- 2 days ago
Category
📺
TVTranscript
00:00รายการต่อไปนี้เป็นรายการทั่วไป สามารถรับชมได้ทุกว่าย
00:30รายงแว่งว่าครึ่งดวง
00:34เครื่องแảวมัน серวมอ่าซึมไหนสวง
00:39จังเพียงครึ่งดวงหWhoa�อะowitzเธอร่อใคร
00:46จังเครื่องเร็ว till arak apps ก Grandpa มีเพียงค bị eigeneใบ
00:52ขนางเกิบใจฉันที่มีเพียงครึ่งดวง
00:58คอยรักที่จะเติดเต็มเต็มในส่วง
01:02อดใจครั้งดวง เพ้ารอมะหน้าหน้า
01:10จัน เอาไว้จันที่ลอยเด่นฟ้า
01:15จะมีน้ำตาลังมาเหมือนฉันบ้างไหม
01:22ความรักมันฉันห่างไกล เสียงไกล
01:26ไม่รู้ว่าไหน หัวใจทักจะเต็มโดด
01:48เอ่งรู้ไหม เอ่งทำให้นานได้กันดีกฎ
01:50ข้าต้องออกพิดของนาง นากินีมาให้ได้
01:57อายุทยาจากตกตกเป็นของข้า
01:59เจ้า จะต้องทำให้อายุทยาตกเป็นของเราให้ได้
02:05ถ้าฉันไม่ได้เจอเธอ
02:09ฉันคงหาทางออกจากวังหน้าไม่ได้แน่แน่
02:14เธอช่วยเหลือฉันมามากว่าไงเกิน
02:17นานต้องไปยังสะน้ำในวังหลวงเป็นแน่
02:20เธอช่วยหลวงเป็นแน่
02:50เธอช่วยเธอดีกว่า
03:04ที่สิ่งสุดที่นี่ี่
03:11กลับของสุข
03:18บ้าจริง
03:20แม้จะเป็นเพลาสั้นฟัน
03:35กัดค่ากับรู้สึกผู้พันกับเอง
03:49กัน
03:56คุณสังสุนคุณคุณเต็นคุณ
04:04บวดจะปกป้องคุณพ่อและก็บริษัทของพวกเราไว้เอง
04:23ในนี้มีหลักฐาทั้งหมดและลายชื่อทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโปรเจ็คนี้
04:29สาวนาลายุทยา
04:59shoremate?
05:01แ carrot or is it?
05:06STUDYAL
05:09อันนี้ alguémfuhr dirt
05:16เจ้า หลบไป
05:46เธอ
06:16กลับมาก
06:46song
06:59ปล่อยสัน
07:05เจ้ารอบเข้าวังลุ่ง Ведьใจ ก็สงสินใจ
07:08เจ้าฝักฝ่ายฝ่ายได้กันแน่
07:09ปล่อยสัน ฉันจะกลับบ้าน
07:11อยากต้องให้เรือตกยางออกหรืออะไร
07:14จริงจบยอมคายความจิงหยกมาได้
07:16่าหมโว้ววฉันจะกลับบ้าน ไง
07:20ถ้าไม่อยากใช้ความรุ่นไรกับเจา
07:24องตามห่ายมาใส่ดี
07:25มันก็เอาเลย
07:26จับฉันไปเลย
07:28แต่ฉันก็จะกรีฐการให้คนทางหวางแห่งมา ทีนี้
07:32ถ้าเกิดว่าฉันโดนจับ คุณก็ต้องโดนจับด้วย
07:35ดูจากสภาพแล้ว คุณก็น่าจะ peoples แรกแล้วก็ Vive
07:41เจ่าเล่รี่น่ะ
07:42นายเจ้าคงสวนมาดีเป็นแม่
07:45ฉันบอกคุณแล้วไหม ว่าฉันมาจากอนาคออีก 300 ปีทางหน้าจริงจริง
07:49แล้วทางกลับประตูกลับบ้านจาก...
