00:03บายวันนึง นัดตลาดกลางเมือง
00:06อาซื้อ เด็กชายนั่งเฝ้าแผง
00:08ถ่ายรองเท้ามือสองที่เขาเอามาข
00:10าย
00:11เขาเพิ่งตั้งแผงวันนี้เป็นว
00:13ันแรก และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
00:15นอกจากตะโกรเรียกลูกค้า
00:18รองเท้ามือสองของดีราคาถูก
00:21คู่และหนึ่งเรียนครับ
00:23รองเท้าเก่าหลายคู่ที่เขาขัด
00:25เงาจนแสบมือถูกวางเรียงอย
00:27ู่ตรงหน้า
00:30มองเลย เด็กชายพื้มพรรมกับต
00:32ัวเองว่า เห้อร้องเท้าแค่เห
00:35รียญเดียวแต่เหตุได้ไม่มีใ
00:37ครสนใจเลย
00:38สงสัยมันยังเงาไม่พอ ว่า
00:41แล้ว เด็กชายก็ก้มหน้าก้มตา
00:43เอาร้องเท้าเก่ามาขัดให้เงาอ
00:46ีกครั้ง
01:02รองเท้า มือ 2
01:08ข้างแผงของเด็กชายมีชายแก่
01:11ขี้เมาคนหนึ่งนอนหลับอยู่ สวม
01:13เสื้อเก่าเก่ากับกันเก่งเปื
01:15้นฝุ่น เขาเป็นใครไม่มีใครร
01:17ู้แน่ชัด
01:18ชายแก่ฟังเด็กชายตะโกนขาย
01:20ของอยู่นาน ก็พูดขึ้นมาว่า
01:23แต่มัตรกวนอะไรหนวกหูแถวนี้ว
01:25ะ คนจะหลับจะนอน ขอโทษครับท่
01:27านลุง ข้ามาขายรองเท้าเก่า
01:29เจ้ามาขายของ หรือเอาของมาวางให
01:31้แดดสองเล่นกันเนี่ย
01:33ข้ามาขายของ แต่ขายไม่ออกเลย ข้า
01:35ขัดรองเท้าจนมือพองหมดแล้ว
01:38แต่ก็ยังไม่มีใครสนใจเลย
01:40เจ้าแต่สนใจรองเท้า ให้สนใจ
01:42ตีน
01:43เด็กชายได้ฟังก็ยังไม่เข้า
01:45ใจ สนใจตีนคืออะไรอย่างนั้นห
01:48รือ
01:48อ้าหาหา
01:49ชายแก่คนนั้นหัวเระเบาๆ แล้วก
01:52็ลุกขึ้นเดินช้าๆ ไปที่รอง
01:54เท้าคู่หนึ่ง
01:55หยิบขึ้นมาแล้วหันไปมองผู้
01:57คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
01:59จากนั้นเขาก็พูดขึ้นเสียงด
02:02ังลายลอย โดยไม่ได้พูดกับใ
02:03ครตรงตรงว่า
02:05รองเท้าดีๆแบบนี้ ใครที่ต้อง
02:06เดินเยอะ แต่เงินไม่ถึงห่าง ต้
02:08องได้เอาไปลองสักขู่แล้วแล้ว
02:10ยิงไว้กลางคนผู้หนึ่ง ชะงั
02:12กเล็กน้อย แล้วก็เดินบนกลับ
02:14มาดู
02:19ขึ้นแน่นๆแบบนี้ เดินขึ้
02:21นเขาลงเขาได้ทั้งวันไม่เมื่อย
02:22เท่าเลยนั่นนี่
02:23ยิงคนนั้นหยิบรองเท้าขึ้น
02:25มาดู ก่อนจะหันมาถามเด็กชายว่
02:27า
02:27เด็กน้อย รองเท้าขู่และเท่าไห
02:30ร่จ้ะ
02:30เหรียญเดียวครับ
02:32ยิ่งคนนั้นจ่ายเงินแล้วก็เดิ
02:34นจากไป
02:35เด็กชายยังคงยืนอึ้ง
02:37แล้วคนต่อมาก็เข้ามาถามราคา
