00:03การละครั้งหนึ่งไม่นานนัก มี
00:05เด็กชายคนหนึ่ง เขาเป็นคนที่เรี
00:07ยนไม่เก่ง เวลาสอบก็มักจะส
00:09อบตกอยู่เป็นประจำ ครูจึงบอก
00:11เด็กชายว่าให้ขยันเรียนขึ
00:13้น
00:14นี่เจ้าต้องหมั่นอ่านตำหรับ
00:16ตำรา ทบทวนบทเรียนเป็นประ
00:18จำ เวลาสอบจึงจะจำได้ และทำข
00:20้อสอบได้นะ
00:21แต่ว่าการอ่านตำรับตำรามาล
00:24ำบากนินา ค้าทนไม่ไหวหรอก
00:26ครับ
00:26ลำบากวันนี้เพื่อสบายวันน่า ห
00:29ากที่เกียดเดี๋ยวจะได้เป็นขอ
00:30ทานนะ
00:31เมื่อได้ฟังดังนั้น เด็กชายจ
00:34ึงพยายามทำตาม
00:36แต่เมื่ออ่านตำราไปได้ไม่เท่า
00:37ไร ก็รู้สึกเหนื่อยสมองและเบื่อ
00:40หน่ายมาก
00:42เฮ้า เบื่อจache เลย
00:44ออกไปเดินเล่นทัก瑪 сорโ僕 center ส ew ส
00:46ายสักหน่อยดีกว่า
00:50ดิกชายเดินไปก็เจอขอทานคนั้ง
00:53จึงเอ่ยถามว่า
00:55ขอทาน เหชุดได้ท่านจึงมีทำก
00:57ารทำงานอะไรเลย
00:59เพราะวาการจิง hue nothing
01:00มีหน้า ครูของค่าจึงบอกว่า
01:03ที่ kellittsจะได้เป็นขอทาน
01:04แล้วจะให้ขยันไปทำไม ขยันเรามั
01:06นล่ำบาก
01:07ก็ขยันในวันนี้ เพื่อสบายใน
01:09วันน่าไง
01:10แล้วทำไมค่าจะต้องไปสบายในวั
01:12นน่าด้วย
01:12ค่าขี่เกียดวันนี้ ก็สบายวั
01:14นนี้เลย ไม่ดีกว่าหรือ
01:15อืม ใช่จริงๆด้วย
01:17สบายวันนี้ยอมดีกว่าสบายว
01:19ันน่า
01:20ขอทานท่านฉลาดจริงๆเลย
01:23เมื่อเป็นเช่นนั้น
01:24เด็กชายจึงลมเลิกที่จะอ่านต
01:25ำรา
01:26และเลิกที่จะขยันอย่างที่ได้ต
01:28ั้งใจไว้
01:43วันนี้หรือวันน่า
01:44หลายปีต่อมา เด็กชายก็เติบโ
01:52ตขึ้นเป็นชายหนุ่ม
01:55เขาทำงานเป็นคนงานแบกกระสอบข
01:57้าว
01:57และมีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานแบก
01:59กระสอบข้าวด้วยกัน
02:00ซึ่งมักจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
02:02เสมอ
02:04วันนึงพวกเขาเดินไปเห็นคนทำงาน
02:06เป็นไก้นำเที่ยว
02:10เพื่อนของชายหนุ่มจึงเอ่ยว่า
02:13ค่ายได้ยินมาว่าคนทำงานเป็นไ
02:14ก้ รายได้ดีมากเลยนะ
02:16ทำงานวันเดียวได้เงินเยอะกว่
02:17าเราทำงานเป็นสิบวัน
02:19รู้แล้วจะได้อะไร เราพูดภาษาต่าง
02:21ชาติไม่ได้เหมือนเขา
02:22เราก็หัดซี่ ข้าว่า หากเราฝึก
02:24หัดวันนิด สักวันเราก็คงจะ
02:26พูดได้
02:27เราจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นก
02:28ว่านี้อย่างไรล่ะ
02:29เออ จริงด้วยเห้ะ อย่างนั้นเข้
02:31าเอาด้วย
02:34และแล้วตั้งแต่วันนั้น ชายหนุ่
02:36มและเพื่อนของเขาก็ตั้งใจว่า
02:38จะอ่านตำรา และฝึดพูดกับช
02:40าวต่างชาติให้ได้ทุกวัน
02:43Good Morning How do you do?