08:12ไปคุยต่อดีคุณ
08:26เดี๋ยวก่อน แล้วถ้าฉันพิสูตรได้เหรอว่าฉันมาจากอนาคมจริงจริง
08:32อ่ะ ไปคุยต่อดีคุณ
08:38เดี๋ยวก่อน แล้วถ้าฉันพิสูตรได้เหรอว่าฉันมาจากอนาคมจริงจริง
08:42คุณจะปล่อยฉันไปไหม
08:44เจ้าจากพิสูตรเยี่ยงไหร่
08:48Single
08:57ไอคไม่ไหร่ คลางพวกนี้เมียมแน่สเพียงใดกัน
09:00เหตุใดเจ้าจึงต้องการมันนัก
09:03พวกนี้มันไม่ใช่เครื่องลางของข่างไรทั้งนั้น
09:06มันเป็นอะไรที่คนเค้าใช้ คนเค้ามีกันในยุของฉัน
09:11นี่นะ เขาเรียกว่าโทรศัพท์มือถือ
09:15เวลาคุณจะส่งข่าวนะ
09:17คุณไม่ต้องใช้ม้าวไหวเลยทั้งนั้น
09:18คุณแค่กดเบอร์โทรสัพ แล้วก็โทรออก
09:20แล้วก็ส่งข่าวได้เลย
09:21นี่ ตึก ตึก ตึก ตึก
09:23ฮะล็อ
09:25มีคนอยู่ในนี้หรือ
09:27เฮ้ย
09:28อธิบาย ยามแม่ อธิบายแล้วกัน
09:30อันต่อมานะ
09:31สิ่งนี้ เขาเรียกว่า Walkman
09:35คุณ เราลองจะเย็น ๆ นะ
09:37แล้วก็ลองแบบ ปล่อยใจ ไปกับเสียงเพลง
09:41โอเค
09:49ตอนนี้เราฟังเพลงเดียวกันแล้วนะ
10:07ไม่ขอให้เธอมารับ และเห็นใจฉัน
10:13แค่ปล่อยให้คน ๆ หนึ่ง วันไปก่อนแล้วกัน
10:19แน่ ชอบดี
10:22ถ้าคุณชอบ ฉันให้ยิมกันก็ได้นะ
10:26คนยุกเจ้านี่ช่างประหลายนะ
10:31มีคนมาร้องเพลงกอบ อยู่ในรูหู
10:34ค่าไม่เห็นว่ามันจะไปเล่าตรงไหน
10:38แต่ ค่าจะขอเก็บเอาไว้ก่อน
10:41เพื่อการศึกษาให้ทองแท่
10:46คุณ คุณเชื่อเสร็จแล้วใช่ไหม
10:48ค่าอย่างไรน่ะ ไหวสึงไปของหน้า
10:53จะเป็นไปได้อย่างไรกัน
10:55นี่...
10:56เจ้าคิดจะเปลี่ยนให้ค่าเป็นคนมีกลจะหลิดเช่นเจ้าหรือ
11:00ถ้าไม่เชื่อ ก็ไปถามคุณเท้าดูก็ได้นะ
11:05เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนจากที่นี่
11:07คุณเท้าจำป่า
11:08อืม...
11:10แน่จริงอ่ะ
11:11ก็พาฉันไปพิสูจกับเท้าจำป่าสิ
11:14ถ้าฉันโกหกอ่ะ
11:16คุณก็เชินบั่นหัวฉันได้ตามสบาย
11:18แต่ถ้าฉันไม่ได้โกหกฉันพูดความจริงนะ
11:21คุณต้องช่วยพาฉันกลับเข้าไปในวังหลวง
11:24โอเค
11:51หรอก
12:18เห็นเห็นค่ะ
12:20มึงเป็นใคร ต้องการสิ่งใด
12:28กูคือมึง
12:33มึงออกไปจากล่างกู
12:35กูไม่ไป
12:41ออกไปจากล่างกู
12:43ออกไป
12:44กูไม่หยอ
12:51ออกไป
13:04แป molto
13:12justementมึงออกไป
13:20อติ y b
13:35มัน
13:39ある
13:43Acting
13:49กุณเถา มอยเถิด บรัพท์
13:53ม่ะ
13:58คุณเถา ม่ะ
14:03ม่ะ
14:04คุณเถา
14:06คุณเถา
14:07ม่ะ
14:08คุณเถา
