00:03กาลครั้งหนึ่งไม่นานนัก มีเด
00:06็กชายคนหนึ่ง เขาเป็นเด็กรับ
00:08จ้างเรียงแกะ
00:13ทุกวัน เขาจะต้อนแกะจากฟาร์
00:15มของเจ้าของแกะ ออกไปกินย่า
00:17ตามพงย่าข้างทาง ตั้งแต่เช้า
00:19จนจรดเย็น
00:22เด็กชายทำงานอย่างนี้เพียงลำพ
00:24ังคนเดียว ไม่มีเพื่อนคุย วัน
00:27แล้ววันเล่า ก็เกิดความเบื่อ
00:28หน่าย
00:29เขาจึงคิดอยากจะหาเรื่องคุยก
00:31ับคนที่เดินผ่านไปมา เพื่อจะมีใ
00:34ครสนใจและมาคุยเล่นกับเขาบ
00:36้าง
00:37เมื่อเห็นชายคนหนึ่งเดินผ่านมา
00:39เด็กชายจึงได้เอ่ยกับชายคุ
00:40ณนั้นว่า
00:42พี่ชาย หยุดคุยกับค้าซัก
00:44ไหนสิ ค้ามีเรื่องตื่นเต้นอยากเล
00:46่าให้ฟัง
00:47อืม เรื่องอะไรน่าตื่นเต้นอย่างน
00:49ั้นหรือ
00:50เด็กชายไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร จึง
00:53ได้บอกออกไปว่า
00:55เออ ดูแกะของค้าซิ ตัวหนึ่
00:57งมันร้องแบะแบะ ส่วนอีก
00:59ตัวร้องแบะแบะ
01:11จนมีชายอีกคนนึงเดินผ่านมา
01:18พี่ชายมาเล่นกับข้าไหนซิ
01:20ไม่เอาหลอก ข้าต้องไปทำงาน
01:22เอาอยากนี้ หากท่านมาเป็นเพื่อนกั
01:25Vanguard
01:25วันนึงหากข้าร่ำรวยแล้ว
01:27ข้าจะให้เงินท่านเยอะ ๆ เลย
01:29อยากกินอะไร ข้าจะเรียงเอง
01:31แล้วตอนนี้ไกลรวยหรือยัง ละ
01:33ครับคุณหนู
01:34ข้าวแทบๆ จะมี้มีจะกิน
01:36โอ๊ย เพื่อเจอหน้าเจาเนี่ย
01:38ข่างงานยุ่ง ไม่มีเวลาเล่นด
01:40้วยหรอกนะ
01:41แล้วชายคนนั้นก็เดินจากไป
01:44เด็กชายพยายามพูดคุยกับอี
01:46กหลายคน
01:47แต่ก็ไม่มีใครอยากจะคุยกับเข
01:49าเลยสักคนเดียว
01:50เพราะเรื่องที่เด็กชายพูดนั้น
01:52ร้วนเป็นเรื่องที่อะไรสาระ
01:54หาแก่นสารอะไรไม่ได้เลย
02:02เหตุได้จึงไม่มีใครสนใจ
02:04เรื่องที่เราพูดเลยสักคนเลยนะ
02:06ต้องทำอย่างไรจึงจะมีคนสนใจให
02:09้เรานะ
02:11เด็กเลี้ยงแก่
02:29c o o o o
02:35วันนึงขณะที่เด็กชายต้อนแก
02:38่ไปเลมกินหย่าตามปกติอยู่ requires
02:45ก็มีหน้าป่าตัวนึงวิ่ง
02:47เข้ามา หมายจะกินลูกแก่ที่เด็
02:50กชายเลี้ยง
02:51เมื่อเด็กชายเห็นก็รีบถือไม
02:53้เข้าไปไล่หน้าป่าตันนั้นท
02:55ันที
02:55พลางก็รองให้คนมาช่วย
02:59ช่วยด้วย ช่วยด้วย มาปากำลังจะ
03:01กินแกะของค่าแล้ว
03:04ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวน
03:06ั้น
03:06เมื่อได้ยินเสียงร้องให้ช่วย
03:08ก็รีบพากันเข้ามาช่วยเหลือ
03:10พวกเรามาปามา กรีบมาช่วยกันไล
03:12่หน่อยเร็ว
03:15เจ้าหนูเข้าออกมาก่อน เดี๋ยวจะ
03:17โดนกัด
03:18วันนี้เด็กชายรู้สึกดีใจมาก
03:20ที่มีคนมาสนใจ
03:22เขาจึงอยากให้มีคนมาสนใจเขาอ
03:24ีกอย่างนี้ทุกวัน
03:29แต่วันต่อต่อมากลับไม่มี
03:31หมาป่ามาอีกเลย
03:33ในที่สุดเด็กชายจึงตัดสิ
03:39นใจว่าร้องให้คนช่วย
03:40ทั้งทั้งที่วันนี้ไม่มีหมาป่
03:42ามาจริงๆเลย
03:44ช่วยด้วยช่วยด้วย
03:46หมาป่ากำลังจะกินแกะของค่
03:48าแล้ว
03:50พวกเราหมาป่ามาอีกแล้ว
03:51เรียบให้ช่วยกันไล neuesหน่อยเร็
03:53ว
03:56เจาหนู ไหนล่ะ มาป่าที่เจาว่า
03:58เมื่อเช้าบ้านสงสัย
03:59เด็คชายจึงพยายามโปรดหกต่
04:02อไปอีกว่า
04:03เออ...
