- 15 hours ago
Category
📺
TVTranscript
00:00มันสิทุนสังที
00:30ขอให้ฝาบาททrงเมษตากด้วย
00:33ท่านเป Someakla
00:35เห็นได้จะอยู่ออกตัวแทนไหมอี
00:36กทั้งนัก
00:38ปกติแล้วท่านขิมวดกฎหมาย ห
00:40รือว่า if hands up
00:40เพราะว่าculiarี่ทั้งด้วย
00:42ทุนฝาบาท
00:45ค่าย่อมไม่ بعีบ растด้ ens cabo
00:47เพราะว่า
00:49กศยอมมีแบ่งหนักнитьเบ้า มี
00:52fürs Laura
00:52โทษ гармวดโธ enfants
00:53สิ่งที่ไหมทั้งทำไป พิศ
00:55ต่อกฎหมาย
00:57แต่ก็ไม่ถึงกับเกินจะอาภั
00:59ยได้
01:00คนพวกนี้แม้จะดื่อรันบัง
01:03แต่นับว่าเป็นคนมีน้ำใจ
01:05ถ้าหากนำมารับใช้ราจจัดส
01:07ำนัก ก็จะเป็นพระโยชน์อย่าง
01:09ยิ่งพระเยค
01:11อะไรนะ ถ้าไม่เพียงแต่ไม่ให้ข้า
01:14เอาโทธเขา ยังจะให้เขามารับร
01:17าชการอีกเหรอ
01:19ถ้าหาก เขาสามารถสร้างผลงาน
01:22ทำคุ้นทายโทธ
01:24ไม่เพียงราจจัดสำนัก จะได้
01:25บุฯ鍬ตรเพิ่มแล้ว
01:27ยังแสดงถึงน้ำใจที่กว่
01:29าขวางของฝวร辦法
01:31กระม่อมจึงขอให้ฝวราสที่
01:33ประเมตา
01:35ท่านป่า! ที่ทานคิดอย่างนี้
01:38หรือท่านไม่กลัวจักโจนเข
01:39้าบ้าน
01:40มองควดผิดแล้ว
01:43กระม่อมหาคนเก่งให้บ่านเมือง
01:45มิ Gesetzentwurf goofy
01:47ได่! ค่าจะให้โอกาสเขาทําคุ้
01:51นท้ายโทศ
01:52ค่าอยากรู้นักว่าจะสร้างผล
01:54งานใหญ่ให้ได้มั้ย
01:55และคำพี่ค่า อยากจะอภัยโทษให
01:57้กับเขาครั้งนี้ ไปได้หรือเปล
01:59่า
02:00รับเน็กกล้าว ขอพระไทยศ
02:02าบาท
02:19พี่ปลายมาถึงที่นี่มีจุดประ
02:21สองอะไร
02:23ตัวค่า ไม่บาไม่ได้หรือ
02:25ไม่งั้น คงไม่มีวันสบายใจ
02:28เขาบอกเรากินว่าค่าจะรับคิ
02:29ดชอบเองทั้งหมด
02:31จ่ arrogเจ้า แม้การต่อรองค่าจะ
02:34แพ้เ�um
02:35แต่ก็ไม่ได้แปลว่าค่าจะรั
02:37บการปุกป 1980 จากเจ้า
02:39ก็เข้าใจ
02:44แต่ว่า...แค่ก็ยังไม่เข้าใ
02:46จ
02:46ทำไมเจ้าถึงยอมทิ้งชีวิต
02:48เสวรี
02:49ท่องทั่วยุดภพนี้
02:51กลับอยู่กับทางการที่ชาวยุ
02:53ดทั้งหลายไม่ปราธนะ
02:56ค่าก็เคยถามตัวเอง
02:58มาหลายครั้งหลายครั้งแล้ว
03:00แล้วคำตอบแล้ว
03:04ถ้าไม่เป็นเพราะใต้เท้าเปล
03:08่า
03:09ค่าคงไม่รู้ปร้อยการหลบ
03:15แต่เท้าเปล่า เป็นขุนนางดีส
03:17ุดริษ
03:18อยากที่คนรับลือกันจริงหรื
03:19อ
03:21ถูกต้องแหละ
03:22ขุนนางอย่างท่านเปล่า มีไม่มา
03:24กนัก
03:26ถ้าว่าเขาไม่ช่วยท่าน
03:28เร็งว่า คนที่ถูกให้ร้ายมากม
03:30าย
03:30คงไม่มีวันได้รับความบริ
03:32สุดแน่
03:37เจ้าไม่เพียง มีนำใจชาวยุ
03:39ด
03:40ยังมีจิตใจห่วงใจประชา
03:42Kanye ค่ะไม่ข้าหละอายใจนะ
03:46ถ้าพี่ปัญเต็มใจ ก็ทำงานให้
03:48กับทางการได้นี่
03:50ไม่มีทาง ชาตย์นี้ค่าจะไม่ม
03:53ีวันรับราชการ
03:55อีกอย่าง อย่าลืมสิว่า ค่าม
03:58ีความผิดนะ
03:58รับไหร่ แต่ท้าวเปล่าจะต้
04:02องมีวิธีให้ท่านพวนผิดได้
04:03แทนอน
04:07เจ้า เชื่อมั่นขนาดนี้เชื่อ
04:14ยอมตายเพื่อคนรู้ใจ แม้สิ่ง
04:16นี้ข้าก็เซียบเจ้าไม่ได้
04:20ช่างน่าตลก เพียมเพื่อชื่อเส
04:22ียงจอปรอม กลับคิดชิงด
04:24ีกับเจ้า
04:25ถึงว่าผู้คนต่างเรียกว่าจ
04:27อมยุดตาย หนูนั้นสู้แมวไม่ได
04:31้เลย
04:33ท่านท่อมตัวเกินไป
04:35เฮ้ย หวางใจเธอ ข้าไม่ถือสา
04:39แล้ว
04:42แต่ท่านจัน ด้านนอกมีคนมาขอพ
04:44บครับ
04:53แต่เท้า ห้องเต่วรับปาก ให้ไป
04:57ลอีทังทําคุณไทยโทษแล้
04:59วครับ
05:00ถูกตั้ง
05:03แล้วแต่เท้า คิดจะให้เขาทำอะไรไม่
05:06ทราบ
05:07เรื่องนี้จะต้องทําให้ฝาบาดม
05:10องว่าเป็นผลงานใหญ่ไปด้วย
05:13ข้าเชิญท่านกงสุนมาพบ ก็เพ
05:16ราะเรื่องนี้โดยเฉพาะ
05:21แต่ว่าไปอีทัง ไม่มีตําแหน
05:25่งอะไร ตอนนี้ก็ไม่มีคณีใหญ่ร
05:28ออยู่สะด้วย
05:30อ๋อ จริงสิ
05:35อะไรเหรอท่านกงสุน
05:36ตอนนี้เรามีคณีใหญ่พิเศษอยู่
05:40คณีพระสนมลี
05:42เอ็ย
05:45แต่ว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะที่ใช้คน
05:48นอกมาค่องเกียว
05:50จริงอยู่
05:51คาดีนี้ไม่เหมาะที่จะให้ ไปอย่า
05:54ทางเข้ามายุ่งเกียว
05:56แต่ว่าคาดีนี้มีพยาณคน hallucgl
05:59ungsungกำ LangFrom
06:00เดินทางมานะ ขอraits 놀� Wil.