14:10ม่ะ
14:19คุณเทว..คุณเทวดีขึ้นแล้วหรือไม่ขอรับ
14:23มิดครู้ เกิดกับอะไรหรือจากแม่
14:27ข้าหาลู้มั้ย
14:30ข้าแค่อยากเห็นโชคชาตาของอิ JUNSS
14:34เท่านั้น สังจากได้ยินเสียงกลีดล้อง
14:37ฟังแล้วช่างหน้าเวทธนายหนิ będzieац
14:42แม่บอกว่า เดี๋ยวพ่อเมพรุ่ ik of j
14:45มับทิจันย์
14:46เกิดอะไรขึ้นเหรอจระ
14:49ข้าพูดกับอะไรหรือ
14:51คุณเท้าจำกับอะไรไม่ได้เลยหรือขอรับ
14:55ข้าหารรู้ไหม
15:06เหตุใดเองยังอยู่อีก
15:12ที่นี่หาใช้ที่ของเองไม่
15:15คุณเท้ารู้ใช่ไหมคะ ว่าฉันไม่ใช่คนจากยุคนี้
15:19ข้ามีรู้ว่าเจ้าเป็นคนมาจากแข็งหนใด
15:21แต่เองไม่ควรอยู่ในเพลาที่ไม่ใช่ของเอง
15:23จงกลับไปเสีย
15:27แม่หญิงประหลาดผู้นี้
15:29เดินทางมันจะอาณาคตจริงหรือขอรับ
15:31มีผู้คนสามารถเดินทางข้ามการเพลามาได้ด้วยหรือ
15:35ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่ามาว่า
15:37การข้ามประตูการเพลามีอยู่เหมือนกัน
15:39ค่าเก cider 검س ที่มูกิดทุกรู้กัน ค่ามการเพลามาได้ด้วยหรือ
15:42ค่าเคยได้หยินเรื่องเธอมาว่าการข้ามประตูการเพลามีอยู่เมื่ dab
15:50แต่ค่าไม่คิดว่าเรื่องอสจรรรลเค�ี่ยặngนี้จะมีอยู่จริง
15:55ตอนค่าสอบนางนางบอกว่านางพรัฐศาวังหล่วง ประตูไม่อยู่ที่นั่นหรือ
16:01ฉันดำลงไปแล้ว نہیںมีประตูเก่rieb Northeast
16:04หรือมีอยู่ แต่ประตูยังไม่เปิด
16:06เราจะเปิดเมื่อไรล่ะ
16:10คุณท้าค่ะ พอจะทราบไหมคะว่าประตูจะเปิดอีกทีนเมื่อไร
16:15ค่าหารู้ไหม ศาสตร์นี้อยู่เนื้อความรู้ของค่า
16:19แล้วคุณท้าพอจะรู้จักใครที่รู้จักศาสตร์นี้มั้ยคะ
16:23ค่ามิรู้หรอก
16:26ปัญหาของเอง จงแก้ไขเสียเอง
16:34ผู้ได้อยู่ผิดยุคสมัยของตนเอง ย่อมก่อให้เกิดความโกลหลของยุคนั้น
16:40พ่า จากนำเอาผิดนากิลีที่ไล้แรงที่สุด กลับไปให้ได้
16:58ปัญหาของเอง จงแก้ไขเสียเอง
17:05แม่บัว ส่งย่ามประหลาดนั่นมา
17:09เขาเรียกว่ากระเป๋า
17:22ต้องให้ระวางไง นี่มันของสำคัญ
17:34ผู้ได้อยู่ผิดที่ผิดทาง ผิดยุคสมัยของตนเอง
17:54ย่อมก่อให้เกิดความโกลหลของยุคนั้น
17:58หญิงนางนี้ก็เช่นกัน
18:01นางย่อมข้องเกี่ยวกับเหตุนองเลือดที่ค่าเห็นในนี้มีเป็นแน่
18:08หญิงเยี่ยงนาง
18:09หญิงเยี่ยงนาง
18:11จะโขดเที่ยมได้ถึงเพียงนั้นเลยหรือขอรับ
18:14เพลานี้นางอาจไม่ทำ
18:16เพลาหน้านางอาจทำก็ได้
18:21หากนางอันตลาย
18:23เหตุฉะไหนเล่า
