00:03กละครั้งหนึ่งไม่นานนัก
00:05มีชายคนนึง เขาเป็นคนที่ทำอะไรก็
00:08ไม่ประสบความสำเร็จ
00:10ทำอะไรก็มักล้มเหลวอยู่เป็นประ
00:11จำ
00:12เขาเปลี่ยนอาชีพมาหลายอาชี
00:14พ แต่ก็ไปไม่รอด
00:24จนสุดท้าย ได้มาทำอาชีพเร่ข
00:27ายยาเทือน
00:29เร็จเข้ามาพ่อแม่พี่น้อง ค่
00:31ามียาวิเศษมาขาย
00:32เป็นยาผีบอก รักษาได้ทุกโ
00:34รค
00:34แก้ปุ่นหัวตัวร้อนได้หร
00:36ือเปล่า
00:36แก้ได้สบายมาก แล้วผลลังผล
00:38เอวล่ะ นั่นยิ่งสบายใหญ่
00:40โรบบาหวานความดันรักษาได
00:41้ไหม
00:42ได้อยู่แล้ว โรคอะไรก็หาย
00:46แรกๆ ก็มีคนหลงเชื่อซื้อไป
00:48ใช้
00:52แต่พอผ่านไปสักระยะ คนก็เริ่
00:54มรู้ว่าไม่ได้ผล
00:55และไม่มีใครอยากซื้อยาจากเขา
00:58อีก
01:02อย่าไปเชื่อ ขาเคยซื้อไปใช้แล้
01:04ว
01:04ไม่เห็นได้ผลเลย เสียเงินเสียท
01:05องเปล่า
01:06ใช่ ๆ เขาก็เคยล่งเชื่อมาเหมือนก
01:08ัน
01:09คิดแล้วเคียร์ว่าอย่าอะไรจะร
01:11ักษาได้ทุกโรค
01:11ถ้าทำได้จริง ม. คงตกงานกัน
01:13หมดแล้ว
01:14ลองหน่ายหน้าพี่ชาย
01:15ของอย่างนี้มิราะอаем copies
01:22เมื่อมีคนรู้เยอะเข้า ยากก็จะขาย
01:24ไม่ออก
01:25ชายหนุ่มก็ต้องย้ายไปขายที่เม
01:28ืองอื่นที่คนยังไม่รู้จึงจะข
01:30ายได้เป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป
01:34ทำอย่างไรดีเนอะ
01:42เนื่อรู้สึกว่าจะย้ายเมืองไป
01:44จนจะครบหมดทุกเมืองแล้วมั้ง
01:46ข้าเบื่อชีวิตแบบนี้เสียจ
01:47ริง
01:47เหตุได้ชีวิตของค่าจริงไม
01:49่ได้ปากติสุขเหมือนคนอื่น
01:50คนอื่นได้อยู่เป็นหลักแรง
01:52มีหลักมีฐาน
01:53มีบ้านมีครอบครัว แต่ฆ่ากลั
01:55บต้องเร่ร่อนพะเนยจรไปเรื่อย
02:12ยาผีบ่อ
02:20แร่แล้ว ชายหนุ่มก็ได้ ی้aisiaเป
02:22อร์ที่เมืองเมืองหนึ่ง
02:25เร็วเข้ามาเพราะแม่พี่น้องฆ
02:26่ามียาวิเศษมาขาย
02:27เป็นยาผีบอก รักษาโรคได้ท
02:29ุกโรค
02:33น้องชาย สนใจยาผีบอกไม่
02:34ไม่เอาร grant ยาถืนอันตาร้าย
02:36ใครใครเขาก็รู้จักกันทั้งนั้
02:38นแหละ
02:38ที่เมืองนี้มีคนอื่นเธumbleมาขายยา
02:40แบบฆ่าแล้วแหล่วงնั้น Huh?
