตอนนี้เวลาเขาเรามาถึงแล้ว
00:41:11เขาอย่าให้ทุกคนเตรียมตัวให
00:41:12้พร้อม
00:41:37ฉะนั้นก็จะขอให้คุณค girlfriend
00:41:38ขอมา 是igt
00:41:40ขอบคุณ
00:41:56วันนี้ทำไมดูท่านเกลาวนกระวั
00:42:05ยนะ
00:42:07ข้าให้คุณส่งจดหมาย ไปให้ท่
00:42:10านแชร์กี่กลงแล้ว แต่ยังไม่
00:42:12มีการตากรับ
00:42:13ส่วนจะหมายทำไมค่ะ
00:42:19จะยังไงก็ตามแต่ เราจะไม่ยอมท
00:42:23อดทิ้งองชายง่ายง่าย
00:42:26ตอนนี้คนที่ฉะสานต่อความพิก
00:42:28ของเรา มีแต่ไต้ข้าวคนเดือเท่
00:42:31านั้น
00:42:34อยากให้คุณกลับมาเมืองหลัวง
00:42:35ด้วยเร็ว
00:42:37ไม่ต้องควรเลยค่ะนายหญิง
00:42:41แม่อมชายจะไม่อยากอยู่ต่อไป แต่
00:42:44คนที่อยากให้อยู่ต่อได้เริ่มลง
00:42:46มือแล้ว
00:42:48พูดแบบนี้ไปความว่าอย่างไร
00:42:50ถ้าถามว่าเมื่อกี้จะพูดอะไรออกมา
00:43:20เจ้าเจ้า
00:43:32เจ้าเจ้า
00:44:26จบใจ
00:44:31เดี๋ยวน่ะ ไป ไป เดี๋ยว
00:44:37ไป เดี๋ยวน่ะ
00:44:53ใครทำอะไร นักจะไปถึงดัง
00:44:59เดี๋ยว เข้าไปไม่ได้ จะพวกสำละ
00:45:05เร็ว
00:45:07เข้าไป เข้าไปไม่ได้
00:45:09อย่าสิ
00:45:27ม้าไปล่ะ เข้าไป
00:46:03สิ
00:46:03มีอะไร
00:46:03ว่าฉันจะเปล่าชีวิตของฟ้
00:46:08าบาท
00:46:26เฮ้ย
00:46:28จิ่งน่ะ
00:46:47ทำไมเป็นแบบนี้ เพราะอะไร
00:46:51ทำไมเราสองคน ใครเป็นสัตรูกันแล
00:46:54้วเหรอ
00:46:57มอมฉันอยากนึกว่า เราจะเป็นเพ
00:47:00ื่อนรูปทางที่ดี
00:47:03รู้คิดแบบนี้ เลยทำให้มอมฉัน
00:47:06เชื่อฟังองชายมาตลอด
00:47:20สำคัญ
00:47:34อย่าเยือนอยู่ทําใหม่แล้ว
00:47:39ข้ามารวเร็ว
00:47:44ทำแบบนี้ยิ่งดี
00:47:48เป็นความคิดที่ดีมาก
00:47:50หลังเละอะไรอีก
00:47:54เอาดาบนั่น
00:47:57เมื่อข้าพ่อเร็วๆ
00:48:01อำนาจได้มาด้วยทีนี้แล้ว
00:48:08มือข้าตายเมื่อไร
00:48:11เจ้าก็จะได้เกิดอีกครั้ง
00:48:15อีกยางก็คือข้าหน่าจะตายก
00:48:17ล
00:48:19ในขณะที่เจ้า
00:48:22เจ้าตังหากที่ควรอยู่ต่อ
00:48:26ถึงจะสมเหตุสมผล
00:48:31มาเลย
00:48:34ให้มันจบเรื่องไปซะ
00:48:42ทำอะไร
00:48:44หยิบดาบขึ้นมาเร็วๆ
00:48:46ดาบนั่น
00:48:52อย่าทรงเสียแรงกับม่อมช
00:48:54ั้นอีกเลย
00:48:56ตอนนี้
00:48:58ถึงเวลาที่ม่อมชั้นควรจะต
00:49:00้องไปแล้วจริงๆ
00:49:02ถ้าม่อมชั้นกล้าทำ
00:49:05ในสิ่งที่พวกเขาหวังเอาไว
00:49:07้
00:49:08ข้าเสด็จพ่อได้ตัวเองได้ข
00:49:10ึ้นแผน
00:49:11อย่างมากก็แค่เริ่มสกราบให
00:49:12ม่ของพระชาองค์ใหม่
00:49:15แต่บลังนี้
00:49:16ไม่ควรได้จากชีวิตและเลือด
00:49:18เนื้อเขาจะตรูการเมือง
00:49:22สู่อนาคตด้วยน้ำมืออันอำ
00:49:24มหิตของหม่อมชั้น
00:49:27ได้ก็เป็นเรื่องหน้าเศ้าและอนา
00:49:29ดยิ่งนัก
00:49:32เกี่ยวกับเส้นทางนี้
00:49:34เสด็จพ่อก็ทรงรู้ดีกว่า
00:49:36ใครไม่ใช่เหรอพระเยอะค่ะ
00:50:20เชื่อร์สุดหายของเสด็จพ่อ ข
00:50:23ี่หนึ่งองชายไปค่ะ
00:50:26เจ้าเจ้า
00:51:18ขอบคุณทุกอย่าง ขอบคุณทุ
00:51:22กอย่าง
00:51:35ขอบคุณทุกอย่าง พ่อกันจะตาย
00:51:38อยู่แล้ว
00:51:41พ่อจริงอย่างให้เจ้าช่วยแก
00:51:43้แค้นให้สาสมสักควันได้
00:51:45ไหม
00:51:56ขอบคุณทุกอย่าง
00:52:04ขอบคุณทุกอย่าง
00:52:18ก็ อย่าดิงผมชัดไป ได้โปรดเธ
00:52:23อเสด็จป่ว
00:52:24ใช้ฟ่าอุทายน้อยมาที่นี่ สิพ
00:52:26าไป เดียวเข้าไปยินมั้ย
00:52:27เร็วสิ
00:52:29ไม่ ผมจะไม่ไปไหน พวกเขาจะยิ่งกั
00:52:34นเสด็จป่าร์ทิ้นนี้
00:52:36เสด็จป่วง เดียว กล่อยกล่อย
00:52:39ไง
00:52:40...