04:03มาป่ามันวิ่งหนีไปแล้ว
04:05อ้าวเฮ้ย เจาหนู
04:07มาป่ามันจะวิ่งนี้ ไปง่ายๆ ได้
04:09ยัง Math Gyaman 7
04:09เจาโปรดหกใช่ไหม
04:11เออ...
04:11ค่าแк Kathryn ว่าให้คนมาสนใจ
04:13มาเล่นด้วยแค่นั้นเองก็เลยกอ
04:15หกไป
04:16นั่นไง หว่ายแล้วเชียว ความส
04:18นุกของเจ้า
04:18มันทำไมค่าเดือดร้อนรู้ไหม
04:20เมื่อค่าเดือดร้อน ค่าก็จะโม
04:21โห มือโมโห
04:22คร่าวหน้าค่าก็จะไม่อยากช่วยเห
04:24ลือเจ้าอีก เขาใจไหม
04:27แต่เด็กชายก็หาได้สนใจคำพ
04:29ูดของชายคนนั้นไหม
04:32วันต่อมาเด็กชายก็ตะโกลบ
04:34อกคนว่า
04:35มาปากินแกะอีกต่ำเคย
04:38ช่วย ช่วยด้วย มาปากำลังจะกิน
04:41แกะของค่าแล้ว
04:43แต่เคราานี้ กลับไม่มีใครสนใ
04:45จเขาอีกเลย
04:47ค่iecellerอีกต่ำเขยนั่นแหละ ว
04:48ันก่อนเพื่อนค่องค่ะ
04:49บอกว่าเจาเป็นคนกี่โก้ หน้า ใช
04:51่ๆ
04:51เด็กชายรู้สึกขุญเครื่องใจเป
04:54็นอันมาก
04:54จึงตะโกลด่าทอคนพวกนั้นว
04:56่า
04:57พวกท่านเป็นคนไ열น้ำใจเสียจ
04:59ริง
05:05รั Porsche แรวทำลายความให้เนื้อเช
05:06ื่อใจตัวเองไปแล้ว
05:07ขอให้เป็นเรื่องจริง ก็มีมี
05:09คนเชื่อรอก
05:10คนใจดำอย่างป้วกท้ังเนี่ยม
05:11ีทางจะเรินรอก
05:13ขอให้เดินไปซะดุดหินล้ม ห
05:14ัวแตกเลย
05:15าว เจ้าเด็กนี่ นอกจากแtillคลเกี่
05:17ยidelity โฮโฮ มันเป็นมาแล้ว
05:18ยังป่าขอร้อร้อร้ายเสีย
05:19อีก
05:19เราไปกันดีกว่า อย่าไปของแวะ
05:21ด Bye my dad
05:31ของเด็กชายอีกครั้ง
05:35ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง เด็กชาย
05:37จริงได้ตะโกนให้คนช่วย
05:40พี่ชายช่วยด้วย มาป่าจะกินแก
05:43ะค่ะ คราวนี้จริงๆ ค่ามีได้
05:45โกหก
05:46เรื่องจริงยังนั้นหรือ ไม่โ
05:48กหกแน่นะ
05:49เรื่องจริง ปรดชื่อเหลือค่า
05:51ด้วย
05:51ต่อให้เป็นเรื่องจริง ผู้ขาด
05:53ก็ไม่ช่วยเหลือเจ้ารอค
05:54ข้าวกันเจ้าดาพวกข่าศิก
05:55รียดเททยา ทำให้พวกข่าเกียด
05:57เจ้าแล้ว
05:58ใช่ๆ ทำคุณไปก็บูชาโทษตบ้
06:00าๆ
06:00เป็นเด็กขี่โควงหกแล้วยังป
06:02่าข้าอีก
06:02ได้ปโหรดช่วยเหลือค่าอีก
06:04สักครั้งเถิ científic
06:05ค่าสัญญาว่า ต่อไปจะเลิกโ
06:07ข และจะมีพูดจามมピดีกับพวก
06:10ท่านอีกต่อไป
06:11อืม สัญญาแน่นะ รู้ไหม หากเจ้
06:13าลอกพวกค่าอีก จะไม่มีโอกาส
06:15เหมือนครั้งนี้อีกแล้ว
06:16ค่าสัญญา
06:18แล้ว ชาวบ้านก็ได้ช่วยกันไ
06:20ล่หมาป่าไปอีกครั้ง
06:23ตั้งแต่นั้นมา เด็กชายก็เลือกโ