06:04เฉิญหลินนะ?
06:05ใช่ครับ
06:07หากจักลงใจห셨어요착 goodbye
06:28Ici le
06:28มีส่วนช่วยให้ห้องเต้ พบพระ
06:30มาณดา
06:31น่าจะต้องเป็นผลงานที่ยิ่ง
06:34ใหญ่นะครับ
06:35อืม ท่านกวงศูนย์กาวได้ถ
06:38ูกต้องจริง ๆ
06:40มาหัน ครับ
06:42ไปเชิญไปอีกทังมาพบค่าที
06:44ครับ
07:01พี่ไปอีกทัง รู้สึกว่าใครมา
07:08งอง งอง
07:14น่าย น้องค่ะ
07:16พวกท่าน พวกท่านมาที่นี่ทำไม
07:22น้องค่ะ เจ้ามาทำอะไรของเจ้า
07:24เจ้าทิ้งจนหมายเอาไว้ แล้วก็
07:26แอบนี้มาคุณเดียวเนี่ยล่ะ
07:27ใช่ เจ้ามาก็น่าจะหารวальном weavingกั
07:29นก่อนนะ
07:30ร้องห้า เจ้าทำให้พวกเราเป็นหว
07:33งไม่น้อย inscre Eren
07:35พี่ยาย ในเจสหายค่ะ деньгиนายบอกเป็
07:37นอย่างบ่าชัดเจ็นแล้ว
07:39เราก็รู้ว่า พ่อรหาร์ מעบเจ้า
07:41ไม่ได้เหรอ
07:43เมื่อเป็นเช่นนี่ พวกพี่ พี่ จะมาทำไม
07:46กันอีกเหรอ
07:47ง่ายนิดเดียว!
07:49ไม่จ forecastsจะคิดมาเมอบตัว เราก็มาเป
07:51็นพลื้นเจา
07:52- พี่ยาย!
08:22พวกท่านทุกคนต่างก็มาแล้ว
08:24แต่พวกเต้าเปล่ากันก่อนเถอะ
08:26หือ?
08:32เต้าเต้า ห้านหนูก่อเสี่ยงคว
08:43บมาแล้วขอรับ
08:59เต้าเต้าเปล่า
09:00ขอรับเต้าเปล่า
09:01ทุกท่านลุกขึ้น
09:04ขอบคุณเต้าเปล่า
09:09ขาลูฟังน้ำห้านูกอดเสี่ย
09:11งคง
09:11มาเพื่อขอมอบตัวกับเต้าเปล่
09:14า
09:14หอ?
09:16ไหวทั้งบุกรุกเขาวัง
09:19แต่หว่าพวกท่านมีความผิดอะไร
09:23เต้าเต้า
09:25พวกเราห้าพี่น้องเป็นหนึ่งเดี
09:27ยวกัน
09:27เป็นไตร่วมกัน
09:29ถ้าน้องห้า becomesผิด
09:31พวกเราก็ผิดไปด้วย
09:33อือ?