02:47แต่แล้วเมื่อผ่านไปไม่กี่วัน ช
02:49ายหนุ่มก็อยากจะเลิกทำเสร็จแล้
02:52ว
02:52ถ้าว่าค่าจะเลิกฝึกหัดภ
02:53าษาต่างชาติแล้วแล้ว
02:54อ้าวทำไมล่ะ
02:55เพราะมันเหนื่อยนะซิ เลือกงานแล
02:57้ว แทนที่จะได้พักผล
02:58ต้องมาลำบากหัดอะไรก็มีรู้ นี่
03:00คเทร brigคนมาทำมาเกือบเรือนแล้ว demonst
03:02rab course
03:02เพราะมีเห็นว่าจะเก่งขึ้น
03:03เลย
03:03คว้องแบบนี้มันก็ต้องใช้เว
03:05ลาเพื่อน แล้วก็itosนล premise
03:06แล้วต้องอดทนหน่อย ลำบากวันน
03:07ี้เพื่อสบายในวันน่า
03:08แต่ค่าว่าที่เกะย Management
03:10เพื่อสบายวันนี้เลยมีดีกว่าห
03:12รือ
03:12ก็ถูกของเจ้า
03:14เมื่อเป็นเช่นนั้น ชายหนุมจึงร
03:16มเล่ nacความตั้งใจที่จะฝึกฝน
03:18ภาษา
03:19แต่เพื่อนของชายหนุมยังคงฝึก
03:21ฝนต่อไป
03:22ไม่กี่ปีจากนั้น ก็สามารถพู
03:25ดได้คล่อง
03:25และคุยกับชาวต่างชาติได้
03:27รู้เรื่อง
03:28Very good! Thank you!
03:32แล้ว เพื่อนของชายหนุมก็มาราออก
03:35จากงานแบบกระสอบ
03:36เพื่อไปเป็นไก้อย่างที่ตั้งใจ
03:38ไว้
03:39อืม ไปได้ดี ข้าก็ดีใจด้วยนะ
03:44อืม ข้าไปล่ะนะ โชคดีเพื่อน
03:49เมื่อเพื่อนของชายหนุ่มลาออกไปแล
03:51้ว
03:51ไม่นานจากนั้น ก็มีคนงานใหม่มา
03:53ทำงานแทน
03:54และก็ได้กลายเป็นเพื่อนสดิตข
03:56องชายหนุ่มอีกเหมือนเคย
04:00วันหนึ่ง ทั้งสองไปเดินตลาด
04:02เพื่อนของชายหนุ่มเห็นการค้าค
04:03ึกครัก
04:05ก็ได้เอ่ยกับชายหนุ่มว่า
04:08ค่าได้ยินมาว่าขายของที่ตล
04:10าดแห่งนี้ขายดีมาก
04:11ค่าเลยว่าจะลองมาเช่าแพงขายข
04:13องหลังเลิกงาน
04:14จะดีหรือเพื่อนหลังเลิกงานแ
04:16ค่นที่จะเอาเวลาไปพักผล
04:17นั้นมาทำงานต่อลำบากแย่เลย
04:19มันก็ต้องอดทนลำบากน้อย
04:21มีอย่างนั้นเราก็คงจะต้องเป็น
04:22คนงานแบกรัสอไปจนตาย
04:24อย่างนั้นค่าเอาด้วย
04:28แล้วแล้วพวกเขาก็ตัดสินใจ
04:37และจำทุกวันไม่เคยขาด
04:38ผิดกับชายหนุ่มที่มาเปิดบ้
04:41างไม่มาบ้าง
04:41วันไหนเหนื่อยหรืออารมณ์ไม่
04:43ดีก็ไม่มา
04:44มาก็มาสายไม่สม่ำเสมอ
04:49และแล้วเมื่อผ่านไปได้ไม่นาน
04:50ชายหนุ่มก็คิดจะลมเลิก
04:53เข้าว่าค่าจะเลิกมาเปิดร้าน
04:54ขายของแล้วแหละ
04:55อ้าวทำไมละเพื่อน
04:57ก็มีเห็นว่าจะขายดีอย่างที่
04:58คิดไว้เลย
04:59การค่าการขายมีรู้ว่าจะได้เงิ
05:01นจริงหรือเปล่า
05:02เหลือเผออาจจะขาดทุนเสียอ
05:03ีก
