- 1 year ago
Category
📺
TVTranscript
00:00:27เมื่อหาเร็วร้าอย่างที่สุด
00:00:54ก็ได้ลงนามในสัญญาเมงยีด
00:00:56้วย
00:00:58พระนามแฟงว่าชุกพาใช่ไหมพ
00:01:00ระเยอะค่ะ
00:01:07นี่เจ้าเจ้าเจ้าช่วงอาจนั
00:01:10ก
00:01:15เสด็จพ่อเคยลงพระนามใช่ไหม
00:01:21เสด็จพ่อเคยลงพระนามใช่ไหม
00:01:27ในสัญญาที่จะร่วมกันปองร
00:01:28้ายเสด็จลุงเนี่ย
00:01:31ไม่ได้หรอก
00:01:33ไม่ได้
00:01:35เจ้าเป็นลูกของข้า
00:01:38เจ้าจะเป็นลูกของข้า
00:01:39ไม่มีสิทธิ์พูดกับพ่อต
00:01:40ัวเองแบบนี้
00:01:45รู้ไหมว่าข้าปวดใจ
00:01:48ทั้งเป็นทุกและกลัวแค่ไหน
00:01:49รู้ไหม
00:01:52เคยมีใคร
00:01:54มาคมคือว่าจะข้าเจ้าบ้างไ
00:01:56หม
00:01:57ถ้าจะไม่ย้อมลงชื่อในสัญ
00:01:58ญาบ้าดนั้น
00:02:01เจ้าก็จะถูกข้า
00:02:05แล้วก็เกิดความหวานกลัว
00:02:08แล้วตอนนี้เจ้า
00:02:10จะได้เป็นลูกของข้า
00:02:12ลูกในส่ายทั้นทั้นเลย
00:02:15สุมคุณจะไปถามแบบนี้ไหม
00:02:35ทรงอภัยด้วยพระเยค่ะ
00:02:39หมอมฉันผิดต่อเสดดพ่อเอง
00:02:42ถ้ามองข้ามเรื่องของเสดดลูงไป
00:02:46ในแง่ของความเป็นพ่อกับลู
00:02:47ก
00:02:50หมอมฉันได้รับการเลี้ยงดูแล
00:02:51ะปกป้องมาโดยตลอด
00:02:55แม่ว่า...
00:02:57หมอมฉันจะไม่เข้าใจ
00:02:58ความทุกของเสร็จพ่อว่ามีมา
00:03:00กดัก
00:03:02ขนาดบอมชันยังเป็นแบบน
00:03:04ี้
00:03:04แล้วราสะตัวจะคิดยังไงก
00:03:06ัน
00:03:06aldviกHHH สม마ฮะอส ép 았ที่บายกับ
00:03:10ชาucorganLO
00:03:11ว่าในปีข inspirationalosp сожал Сейчас
00:03:15ได้เกิดอะไรขึ้น กับการสิ่USE lib
00:03:17out
00:03:17สม pues อันที่บายชัดเจนได้ไหม
00:03:20ขอให้พวกเค้าแจนไลให้ออ علىภ
00:03:22ายดีไหม
00:03:22พเย Yan titся Myth На
00:03:25เข้าใจแล้วให้ออาญสพ believe
00:03:29เข้าใจอ่ะ
00:03:31ถ้าอย่างนั้น
00:03:32คนหลางที่อยู่ข้างหลังนั่นล่
00:03:34ะ หะ
00:03:35แต่เราคน
00:03:38หวังจะนึงให้ข้าลงจากบรร
00:03:39ั Aunque
00:03:40และเราจะทำอย่างไรก่อพวกมันนั้น
00:03:42เรายังมีรัสดอนที่รู้ว่า ส자�
00:03:43ดีพ่อเป็นพระราชาที่ดี
00:03:45และกoyaนุ่นหล вместе learning อีกมากนะ
00:03:47เพราะฉะนั้น
00:03:48พักล่าท่าจะยนมรับความผ
00:03:50ิดที่ก่อขึ้น
00:03:52นั่นคือความองอ่าตของพระรา
00:03:53ชา
00:03:54ที่ผู้ขนชื่นชมยกยอกนะพระเยค
00:03:56า
00:03:57ก็เสด็จพ่อทรงตัดศิลพระ
00:03:59ไทยเนาวแน่
00:04:01ไม่ว่าจะยากเย็นแค่ไหน
00:04:04จากวันนี้เป็นต้นไป
00:04:07หมอมฉันจะอยู่เคียงข้าวเสด็
00:04:08จพ่อเอง
00:04:14คนที่ต้องตัดสินใจ
00:04:17เหมือนจะไม่ใช่ค่า
00:04:19แต่เป็นเจ้าตัวหัก
00:04:21พิดคุยแปลเก่าของพ่อ เพื่อ
00:04:25จะให้ข้าลงจากปันลังไomieคล
00:04:27พวกนี้ จะต้อง baraกไปจัดชามมัน
00:04:29แฟ القB
00:04:30พอได้ตัวแล้ว ก็ยาไว้หน้าม
00:04:32ัน ประหานมันให้หมดเลย
00:04:35นี่ necessary วิธีปวดป้องข้า และรั
00:04:37กษาความมันของของบ้านเมืองเอ
00:04:38าไว้
00:04:40ข้อนี้ จะอย่าจำไว้ด้วยนะ
00:04:45จะต้องจำเอาไว้ให้ดี
00:04:57ไม่ได้พระเจ้าค่ะ หว่ามฉันช
00:05:00่วยเสด็จพ่ออย่างงั้นไม่ได้
00:05:01อืม ไงก็หุบปากซะ อย่าพูด
00:05:06มาก
00:05:24เธอเชิญหน้าโดยตรง ว่าความ
00:05:27จริงให้รัศดรณ์ได้รับรู้
00:05:29ขอให้เห็นใจและให้อภัย ยอม
00:05:33รับความผิดที่ผ่านมา
00:05:36ถึงจะได้สักษีกลับคืนมาย
00:05:38ังงั้นเหรอ แต่กลัวมาวัง
00:05:41พเฮียค่ะ
00:05:42ท่านว่าค่าควรทำยังไง
00:05:47พูดมาสิ ไม่ต้องกลัวรอก
00:05:49ขอส่งอภัย มอมชั้นไม่อาจ
00:05:52ถวายคำแนะนำได้
00:05:54แต่ว่าถ้าฝาบาดทรงกล้า
00:05:58ที่จะออกหน้าพระเชิญกับการให้
00:06:00ร้าย
00:06:01เพื่อจะรับสั่งตั้งความจริง
00:06:03มอมชั้นจะอยู่หน้าฝาบาดและอง
00:06:05ชาย
00:06:06หากมีข้อสังสายใดใดอีก ม
00:06:08อมชั้นจะขอรับแทนทั้งหมด
00:06:10ไปฟังเจ้าลุกชายพูดบันหั
00:06:12วสัตว์ดังนาน
00:06:15คิดว่าเราสองคน ยังมีเวลาที่
00:06:19ต้องทรมานกันอีกนานัก
00:06:30ละ ยอด.\
00:06:33ตาก lasting,เวตрон จ์ tienes
00:06:36มาทะวายดีก่อ
00:06:54เมืองนาจูวิประกาศรบหลู่ร
00:06:56ัศสันรักตึ่นอยู่ทั่วพระเย
00:06:57็ก
00:06:57อ่ะ ยุน...ยุนจี เขาไปคนที่ชื่
00:07:14อยุนจี จำได้วอบเป็นลูกช
00:07:17ายของยุนสรร์ที่ถูกประหาใ
00:07:21นปีบูสิลใช่วะ
00:07:21ไม่เพียงแต่คนนี้ เขายังติดต
00:07:24่อกับคิมรู และปลุ่มคนที่ม
00:07:26ีความคิดโตรมกัน
00:07:27ส่วนใหญ่แล้วจะเป็น...