09:36คนในยุตว์จัก्ว์
09:38หลวนเป็นเช่นนี้อย่างนั้นไfrift
09:41เต้า
09:42คนในยุตเต้าพบ
09:43ยุตถือมาโดธ 라는
09:45กับคนอื่นอาจจะไม่ถึงคลาด
09:47นั้น
09:49แต่ว่าเหล่าห้าหนูนี้นำว่
09:51าเป็นผู้มีกุณธรรมที่แท้
09:52จริง
09:56คำว่าบันดิตใช้ความรู้ก่
09:58อการ
09:59นักบูใช้กำลังก่อกวน
10:01บัตรนี้ดูถ้าจะไม่จริงเสม
10:04อไป
10:06ไปทั้งแม้จะวู้หวามทำผิดกฎหม
10:10าย
10:10แต่ก็กลาย้อมมามอบตัว
10:14พวกเจ้าพี่น้องแม้ไม่ทำความผ
10:18ิด
10:18แต่ด้วยมโนธรรมพี่น้องยอม
10:21รับโทษด้วย
10:24ค่าจึงเห็นว่าพวกท่านคือ
10:27ห้าคุณธรรม
10:29ขอบคุณได้เธ้าให้ชม
10:33แต่เธ้าครับ
10:34รู้ว่าฝากบาทส่งชุดโทษให
10:36้ไปอี่ถังแล้ว
10:37เปราะ ถึงแม้ว่าค่าจะชื่น
10:41ชมพวกเขาทั้งห้าแล้ว
10:44แต่ไปอี่ถังทำผิด นี่จังหากท
10:46ี่เป็นความจริง
10:48จึงต้องแบงแยกอย่างชัดเจน
10:50เอามาปะปลกันไม่ได้
10:52แต่เธ้าเป้าเกลาวถูกต้องละ
10:55พวกเราพี่น้องร้องการตัดสิน
11:01ไปอี่ถังแม้มีความผิดจริ
11:03ง
11:04แต่ว่าฝาบาทก็ทรงพระเมตร
11:06าให้เจ้า
11:09ทำคุณไทยโทษ
11:10หากสร้างผลงานได้แล้วก็ยกเว้
11:13นการลงโทษ
11:16จะทำคุณไทยโทษยังไงขอได้
11:18เธ้าเป้าชีนแล้วด้วย
11:21ท่านกองสุน
11:23ขอรับ ได้ท้ากำลังเสือพระด
11:26ีใหญ่อยู่คดีหนึ่ง
11:28พระยาญเพียงหนึ่งเดียวก็กำ
11:30ลังเดินทางมาที่เมืองหลวงนี้
11:32แล้ว
11:32แต่เคร้งว่าจะถูกคนค่าปิด
11:34ปากซะก่อน
11:35ดังนั้นขอให้ห้าพี่น้องช่
11:37วยไปคุ้มครอง
11:38เพื่อจะเป็นผลงานใหญ่หลวง
11:41ผู้เราทั้งห้าหนูขอน้อมรับค
11:43ำสั่งท่านเป๋า
11:45ดี ข้าได้สงคลให้ไปรับแล้ว
11:49ท่านกองสุน จะอธิบายวิธีประ
11:52สานงานใหญ่
11:53เวลาคับขันให้เดินทางทันท
11:55ี่
12:02ทุกท่าน ขอให้เดินทางโดยสว
12:04ัสดีพ้า
12:06ถ้าจอมยุดจัด ช่วยเหลือคร
12:08ั้งนี้
12:08พวกเราจะไม่ลือพระคุณ
12:10เป็นใจเกินไปแล้ว
12:12เชิญท่านเธอ
12:12ท่านหลวง
12:16ท่าน inspเอง
12:21ท่านต่อ Works
12:22โทษ
12:23โทษ
12:23โทษ
12:25โทษ
12:30โทษ
12:46ขอโน้ยจันเจ้า ขอขอบคุณ
12:47เต้าแทนทั้งห้าหนูด้วย
12:50องคารักจันลุกขึ้นเธอ
12:52ขอบคุณเต้าเบา
12:53ความหวังดีของท่าน ขอโน้ย
12:58ทราบดี
13:00ท่านเป๋าคิดจะให้โอกาสไปอีก
13:02ทัง ได้ทำคุณเพื่อถ่ายโทษ
13:04ไม่ ความสำคัญเฉินลิ้นก็ม
13:07ีความสำคัญ
13:08ให้พวกเขาห้าคนไปรับ ข้าก็สบ
13:10ายใจขึ้นเยอะ
13:12มีคนว่าท่านเป๋านับถือกดร้
13:14อยน้ำใจ
13:15นับว่าผู้น้ำปลับปล่ำท
13:16่าน
13:17ไม่เป็นไร
13:20ผู้ถือกดหมายนั่น จะต้องยอมรั
13:22บการวิจารย์
13:25น้ำใจ กับกฎหมายนั่นต้องไปค
13:28ู่กัน
13:29จึงเป็นลักการแท้ จริงของ
13:31กฎหมายได่
13:36แต่ว่า การมีน้ำใจ กับเห็น
13:40แกะพวกพ่อน
13:41สองสิ่งนี้รู้จะต่างกันเพีย
13:44งเหล็กน้อย
13:45ต้องรู้ที่เจตนา
13:47ขอเพียงใจบ่วยสุด แย่ต้อง
13:50ใส่ใจคำพูดของคน
13:52ที่ติดเท้าเป้าสั่งสอน จันเจ
13:54้าจะขอเจอจำเอาไว้
13:58วันนี้ได้พบกับพวกฮาหนู ทำให้
14:00เห็นทึงน้ำใจของจ่อมหยุ
14:02ด ในยุทธาจากได้
14:05ข้าดึงงคลักจันมารับรา
14:07ชการ คงทำให้ทั้งต้องมารู้สึก
14:11อื่นอัด และระบากใจไม่น้อย
14:14ติดตามใต้เท้าเพราะว่าจั
14:15นเจ้าเติมใจ หาได้อื่นอัดไ
14:17หม
14:19จันเจ้ามีน้ำใจงดงาม ขาดน
14:22ับถือย่างนัก
14:24บัตรนี้เรื่องไปให้ทั้งจัดการ
14:26เรียนร้อยแล้ว
14:27ก็ควรทุ่มเทศจิตใจมาที่ค
14:30ดีพระสนมได้แล้ว
14:32ไม่ใช่ว่าอาการของพระสนมตอนน
14:34ี้ไปยังไงบ้าง
14:36ท่านโคงสุนร์ได้ทำการรักษ