06:25กหก และเลือกพูดจาไม่ดี
06:27ที่ทำให้คนอื่นต้องเสียใจ อย่าง
06:30ที่เขาได้สัญญาไว้
06:32เหตุการณ์น่าจะลงเอยด้วยดี
06:37แต่อยู่มาวันนึง ขณะที่เด็กชาย
06:39ไปรับแกะมาเลี้ยงจากเจ้าของแ
06:41กะเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ
06:44เขาได้เห็นลูกชายของเจ้าของแ
06:46กะ ซึ่งไม่เคยเห็นน่ามาก่อน ได
06:48้กลับมาบ้าน
06:49เขาได้ยินเจ้าของแกะพูดกั
06:51บลูกชายว่า
06:53ลูกชาย เจ้าพ้นโคตรแล้วอย่
06:54างนั้นหรือ รู้สึกว่าจะเร็ว
06:56กว่ากำหนดเลยนะ
06:57ใช่ครับ พอเดียวเรือนจำเขาลด
06:59โทษให้แก่นักโทษที่ประพฤ
07:00ศตัวดีนะครับ
07:01อืม เช่นนั้นก็ดีแล้ว ต่อไป ว
07:04ังว่าจาวจะมีทําผิดซ้ำ
07:05อีก
07:05ข้าสำนุกแล้วครับท่านพ่อ
07:07ต่อไป ข้าจะกลับเนื้อกรับ
07:09ตัวบนคลดี
07:11เมื่อเด็กชายได้ยินดังนั้นก
07:12็รู้ทันทีว่า
07:13ลูกชายของเจ้าของแกะต้องเป็
07:16นนักโทษ
07:16ที่เพิ่งพนโทษมาอย่างแน่นอน
07:19เมื่อเขาออกไปเลี้ยงแกะ
07:20และได้เจอกับคนที่เดินผ่าน
07:22เด็กชายจึงเอาเรื่องที่เขารู้มา
07:24ไปเล่าให้พวกคนที่เดินผ่านไปผ่
07:27านมาฟัง
07:28นี่พวกท่านรู้ไหม
07:30ลูกชายเจ้าของแกะเคยติดคุ
07:32กมาด้วยนะ
07:33อ้าว อย่างนั้นหรือ คนไหนล่ะ
07:35ก็คนที่เป็นผู้ชายตัวผอมๆ อย
07:37่างไรล่ะ
07:39เด็กชายรู้สึกดีใจมากที่คนส
07:42นใจในสิ่งที่เขาพูด
07:43เมื่อมีคนเดิมผ่านมาอีก เขาก็จะ
07:45เล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนฟัง
07:47ไม่ว่าเขาจะเล่าให้ใครฟัง ก็
07:50ต่างได้รับความสนใจทั้งสิ
07:51้น
07:53นี่ท่านเสร็จที ท่านรู้ไหม ลู
07:55กชายเจ้าของแกะเคยติดคุกมา
07:57ด้วยนะ
07:57อ้าว อย่างนั้นหรือ เมื่อวัน
07:59ก่อนเห็นมาสมัครงานที่พัฒษา
08:01คารของข้า
08:01กำลังตัดสินใจว่าจะรับ
08:03ดีไหม อย่างนี้มีรับดีกว่า
08:09เมื่อเจ้าของแกะรู้ว่าเด็กช
08:11ายเอาเรื่องไปเล่าให้คนอื่นๆฟัง
08:13ก็โกรฐมาก
08:15วันต่อมาเมื่อเด็กชายมารับแ
08:17กะไปเลี้ยงตามปกติ
08:19เจ้าของแกะก็ได้ต่อว่าเด็
08:21กชายไปว่า
08:22นี่ เจ้าเด็กปากไม่มีหู้หรูด
08:24เจ้าใช่ไหม
08:25ที่เอาเรื่องลูกชายของข้าไปเล่
08:27าให้คนอื่นฟังกันหมด
08:28เออ ใช่ครับ ก็เป็นเรื่องจริงน
08:31ี้น่า
08:31มันเสียหายอย่างไรอย่างนั้นหร
08:33ือ
08:33ต่อให้เป็นเรื่องจริง แต่ทำให้
08:35คนอื่นเดือนร้อน
08:36ทำให้คนไม่อยากคบค่ากับลูกชาย
08:37ของค่ากันหมด
08:38ไปสมัครงานที่ไหนเขาก่อมีรับ