00:07:29ฝายหัวเก้าหน้า
00:07:30ใช่แล้วประยังค่ะ
00:07:37ถ้าหาก...มันเป็นแบบนี้ละก
00:07:41่อน
00:07:42ในปีฟูซินคนที่เคยรบหลูเบ
00:07:45ื่องสูง
00:07:46จนทุตัดสินว่าเป็นโจนก
00:07:48ระบท
00:07:49โดยเฉพาะฝายหัวเก้าหน้าที่
00:07:51ต่อต้านข้า
00:07:54กำลังจะกลับประทาทายอีกคร
00:07:56ั้งหนึ่งแล้วใช่ไหมเนี่ย
00:07:58ฮิฮิ
00:08:13มันคงคิดเธอ...
00:08:17เยี่ย...ใช่หรือเปล่าเลยนะ
00:08:20นั่นออกมาสู้กัน หันมันรู้ก
00:08:22ันไปเลย
00:08:26ฮะ
00:08:26ประกาศแหละ
00:08:28ฝายหัวเก้าหน้าที่สมัยก่อน
00:08:30ถูกในระเทศ
00:08:31เหมือจะมีความเคลื่อนไว้บัง
00:08:32อย่าง
00:08:33เกิดล้างมนทินให้แก่พวกเขา
00:08:35โฮ่...ขืนเป็นแบบนี้ น่ากล้
00:08:38ว่าเรื่องจบาลปลาย
00:08:39ทะเลวร้ายที่สุดจะเป็นยังไ
00:08:41ง
00:08:41สรุปตอนนี้ถือว่ายังเร็วเก
00:08:43ินไป
00:08:44นี่ยินว่าฝาบาตต้องได้ประ
00:08:46ชมคุณนางดวน
00:08:47องคชายไปสังเกตการก่อน
00:08:49แล้วค่อยมาหาทางรับมืออีก
00:08:51ทีหนึ่ง
00:08:52ดีไหมพเยียค่ะ
00:08:53มีธุราอะไรเหรือ
00:09:00ฝาบาตมีรับสั่งไม่ให้องคช
00:09:02ายไปรู้ประชมด้วยพเยียค่ะ
00:09:13เจ้าครมยุธการ
00:09:15พระยะข้าฟ้าบาท
00:09:16ให้สุทธหารไปเมืองนาจูเดี๋ย
00:09:18วนี้
00:09:19จะปุ้มพวกกระบท และคนที่เกี่ยว
00:09:22ข้อง มาให้ข้าดูหน้า
00:09:26สัตวงพงฮัน
00:09:28พระยะข้าฟ้าบาท
00:09:30คนที่ออกทั้งสือและวางขายอย่าง
00:09:32แพร่หลายเนี่ย
00:09:33จะมีใครบ้าง ไม่จับมาให้บทเลย
00:09:38เออ...
00:09:39เอาละ
00:09:40เลิกประชุมนะ
00:09:43ชาก่อน
00:09:46ไม่ต้องทำหนึ่งขนาดนั้งเหรอ
00:09:48โอ้...
00:09:57คนที่ออกทั้งสือ ให้มีการพระห
00:10:00ลายไปทั่ว
00:10:01ไม่ใช่ใครที่ไหน
00:10:03คนคนนี้ ก็คือหมอมชั้นเอง
00:10:08คุณต่อไปซิ
00:10:21เพราะฉันนั้น ไม่ต้องไปจับผู้
00:10:23บริสุด
00:10:24เชิญมาจับหมอมชั้นได้เลย
00:10:29เพราะอะไรกัน พันเป็นขุณนางเท
00:10:31็ดแท้
00:10:32ก็เพราะเป็นขุณนาง จริงต้
00:10:34องตอบแทนเพราะเมษตาพระเยอะค
00:10:35่ะ
00:10:36และฝาบาด ก็ไม่ได้เลี้ยงดูหม
00:10:38อมชั้น
00:10:40ผ่านเธอเป็นหนังราษะดอนที่จ
00:10:41ายเบี้ยวัดให้
00:10:43ตลอดสามสิบปีที่รับมา หมอม
00:10:46ชั้นคงต้องตอบแทนความเหนื่
00:10:47อย่าของพวกเขา
00:10:48ด้วยการบอกความจริง ให้รับร
00:10:51ู้ไว้ซับบ้าง
00:10:54ข่าวหรือที่ไม่มีมูล ท่าน
00:10:57คิดยังไง
00:10:59ถึงกลับเป็นเรื่องจริงไปได้
00:11:00จะไม่มีมูลได้ยังไง
00:11:06เล่มเม Ral pous estaba aloyo
00:11:09ของหมอหลวงพระโมงพระเจ้าเขย
00:11:12องจง
00:11:13เขียนในขณะทวายการกษาให้อย
00:11:14ู่
00:11:16และในนี้มีเขียนว่าบางคนไม่เช
00:11:18ื่อฟังหมอ
00:11:19ดึงดันจะถวายน้ำสมให้ประเจ
00:11:21้าเข้ายองจงเสวย
00:11:24ที่สำคัญ ยังมีเครื่องเสวยท
00:11:26ี่มีริกต้านเช่งขِงสดกับ
00:11:28มันปู
00:11:29นั่นก็...เป็นสิ่งที่ฝelleถวาย
00:11:31แต่พระเจ้าเข้ายองจงไม่ใช่
00:11:33มาที่ ถหารอยู่ไหน
00:11:35ประเจ้าข้าฝับ retraจ
00:11:39หมอมฉัน...