05:03ของแบบนี้มันก็ต้องใช้เวลา
05:05นานไปลูกค้าจึงค่อยรู้จัก
05:07ถึงจะค่อยขายดีขึ้น
05:08นี่เอาดีกว่ามันลำบาก
05:10ลำบากวันนี้เพื่อสบายในวันน่
05:12าไงเพื่อน
05:13ทำไมจะต้องสบายวันน่าด้วย
05:14ค่าว่าค่าเลือกคิกเกียดว
05:16ันนี้
05:16เพื่อสบายวันนี้เลยไม่ดีกว่าห
05:18รือ
05:18เออ ขอถูกของเจ้า
05:22แล้วแล้วไม่นานจากนั้น
05:24กิจการของเพื่อนของชายหนุ่มก็
05:26ค่อยค่อยดีขึ้นเรื่อยๆ
05:29จนวันนึงเขาก็มาลาออกจากการเป
05:31็นคนงานแบกระสอบ
05:33เพื่อไปประกอบกิจการอย่างเต็ม
05:35ตัว
05:36อืม ไปได้ดีอีกคนแล้ว ข้าก่อย
05:38ินดีด้วย
05:41ข้าไปก่อนนะเพื่อน โชคดีเพื่อน
05:46ชายหนุ่มรู้สึกครับข้องในจ
05:47ิตใจเป็นอย่างมาก
05:48ว่าเพราะเหตุใดคนที่เคยอยู่ระ
05:51ดับเดียวกันกับเขา
05:52มีที่มา มีสถานภาพเท่าๆกัน
05:55กลับได้ดิบได้ดีกันไปหมด
05:57ผิดกับเขาที่ยังย่ำอยู่ที่
05:59เดิม
06:00เหตุใดคนระดับเดียวกันกับเรา
06:01แท้ๆ
06:01เขาทำอะไรเราก็ทำเหมือนกัน
06:03แต่คนอื่นกลับจะเริ่นรุ่งเร
06:05ือง
06:05ส่วนข้ากลับย่ำต็อกอยู่ที่
06:07เดิม
06:11วันหนึ่ง ชายหนุ่งได้เดินไปท
06:13ี่ตลาด
06:13เขาก็บังเอินไปเจอกับขอทานคนเด
06:16ิม
06:16คนที่เขาเคยเจอสมัยเป็นเด็ก
06:17จึงได้เดินเข้าไปถามไทย
06:21อ้าว ขอทาน
06:22เห็นได้ท่านจริงมาขอทานแถว
06:23นี้ได้
06:24ก็ข้าเป็นขอทาน
06:25ก็ต้องเรร่อนไปเรื่อยนั่นแล้ว
06:27แถวไหนเลิกให้ทานแล้ว
06:28ก็ต้องย้ายไปขอถี่ไหม
06:29ว่าแต่เจ้า เดี๋ยวนี้ได้เป็น
06:31ใหญ่เป็นโตแล้วอย่างนั้นหรื
06:32อ
06:32ก็ยัง ข้าวยังเป็นแค่คนง
06:34านแบกอสอบอยู่เลย
06:35อ้าว นี่ยังมีชีวิตสุขส
06:37บายอย่างนั้นหรือ
06:38ข้าก็มีชีวิตสุขสบายอยู่แล
06:39้ว
06:39คี่เกียดวันนี้ สบายวันนี้เหมื
06:41อนที่ท่านว่าอย่างไรล่ะ
06:42เจ้าอยากเป็นขอทานแบบค่าอย่
06:44างนั้นหรือ
06:45เมื่อชัยหนุ่มได้ฟังดังนั้
06:46น
06:47ก็ฉุกคิดถึงคำพูดของครู
06:49ของเขา
06:49ที่เคยพูดว่า
06:51หากที่เกียดจะต้องเป็นขอทาน
06:54เห็นได้ท่านจึงกล่าวเช่นนั้
06:55น
06:56เจ้านุมก่อนที่ค่าจะมาเป็นขอ
06:57ทาน
06:58ค่าก็เคยเป็นคนงานขาแรงงานเห
07:00มือนกับเจ้าเนี่ยแล
07:00แต่พออายุเยอะขึ้น
07:02เรียวแรงไม่ค่อยมี ทำงานหนัก
07:03มีได้ ก็ไม่มีที่ในอยักจ่าง
07:05ก็เลยต้องมาเป็นขอทาน
07:08แล้วแล้วขอทานก็กล่าวขึ้
07:09นมาว่า