02:41ถึ chance โอ้ย เพียบ ดันนี้คนค้าห
02:43ูตาสวางกันหมดแล้ว
02:44แต่รอนี่เดี๋ยว อย่าเพื่งไปไหนนะ
02:46หรือค่าจะไปตามลูกค้ามาให้
02:47อย่างนั้นก็ดีสิ เอาเลย
02:52เด็กหน่ dedication หายไปทั่วพัก ก็กลั
02:55บมา ร้อมกับมือปราบ
02:56ก็เลยครับ ท่านมือปราบ จับเรา
03:00พวกขายยาเทือน
03:01จับค่าทำไม ค่าผิดอะไร
03:03เมืองนี้ห้ามขายอธือน ใครท์ต่
03:05องติดฝรุก
03:06ท่านมือประด UnaVen
03:07ระหว่างที่เขาติดฝรุก เขาก็มา
03:21กรัมพึ่งรำพันด์
03:22ถึงความโชคร้ายของตันเอง อย
03:24ู่เป็นประจำ
03:26สงใจดวงของค้า จะต้องมีดี
03:28แน่ ๆเลย
03:28คนอื่นทำอะไรก็ราบครึ่น สัμ بد 코로나
03:31ส่วนค่าทำอะไรก็ล้มเหลว
03:33นักโทษคนหนึ่ง ได้ยินชัยหน
03:34ุ่มรำพึงรำพัน
03:35กับตัวเองเช่นนี้บ่อย จึงได้
03:37เอ่ยขึ้นมาว่า
03:39โทษแต่โชคชตาฟ้าดิน เคยโ
03:41ทษตัวเองบางหรือเปล่า
03:42ว่ากระจอกเองถึงได้ล้มเหลว ทำ
03:44อะไรก็มีสำเร็ด
03:46แล้วคนที่สำเร็ด ต้องทำอย่างไร
03:48has-ha-ha
03:49เจ้าถามถูกคนแล้ว
03:50ค่าจะบอกให้เอาบุญนะ
03:51คนที่ประสบความสำเร็จ
03:53ต้องยึดหลัก 3 ข้อ
03:54หลัก 3 ข้อ
03:55มีอะไรบ้างอย่างนั้นหรือ
03:56ข้อแรกต้องมีสิละธรรม
03:58เห็นได้จะต้องมีสิละธรรมด
04:00้วย
04:00ไม่เห็นน่าจะเกี่ยวเลย
04:01สิละธรรมช่วยให้ย่างยืน
04:03ส่างมิด
04:03อย่างเจ้าเคยเห็นบอกว่า
04:05ต้องเลยร่อนขายาไปเรื่อย
04:06ก็เพราะของที่เจ้าขายมันหล
04:08อกลวง
04:08คนเคยซื้อก็หาให้หมด
04:09คตกินได้ไม่นานรถ
04:11เออเออแล้วขวร2ล่ะ
04:12ขอ 2 ต้องมีจิตใจมุ่งมัน
04:14มีสมาธิ่นในสิ่งที่ทำ
04:15มีวอกแว่คหรือล่มเลิกโด
04:17ยง่าย
04:17แล้วขวร3ล่ะ
04:19ขวร 3 ใช้ปัญญา
04:20ความรู้และความคิด
04:21แกรปัญหาโดยยึดถือความ
04:22เป็นจริงเป็นฝีตั้ง
04:23แทนที่จะนี้ปัญหาไปเรื่อยๆ อย่
04:25างที่เจ้าเคยทำ
04:26แค่นี้หมดแล้วอย่างนั้นหรือ
04:27ครบแล้วเป็นอย่างไรล่ะ
04:29รู้สึกเห็นแสงสว่างขึ้นมา
04:30บ้างหรือยัง
04:31ร้ายสาระ หากหลักการณ์นี้เป็
04:33นจริง
04:33ท่านจะมาอยู่ในคุกเช่นนี้อย่างน
04:35ั้นหรือ
04:40หลายเดือนต่อมา ชายหนุ่มก็ได้
04:42พ้นโทษ
04:44เอาละ เจ้าพ้นโทษแล้ว
04:46วังว่าต่อไปเจ้าจะเป็นคนใหม
04:48่
04:48มีเดินสำร้อยเส้นทางเดิมอี
04:49ก
04:50ค่าตั้งใจไว้เช่นนั้นเช่นก
04:51ันครับ
05:03แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปดี
05:04ค่าไม่อยากที่จะต้องเร่ร้อนเหม
05:06ือนเดิมอีก
05:07แถมยังไม่รู้ว่าจะถูกจับ
05:08อีกเมื่อไร