00:11:42ทั้งแต่รู้เรื่องเนี่ย
00:11:43ก็ไม่เคยแตะขิงสด
00:11:45หรินพร้อมกับมันปูออกste
00:11:47ach
00:11:48โอ้งค่ารัก พยายังค่ะ เอาต
00:11:50ัวออกไป
00:11:54ไม่ว่าจะไปไหน ม่อมฉันพร้อ
00:11:56มจะเดินเองได้
00:12:00อย่าทรงคิดเลยว่า จะปิดถูก
00:12:02ปิดตาคนอื่นได้
00:12:04ถึงอย่างนั้น สวันก็ไม่ตาบ
00:12:06อดอยู่ดี
00:12:21เจ้าของอายา พยายังค่ะ
00:12:24เผอสารไตสวน และให้เอาผิด กั
00:12:27บผู้ที่ปล่อยข่าว จับมันมา
00:12:29ให้บท
00:12:31รวมถึงร้านเช่า ร้านขนึงส
00:12:33ือ แล้วก็ยังมีอีก
00:12:36รวมคนที่ออกนึงสืออย่างผิด
00:12:37กฎหมาย อย่าได้ละเว้นมัน
00:12:40ไม่ได้นะพยายังค่ะ ถ้าทรงก
00:12:43วาดล้างคนที่เกี่ยวข้องช่วน
00:12:45นี้
00:12:45ชาบาทจะยิ่งสงสัยเรื่องของ
00:12:47ฝาบาดมากขึ้น
00:12:48แล้วต่อไปจะทำอย่างไร จะสบรหาช
00:12:52ีวิตราสโดนทั้งหมดหรือพ
00:12:54ยาค่ะ
00:12:56ถึงต่อต้าทางการ ก็ยังเป็
00:12:58นราสโดนของฝาบาดอยู่
00:13:00ฉะนั้น โปรทรงเมตา ทรงผ่อน
00:13:05ผัน ให้พวกเขาบ้างเธอพยาค่ะ
00:13:09หัวหน้าองคารัก เอาตัวเขาไปด
00:13:12้วย
00:13:13โรศพิจารณาด้วยพยาค่ะ
00:13:15ปาบาด ทรงแต่ต้องให้ดีก่อน
00:13:17เถอะ
00:13:17ก็จะเอาผิดคนที่ออกนั้นสือ
00:13:20ปาบาดสมควรชีแจงข้อเท่
00:13:22จริง ให้คนได้รับรู้ก่อน
00:13:26ว่าเนื้อหาในนั้นสือเป็
00:13:28นความจริงเรือเท็ดกันนะ
00:13:31ทำไมไม่ทรงตอบมาละพยาค่ะ
00:13:34ก็ได้
00:13:36ในเมื่ออยากรู้นักท่าจะตอบท
00:13:38่าน
00:13:39เรื่องที่ว่า
00:13:41เท่าไหวขิงสดและปันปู
00:13:43รวมถึงน้ำสมให้อดิตพระร
00:13:44าชาจริงหรือไม่
00:13:45เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น
00:13:48หลายคนในที่นี้ก็รู้ว่าเป็น
00:13:50เรื่องจริง
00:13:52แต่ว่า
00:13:54ถ้าจะถามต่ออีกว่า
00:13:56มีการวางยาผิดหรือเปล่า
00:13:59นั่นก็แสดงว่าท่าน
00:14:01กำลังใส่ร้ายค่ะ
00:14:02ยังไม่มีหลักฐาน
00:14:03และไปเชื่อปันทึกของหมอหลวง
00:14:05ยีกงยุนแทน
00:14:10มองว่าค่ะ
00:14:13กลายเป็นคนทรยด
00:14:16พวกท่านฝายก้าวหน้า
00:14:19พิดจะวางแผน
00:14:20ดึงข้าลงจับปันลัง
00:14:22และให้คนอื่นขึ้นมาแทน
00:14:23เพื่ออำนาจของตัวเองยังงั้
00:14:25นใช่ไหม
00:14:26ฟาบาด
00:14:27ทำไมรับสั่งอย่างงั้นละพระเยอ
00:14:28ค่ะ
00:14:29เป็นความจริงหรือเปล่าล่
00:14:30ะ
00:14:31ไปซืมก็จะรู้เอง
00:14:34จะกรบอายะ
00:14:36ให้คนพวกนี้
00:14:37เอาตัวไปให้หมด
00:14:57เธอ
00:15:04ดูสิจะทุดายข้าไหร้
00:15:06ภารบาดต่อไปครับ
00:15:10ภูกจิ กับปิด
00:15:13มีใครรู้เห็นกับเจ้าอีกไหม
00:15:17ไม่พูดให้รุ่มพันต่อไป
00:15:19ครับครับ
00:15:22อย่างนี้เราไม่อยากพูด แข็งนะสำ
00:15:25หรับรุษบายมาล่ะ
00:15:26ขอเรามาไปเรื่อยๆ ครับ
00:15:35เราส่งมาเลยนะ
00:15:36ต่อมีเยอะ
00:15:44สมัยก่อน เกือถูบกวาดล้าง
00:15:45แล้วยังไม่เข็ด
00:15:46แค่กระดาษแผ่นเดียว นึงม
00:15:49ันจะเปลี่ยนอะไรได้หรือไง
00:15:51พุณการณ์เอาไม้สีกมา งัดไม้
00:15:53สูงมากว่าอย่างนี้แล้ว
00:15:54สรุปก็คือถ้าเราถือโอกาส
00:15:56ไปตามน้ำ
00:15:57กำจัดพวกมันให้สินซาก ก็ส
00:15:59บายกันแล้วล่ะ
00:16:02อย่าเพิ่งพอใจ พี่แค่กำจั
00:16:04ดคนได้เห็นต่างกับเรา
00:16:06โอ้ มัยก่อนคือ ต้องไปถึงอง
00:16:11ชายด้วย
00:16:14จะบอกว่าคุณนางฝ่ายก้าหน้า
00:16:15ทุกจับไปหลายคนเลยเหรอ
00:16:16ไม่เพียงแต่แค่นี้ ยังมีพระ
00:16:18บัญชาให้จับคนที่อ่อนนั้งส
00:16:20ือด้วยพระเยค่า
00:16:22อ้าว นี่
00:16:25โอ้ย จับยวนก็เลย
00:16:27โอ้ย อะไรอย่างนี้ พี่แหล่อยนี่
00:16:30โหวดให้โน่ ให้ตัวดี ไปเรีย
00:16:33โอ้ย ไม่ได้ ไม่ต้องมาจับเรา
00:16:37ไป ไป
00:16:37โอ้ย
00:16:39โอ้ย
00:16:39โอ้ย
00:16:40โอ้ย
00:16:41โอ้ย
00:17:01โอ้ย
00:17:02โอ้ย
00:17:03โอ้ย
00:17:04โอ้ย
00:17:04โอ้ย
00:17:07โอ้ย
00:17:07โอ้ย
00:17:09โอ้ย
00:17:10โอ้ย
00:17:13เหลือถ่อยไว้สโป๊ะ Centro
00:17:15ไปลัง
00:17:15เดี๋ยวก่อน
00:17:17ไม่เจอพ fringeNING
00:17:20ก็หลัดที่เข้า เอาชื่อรอไปนะ
00:17:22เจ๊น because of family
00:17:24เอาชื่อรอไปแม่งให้แก่มัน
00:17:27อย่าlek...
00:17:29แessionน quê instance
00:17:29บ้า บ้า แต่พู straightforward
00:17:34จึก developing
00:17:36เช็อก orph桌
00:17:39เอาลายกас
00:17:41ricsึก nói
00:17:41หยุดเฉยหน่อย ป่าไปไม่ได้หรื
00:17:43อหน้า
00:17:45ท่านพ่อ ท่านพ่อ
00:17:59โอ้โห
00:18:00เหมือนว่าจะมีคนมาก่อนแล้ว
00:18:16เราต้องให้คนไปส่งขาวในวัง
00:18:19ขอความช่วยหลือจากองค์ชาย