14:38า อีกไม่นานคงจะสามารถรายงาน
14:41ความคืบหน้าให้สาบกันได้
14:43เจ้าก็ไปพร้อมกับเขา เพื่อจะได
14:46้แนะนำตัว ยางเป็นถ่างการ
14:49ขอรับ
14:52องค์รักวางห่วงขั้นสี่จัน
14:54เจ้า ขอส่งพระเจรินพันพัน
14:56ปี
14:57องค์รักจันรุกกึ่นเธอ
14:59ขอพระทายพระเจ้าค่ะ
15:01ตัวค่า แฟงกายอยู่กับเช่าบ
15:04้านมานาแล้ว
15:05ชื่อขององค์รักจัน ถึงแม้
15:07ไม่ค่อยได้ยินนัก
15:09แต่ชายาจอมยุดใต้จันเจา ห
15:11รับรู้ชักกันเป็นทั่ว
15:13ท่านช่วยเหลือผู้ตกทุกได้ย
15:15าก
15:16ทั้งด้วยน้ำใจและมโนธรรม
15:17นั้น เป็นที่ทราบกันทั่วไป
15:21จันเจามิดล่ารำ ขอประทัยท
15:23ี่ชื่นชม
15:25เสียดายที่ตาของค่าบอด จึง
15:28ไม่อาจได้เห็นท่วงท่า อัน
15:29องค์อาจของเจ้าได้
15:32จันเจ้ามิดกล้า
15:36พระสนม หลังได้รับการรักษ
15:38าจากช่านโกงสุน ไม่สาบหวาก
15:40ารเป็นยังไงบ้าง
15:43ค่าเองก็ไม่รู้ แต่ว่าตอนนี้
15:45ตาของค่าเริ่มรู้สึกชาเล็
15:47กน้อย
15:52อ๋อ ยินดีด้วยขอรับ นั่นแ
15:55ปลว่าชีพระจอและโลหิตเริ
15:56่มไลเวียน
15:57หากว่าค่าน้อยค่าเดาไม่ผิด
16:00โอกาสที่ดวงตาจะหายดี
16:03อย่างน้อยก็มีถึงแปดส่วน
16:05แล้ว อ๋อ
16:09หากเป็นเช่นนั้นจริงละก็ด แ
16:11ปลว่าการรักษาของท่านก็ไม่
16:13ต่างจากหมอเทวดานะสิ
16:15อ๋อ อ๋อ ขอน้อยมิกล่า
16:19ขอส่งรักษาพระองค์อย่างวาง
16:20พระไทยเธอ
16:22กรมอมได้ส่งคนไปรับตัวเฉิ
16:24นกลงๆมา ไม่นานก็คงจะมาถึงเม
16:27ืองหลวง
16:29ท่านเปล่า หาเฉินพบแล้วเหรอ
16:31ขอรับ
16:33ดีมาก ขอเพียงแค่เฉินลินมา
16:36เล่าเรื่องเราในอดีตก็จะเปิดเผ
16:39ยได้แล้ว
16:45อ๋อ หรือว่าตอนนี้เป็นโอกา
16:49สเหมาะแล้ว
16:50ไม่ได้ แต่กรมอมคิดว่า ไม่อ
16:53าจจะชัดช้าต่อไป
16:55ถ้าต้องเล่งสร้างปฏิกิรย
16:57าของท่านอองแปดอีกคนหนึ่งด
16:59้วย
17:01ถูกต้อง ผ่านมายี่สิบปี จะรู้
17:04ได้ยังไงละ ว่าอองแปดไม่ได
17:06้เปลี่ยนไป
17:15ถูนพระสนม กรมอมมั่นใจว่
17:18า ใจที่ท่านอองทำเพื่อบ่านเมือง
17:22ยอมไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอน
17:24แต่เรื่องราวกระทันหัน คงต้อง
17:26ให้ท่านมีเวลาเตรียมใจบ้าง
17:29ท่านขิดรอบคอบแล้ว นั้นก็
17:31ไปเถอะ
17:33ข้าจะขอ ยืมขอบางอย่างจากพระ
17:35สนมไป
17:37อ๋อ ท่านเป๋า จะยืมอราจข้า
17:41เหรอ
17:42โอ้ สุดทองของห้องเต องกร
18:09อ๋อ ท่านออง จำโอสุดทองนี้ได
18:12้หรือ
18:14ไม่ใช่แค่ จำโอสุดทองนี้ได้
18:15หรือ
18:17ในตอนที่ ข้าได้เห็นโอสุดท
18:20องนี้ในครั้งแรก
18:22มันผ่านมา ถึงสามสิบปีแล้ว
18:28สาบได้ยังไหร่ว่า โอสุด
18:30ทองเป็นอันเดียวกับที่ฉันเค
18:32ยเห็น
18:37คำว่ามอบให้สนมหลีนี้ เป็น
18:41คำที่ของเต องกรสั่งให้สลัก
18:43เอาไว้
18:45ตัวข้านะ จำได้อย่างแม่นยำ
18:56แต่เธอเปล่าดูเนี่ย
19:00ภายในโอสุดทองนี้ ยังมีมก
19:02ราตรีอยู่
19:05ในโลกนี้มีอยู่แค่สองลูกเท
19:07่านั้น ไม่มีของปลอมแน่
19:11ท่านอ้องทราบไม่ว่า โอสุด
19:14ทองเนี่ย
19:15ทำเพื่ออะไร และมอบให้กับใคร
19:22เสด็จพี่กับคาด รักใครผู้พ
19:25ันอย่างถึงที่สุด
19:28หลังจากที่หองเฮ้าเสด็จสวร
19:30รคต ท่านไร้รัจถายา
20:00น้องพี่
20:03เจ้าไม่ต้องหวงแทงพี่เหรอ
20:06ข้าจะให้เจ้าดูว่า
20:09ข้าเตรียมอะไรให้กับพระสนม
20:12เจ้าดูเนี่ย
20:14โอสดทองนี้
20:15คือของที่ข้าจะหมอให้กับนาง
20:17โอ้
20:18ดูให้ละเอียดสิ
20:26ช่างสร้างขึ้นมาได้อย่างประน
20:28ีดนะ
20:31ในพวกนางนะ
20:33ฮาว่าใครครอดพระโอรธ
20:35ข้าจะแต่งตั้งให้เป็นห้องเขา
20:37โอสดทองทั้งสองนี้