05:09คงต้องเปลี่ยนเป็นคนใหม่
05:10เดินบนเส้นทางใหม่
05:11อย่างที่รับปากกับมือประไว
05:12้จะดีกว่า
05:13แต่คนที่ล้มเหลวอย่างค่าจะทำอะไร
05:15ได้
05:17ชายนุ่มเดินไปก็เจอร้านอาห
05:19ารแห่งนึง
05:20มีป้ายรับสมัครคนงานติดอยู่
05:23เป็นลูกจ้างร้านอาหารก็น่
05:24าจะดีนะ
05:26เมื่อคิดได้ดังนั้น
05:27ชายนุ่มจึงตัดสินใจสมั
05:29ครงานที่ร้านอาหารแห่งนั้น
05:35ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปรับ
05:37รุงตัวเองเป็นคนใหม่
05:38เขาจึงขยันทำงานทุกอย่างใน
05:40ร้านอาหาร ด้วยความสื่อสัทธ
05:42์และไม่เกี่ยงงาน
05:46เท่าแก harmless ลูกค้าลืมถุงเงิ
05:48นไว้ที่โต้นะครับ
05:49เอ้อ จเห็น impos'raktดีนะ หลูกจากคนอ
05:51ื่นเจอแบบนี้เก็บไว้เองทุก
05:53ที
05:53พอลูกค้ากลับมาท่วง ขาก็ไม
05:55่ไว้จะรับหน้า ลูกค้ายังไป
05:57ได้มิไกล
05:57เช่นนั้น ให้คายวิ่งออกไปคืนให
05:59้นะครับ อึ่ม หรีบไปซะ
06:01advertised of course
06:02ด้วยความที่ชายหนุ่งเป็นคนสื่
06:04อศัทธ์ และไม่เกี่ยงงาน
06:05เท่าแก่จึงไว้วังใจให้ทำ
06:07หน้าที่ต่างๆในร้านมากขึ้น
06:09ทำให้เขาได้เรียนรู้งานต่างๆใ
06:12นร้านอย่างรอบด้าน
06:17ค่ายเห็นว่าเจ้ามีความสื่อ
06:19ศัทธิ์ดี
06:19เลยว่ายจะให้เจ้าเลือนมาทำตำแหน่
06:21งคิด انเงินดู
06:21เจ้าอยากลองทำหรือมัย อยากทำสิ
06:23ครับ
06:30จนหลายปภา kries ปอ дляändern
06:33วันนึงเธอแก้ร้านได้ตัดสิ
06:35นใจที่จะเลือกทำงาน
06:36และประกาศขายต่อกิจการ
06:40ช่วยเอาไป ไปติดที่หน้าร้านให้ท
06:42ี่นะ
06:43ขายกิจการ
06:44เธาแก้เหิดได้ท่านจิงจะเลือก
06:46ทำร้านอาหารนิเสียละครับ
06:47ลูกариก็มีเย่อยู่มิใช่
06:49ข้าแก่แล้ว ถ้ามมีไว้แล้ว
06:51ถึงเวลาที่จะต้องวางมือเสีย
06:53แล้ว MLB
06:54เมื่อชายหนุ่งได้ฟังดังนั้น
06:55ก็คิดขึ้นมาว่า
06:57ข้าช่วยทำงานที่นี่มาหลายปี
06:59จนช่ำชองแล้วนี่คงได้เวลาเด
07:01ินตามความฝันเสี้ที
07:03เมื่อเป็นแards่นั้น
07:04ชายหนุ่งจึงเอ่ยขอซื้วกิจ
07:05ตริการต่อจักท่าแก่
07:07เท่าแก่ครับ คือว่า เจ้าอยาก
07:10รับช่วงต่อ แต่จะขอผ่อนจ่
07:12ายอย่างนั้นหรือ
07:13เอาก่อเอา ขาว่าเจ้าเป็นคนสื่
07:14อสัตว์ คงมีโกงขารอก แต่เตื
07:16อนไว้ก่อนว่า เป็นเจ้าของกิ
07:18จการ ไม่เหมือนกับตอนเป็นลูก
07:19จ่างหรอกนะ
07:24เมื่อชายหนุ่มรับช่วงกิจก
07:25ารต่อมา เขาก็สามารถสารต่อกิจ
07:28การได้เลยทันที อย่างไร้รอยต่อ
07:30เพราะลูกค้าต่างก็คุ้นเค
07:32ย
07:32และให้ความไว้วังใจชัยหนุ