00:18:21น่าจะไปทางออกที่ดี
00:18:22ข้าเข้าใจแล้ว จะให้คนไปเดี๋ย
00:18:24วนี้แหละ
00:18:27อ่ะ องค์ชาย
00:18:37แล้ว แล้ว เพราะมันจะอยู่ใน
00:18:43ไม่ได้กลับมาด้วยเหลือ
00:18:45อ่ะ องค์ชายไม่ได้ช่วยเขาเหลื
00:18:47อ
00:18:48ที่ดำ
00:18:52แล้ว พวกว่ามฉันทำอะไรผิดเหมือน
00:18:54กัน
00:18:56ที่เข้าเขียวในตั้งสือเป็น
00:18:57ความเท็คหรืออย่างไร
00:19:01จริงจริงคู่ไม่ใช่ มันเป็น
00:19:03ความจริงทั้งนั้น
00:19:06นี่ไม่เป็นเรื่องจริง ก็แปลว
00:19:09่า สดีพ่อกับองชายเป็นฝ่าย
00:19:11ถิ่งใช่ไหม
00:19:14แล้วทำไมต้องจับพ่อบ่ำฉัน
00:19:15ไป นี่ไม่พ่อราชายทำผิด
00:19:19แล้วทำไมต้องให้ฉันบ้านรับต
00:19:20ู้แทน แล้วอะไร
00:19:28ข้าขอโทษด้วย
00:19:36อองชายจะสุดช่วยพ่อกับบ่ำ
00:19:38ฉันใช่ไหม
00:19:40ต้องปล่อยเขากลับมานะเพคะ
00:19:44ทำไมไม่ต่อบบ่ำฉันละ
00:19:46ก็ให้สัญญานะ
00:20:00ไม่ว่าอย่างไร จะช่วยพ่อเจ้า
00:20:03ให้กลับมาอยู่กับเจ้าให้ได้เลย
00:20:11ได้เลย
00:20:33ทุนเร็วเข้า
00:20:35รับส่องว่าไม่ให้ใครเข้าเฝ้
00:20:37า พระเย็ค่า
00:20:38แต่พ่อ ม่อมชันเอง นะพระเย็ค
00:20:40ค่ะ
00:20:41ม่อมชันมาขอเข้าเฝ้า
00:20:43วันนี้ไม่พบใครเท่านั้น
00:20:45ขอส่งอภายด้วย
00:20:47ยังไงก็ต้องพบม่อมฉัน
00:20:48ใครสอนเจ้าแบบนี้ ไม่รู้จักท
00:20:57ี่ตามที่สูง
00:21:00ม่อมถ้ามาขอให้ถอรับสั่ง
00:21:01คืน
00:21:03ไม่ว่ายากแค่ไหน
00:21:04การมาเชิญหน้าคือทางออกที่ดี
00:21:06ที่สุด
00:21:07แต่พ่อ
00:21:09ถ้าตอนนี้มีใครมาปาก้อนหิน
00:21:12ม่อมจะจะรับแทนพ่อองค์เอง
00:21:14หรือจะให้ไปหาพวกเขาทีละบ้
00:21:16าน
00:21:16ขอร้อนทีละครก็ตามที
00:21:18ออกไป
00:21:18ถ้าจะทำอย่างนั้น ถ้าได้พ่อ
00:21:21ถ้าได้พ่อ
00:21:22ถ้าได้พ่อ
00:21:42เพราะเดิมทีฝ่ายโน้นก็ไม่
00:21:44เห็นด้วยกับเราอยู่แล้ว
00:21:46ไม่ว่าจะยังไง
00:21:47เมื่องหลังของฝ่าบาดก็ยัง
00:21:49มีพวกเราอยู่
00:21:51แต่ว่า ต้องกำจัดพวกเขาหน้า
00:21:53ให้ผลทางกับสะกร
00:21:55อย่าพูดวกไปวนมาจะได้ไหม
00:21:58ข้าไม่ชอบฟัง
00:21:59อย่าพูดอะไรก็ว่ามา
00:22:01ที่เรารีบร้อนมาเข้าเฝ้าในวั
00:22:04นนี้เนี่ย
00:22:32มีหลัก�才น碼หรือเปล่า
00:22:34คนที่เป็นตัวตั้งตัวตี
00:22:36ในการออกนั้นสือ เจี่ยวกับบน
00:22:38ทึกของช่องโซขยอง
00:22:40มีน่ามว่าส话ขิน
00:22:42หรือก็คือพ่อของเด็กสาวท
00:22:44ี่อยู่ที่ร้านนั้งสือ
00:22:45ราษีนับแปลกก็คือ
00:22:47ตั้งแต่มีนั้นสืออกมาก็มีข
00:22:50าว немножкоเปลื่มไปทั่วว่าบาทเมือง
00:22:51นี่
00:22:52ไม่ช่ายของฝ่าบาด
00:22:55ไม่ใช่แล้วไปของใคร
00:22:57ไอ้องค์ชายปกครองแทนจะยิ่ง
00:22:59ดีกว่า
00:23:00เป็นคำพูดที่ลือกันไปถวนใ
00:23:02นตอนนี้เลยนะ พระยะค่ะ
00:23:06ออกแล้ว ออกไปได้ละปัน
00:23:23เราจะทำยังไงดีพระยะค่ะ
00:23:26มีวิธีไหนที่พอจะช่วยคนได้บ
00:23:28้าง
00:23:31นั้นสือที่ออกมามีองค์ชายอยู่
00:23:35เบื่อนหลัง
00:23:38ฟ้าบ้า คันทีที่สอกินถูก
00:23:42จับกลุ่ม
00:23:43องค์ชายก็รีบไปที่ห้องใต้ด
00:23:46ินที่ราณสือทันที
00:23:51แล้วยังไง
00:23:53ยีสินก็จะหลุกชายคนนี้
00:24:02คิดการไม่สื่อ แต่แอบแทงค่
00:24:05ารับปลังหรือยังไงกันนะ
00:24:07อ่ะ
00:24:12มีวิธีไหน
00:24:31มาแล้วเหลือ
00:24:32ทรงอยากพบหม่อมฉันเหลือ
00:24:35ถือไว้ เขาอยากมีคู่ต่อสู้หน
00:24:37่อย
00:24:55ปีมือไม่เร็วนี่
00:24:57ขอพระท่ายที่สงชม
00:24:59เจ้าเคยข้าคนบ้างไหม
00:25:02สมัยก่อนหม่อมฉันเคยถูกส
00:25:04่งไปอยู่ชายแดน
00:25:05แล้วพออยู่ได้ไหม
00:25:07นั่นเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน
00:25:12หน้าที่ของทหารมีอะไรบ้างเหรอ
00:25:18หม่อมฉันอยากรู้สาเหตุที่ให้
00:25:19มาพบ
00:25:20พวกฝ่ายหัวเก่า
00:25:22หวังว่าสาเหตุที่องชาให้หม
00:25:23่อมฉันมาพบ
00:25:25จะได้ขาบบางอย่างที่พวกเขาไม่ร
00:25:26ู้บ้าง
00:25:29เราจะรู้ได้ยังไง
00:25:34แล้วเจ้า
00:25:35ทำไมต้องมาบอกเรื่องนี้ให้ข้ารู้ด
00:25:37้วย
00:25:37ม่อมฉันไม่อยากเป็นนกสองหัว
00:25:40สิ่งที่เพราะเขาต้องการก็เห
00:25:42มือนกับองค์ชาย
00:25:43ไม่อยากเป็นนกสองหัวเหรอ
00:25:46มีเหตุผลอื่นไหม
00:25:47ไม่มีพระยะค่ะ
00:25:50แม้แต่ข้าคลก็ทำได้เหรอ
00:25:55ถ้าจะมารู้หน้าที่ของการเป็นท
00:25:56หาร
00:25:57ก็ต้องรวมถึงการค่าคนด้วย
00:26:08ในนี้มีรายชื่อของปูเจ้า
00:26:12รวมถึงเสด็จพ่อของค่าด้
00:26:13วย
00:26:17แต่ว่าแค่นี้ยังเอาผิดพวก
00:26:18เขาไม่ได้หรอก
00:26:19และแต่สนิฐานในเบื้องต้นเท่
00:26:21านั้น