08:40ทั้งทั้งที่คดีที่ลูกชายค่
08:42าทำผิด
08:42แค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ แค่ครั้ง
08:44เดียวเท่านั้นเอง
08:45แบบนี้ลูกชายค่า จะมีโอกาส
08:47ได้กลับเนื้อกลับตัวได้อย
08:48่างไร
08:48ค่าขอโทษด้วย ค่าไม่รู้ว่
08:51า
08:51แค่พูดเรื่องจริงจะเกิดผลเส
08:53ียได้ขนาดนี้
08:54ต่อไปค่าจามีทำอีกแล้ว
08:56ต่อไปอย่างนั้นหรือ
08:57ต่อไปจามีต้องมาเอาแก่ไปเลี้ย
08:59งอีกแล้ว
08:59ค่าจะจ่างคนอื่นแทน
09:01เมื่อเป็นเช่นนั้น
09:02เด็กชายจึงต้องเดินคอตกจาก
09:04มา
09:06ค่าแค่อยากให้คนสนใจแค่นั้
09:08นเอง
09:09มีได้อยากให้ใครต้องเดิดร้อนส
09:11ักหน่อย
09:13เด็กชายเดินมาจนถึงที่
09:15ที่เขามักจะพาแก่มาเลี้ยง
09:17ด้วยความรู้สึกผิดในจิตใ
09:19จ เมื่อเขาเจอผู้คนเดินผ่านมา
09:22คนไหนเป็นคนที่เขาเคยเอาเรื่องของ
09:24ลูกชายเจ้าของแกะไปเล่าให้ฟ
09:26ัง
09:26เขาก็จะเข้าไปบอกว่า
09:29พวกท่านให้โอกาสลูกชายของเจ้
09:32าของแกะเธอดนะ
09:33เขาแค่ทำผิดเพียงเรื่องเล็กน
09:35้อย
09:35และเขาก็รู้สึกสำนึกผิดแล้
09:37ว
09:37จนได้ระรับการลดโทษ
09:39ให้โอกาสเขากลับเนื้อกลับต
09:41ัวด้วยเธอดนะ
09:42อย่างนั้นหรือ
09:50ท่านเสร็จที ท่านให้โอกาสรู
09:52ปชายเจ้าของแกะสักหน่อยเธอด
09:54เขาสำนึกและกลับเนื้อกลั
09:55บตัวแล้ว
09:57อย่างนั้นหรือ วันก่อนเจ้ายั
09:59งเอาเรื่องของเขามานินทาอยู่เลย
10:00จะไหนวันนี้กลับมาแกะขาวให้
10:02สังงั้นล่ะ
10:03แล้ววันนี้แกะของเจ้าไปไหนหมด
10:05ข้าเพิ่งรู้ว่าการนินทาทำให
10:07้ผู้อื่นเดือดร้อน แถมยังทำ
10:09ให้เจ้าของแกะโกรธค่า จนเล
10:11ิกจ้างค่าเลี้ยงแกะอีกต่
10:12อไปแล้ว
10:13ฮ่า นี่แหละนะ สักแต่พูด แต่
10:16กลับพูดไม่เป็น เจ้ารู้ไหมเจ้
10:17านู การพูดจาของคนเรานั้นสำคั
10:20ญมาก
10:20พูดเป็น ก็น้ำพาความเจริญ
10:22พูดไม่เป็น ก็น้ำพาหายนะมาให
10:24้ได้
10:25แค่การพูดมันสำคัญขนาด
10:27นั้นเลยอย่างนั้นหรือ
10:28การพูดก็เหมือนการกระทํา หาก
10:30คุณไม่เป็น ก็สั่งความเดือด
10:31ร้อนให้แก้ผู้อื่นได้
10:33เมื่อผู้อื่นเดือนร้อน เขาก็จะมี
10:35อย่าข้องแวะด้วย มีอย่าไข่
10:36การช่วยเหลือ
10:37คนเรานั้นอยู่เพียงลำพังไม่ได้
10:39ต้องพึ่งพาอาสัยกัน
10:40จึงเกิดพลัง จึงอยู่เหนือส
10:42รพสัตว์อื่น ๆ ได้
10:43หากอยู่ลำพัง คงมีวายถูกเสื
10:45้อสิงค์จับไปกิน
10:46หรือดด่างไซลมเห็นปัญญา
10:52ได้พัดผ่านเข้ามา