00:52:41-..
00:52:42-.......
00:53:10อันนี้น่ะ สุดพวก ขอบคุณสุ
00:53:15ดให้บ้างเธอ
00:53:18โอ้งชาย ต้องสมเข้มแข็งให้
00:53:22มาก
00:53:23ถ้าสงทําแม่เพียร์เสด็จ
00:53:24พ่อ จะไปอย่างไม่สบายพระไทย
00:53:29โอ้งชายต้องเข้มแข็ง ยืดอ
00:53:32อกไว้ ให้สมก็เป็นโอรศ
00:53:37เชื่อมันจะในพ่อ สงเลือกทางท
00:53:40ี่เหมาะกับตัวเองแล้ว
00:54:31ขอบคุณครกง
00:54:37สวัสดีใส่ดี
00:55:04ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:55:34ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:05ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:09ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:18ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:22ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:22ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:22ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:22ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:22ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:23ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:23ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:26ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
00:56:34ที่ส
00:56:36โอ้ย นานนานได้ออกมาเดิน รู้สึ
00:56:41กสุดทื่นดีนะ
00:56:44ทรงรู้สึกหนาวไหมพี่ครับ เราอย
00:56:47ากอยู่ข้างนอกนานนักเลย
00:56:48ควงเพราะเข้าหนาหนาวแล้วล่
00:56:52ะมาก
00:56:55กลางวันก็เลยดูสั่นลง ลางคื
00:56:59นกลับยาวนานขึ้นเยอะ
00:57:03ช่วงจะได้เห็นแสงสว่าง เหมื
00:57:07อนแค่ประเดียวประเดา
00:57:11เหมือนคนที่ไม้ไกลฟังยังปู
00:57:14อ้าย ชีวิตจะยาวนาน เมื่อเราจะส
00:57:20ินสุดก็ไม่รู้
00:57:24เสด็จปู
00:57:31ลุกษาเน้ย กูจะบอกให้
00:57:38ตั้งแต่ที่ปู ทรงพ่อเจ้าไปแล
00:57:45้ว
00:57:47ก็อยู่ด้วยความรู้สึกผิดใน
00:57:50ใจมาตนหลอด
00:57:54เพื่อจะปกบ้องบาทมือนี้ไว้
00:57:58ถึงขนาดเอาชีวิตลูกตัว
00:58:02เองมันแรก
00:58:06เป็นสิ่งที่ปูรอายใจนัก
00:58:11แต่อีกไว้นาน ภาระนี่ ก็จะให้
00:58:17เจ้ารับแทนไปบ่างแล้ว
00:58:23ลุกษาเน้ย
00:58:25พยาค่าเสด็จปู
00:58:27ปูนี่ เจ้าเคยไปกินข้าวกับใ
00:58:31ครบ่อยบ่อยบ่างไหม
00:58:34พยาค่าเสด็จปู
00:58:36ไม่เพื่อนก็เขาหรือเปล่า
00:58:42อยู่ตามลำพัง
00:58:45กินอาหารมากมาย แต่ไม่รู้รสช
00:58:49าติ
00:58:51นั่นคือสิ่งที่ประราชาต้
00:58:53องเจออยู่แล้ว
00:58:56หาเพื่อนสักคนกินข้าวเธอนะ ร
00:58:59ู้ไหม
00:59:04ทําแบบที่ เพื่ออีกน้อยได้ข
00:59:08องราช
00:59:10ได้เป็นพระราชา
00:59:13มุ้นเส้นทางที่อากว้าง
00:59:17จะได้มีเหยียบหนาหมากนะ
00:59:32ปูชักจะนื่อยแล้ว เรากลับกัน
00:59:35เท้า
00:59:53ลูกสาน พ่อกำนังจะตายแล้ว
01:00:00แต่อยากให้เจ้าแก้แค้นให้พ่
01:00:03อ อย่างสาสมที่สุด
01:00:08วิธีที่จะแก้แค้นแทนพ่อ
01:00:09ของเจ้าได้
01:00:12เพื่อคือหาที่เหมาะในวัง สร
01:00:15้างเป็นลงเรียนขึ้นมา
01:00:24จากนั้น ให้เลือกใช้คนที่สติฟั
01:00:28ญญา ทําให้ฝันของพวกเขาเป็น
01:00:30จึงสะ
01:00:34วิธีนี้ จึงจะนับว่าดีที่
01:00:37สุด ไม่การแก้แค้นให้พ่อ อย
01:00:40่างสาสมตามที่เต้ากัน
01:00:42ข้า คือลูกชายขององชายซาโด
01:00:52รีบที่สุด
01:00:54omนี่สุด
01:01:22โ Hunger
01:01:23วันจะได้
01:01:53คุย...
Comments