00:26:22ต้องมีสัญญาที่พวกเขาลงชื่
00:26:23อจริงๆซะก่อน
00:26:25ซึ่งเป็นต้นฉบับ
00:26:27และคิดว่า
00:26:29นั่นจะอยู่ในมือของคิมแตกมาก
00:26:30ที่สุด
00:26:33เจ้าพอจะช่วยค่าได้ไหม
00:26:36ถ้ายังหาสัญญาไม่พบ
00:26:37ก็จะมีผู้บริสุทธ์ต้องตาย
00:26:39อีกมากมาย
00:26:41แต่ถ้าเจอต้นฉบับ
00:26:42แล้วพ่อหมอมฉันจะเป็นยังไ
00:26:46ง
00:26:52จะมีเสด็จพ่อของค่าอีกคนน
00:26:53ี้
00:26:54ถ้าเราจะปกป้องพวกเขาเอาไว้
00:27:02เราสองคนคงคิดเหมือนกัน
00:27:05แต่ถึงยังงั้นก็เธอ
00:27:07เราไม่ควรสลับพ่อของคนอื่นแ
00:27:09ทน
00:27:10ตวยที่พวกเขาไม่มีความผิด
00:27:12เพียงเพราะพูดความจริงออก
00:27:13มาเท่านั้น
00:27:15ถูกจับกุ้มถูกเธอรมาน
00:27:17สุดท้ายก็ต้องตาย
00:27:21ผdaleที่พวกเขาก็มีลูก
00:27:23เราจะนิ่งดูดายได้อย่างนั้นเหร
00:27:24อ
00:27:31เราต่างเป็นลูกของคนบาพทั้งค
00:27:33ู่
00:27:36ถ้าอีกหน่อยเรื่องจกลงได้
00:27:38เราก็เตรียมตัว รับผิดชอบ
00:27:41แทนพ่อของเรากันเธอ
00:27:44แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว
00:27:56หม่อมฉัน จะลองหาทางดู
00:28:06ขอบใจมากนะ
00:28:22องค์ชายไม่ทราบว่า รับกวน
00:28:28หน่อยแล้ว
00:28:30อ๋อ ไปเธอ
00:28:33นี่มันอะไรกัน
00:28:46ส่งมีพระบัญชา ให้กับบริ
00:28:49เวณองค์ชายอยู่แต่ในพระตำหนัก
00:28:51พระยะครับ
00:28:53เหตุผลเพราะอะไร แต่พระรับสั่ง
00:28:55มามะ
00:28:57อืม ส่งคิดไม่ซื้อให้เรา
00:29:02ฝ่าบาททรงเห็นว่า เรื่องการ
00:29:04ออกตั้งสือ
00:29:06อาจมีองค์ชายอยู่เบื้องหลัง
00:29:07ก็เป็นได้
00:29:09ก็จะรู้ความจริงเขาต้องให้อ
00:29:11อกชายเก็บตัวก่อน
00:29:12เพื่อให้ความหวานระแวงของฝ่า
00:29:14บาททรงหายไปบ้าง
00:29:16ฉะนั้นขอองค์ชายทรงสำรวม
00:29:19ไว้ด้วย
00:29:23เอาตูประรับ
00:29:25ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้ได้ท้
00:29:42าไปเข้าเฝ้า
00:30:12มีรับสั่งให้หา หรือมีรั
00:30:13บสั่งให้หา
00:30:15ข้าได้ยินว่า พักนี้ท่านห
00:30:17กมุ้นกับการแบ่งแยก
00:30:21ระหว่างฝ่ายพระราชา กับฝ่าย
00:30:25องค์ชาย
00:30:26ฝ่าบาท
00:30:27จะเป็นคนยุดยององค์ชายใช่ไหม
00:30:29ขอให้เสียมสอนเขา ให้คิดร้าย
00:30:32กับพ่อตัวเอง
00:30:33เป็นยังงั้นใช่หรือเปล่า
00:30:37ไม่เป็นความจริงหรือพระยะ
00:30:39ค่ะ
00:30:39ทำไมชายอย่างั้น ก็แปลว่า องค์
00:30:41ชายชีดนำเจ้าอ่ะไ่
00:30:43ทำให้ฝ่าบาทถึงได้
00:30:44เฟื้อหลังกัดออกลังสือ ได
00:30:46้ยินว่าเป็นองค์ชายอยู่ด้วย
00:30:49ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่เป็นความจ
00:30:51ริงแน่นอน พรห đang stepping
00:30:53องค์ชายส่งเขารพ
00:30:54และเทิดทุ้นเสด็จพ่อของพระ
00:30:56องค์oric์มาแต่ไหน แต่ไรแล้ว
00:30:58เพราะฉะนั้น ฝาบาตอย่าได้ส
00:31:00่งระแว่งความพักษีขององชาย
00:31:01ยังเด็ดขาด
00:31:04ระแว่งหรอ
00:31:07อยากฟังคำให้การของสอบขินไ
00:31:09หม
00:31:10แต่เขาพูดจากปากเองว่า เมื่องห
00:31:13ลังมีองชายวงการอยู่
00:31:19ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ค่าจะให
00:31:21้เขายอมรับให้ได้
00:31:23ถึงตอนนั้นเมื่อไร เขาจะถูกถอ
00:31:25ดถอน
00:31:27แล้วเขากับเจ้าอีกคน ก็จะไม่ได
00:31:31้ตายดีทั้งคู่
00:31:37ไม่ได้นะพระยะคาฟาบาต
00:31:39ถ้าประสงค์เจ้าชีวิตม่อ
00:31:40มชั้นจริง
00:31:42ม่อมชั้นก็ยินดีเท่าไหว
00:31:43ให้
00:31:43แต่ว่าสำหรับองชาย ส่งทำไม่
00:31:47ได้เด็ดขาด
00:31:51แม้ว่าอาจมีข้อบอกพร่อง
00:31:52อยู่บ้าง
00:31:53แต่องชายก็ส่งมีเมตตานัก
00:31:57ถ้าตอนนี้ฟาบาต ส่งอบรมให
00:32:00้ดี
00:32:00เชื่อว่าอีกหน่อย ต้องเป็นพระ
00:32:02ราชาที่ดีได้น่ะ
00:32:03ฉะนั้น ขอได้ปรวจ
00:32:13เจ้ากำลังหาวิธี ที่จะช่วยเข
00:32:16าใช่ไหว
00:32:17พระเยา ฟาบาต แต่ส่งแน่นำได
00:32:20้ไหว
00:32:27ตัดขาดกับเขาดีกว่า
00:32:29ที่สำคัญ เอาความเชื่อมั่นระห
00:32:31ว่างเจ้ากับเขา
00:32:34ทิ้งไปด้วยกันแล้วกัน
00:32:39ตั้งแต่พวกนี้ไป ข้าจะมาว่ารั
00:32:42ชการด้วยตัวข้าเอง
00:32:44เจ้าก็เหมือนกัน ต่อไปจะไม่ขึ
00:32:47้นกับเขาอีก
00:32:49แต่ให้มาอยู่กับข้าแทน
00:32:52แล้วจะให้เป็นอารัก ขอยบันทึ
00:32:55กปากคำของนักโทษจดไว้ให้
00:32:57หมด
00:32:59และจงชื่อว่าสิงที่ตัวเอง
00:33:00จดเอาไว้
00:33:02นั่นคือความจริง ไม่ใช่หรื
00:33:04อเคร็จ
00:33:05คิดสำคัญอีกอย่าง ต่อให้อง
00:33:07ทายมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า
00:33:12เจ้ากว่าห้ามรับบากช่วยเหลื
00:33:14อเป็นอันขาด
00:33:19จะทำได้หรือเปล่า