20:38ข้าให้ไว้เพื่อเป็นหลาก� там
20:45ในตอนนั้น
20:46ข้าได้มองรู้ยังละเอียด
20:50โอสดทองนี้
20:53จะต้องเป็นของเก่าในวันนั้นแ
20:55น่
20:57แต่เตาเปล่า ท่านได้มาจากที่ไหน
21:00กันเนี่ย
21:02เรียนท่านออง ตอนนี้ขาไปตูดร
21:06าจการที่เฉินโจ ระว่างทางกลั
21:08บและผ่านที่เซาโจเฉียว
21:12มีหญิงตาบอด คือโอสดทอง
21:15เนี่ย เข้ามารองทุก
21:20นางรองทุกเรื่องอะไรเหรอ
21:23นางไม่ยอมบอก
21:24ในเมื่อมารองทุก แล้วทำไมท่านถ
21:29้าไม่กล้าบอกละ
21:32นางบอกจะเพียงว่า ถ้าไม่บอกต
21:35่อหน้าท่านอองแปด นางจะไม่ยอ
21:37มพูดเนี่ย
21:41บอกตัวหน้าค่าอย่างนั้นเลย รู้
21:44ว่าคดีของนางจะเกียวข้องกั
21:47บค่าละ
21:49เรื่องนี้ค่าน้อยไม่สาบ แต่เดิม
21:52ค่าคิดว่านางคงเสียสติไปแล
21:54้วไม่ควรใส่ใจ
21:57แต่ว่าเมื่อเห็นโอสดทองมีค
22:00ำว่าประทานให้พระสนมหลี
22:03เกรงว่าจะเกี่ยวข้องกับวัง
22:05หลวง จึงได้นำตัวนางมา
22:09ถ้าอย่างนั้นตอนนี้นางอยู่ที่ไ
22:12หนกันล่ะ
22:15คงจะทราพแล้วว่าตอนนี้ค่าก
22:18ลับมา ได้มีหญาทฮณ์ผู้ใหญ่
22:20กลับมาด้วย
22:23เรื่องนี้น่ะ เช้าเมืองลือกัน
22:25ให้ถัว ข้าเอง ก็เคยได้ยินมา
22:29บ้างเหมือนกshaw
22:31คันดีนี้เกรงจะเกี่ยวข้องกั
22:33บวังหลวง จึงได้บอกกล่าว
22:36เฉeaisserนั้น เคลอปิดบังเอาไหว
22:38ที่บอกว่ายาชนั้น ก็คือสตร
22:40ีที่รองทุก
22:42อ๋อ ท่านนำนางกับเมืองหลวง
22:46เหรอ
22:47ขอรับ หากท่านอองไม่ยอมพบน
22:50าง ค่าจะส่งกับปฤิเชาโจเฉี
22:53ยวท่านดี
22:55เพียงแต่โอสุดทองนางได้มายั
22:58งไงนั้น เราก็คงจะไม่มีวันท
23:01ราบได้
23:08ข้าทำให้ท่านอองต้องเป็นกัง
23:10วล ข้าสมควรตายิ่งนัด
23:13ท่านอองอย่าได้กังวล ข้าจะให
23:15้คนส่งตัวนางผู้นั้นกลับไป
23:18เนียวกร
23:19โอสดทองนี้เป็นของพระสนมหล
23:27ีตำหนักอี่เชิน
23:30หลังจากรับราชองการกลับส
23:32ู่สวันแล้ว
23:34กลับค้นหาโอสดทองเม็ดนี้
23:36ไม่เจอ
23:39ปัดนี้ มีสตรีทาบอดถือม
23:43ันเอาไว้
23:47ไม่ว่ายังไง ค่าต้องทำความเข
23:50้าใจกับสาเหตุนี้ให้ได้
23:55เอาล่ะ
23:57ค่าจะยอมให้นางพบสักครับ
24:00ขอรับ พวกนี้ค่าจะพานางมาพบท
24:04่านอองแปดเอง
24:06จากร
24:09เพื่อความปลอดภัยให้ท่านเป้
24:11าบอกว่าจะพายามาพบกับค่า
24:26พรุ่งนี้ค่าจะพาพระสนมไปต
24:28ำหนับนานจริง
24:30ถ้าท่านอองแปดยอมพบค่า
24:32บนทินของค่าก็คงเจอได้ลบล
24:35างอย่างแน่นอน
24:36สวันทั้งนี้ตานัก
24:38ถ้าพระสนมอย่าได้ทรงตื่นเต
24:41้มเตือนไป
24:42ไม่อย่างนั้นจะกระเทือนการรักษ
24:44าดวกตาได้
24:46ได้ ค่าจะใจเย็น
24:49ในที่สุด ค่าก็รอจนถึงวั
24:52นนี้ได้แล้ว
24:55ข่าขอเกล่าไหว สักนิดรึ
24:58เชือนถึ
24:59เมื่อคลุกตอนเข้าไปรายงานนั้น
25:02แม้ท่านอองยอมพบพระสนม
25:05แต่ยังไม่สาดทาณะของพระงก
25:07ขอได้ทรงตร sops
25:09เย็นไห lasnat
25:09ข้าเค้าใจดี
25:12ข้าจะใช้เรื่องตอนนั้นมาตอบเค้
25:14าเอง
25:14จะไม่ทำให้เรื่องมันวุ่นๆแน่
25:16นอน
25:17ขอพระไทยพระสนม
25:20การพบกันหลองแปด มีความสำ
25:22คัญยิ่งครับ
25:23ขอให้ส่งรีบเข้าพักผล รอ
25:25คอยวันพรุ่งนี้ด้วย
25:27ข้ารอคอยมานานหลายปี จันมีว
25:33ันนี้ได้
25:34เกลงว่า เขาจะไม่สามารถหลับ
25:37ได้อย่างสนิตเป็นแน่แทน
26:12พี่เข้า พี่เข้า
26:16ไม่เป็นไร จะไปเถอะ
26:17พี่เข้า
26:50พี่เข้า ทรงฝันเห็นพระสนมห
26:53ลีกกับโคโจหรือว่า
26:54เออ ข้าได้ฝันถึงคุณ
27:01กับเรื่องราวเมื่อวันๆ ย้อนก
27:05ลับให้ข้าได้เห็นอีกครั้งหน
27:06ึ่ง
27:09โดยเฉพาะ ภาพการตายของพวกนาง