07:34่มกันเป็นอย่างดี
07:35แต่การที่เป็นเจ้าของกิจการน
07:37ั้นก็ไม่ใช่ว่าเรื่องง่าย
07:39อย่างที่เท่าแก่เคยบอกไว้
07:41เพราะต้องแบกรับภาระต่างๆ
07:43มากกว่าการเป็นลูกจ้างหลายเท
07:45่า
07:46ต้องมีวินัย ทำตามเป้าหมายที่
07:48วางไว้ให้ตลอดรอดฟัง
07:52เท่าแก เห็นได้ค่าเห็นท่านเป
07:54ิดร้าน ไม่เคยสาย ไม่เคยขาด ไม่
07:55เคยลาเลย
07:56ทั้งที่เป็นเจ้าของร้าน จะทำอะไรก
07:58็ได้ไม่มีใครว่า
07:59นี่แหละ เขาเรียกว่าเป็นนาย
08:00ตัวเอง ไม่มีเจ้านายควรสั่ง
08:02แต่เราก็ต้องรู้จากควบคุมตั
08:04วเอง
08:04เปิดปิดร้านตามใจ ลูกค้าจะ
08:06หายหมด
08:08มุงมั่นต่อเป้าหมาย โดยไม่อ
08:10อกนอกลูนอกทาง
08:11เท่าแกข่ามีรถมาคันรู้มาเผน
08:14อ 위에คาย
08:14ท่านสนใจรึเปล่า
08:16ยังไม่เอาอนร่อกข้าต้องเก็บ
08:17เงินไว้ต่อทุน
08:18และต้องเอาไปจ่ายข้าซื้อกีธ
08:19การที่ข้าติดครั้งอยู่
08:22และต้องใช้ปัญญาในการแก้ไ
08:23ขสะธานการณ์ต่างๆ
08:25ที่เกิดขึ้นไม่เว็นมีแต่ละ
08:26วัน
08:28เท่าแกครับ ฟืนหมด ไปซื้ำที่
08:30ตลาดก็หมดเหมือนกัน
08:31ไม่รู้จักของข้าวกับทำกับ
08:32ข้าวอย่างไรดี
08:33เออทำอย่างไรดีเหนอ
08:35ทำการใหญ่เนี่ย ปัญหามันเยอะเส
08:36ียจริง
08:37จะปิดร้านก็เสียข้าredit์เช่า
08:38Alai ได้
08:39เอาอย่างไรดีครับเท่าshot
08:41อื้อ ค่ะคิดออกแล้ว รอเดี๋
08:42ยวนะ
08:43ค่อยจะไปขอแบ่งฟืนจากร้านอ
08:44าหารแถวนี้มาใช้แก้หัดไปก่
08:46อน
08:46เขาคงมีน้ำใจแบ่งให้อยู่
08:51แม้การเป็นเจ้าของกิจการจะย
08:53ากลำบาก
08:54แต่ชายนุมก็สามารถบริหารจ
08:56นสำเร็จ
08:57และจะเรินรุ่งเรืองได้ด้วยดี
08:59จนในที่สุดก็สามารถหาเงิ
09:02นไปจ่ายค่าซื้อกิจการได้จน
09:03ครบ
09:06นี่ครับเท่าแก้เงินค่าซื้
09:07อกิจการม่วนสุดท้าย
09:09อืมไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีคว
09:11ามสามารถดูแลกิจการจนตลอด
09:13รอดฟังได้
09:13เพราะเท่าแก fascinated ให้โอกาสค้etera
09:15นะครับ
09:15ไม่ใช่ร้อก ขามีส่วนก่อเพีย
09:17งน้อยนิด
09:17ขาเคMANitetมานักLetter แล้ว
09:19ที่ตรงต่อกิดการให้ลูกร้าน
09:21แต่สุดท้าย ลูกร้านก่อทำเจ็
09:23ง
09:23แต่เจ้าตรับสายต่อได้เป็นอย
09:24่างดี
09:25และแทนทำได้ดีกว่าเดิมเสีย
09:26อีก
09:27เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
09:29ชายหนุ่มก็ขอตัวลากลับ
09:31เท้าแก่ได้เอ่ยถามชายหนุ่มว
09:33่า
09:34เจ้าเคยคิดดูหรือไม่ว่า
09:35ที่เจ้าประสบความสำเร็จอย่าง
09:37วันนี้ได้
09:37เป็นเพราะอะไร