10:54ถ้าเข้าใจแล้ว ต่อไป ก่อนจะพ
11:02ูดจาอะไรออกไป
11:03ค่าจะต้องคิดให้ดีเสียกร
11:06เอาละ เรื่องลูกชายของเจ้าของแ
11:08กะ
11:08ค่าจะลองให้โอกาสเขาสักครั้ง
11:09หากทำตัวมีดี คอยไล่ออกก่อน
11:11แล้วกัน
11:12เมื่อพูดจบ เสร็จทีก็เดินจ
11:14ากไป
11:16ตั้งแต่นั้นมา เด็กชายก็ปรับ
11:19ตรงตัวเป็นคนใหม่
11:20ก่อนที่จะพูดอะไร ก็จะคิดทบทว
11:22นดูก่อนทุกครั้งว่า
11:24สิ่งที่จะพูดเป็นประโยชน์
11:26หรือไม่
11:26เหมาะสมกับการะเทศหรือไม่
11:29รู้จักพูดรักษาน้ำใจ และให
11:31้เกียดผู้อื่น
11:32จึงทำให้เด็กชายเป็นที่รักใ
11:34ครต่อคนรอบข้าง
11:36จนในที่สุด เจ้าของแก่
11:37ก็ได้กลับมาจ้างให้เด็กชายเร
11:39ียงแก่อีกครั้ง
11:42ปัญญาจากเรื่องนี้
11:44คนเรานั้นเอาชนะสัดอื่นได้
11:47สร้างสันสิ่งที่ยิ่งใหญ่
11:48ได้
11:49ก็เพราะมีการร่วมแรงร่ว
11:50มใจกัน
11:51เพanteeงพาอศัยกัน
11:53ซึ่ง que'deqcf ได้จากการสู่สาร
11:55การพูดจึงเป็นสิ่งที่สำค
11:57ัญ
11:57เมื่อจะพูดความคิดให้ดีว่า
11:59เป็นไปในทิสตรางที่เป็นคุณ
12:01เป็นประโยชน์ สร้างมิด
12:03ทำให้คนรัก คนสัดทา คนมีความส
12:06ุข
12:06อยากช่วยเหลือเกือกูลเรา
12:08ไม่ใช่พูดแล้ว
12:09ทำให้คนคุ่นเคcion� GPAs รังเกียด
12:12เบื่อหน่า
12:12จนไม่อยากช่วยเหลือเชือจุล
12:14หรือคล้องแวะด้วย
12:15หรือกลายเป็นสร้างสตรูขึ
12:17้นมา
12:21อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
12:23า
12:23ต้องฝึกปรือปัญญายุทธิ์
12:25โปรดกดติดตาม
12:27YouTubeปัญญายุทธิ์
12:28และFacebookปัญญายุทธิ์
12:39ตั้งแต่ที่เด็กชายรู้จักการพ
12:42ูดให้เป็น
12:42ชีวิตของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
12:44เขาจึงหม่ำฝึกฝนทักสะ Born
12:47การพูดอยู่เป็นประจำ
12:48นานวันเขาก็พูดเก่งขึ้นเรื่
12:50อยๆ
12:51จนทำให้ใครๆ ก็อยากมาคุยด้วย
12:54เขาจึงไม่เหñาอีกต่อไปแล้ว
12:56บอกแพะ บอกแกะบอกอะไรก็ได้ขอแ
13:00ค่อย่าบอก
13:00อย่าบอกอะไรอยàngนั้นหรือ
13:02อย่าบอกล่ะ
13:04ห้า...เจ้านี้เขาใจพูดนะ
13:06มาคุยกỏแต่เจ้าที่อะไร ได้หวรอ
13:07ทุกที
13:08เจ้านูอยากทำงานเสริมที่ได้เงิน
13:10สูงกว่านี้ไหมล่ะ
13:11อยากสิครับ งานอะไรอย่างนั้นหรือ
13:14ข้าอยากจะจ่างเจ้าไปแสดงการพ
13:15ูดที่พัฒษคาของขาดสักน้
13:17อย
13:17ข้าคิดว่า หาแขกได้ฟังเจ
13:19้าพูดคงจะอารมดี และกินข่
13:21าวอร่อยขึ้น
13:21ฮาฮาฮาฮา
13:52ความเป็นจริง
Comments