27:19โดยเฉพาะ ภาพการตายของพวกนาง
27:43ทรงศของพี่ถึงสิ เราก็บิ่เจ
27:46้าแมวปะ
27:48แม่แต่วิทยาณแมวที่เอาไปส
27:49ับเปลี่ยนเด็กก็มาด้วย
28:03ไทยหาทรงล่อเล่นแล้ว
28:04กังวันแทกๆ จะมีวิญญาณมา
28:07ได้ยังไงเมียก่ะ
28:09ไทยหาวางพระไทย ฟ้าบาดมี
28:12รับสั่งให้บรณะวางเย็น
28:13ให้เป็นปกติเหมือนเดิมแล้ว
28:15กระหม่อม ได้เชินใต้สือเก็บ
28:17เก็บมัตพิธีสวดสงวิญญา
28:19ณแล้ว
28:21รอจุนเสร็จสิ้นพิธี เพรา
28:22ะองค์ก็วางพระไทยได้เมียกอ
28:25่ะ
28:32เกลงว่าสิ่งที่ทำในอดีตล
28:34งไปนั้น
28:37คงทำให้ค่าไม่มีวันสบายใจ
28:40ไทยหา เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว
28:45ตั้ง 20 กว่าปี คนที่รู้เรื่องนั้
28:48นก็มีเพียง
28:49เพราะองค์กับกระหม่อมที่เหล
28:51ือนั้นก็รู้จะแก่ตายเข้าไปหมด
28:53เรื่องราวนี่ตอนนั้นคงไม่มีใ
28:56ครรู้เห็นเป็นแน่
28:57ไม่อยากอ่ะ
28:59ไม่นัก
29:02ยังมีฟ้ารู้ดิ่นรู้
29:05เจ้ารู้ข้ารู้
29:09ห้องเต้เสด็จแล้ว
29:17เท่าหวายบังคงสามบ่าน
29:19รู้ขึ้น
29:24หวายบังคงสบาย
29:26ห้องเต้ตามสบาย
29:31เสด็จแม่ไม่สบายอยู่
29:33อย่าไม่ปักขอนในห้องพัเจค
29:38เกิด
29:39เจอ
29:39แน่
29:46โอเค
29:47ิง
29:47โ้พ
29:54เกิด
30:04ไม่เป็นไรไม่ Shel...ไม่นี่เชื่อนหม่อ
30:07หรวมมารักษาแล้ว
30:09คงจะรักษาไม่หายขาดนะ
30:12ตอนที่ลูкยังเด็กอยู่
30:13ก็บ้างจะนอนไปหลับ
30:15เสดจพ่อมียาที่ช่วยให้ผ่อน
30:17คลายได้
30:18พอรุงได้ทานแล้วก็หลับเสด
30:20ิธเลย
30:21ก scor เปค่า
30:23เจอรียบ ivory mäti ยังตำหนักหนัง
30:24ทิงขององฮัท
30:26เพื่อไปขายาตำหรับนี้
30:27ไม่เสดดแม่สงเสมอüs
30:30เปค่า
30:33แม่เองก็ดีขึ้นมาดแล้ว ห้
30:36องเต้นไม่ต้องส่งเป็นห่วงร
30:37อก
30:38อ่ะ ไม่ได้สิ เสด็จแม่ไม่สบ
30:40าย ลูกจะไม่ห่วงได้ยังไง
30:42กัวไหย อย่าว่าดีมาจัดการ
30:43อีก
30:45เฮียค่ะ
30:58พวกเจ้าฝ่าประตัวไว้ ห้ามใ
31:01ครเข้ามาโดยเด็ดขัด
31:02เฮียค่ะ
31:10เผ้าจึงขรวาทนงจาก
31:12เฉินท่านเปล่าตามสบายเถอะ
31:16สตรีตาบอดผู้นี้เหลือที่ส
31:18่งการพบค่า
31:19ขอรับท่านอ่อง
31:20เช้าก่อน
31:25ท่านอ่องแปด
31:41ท่านจำค่าไม่ได้จริงเหรอ
31:43อ่ะ นี่ท่าน
31:47ท่านคือ
31:53ไม่ ไม่
31:56เป็นไปไม่ได้เหรอ
32:00ท่านอ่อง
32:01ท่านอ่อง จำนางได้อย่างนั้นเหร
32:02อ
32:04นานนะ ช่างดูคล้าย
32:06กับคนที่ค่าเคยรู้จัก
32:08เมื่อหลายปีก่อนมาก
32:10เพียงจะว่ามันเป็นไปไม่ได้เหร
32:12อ
32:12นาง
32:13ก็นางได้จากโลกนี้ไปนานแล้วน
32:16ี่น่ะ
32:17ท่านอ่องแปด
32:20ใหญ่จังคิดว่า
32:21ค่าไม่ใช่คนที่รู้จักเลย
32:23อ่ะ นี่...
32:25นี่ท่าน
32:28รู้ว่าท่านจะเป็น...
32:32ทนทุกมาหลายปี
32:33วันคืนอาจจะเปลี่ยนแปลงร
32:35ูปโชม
32:36แต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจ
32:37ริงได้
32:39ค่ายังคง...
32:41เป็นพระสนงหลี
32:42แห่งตำหนักอีเฉิน
32:44แต่ว่าในตอนนั้น...
32:52ท่านทุกข้องเต้นสั่งประหารไป
32:54แล้วนี่
32:58คนที่ตายเป็นขันทีที่วังเย็
33:01น
33:01ชื่ออีจง
33:03อ่อ...
33:06หากค่าไม่ได้เฉินหลิน
33:08กับชินฟงพ่อบ้านวังเย็น
33:09เสียงตายช่วยไว้
33:11คนที่ตายไปน่ะ
33:13ก็คงเป็นข้า
33:15วันนี้คงไม่มีโอกาสมาอยู่ตรง
33:17หน้าของท่าน
33:19หา...
33:20นี่ท่าน...
33:23นี่...
33:23นี่ท่านเป็นพิสภัยจริง ๆ แล
33:25้วเนี่ย
33:27เจ้าเตอฟัง...
33:28ขรวัพพิสภัย
33:32สองกับเป็นท่านอองแปล
33:35ผ่านมาหลายปี
33:37ก็ยังจำข้าดาล
33:39ถึงข้าตาย...
33:41ก็ไม่เสียดได้แล้ว
33:46พี่สภัย...