09:39เมื่อได้ฟังดังนั้น
09:40ชายหนุ่มจึงหวนคิดถึงเหต
09:42ุการณ์ที่ผ่านมา
09:44เมื่อก่อนนั้น
09:45ค่าเป็นคนที่มีแต่ความล้มเห
09:46ลว
09:46แต่ชีวิตของค่า
09:48เริ่มเข้ารูปเข้ารอย
09:49และเป็นไปในทิตทางที่ดีขึ้
09:50น
09:50ตั้งแต่ค่าปรับตรงตัวเป็
09:52นคนใหม่
09:52ยึดมั่นศิลธรรรม
09:53มีความมุ่งมั่นมีสมาธิใน
09:55การงาน
09:55และใช้ปัญญาฝ่าฟันอุปศั
09:57กษ์และปัญหา
10:02ดุดดังไซล่มแห่งปัญญา
10:04ได้พัดผ่านเข้ามา
10:10นี่คือหลักการสามข้อ
10:11ที่ลุงนักโทษในคุกเคยสว
10:13รรค่านี้นะ
10:13มีลึกเลยว่าจะเป็นเช่นนั้นจร
10:15ิงๆ
10:16เช่นนั้นก็ขอให้เจ้ายึดมั่น
10:18ในสิ่งนี้ต่อไป
10:21ปัญญาจากเรื่องนี้
10:22เส้นทางสู่การณ์เป็นคนที่มีป
10:24ระสิทธิภาพ
10:25มีพื้นฐานมาจากสามองค์ประกอ
10:27บที่สำคัญ
10:28คือการดำรงตนในทางที่ถูกต
10:31้องและดีงาม
10:32ที่ช่วยให้ชีวิตราบรื่นห่
10:34างใกล้ปัญหา
10:35ความมุ่งมั่นตั้งใจ
10:36มีสมาธิทำในสิ่งที่ควรทำ ได
10:39้โดยตลอดรอดฝั่ง
10:40และการรู้จัดคิดวิเคราะห์
10:42แยกแยะ
10:42บนคุ้นฐานความรู้ ความเข้าใ
10:44จที่ถูกต้อง
10:45ซึ่งจะส่งผลให้ชีวิต ประส
10:47บความสำเร็จอย่างสงดุ่น และ
10:49มีคุณภาพ
10:54อยากมีความคิดที่แกร่งกล้
10:56า ต้องฝึกปรือปัญญายุทธิ
10:59์
11:13วันหนึ่ง ชายนุ่งเดินไปตลา
11:14ด ก็ได้เจอกับลุงนักโทษ ที่
11:17เคยติดคุยกับด้วยกันโขอ
11:18ทานอยู่
11:20อ้าวทรุง ทํพ้นโทษแล้ว
11:22อย่างนั้นหรือ
11:23ก่อนหลายเดือนแล้วแหละ ข้าbs
11:25ได้ร่อน ไปทั่ว เพิ่งมาแถวนี้
11:26ค่าต้องขอพู nickname ท่านเป็นอย่าง
11:28มาก เพราะหลักการที่ท่านเจอค
11:29้า ในวันนั้น
11:30ทำให้วันนี้ ค่าประสุกความสำ
11:32เร็จได้แล้ว
11:33อย่างนั่นหรือ ฉะนั้น ขากาดี
11:35ใจด้วย
11:35บอกแล้วไงว่าต้องได้ผล
11:38ชายนุมได้พูดคุยถามไทยศร
11:40รธุคศุกติบ
11:41สะครู้ก็ขอตัวจากไป
11:43ก่อนจากกัน ชายนุมได้เอ่ยถาม
11:45ขอทานว่า
11:47เออ จะว่าไปแล้ว ค่าก็สงสัย
11:49อยู่ว่า
11:49ในเมื่อท่านรู้หลักการดีๆเช
11:51่นนี้
11:51เหตุได้ท่านจึงต้องไปอยู่ในภ
11:53ัพฟะ bers. ให้อย่างมาเป็นขอธานแบ
11:55บนี้ได้
11:56ขอธานได้ฟัง ก็ยิ้มแบบเจ็
11:58จเถือแล้วตอบกลับมาว่า
12:00ตอบยางง่ายง่ายเลย ก็รู้ แต่ทำไม
12:02่ได้น่ะสิ
12:03และการดีๆ มีคนรู้เยอะแต่คนทำตาม
12:06ได้มีน้อย
12:06คนสำเร็จไม่ใช่แค่รู้ แต่ต้อง
12:08ความมุ่งมันและทำจริงด้วย
12:10จึงจะไปถึง
12:11อืม ความอีกแล้ว
12:40ให้ได้มัน ความเป็นจริง
Comments