07:10ที่ค่าเคยบอกเจ้าว่า คี่เกีย
07:12ดวันนี้ สบายวันนี้เลย ค่ายังพู
07:14ดไม่จบ
07:15จริง ๆ ต้องพูดต่ออีกว่า
07:16แล้วก็ต้องไปลำบากในวันน่าอย
07:18ู่ดี
07:18เจ้าต้องเลือกว่าจะลำบากวันน
07:20ี้ เพื่อสบายวันน่ะ
07:21หรือจะสบายวันนี้ เพื่อลำบากว
07:23ันน่ะ
07:24มันไม่มีรอกที่จะสบายอย่างเดี
07:25ยวเลย
07:28ดุดดังใสลงแห่งปัญญา ได
07:30้พัดผ่านเข้ามา
07:34เมื่อขอทานพูดจบ ชัยหนุ่มก
07:36็เริ่มคิดได้
07:38อืม ถ้าเข้าใจแล้ว ถ้าคิด
07:40ว่าเรายอมลำบากเมื่อยังมีเร
07:42ี่ยวแรง
07:42ย่อมดีกว่าไปลำบางตอนที่ร
07:44้ายเรี่ยวแรง
07:44ถึงตอนนั้นแม่อยากจะขยันก็
07:46มีทันเสียแล้ว
07:47มีนึกเลยว่าขอทานอย่างท่านจะ
07:49คิดอ่านอย่างลึกซึ้งเช่นนี้
07:51ได้
07:51ถ้าคิดได้ก็เมื่อสายไปเสียแล
07:53้ว
07:54เมื่อพูดจบขอทานก็ลุกขึ้
07:56นแล้วเดินจากไป
07:58ไปดีกว่าวันนี้มืดข่ำแล้ว
08:00เดี๋ยวคนจะมาปล่น
08:07ทไลก์
08:13เมื่อตั้งใจทำอะไรแล้ว ก็จะทำตามท
08:19ี่ตั้งใจไว้อย่างตลอดรอดฟ
08:21ัง
08:21ก็ทำให้ชีวิตของเขาค่อยๆ เปล
08:24ี่ยนแปรงไปทิศทางที่ดีขึ้
08:26น
08:27ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้ความส
08:29ำเร็จย่อมต้องแรกมาด้วยคว
08:31ามยากลำบาก
08:32ซึ่งการยอมลำบากในวันนี้ย
08:34่อมดีกว่าไปพระเชิญกับชี
08:36วิตที่ลำบากในภายหน้า
08:38ความสุขสบายในวันนี้ย่อมเท
08:40ียบไม่ได้กับความสุขเมื่อค
08:41วามสำเร็จมาถึง
08:43เพราะความลำบากที่เราเลือกเองย
08:45่อมดีกว่าความลำบากเพราะ
08:46จำเป็น
08:47และความสุขที่เราเลือกได้
08:49ย่อมดีกว่าความสุขตามยถ
08:50ากรรม
08:53อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
08:55า
08:56ต้องฝึกปรีปรรยายุต
09:03อยู่มาวันหนึ่ง
09:05อืม!
09:05เดี๋ยวนี้เจ้ากลับมาเปิดร้าน
09:07อีกแล้วอย่างนั้นหรือ?
09:08ใช่แล้ว!
09:08แต่ก็ยังขายไม่ค่อยดีเลย
09:10ไม่รู้ว่าความพยายามจะศูนย์
09:11เปล่าหรือเปล่า
09:12แล้วเจ้าจะยอมแพ้หรือสู้ต
09:14่อหลักคราวนี้
09:15ถ้าไม่ยอมแพ้หรอก
09:16จะสู้ต่อจนขวาจะสำเร็จ
09:17ดีแล้วเพื่อน
09:18หากเราไม่ยอมหยุดก้าวเดิน
09:19อย่างไรก็ต้องไปถึงความสำเร็
09:21จได้อย่างแน่นอน
09:34ปัญญาหยัก
09:37ชูดช่วยคน
09:40ให้ได้หลุดวัน
09:42ความถุ่งเท่น
09:45ปลุ่มปลอบใจ
09:48ให้รุ่มเย็น
09:50ให้ได้หลุดวัน
09:53ความเป็นจริง
Comments