18:24ไม่ค่านางต้องแต่เพลานี้
18:26อุ่งนางสายเพลานี้
18:28หะ
18:29มึงนี่ก็ใจไล้เสียจริง
18:39ข้าได้มักการหญิงส่าวเช plans
18:42อยู่มั้ยบ่าไม่ได้ยินumu
18:44ว่านางเป็นสัยประจาก Mohammed
18:46iąนางด้วย
18:49สบายบังพเขียว
18:51ของเป็นสัยไป
18:52ได้สบายประห смотрите
18:53เผ็ดเจอร์ค่ะ
19:05ข้าจักลองค้นคว้าดู
19:11แม่จะช่วยนางหรือ
19:15ข้ามิได้ช่วยนาง
19:19ข้าจักช่วยอายุทยาตั้งหาก
19:25หากนางเกี่ยวพันกับเหตุการณองเลือดที่ข้าได้เห็นในนี้มิดจริง
19:33มิว่าจะเกิดเหตุในขึ้น
19:35ข้าต้องหาทางป้องกันมันให้จบได้
19:41พวกเองจับตาดูนางไว้
19:45กันไม่ปีเจอร์ค่ะ
19:49ถ้าเจ้ามาจากอานะคตจริง
19:53เจ้าคงรู้ความเป็นไปของอาจิทยาใช่หรือมะ
19:59เจ้ามาจากอาณาคตจริง เจ้าคงรู้ความเป็นไปของอายุทยาใช่หรือไม่
20:15ถ้าเกิดฉันบอกคุณ คุณก็คงขูที่จะบั่นหัวฉันเองแน่ๆ
20:22จะเกิดเหตุรายขึ้นกับอายุทยากันนั้นด้วย
20:26นี่คุณ บนลองนี้ไม่มีอะไรอยู่ตลอดไปหรอกนะ
20:31ทุกอย่างมีขึ้นมีลง อายุทยาก็เหมือนกัน
20:35แต่ก็จะถึงตอนนั้น คุณคงไม่อยู่แล้วแหละ
20:39เจ้าหมายความว่ากอะไร
20:41และเจ้ารู้อาณาคตของค่ากันนั้นด้วย
20:48ออกจันรอแม่หญิงบัวมาเกิดใหม่จริงๆ ใช่ไหมคะ
20:53สิ่งที่สำคัญเหนือการเวลาคือความรักครับ
20:59ถ้าเกิดว่าคุณรักใครสักคนหนึ่ง
21:02ไม่ว่าแนนแค่ไหน คุณก็จะรอเขาได้
21:09สิ่งที่สำคัญเหนือการเวลาคือความรักนั้นเหรอ
21:15ก็ไม่รู้อะไรเยอะหรอก
21:17ข้า ข้าจะกลับมาเข้มแข็งได้อีกคราวหรือไม่
21:28ก็คุณอาจจะกลายเป็นผู้ชิ้วชาญของศาสตร์แห่งการ Move On ก็ได้นะ
21:35ไม่ต้องห่วงหรอก คุณได้เจอรักแถ่แน่
21:39ถ้าจักม่อปวดใจให้ผู้บืนได้อีกกันนั้นด้วย
21:49ถ้าเรายังยิดติดอยู่กับความรักที่ผิดหวัง
21:55เราก็จะเสียใจตลอดไป
21:58เราถึงต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง แล้วก็เริ่มต้นใหม่
22:04ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ฉันเชื่อว่าคุณทำได้
22:15ไหน ๆ คุณก็บอกฉันว่าคุณจะช่วยพาฉันกลับบ้านแล้ว
22:21ฉันฝากกระป่าไว้กับคุณแล้วกัน
22:23คุณแล้วกัน
22:35ก็ได้
22:37แต่เดี๋ยวคนในวังเห็นของประหลาดของเจ้า จะพากันตกใจเสียหมด
22:42คุณจะยืมวอกแม่งฉันก็ได้นะ ฉันไม่ห่วง
22:44ไม่ต้องดอก
22:46เพลงประหลาดของเจ้าหาความภัยร้อไม่เจอ
22:49ค่าไม่ฟังดอก
22:54ไม่เอาหนักเกรงใจ
23:07เฮ่ ๆ