00:33:24ถ้าถามว่าจะทำได้ไหม
00:33:33ลองฉันจะทำพระเยอะครับ
00:33:37ถ้าอย่างนั้น
00:33:41ฝ่าบาดต้องทรงรับบาก
00:33:42ก็จะไม่ถอดทอนตำแหน่งรัชธ
00:33:46ายาต
00:33:55เจ้าช่างพักดีแต่เขาจริง ๆ
00:33:59แต่ความคิดในส่วนนี้
00:34:02ต่อไปจะบอกให้เขารู้ไม่ได้อีกเป
00:34:05็นนั้นขา
00:34:17แต่สวนอะไรกัน
00:34:19นี่แปลว่าท่านจะสอบปากคำผ
00:34:22ู้เขาเอง
00:34:23และเป็นคนบันพึกอย่างนั้นเหร
00:34:25อ
00:34:26ที่ท่าน ท่านจะทำได้ลงเหรอ
00:34:29ทำได้พระเยอะครับ
00:34:32ม่อมฉันเป็นคนทูนขอเอง
00:34:34เพราะอะไรบอกได้ไหม
00:34:38เพราะม่อมฉันอยากอยู่ต่อ
00:34:41อยู่กับองชายหรือแม้แต่ช่วย
00:34:43คนพวกนั้น
00:34:44หม่อมฉันกลัวว่าตัวเองจะ
00:34:46ตายไปด้วย
00:34:49แต่เท้าแชร์
00:34:50ต่อไปสำหรับหม่อมฉัน
00:34:52ฟาบาทก็คือหน้าย
00:34:53ส่วนองชายเป็นระดีตไปแล้ว
00:34:57พันพูดจริงเหรอเนี่ย
00:35:01มีอะไรที่ไม่จริงเหรอ
00:35:06ขอโทษด้วยนะ
00:35:09เพราะค่าไม่เอาไหน
00:35:10เลยไม่อาจจะปกป้อง
00:35:14ความพลอดภัยของท่าน
00:35:16หรือแม้แต่อุดมการที่ยิด
00:35:18ถือมา
00:35:20ก่อนแจ้าถวายบังคมลาเพื่อ
00:35:21ไปอยู่กับฝาบาท
00:35:23ม่อมฉันเมื่อเรื่องจะทูนขออง
00:35:25ชายสักอย่าง
00:35:27อย่าทรงทำอะไรด้วยความวู้วามอี
00:35:29ก
00:35:30เพราะว่า
00:35:33ม่อมฉันไม่อยากสอบปากคำองช
00:35:34าย
00:35:35ในฐานพูดต้องสงสัยอีกคน
00:35:38ได้ไหมเพราะครับ
00:36:08ท่าน ท่านโชชู
00:36:10มีเรื่องอะไร วิ่งหน้าตาติดเข้
00:36:12ามานี่
00:36:12มีข่าวว่าองชาย
00:36:15องชายทำไมเหลือ
00:36:17ถูกฝาบาทกับบริเวณ ให้อยู่
00:36:19แต่ในตำนักนะสิ
00:36:23อะไรนะ ขาวนี้เป็นความจริงเหรอ
00:36:26อืม
00:36:26อืม
00:36:27อืม
00:36:28อืม
00:36:28อืม
00:36:30อืม
00:36:31อืม
00:36:34ทำไงดีล่ะ
00:36:38ร้องทีนี้พ่อข้าจะทำยังไง
00:36:44ไปสั่งคนเข้ารองให้เตรียมพร้
00:36:45อมเอาไว้
00:36:46ขาดจะไปกรมอาจาเดี๋ยวนี้
00:36:48เพื่อจะไปช่วยทุกแก่ซอออกมาให
00:36:51้ได้
00:37:08ฝาบาทสมีพระบัญชาลงมา
00:37:12ถ้าพวกท่านยอมเปลี่ยนใจจาก
00:37:14ความคิดเดิม
00:37:15แล้วเขียนตั้งสือรับผิด
00:37:16ฝาบาทก็จะทรงเมตตาไว้ชี
00:37:20วิตสักครับ
00:37:21รับผิดอะไรกัน จะไม่เริ่มเหลื
00:37:23อหลายทั้งนั้น
00:37:24เราจะไม่ยอมกล้มหัวให้กับค
00:37:26วามเหลือร้ายและ
00:37:27ทิ้งคุณธรรมที่ยืดถือมา
00:37:29หรอก
00:37:29บอกหน่อยสิวะ ฝาบาทซื้อตั
00:37:32วเจ้ายังไง
00:37:33ทำไม
00:37:34เพราะข้าเราแล้วจะได้เรื่อนตั้ง
00:37:36แหน่งอย่างนั้นใช่ไหม
00:37:37ถึงจะออกเปลี่ยนใจไปเขาของคุ
00:37:38ณอื่นเขา
00:37:39อีกกล้ามาบอกให้เราสระภาพอี
00:37:42กอ่ะ
00:37:43ใส่หัวไป
00:37:44เดี๋ยวก่อน
00:37:47ได้เย็นก่อนสิแต่เท้า อย่าใช้
00:37:49อารมณ์ในการตัดสินปัญหา
00:37:50สิ
00:37:51ใครว่าใช้อารมณ์
00:37:53ถึงคัณนี้แล้วสิ่งที่เราไม่
00:37:55ก็คือสักส Bert
00:37:56ธิもรู้นี่
00:37:58แต่ไม่ใช่ลือกที่ถูกตатели
00:38:02พวกเราจะต้องมีคนอยู่ต่อไป
00:38:05เพื่อปร้อยumaหกสายในวันน่า
00:38:08ปะที เขามาต้องพ个เรา
00:38:10ถ้ายังไง คากลับตั้งเท้าสิ
00:38:12ติ จะยอมเสียสลับ
00:38:16เราสองคน จะปร้อยปร้อย mia สักสี
00:38:18ตามที่ท่านอูดมา
00:38:21ส่วนพวกท่านจะต้องอยู่ต่อไป
00:38:27ความคิดข้าก็เหมือน เหมือนใต
00:38:30้เทาปาก
00:38:32ยังไงก็ต้องมีใครสักคนอยู่
00:38:36ต่อไป
00:38:37ถึงไงก็ไม่ได้อยู่ดี ต่อให้
00:38:39เราสงคน
00:38:40ไม่โอกาสให้เราต่อปากติจริง
00:38:42ถ้านี้ไม่มีวันเป็นสุขได้แล
00:38:44้ว
00:38:44ถ้าก็รู้ บางครั้งการอยู่ต่อจะท
00:38:48รมานที่กว่าคนตายสะอีก
00:38:50มีหรือเขาจะไปเข้าใจในพ่อน
00:38:52ี้
00:38:52ยังไงข้ากับแต่เทาปากก็ขอ
00:38:55ไปก่อน
00:38:57ถ้าโชคดีก็อาจจะได้เจอกัน
00:39:00ในประโลก
00:39:02ส่วนคนที่อยู่ต่อ ก็อย่าคิด
00:39:06มาก หริบตัดสินใจสะ
00:39:20ไปก็ได้ ช่วยเอากระดาตรูกันไ
00:39:23หมที่
00:39:25ใช่ จะคิดถูกแล้ว
00:39:29ถ้าตอนนี้ไม่พระข้า เจ้าก็ไม่
00:39:32ต้องถูกต่อหารจับมาที่นี้
00:39:47ขอโทษด้วยที่ให้ท่านมาลํามา
00:39:49แบบนี้
00:39:51แต่ว่าเราต้องอยู่ต่อถึงจะมี
00:39:54ความหวัง
00:39:57มหาเร็กชาญ
00:40:04พระยะค่า
00:40:06ค่าจะรบกวนให้ช่วยทําเรื่อง
00:40:07ที่ลำบากใจของขั้นหน่อย
00:40:13ตอนนี้องชายทรงทําอะไรอยู่
00:40:22ส่งรอคอยเก็บพระองคเงียบเชี
00:40:25ยบเพคะ
00:40:27ติดคุกหรือไม่ก็ในระเทศ
00:40:31เส้นทางของรัชธายาติ
00:40:33ช่างวิบากนี่กว่าคนทั่วไปเน
00:40:36อะ