02:40อีก
02:41ภายในเวลาไม่นาน รองเท้าก็ขายไป
02:43แล้ว 3 คู่
02:47เด็กชายหันไปมองที่ชายแก่
02:50แล้วก็ถามว่า
02:51เมื่อต่อกี้ท่านลุงทำได้อย่างไร
02:54แค่พูดอะไรขึ้นมา pelorde
02:56ก็ทำให้คนเข้ามาซื้อได้
02:58ข้าก็บอกเจ้าแล้วอย่างไร
02:59ว่าการขายของต้องเข้าใจคน
03:02ไม่ใช่เข้าใจแต่ของ
03:03แต่ว่าก่อนหน้านี้ ข้าก็พยายามแ
03:06ทบตาย
03:07แต่ก็ไม่เห็นมีใครสนใจเลย
03:09ก็จะเอาแต่พูดว่าของดีราค
03:11าถูก
03:11แต่ไม่ได้สนใจเลยว่าใครอยากได้
03:13จริง ๆ
03:14แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครอยาก
03:16ได้
03:17ก็ใช้ตาดูสิ ใครมองร้านเราสอง
03:19หรอบ
03:20ใครชะลอฟีเท่า ใครหันมามองด
03:22ู แต่ไม่กล่าเดินเข้ามา
03:23ถ้ารู้ว่าใครยากได้ แต่ยังไม
03:25่กล่าเข้ามา ก็แค่ช่วยให้เข
03:27ากล่าขึ้นเท่านั้นเอง
03:28แต่ว่าลูกค้ามิใช่แค่เข้า
03:30มาดู ยังซื้ออีกด้วย
03:32ฮ้าฮาฮาฮา ขาก็แค่เติมการ
03:34ตัดสินใจให้เขานิดนิดน้อย
03:35ๆ
03:36บางที่คนเราก็แข่อยากจะให้ใครช่
03:38วยตัดสินใจแทนเขาบ่างแข่
03:39นั่นเอง
03:41เมื่อพูดจบชายแกแกก็ตั้งท
03:43่าเดินจากไป
03:44ก่อนจากไปเขาก็ได้ไออยทิ้งทาย
03:46ว่า
03:47จําไว้เจأว 누� jointlyจะเอาแต่พูดเร
03:50ื่องสิ้มข้า
03:50แค่ให้ใส่ใจคนที่จะสื้อ
03:54ติดชายได้ฟังแม้เขาจะยังไม
03:56่เข้าใจทั้งหมด
03:57แต่เขาก็พย vacuum นำมาเป็นแนวท่าง
04:00ในการขายของเขา
04:02วันนั้น เขาขายรองเท้าได้จนเกร
04:04ี้ยงแผง เขามองรองเท้าคู่สุดท
04:06้ายบนแผง ด้วยความปลื่มใจ
04:08เด็กชายรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวทม
04:11น แต่มันคือสิลปะของการเข้
04:14าใจคน แบบที่เขาไม่เคยเห็นจาก
04:16ผู้ใหญ่คนไหนมาก่อน
04:19ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้ การขาย
04:21ไม่ใช่แค่การเข้าใจสินค้า
04:24แต่คือการเข้าใจคน
04:26คนซื้อไม่ได้อยากรู้แค่ว่าข
04:28องดีแค่ไหน
04:29แต่อยากรู้ว่ามันดีพอสำหรั
04:31บเขาหรือไม่
04:34อยากมีความคิดที่แกร่นกล้
04:36า ต้องฝึกปลือปัญญายุต
04:46ปัญญายุต ชูดช่วยคน ให้ได้หล
04:52ุดวัน ความถุ่งเท่น
04:56ปลุ่มปลอบใจ ให้หลุดเย็น
05:01ให้ได้มาเห็น ความเป็นจริง
05:07อเว็นให้ complementตนกล้า ต้องกลับ
05:11นี้
05:12Amid
Comments