33:49ทรงนี้โอชวังได้ยังไง
33:51เหตุได้ผ่ามา 20 กระปีแล้วกับเป
33:54็นท่านเปล่า
33:55ที่เมื่อพบกับท่านได้
33:58เรื่องนี้มันยาวยิ่งนัก
34:00แต่ข้ามีเรื่อง...
34:02อยากจะถามท่านอองแปลสะหน่อย
34:04อ๋อ...
34:05พี่สภัยจะถามถึง...
34:08รัชฐยาติตอนนั้นใช่หรือไม
34:09่
34:10หรือว่าห้องเตอองประจุบัน
34:14ใช่...
34:32จริงเหลือ...
34:34เป็นความจริงเหลือ...
34:37ขอบคุณสวัน...
34:41ท่านออง...
34:43เรื่องที่ เดินกงๆ ฝากติกไว้ก
34:45ับท่าน
34:46เรื่องราวเป็นไม่ยังไง
34:53นำนักว่าเป็นสิ่งที่ทำให้
34:55ข้าตกใจมากที่สุดในชีวิ
34:57ตเลย
34:58จนถึงเดียวนี้
35:00ข้าความนี้อาจจะลืมได้
35:43กราบทุนท่านอองเฉินกงๆ ขอ
35:45เข้าพบมานี้ค่ะ
35:49กระบำเฉินหลินกระวะอองแปด
35:54เฉินหลิน
35:56เจ้าดูรนลามมากขึ้นขนาดน
35:57ี้
35:59รู้ว่าฝาบามมีเรื่องดวนเรีย
36:00กข้าเข้าเฝ้าอย่างนั้นเลย
36:02ขอให้คุณอื่นออกไปก่อนเจ้ามา
36:04ค่ะ
36:09เฉินหลิน...
36:33เอาละ...ทีนี้จะพูดได้แล้วหร
36:36ือยังล่ะ
36:38ถูดท่านอองกระบำรับปัญชา
36:41ให้เอาผลไม้ในพระอุทยาณ
36:43มาม่อกับท่านอองเมื่อเป็นของก
36:45วันวันเกิดในวันพรุ่งอ
36:46ีกนี้
36:50แค่ฟาบาททรงหมอผลไม้ให้ค
36:52่า
36:53ต้องให้ค่าไล่คนออกไปด้วยอย่
36:54างงั้นเหรอเนี่ย
36:56ท่านออง...คือ...ท่อมเงินก่อน
36:59เธอ
37:03เฮ้ย...
37:06ชอลิน นี่เจ้าทำอะไรเนี่ย นี่ทาร
37:10กแน่เกิบบ้านไหนกัน
37:11ท่านออง นี่เป็นเรื่องเนื้อเชื่
37:12อไขของฝ่าบาท กับพัสนมล
37:14ี ที่เพิ่งคลอดมาเมื่อสักครู่
37:16นี่เอง
37:18ลูกแม่หน้าสงสาร
37:41เมื่อข้าถามถึงที่มาที่ไป เดิน
37:45คิดจะไปขอเข้าเฝ้า เพื่อที่จะเป
37:47ิดโปรงแผนชั่วร้ายในครั้ง
37:49นั้น
37:50แล้วทำไมทุดท้ายท่านจริงไม่
37:54ได้ไปเข้าเฝ้าหรอท่านออง
37:58เก่งแย่งชิงดีในวังหลว
38:00งมีมาแต่โมราณแล้ว
38:03นอกจากสนมหลิวกับกลัวหาย
38:04จะยอมสระภาพ
38:07ไม่อย่างนั้น พูดจ้าแค่เพีย
38:09งฝ่ายเดียว จะให้ฝ่าบาทเชื่อ
38:12ได้อย่างไรกัน
38:14ตอนนั้นมีจังพยายานหลักฐาน
38:16หากรีบทำการตัวสอบเชื่อว่า
38:19หมอตำแยกับกลัวหายทั้งสอง
38:20คน คงยากจะพ้นผิด
38:24แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น ยังมาก
38:27ก็แค่หมอตำแยกับกลัวหาย
38:29ได้รับโทษ
38:30ไม่แน่ว่าจะเอาพิกับพระสน
38:32มหลิวได้
38:34เมื่อเป็นเช่นนั้น รัชธายาติอย
38:37ู่ในวัง ก็จะอันตรายเป็นอย่
38:39างยิ่ง อาจจะถูกคนรอบให้ร้
38:41าย
38:43ดีจะไม่ใช่หาเรื่องติดกับเอง
38:45หรอกแล้ว
38:46ท่านองแปดกล่าวถูกต้อง สั
38:49ตรูอยู่ในที่รับ เครงว่าลู
38:51กค่าจะโดนทำร้าย จนไม่อาจเป
38:54็นห้องเต้อย่างในวันนี้
38:57เพียงแต่ว่าทำเช่นนี้ รับทำให้
38:59พี่สภัยถนทุก ลำบากจนแทบ
39:02จะทิ้งชีวิต
39:04ตัวค่าน่ะ ต้องขออภัยต่อ
39:06พี่สภัยด้วย
39:08ไม่ หากไม่ได้สติปัญญาของท่
39:11านแล้ว
39:13คนชั่วคงจะสมหวัง ค่ามีแต่จะ
39:16ต้องขอบคุณมากกว่า
39:18ไม่หรอก นี่นับว่าสวันคุ้
39:21มคลองแล้ว
39:23ในตอนนั้นพระสนมค่าก็ตั้งค
39:25ันอยู่ก่อน
39:26เพียงแต่โชคร้ายเสียชีวิต
39:29จึงได้อ้างว่าพระโอรสเป็น
39:31ลูกชายของค่าเอง
39:33และเลี้ยงดูอยู่ในตนักนี้
39:37เมื่อตอนที่เขาเจ็ดชันสา
39:39ถูกเลือกให้เป็นรัชธายาก แล้วก
39:41็เข้ามาอยู่ในวัง
39:46ทุกสิ่งทุกอย่างสวันกำหน