00:40:42ลูกแม่
00:40:43เล่นลูกหนังสนุกไหมลูก
00:40:47อย่าไปหาเสด็จพ่อ
00:40:49แล้วเล่นกับเขาไหม
00:40:59ถ้ามีใครมารู้เข้า
00:41:05เจ้าอาจมีโทษถึงตายก็ได้
00:41:06เนอะ
00:41:09หมอมฉันอยู่หรือตายก็ไม่กล
00:41:11ัวพระยะค่า
00:41:13ขอบใจบ้าง
00:41:24จะไปไหนกัน
00:41:26องค์ชายมีรับสั่ง
00:41:27ให้นำความไปทูนตับฝาบาท
00:41:30ทูนเรื่องอะไร
00:41:31องค์ชายรับสั่ง
00:41:34ให้คนคนนี้
00:41:35ไปทูนฝาบาทว่าทรงสำนึก
00:41:37ผิดแล้ว
00:41:38หืม
00:41:40ทำไมไม่อยู่ข้างนอกกันล่ะ
00:41:45แล้ว
00:41:46จะให้เขาทำยังไง
00:41:48รีบไปรีบมาสิ
00:42:05ทำไมถึงเป็นแบบนี้
00:42:09ทรงอภัยด้วยค่ะ
00:42:12พี่จะไปช่วยนักโทษ
00:42:14เป็นความคิดขององค์ชาย
00:42:16เพราะไม่มีทางเลือก
00:42:18ฉันเป็นการกระทําที่บางอาจ
00:42:19นะ
00:42:20แล้วถ้ามีใครรู้เข้า
00:42:21เดี๋ยวว่าแต่พวกเจ้าไหม
00:42:22แต่องค์ชายก็จะมีโทษดด้วย
00:42:25ทำไมไม่รู้มาเรื่องไงนะ
00:42:26รู้เพราะ
00:42:29แต่ว่า
00:42:31แค่ครั้งเดียว
00:42:34ขอประชายาเมตาครั้งเดียวเท่าน
00:42:36ั้น
00:42:59ลูกแม่
00:43:01จะไม่ได้พบเสด็จพ่อตั้งนานแล
00:43:03้ว
00:43:04ไม่ดีใจบ้างเหรอลูก
00:43:08โอ้
00:43:09โอ้
00:43:09โอ้
00:43:14องค์ชาย
00:43:17ลูกดื่อกับหมองฉัน
00:43:18จนแทบจะโอ้เข้าไม่ไหว
00:43:21ทุกครั้งที่เล่นลูกหนัง
00:43:23ก็จะเรียกหาเสด็จพ่อ
00:43:25ว่าให้มาเล่นด้วยกัน
00:43:29วันนี้ก็เลย
00:43:31ไหน ไหนลูกก็มาเฝ้าแล้ว
00:43:34ส่งเล่นกับเขาหน่อย
00:43:36ได้ไหมเพคะ
00:43:55เพื่อจะยินยันความผิดของพวก
00:43:56เขา
00:43:57จะเป็นต้องมีสัญญาวเมงยีท
00:43:59ี่เป็นฉบับจริง
00:44:03ของเอามาให้ค่ะ
00:44:05คิดว่าต้นฉบับจริง
00:44:06นั่นจะอยู่ในเมือของคิมแตกมาก
00:44:08ที่สุด
00:44:17องชาย มอมชัดรู้แล้วว่าสัญ
00:44:19ญาเก็บไว้ที่ไหน
00:44:21เธอทอง เอาของมาหรือเปล่า
00:44:31เอาของคุณแข็งแถวน้อน
00:44:54คุณพันคีมแตก หิงเจอรู้
00:45:08อองชาย
00:45:09ถ้าฉีดกว่าข้อนี้ออกมา
00:45:18แสดงว่าสัญญาอาจจะซ่ออย
00:45:21ู่ในสมุตธาเบียนก็ได้
00:45:26ที่ค่ะ หรือข้อ assuming
00:45:26ถ้าตอนนี้สัญญาทุเก็บอยู่ใ
00:45:27นสมุตธาเบียนจริง
00:45:29ก็แสดงว่าต้องอยู่ที่หอ ตำ
00:45:31รา
00:45:32รีบไปเอามาครับ
00:45:34สมุตธาเบียนทำไมไม่อยู่ที่นี่
00:45:35น่ะ
00:45:37ตูดส่งไปคางธาเบียนที่ชงโ
00:45:39จกแล้วครับ
00:45:46รีบไปเขาชงโจก
00:45:55ท่านไม่ได้ยอมรับผิด แต่เขี
00:45:58ยนไปจดหมาย
00:45:59ท่านช่วยเอาไปรวงเรียมข้างท
00:46:01าง แบบม่อยนาชูจูได้ไหม
00:46:04อย่าทำอย่างนั้น สู้เขียนมันจ
00:46:07ดหมายสำนึกผิดดีกว่า
00:46:09ค่าไม่นี้ไปไหนอีกแล้วล่ะ
00:46:13ใช่ ข้าไม่เคยคิดนี้ไปไหนอีก
00:46:16ครั้งเดี๋ยวก็เกินพอแล้ว
00:46:29ไปได้ ไป เพราะ
00:46:35ขณะที่เจ้าอ่านจดหมายฉบับน
00:46:37ี้ คิดว่าของกำลังรวมรวม
00:46:39ไพลพล
00:46:41เพื่อจะบุเข้ากรมายานะ อย่าทำอะไรห
00:46:44ุนหันพลันล่ะ
00:46:46เพราะนั้นจะไม่ใช่เรื่องดี
00:46:49แต่ไม่ได้ปลายว่าเราจะนั่งรอค
00:46:51วามตาย
00:46:52การสู้เพื่อความจริง และให้ได้
00:46:55ใช้ชนะ
00:46:56ค่าต้องออกไปจัดการด้วยตัว
00:46:57เอง
00:46:59และตอนนี้ ค่ายังเปรียมด้วยค
00:47:02วามหวังอยู่
00:47:04ชีดำ ลูกคนเก่งของพ่อ
00:47:09ถึงวันนี้พ่อภูมิใจในตั
00:47:11วเจ้านัก
00:47:13ถ้ารู้สึกภูมิใจ แต่ก็รู้ส
00:47:17ึกผิดด้วย
00:47:18เธอต้องเขียจดหมายบอกให้เจ้ารั
00:47:20บรู้ไว้
00:47:22ถ้าหากว่าสุดท้ายแล้วพ่อ
00:47:24ไม่ได้กลับไปจริง ๆ
00:47:26ก็แสดงว่าไปหาแม่เจ้าที่
00:47:28ตายไปขอหน้าแล้ว
00:47:31อย่าอิชาที่นาได้พบพ่อ อยู่
00:47:33กับพ่อเลยนะลูก
00:47:36จงเข้มแข็งอยู่ต่อไป ใช้ชีว
00:47:39ิตของเจ้าให้ดีงาม
00:47:43หวังว่าเส้นทางอนาคตของเจ้
00:47:44าในวันน่า
00:47:47ของไม่เลวร้ายไปกว่าพ่ออีก
00:47:51จงจะมาไว้
00:47:53ขอให้มีความสุด ลูกรักของ
00:47:56พ่อ
00:48:27ต่อไปหวังว่ายังไง แล้วก็จะ
00:48:28สำนึกไหม
00:48:31พวกมัน
00:48:32เป็นความัน
00:48:41พวกมัน
00:49:00นักโทษ ปากมูลซู เชิญออกมา
00:49:07แต่เท้า
00:49:12แล้วพบกันใหม่นะ ในโลกใหม่
00:49:14ของเรา
00:49:45อืม จนถึงวันนี้ ท่านจะไม่ยอ
00:49:49มเขียนจดหมายสำนึกผิดอีก
00:49:50เหรอ
00:49:51ทำไมถึงใส่ชุดกรับ
00:49:54ถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะมาบนน้อนบ
00:49:56นนี้อีกเหรอ
00:49:57นี่ไม่ใช่เวลาทําสิก ทำไมต้อง
00:49:59ทรงฉลอประโรงชุดกรับด้
00:50:00วยลา
00:50:02นี่ไม่ใช่เวลาทําสิก แล้วเป็
00:50:03นเวลาอะไร
00:50:08คนที่คิดสัญคล้อนบันลังก
00:50:10็เธอกัดทำลายบ้านเมือง
00:50:11และคนคนนี้ก็คือ...สตรูของ tratar
00:50:16ปhof
00:50:18ตอนนี้จะไม่สายหรอกนะ แต่เท้าปาก
00:50:21ยอมรับความผิดซะ อย่า manufacturer resort
00:50:23อย่าตรูกับค่าอีก อยู่ในธ
00:50:26นาเพื่อนจะดีกว่า
00:50:29ทำอย่างงั้นไม่ได้ โรฟพระเจกา
00:50:33เรื่องของเรื่องก็คือ หวังจะโค
00:50:36้นล้มค่าให้ได้อย่างงั้นใช่
00:50:38ไหม
00:50:43ใช่แล้ว สมกับเป็นปักมุลส
00:50:46ู่ แต่ทำไงเดีย
00:50:49ตอนนี้ ข้ากลับนึกเปลี่ยนใจ
00:50:52ไม่อยากให้ท่านไปง่ายง่ายสันแล
00:50:54้ว
00:50:56อ๋อ หรือไม ให้ไปอยู่ห้องไว้อะไร
00:51:00ดีมั้ย
00:51:01ค่อยดูเพื่อนจะละคน ทยอยไปจากโล
00:51:04กนี้ซะ
00:51:06พวกคนอื่นข้าพร้อบจะเอาชีว
00:51:08ิตได้หมดเลย
00:51:09และท่าน เขาเว้นไว้สักคน อ่ะ
00:51:14ฝาบาท
00:51:16ก็แน่นอนละ พวกข้าอยากให้ท่
00:51:18านอยู่ไปดันนานไง
00:51:19เหมือนข้า ไม่ใช่สิ อยู่ให้นานก
00:51:22ว่าข้าอีก
00:51:23ให้ลองท่านชีวิตหนาวเด็บใน
00:51:25ใจดูซะบ้างสิ จะได้รู้สึก
00:51:29ฝาบาท
00:51:33ฝาบาท
00:51:38ทุกคนไปข้างนอกก่อน
00:51:48ทุกคนไปข้างนั้น
00:52:07บาท
00:52:13宝贝 ซครับ
00:52:42โอ้ โอ้
00:53:14เอาล่ะ เอาล่ะ นี่ก็หมายเต็มท
00:53:16ีแล้ว
00:53:19รีบสรรภาพเอาเร็วเร็วเข้า
00:53:21ใครที่เขียนสือยอมรับผิด
00:53:23ข้าก็จะไว้ชีวิตคนคนนั้น
00:53:27คนที่ควรจะยอมรับผิด ไม่ใช่
00:53:30พวกเรา แต่เป็นฟ้าบาตตั้งหอบ
00:53:35ตอนนี้ยังไม่สายเกินแก้นะ
00:53:39ตอนน่าราศดอนทั้งหลาย ยอมรั
00:53:42บความผิดของตัวเองซะ
00:53:49เดี๋ยวครบยุทธการ
00:53:50เฮ้ยเยอะค่ะ
00:53:51ตอนน่าแล้ว
00:53:53ทรมานต่อไป
00:53:54รับ
00:53:55มือด้าน
00:54:01น่า
00:54:02น่า
00:54:03น่า
00:54:16ล้วน 알เธอ เป็นเธอ
00:54:37ไม่มีด้าว
00:54:37่าวๆ หัว ชน leader
00:54:42ในเทาสิ้น ในเทาสิ้น
00:54:46ในเทาสิ้น ฝาบาท ได้ปรุษ ส
00:54:54ุประหารหม่อมชั้นสนีกว่า พ
00:54:56ยาก็ฝาบาท
00:54:59อยากของยุทธการ มัวล่างเลอะไรอี
00:55:02ก คนไหนที่ไม่ยอมพูด ให้รีบจ
00:55:07ัดการลงทันสะ
00:55:08ฝาบาท
00:55:11เป็นยินหรือเปล่า ลงโทษต
00:55:12่อไป
00:55:13แบบ
00:55:38ไป ไป ลุย
00:55:49ทุกคนหยุดดี
00:55:55จะพวกหวดร้ายทั้งหลาย ข้าบอก
00:55:58ให้หยุด
00:55:59ด้านแล้วหวบบากซะ
00:56:01ผมชั้นไม่ได้พูดกับพระราชา
00:56:05แต่ขอถามต้อยท่าทั้งหลายว่
00:56:07า ทำแบบนี้มันถูกเหรอ
00:56:10ขอถามท่านหลายหน่อยเธอ
00:56:14ว่ายังมีสติดีหรือเปล่า
00:56:17ยังไม่รีบพวกป้าอีก
00:56:19รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่พระรา
00:56:22ชาทำอยู่ในตอนนี้น่ะ
00:56:25รวดเป็นเรื่องผิดทั้งสิ้น
00:56:27ไม่มีหัวคิดกันทั้งนั้น
00:56:28ยังจะพูดดีก็
00:56:30มันเป็นวิธีพระเด็จการ
00:56:32ทุกคน
00:56:34มีหัวไว้รับปัง มีปากเอา
00:56:36ไว้พูด
00:56:37แต่ว่า
00:56:39ถ้าใครไม่ภาพวิจารย์ข้าล
00:56:41ะก่อน
00:56:43พวกจับปธรมาณ
00:56:44ดูวิธีการหลายแบบนี้
00:56:47ไม่ใช่สิ่งที่พระราชาคู่ทำ
00:56:49แล้ว
00:56:55ไม่ทรงอายบ้างเหลอ
00:56:57ถ้าไม่มีอาวุธก็จะไปกล้า
00:56:58สู้น advertised
00:57:00ไม่หละอายบ้างเหลอพระเฮค보
00:57:04ใครมีปากจะพูดทั้งนั้น
00:57:07พูดกันไปทั่วด้วย
00:57:09ยีกน้อยลูกสาวค่า
00:57:12และจะลูกลูกของพวกท่านอีก
00:57:15วันนี้
00:57:16เอ็กการ์ที่เกิดอยู่
00:57:18สิ่งที่นigeruที่สุด
00:57:21ไม่ใช่อาวุธที่อยู่ในมือของ
00:57:23คนพวกนี้
00:57:25แต่เป็นการปิดหูปิดตาชาบ
00:57:27าท
00:57:27ไม่ให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง
00:57:30อยากรู้นักกว่าอีกหน่อยพวกท
00:57:32ันใจให้คำตอบยังไง
00:57:34เราจะต้องยับยังพระราชาวงน
00:57:36ี้
00:57:40เพราะเป็นเรื่องที่ผิดอย่างมาห
00:57:41ัน
00:57:42เราต้องช่วยกันหยุดยัง
00:57:44ไม่ให้เกิดเรื่องแล้วร้ายอีก
00:57:47เจ้า!
00:57:51เจ้า!
00:57:53เจ้า!
00:58:06วันมา!
00:58:31เจ้า!
00:59:01เจ้า!
00:59:20เจ้า!
00:59:20ไม่ประชุดติการเข็นข้าเดีย
00:59:21วนี่!
00:59:27เจ้าไปต่อมายุ่ง!
00:59:28ถอยไป!
00:59:29ถ้าเสร็จพ่อไม่ทรงหยุดจ
00:59:31ริงๆ!
00:59:33เมงยี!
00:59:36สัญญาติเป็นต้นถบัก
00:59:39จะถูกคัดลอก
00:59:40แล้วส่งไปตามมาราศดอลทั้งห
00:59:42ลอย!
00:59:46กลลอตรงหรือย...
00:59:49นี่...
00:59:54มันมีโลก
00:59:55กลัวส่งไปต้องุ่งท่อน
01:00:03สังสอนุดที่ไทย
01:00:05ที่ไทย!
01:00:11ที่ไทยนี่รถอยากกัน
01:00:43สวัสดีที่สุด
01:00:47สวัสดีที่สุด
01:01:17สวัสดีที่สุด
Comments