39:48ดไว้แล้ว
39:50หาใครจะนึกว่าเรื่องจะพริกผ
39:52ันกลับมา
39:53รัชธายาก็ยังได้เป็นรัชธาย
39:56าต
39:59ตอนรัชธายาตเจ็ดขวบ
40:01เขาวังครั้งแรกก็หลมมาวัง
40:03เย็น
40:05แม้ค่าไม่รู้ว่าเขาเป็นลู
40:06กของค่า
40:07แต่เมื่อพบก็ถูกชะตา
40:10และนั่นเป็นเพียงครั้งเดียวใ
40:13นชีวิตของค่า
40:14ที่ค่าได้พบกับลูกชายของค
40:16่า
40:19ค่าเข้าใจนี้ว่าท่านคิดถ
40:21ึงลูกของท่านมา
40:23จึงได้ให้เฉินลิ้นมาหาค่า
40:25และให้ส่งเขาไปเยี่ยมพี่สภัย
40:28แทน
40:31พวกเขาได้เจอกันหรือจะมาขอ
40:35ตุกตับ
40:37พระสนมหลีคิดว่าโอรถตาย
40:39ไปแล้ว
40:41จึงได้เสียออกเสียใจมาก
40:45คิดถึงลูกอยู่ตลอดเวลา
40:47แม้ลูกผูกจิต
40:50สมกับเป็นแม้ลูกกันจริ
40:52งๆ
40:58ข้าหน่าเป็นห่วงว่า
41:01พระสนมจะไม่อาจทนทานตรงคว
41:03ามทรมาน
41:05และข้ามไม่อยากจะให้นางต้องตร้
41:07อมใจจนตาย
41:10งั้นเจอก็บอกความที่กำนางไปเถอะ
41:15ท่านออง
41:16แค่นี้จะปลอดภายหรือจะมะข
41:18อ
41:20ข้าก็พอจะรู้หลักว่าเรื่องน
41:22ี้มันมีอันตรายอยู่บ้าง
41:25แต่ว่า
41:27เลือดเนื้อพลากจากกัน
41:28พบแต่ไม่รู้จักกัน
41:31มันจะดูโหร้ายเกินไปหน่อย
41:33เจอกไปสักครั้งถึงนะ
41:35จะมาของ
41:36อ๋อ
41:37แล้วก็จะมาไว้ด้วย
41:39บอกให้พระสนมหลี
41:40วิดเรื่องนี้เป็นความรับจะได้
41:42ไม่เกิดปัญหาตามมา
41:44กระหม่ำเข้าใจ
41:48ไม่เชิญเล่นมาบอกกับค่า
41:50ว่ารัชธายาติคือลูกของค่
41:52า
41:53ความแค้นกับความด้อยใจ
41:55ที่มีอยู่ก็สลายไปหมดลงในทั
41:58นที่
42:00ค่าไม่แสดงทาที
42:01เพราะค่ากลัวถูกสงสัย
42:04มีเพียงนยามวิกการ
42:06ที่ค่าจุดทูปถวายต่อฟ้า
42:09ขอให้คุ้มครองรัชธายาติ
42:11อ๋อ...
42:13เฮ้...
42:14ฉันนี้นี่เอง
42:16ที่บอกว่า
42:17ข้าถาสาบแช่ง
42:19แท้จริงก็เป็นการจุดทูป
42:20ขอพร
42:22เพียงแต่ว่าความสงสารของค่
42:26า
42:26กับกลายเป็นข้ออ้างให้คนช่
42:27วบ
42:28มาใส่ร้ายพี่สภัย
42:31นี่มันเป็นสินที่ค่า
42:32คาดไม่ถึงจริงๆ
42:35ไม่...
42:36ท่านอองแปดไม่ได้ผิด
42:39หากไม่ได้ข่าวครั้งนั้น
42:42ความทุกยี่สิบปี
42:44ข้าของผลไม่ได้แบบนี้
42:47ตัวข้าต้องขอบคุณท่านด้
42:49วยสำไป
42:51ข้าละอายิ่งนะ
42:54แต่ว่า...
42:55ดวงตาของพี่สภัยเนอะ
42:57โชคดีที่ท่านกลงสุนเหมือน
43:02หมอเทวดา
43:04ไม่นานข้าของจะมองเห็นได้อีก
43:06ครั้ง
43:06อ๋อ...
43:09ดีละเกิน
43:10คนดีฟ้ายอมคุ้มครอง
43:13บัตรนี้หากข้าคิดพลิกฟื
43:15้นคดี
43:17คงต้องขอให้ท่านอองแปดช่วย
43:18แล้วล่ะ
43:20อืม...
43:22นี่ถือว่าเป็นเรื่องของทรกู
43:23ลเจ้า
43:25และเป็นคดีราชสำนัก
43:28ขายอมถือว่าเป็นหน้าที่แน
43:30่นอน
43:32เท是...
43:34คงจะถึงเวลาที่ต้องทุนของจ
43:36ริงให้ห้องเต honestyiesz แสงสาม
43:39เขาจะไปเข้าเฝ้าอยู่นิ่นเลย
43:41เพื่อท่านออง ไม่ได้อย่างเด็ดคาร
43:43ท่านเป้าห้ามเขาทำไมกันเนี่ย
43:46ข้าเข้าเฝ้าฝ้ามากรรบทุน
43:47ตามความเป็นจริง
43:48ทำไมจะทำไมได้ละ
43:49เจ้างสวัสวัสดี
43:53ขอบคุณธรรม สวัสดีเริ่ม
44:07iónกเมื่อกวๆ สวัสดีของเมื่อ เมื่
44:16อวลูกจัดกว่าหูวนิย บอ
44:17ัง ช่วยกับไหรอ
44:19看得通想得开别爱佳佳 光荣打得开梦想
44:27我朋友要比多仇人好 让人一步世界大多了
44:34真心好 旧的总会被看到 不需要 继续让别人知道
44:41终成果 永远才是宝 成果人情难难最明朗
44:52现在将谁下瓜研制过草 人会好心又好花
45:00人生有什么还不算少 自己快乐满意就好
45:08自己快乐满意就好 自己快乐满意就好
Comments