23:09มีอะไรฮะ ๆ ๆ ไหม
23:12เฮ่ ได้เองยังไม่กลับไปอีกแล้ว
23:14ก็หาทางกลับไม่ได้อสิ ก็เลยต้องอยู่ที่นี่ก่อน
23:17เวนกรรมของเองเสียจริงนะบัว
23:19แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอก ออกจันกับเท้าจำปาก็จะช่วยหาทางกับบ้านโดยอีกแล้ว
23:25เท้าจำปา ค่าพอเข้าใจ
23:29แต่ออกจันนี่สิ เป็นไปได้ยี่ยงไร
23:31เอาออกจันเขาก็ night
23:42ไอล่ะ
23:44เอ็งยิมกับไหร่
23:47ยิมอะไรไม่ได้ยิมเลย ดูดอกแค่อยู่หน้ามา겠
23:48ข้าเห็นอยู่วะ เองยิ้ม
23:50ไม่ได้ยิม
23:52ไม่ได้ยิมว่าพช Manager dziileention
23:55recomp oh
23:56กับเมื่อกยังยิลอีกข้าเห็น
23:57ดึงอ่ะสิ
24:03สนมเอียบเจ้าคะ สนมเอียบเจ้าคะ
24:11เมื่อครูมีนูกเกี่ยวมาก่อนที่หน้าต่างที่ตำหนัก
24:14และมีสิ่งนี้ผูกติดอยู่ด้วยเจ้าค่ะ
24:17นี่ ผูกเจ้าออกไปก่อน
24:41ทองขาวเป็นแน่
24:43นี่ลูกค่ายังมีชีวิตอยู่
24:46นี่ผ้าลุ่งของทองขาว
24:51และนี่ก็คงจะเป็นไซน์จากปัตเวีย
24:56ที่ปัตเวียมีกอะไรเหรอเจ้าคะ
25:01ที่ปัตเวียมีสิ่งที่ค่าและทองขาวปราฐนามากที่สุด
25:09นั่นก็คือพิษของนากินนี่
25:15ท่านแม่
25:35ขอของค่า
25:41คงถึงมือท่านแม่แล้วเป็นแน่
25:44พ่านแม่ ข้าดีใจเหลือเกิน
25:49ข้าคิดถึงท่านแม่แทบจากขาดใจ
25:53แต่ข้าจำเป็นต้องปฏิบัติพรรกิจให้รู้ร่วงเสียก่อน
25:58ป่ายแห่งนี้มีแพนตลายสุกซ่อนอยู่ทุกมุม
26:02ข้าหารู้ไหมว่าจะมีชีวิตกลับไปหรือไม่
26:07แต่ข้าได้เอาชีวิตของข้าเป็นสิ่งเดิมพัน
26:12ห้าจัดนำเอาพิดนากิลีที่หลายแรงที่สุดกลับไปให้ได้
26:23อายุทยาจะต้องตกเป็นของเรา
26:27чемจะต้องตกลับไปให้ได้
26:30สุดที่ไหม
26:33แก อายุทยาจะยินกลับไป ต้องตกลับไป
26:39ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด
27:09นางล้าน เราจะเจอนางนางกินดีได้ยังไง
27:26นางไม่เคยปากฏตัวให้ใครเห็นได้ด้วยง่าย
27:29นางไม่รู้ปรางยิงไคร
27:31ถ้าเป็นเวูกขณะเองนี้ ยองข้ามยากเย็นนัก
27:35ฮื้ม พวกเจ้าไม่รู้กันอะไรสิแล้ว
27:40ผู้คนต่าง ล่่ำลือกันว่า นางเนี่ย เป็นหญิงรูบงาม
27:47หามีใครรู้ที่มาที่ไปของนางไม่
27:51แต่มีทำนาน ล่ำลือกันว่านางเนี่ย เป็นบุธธิดาของเพейств พระเจ้าง finals
27:56แต่นางเนี่ย
27:57ได้ไปตกลุ้มลักษ์กับชายนุม
28:00ซึ่งเป็นมนุษย์
28:02เพ Councillors งู ใดพี่โรดอยากมาก
28:04เราก็ได้สั่งจ้องจำนาง
28:06ให้อยู่ที่เกาะแห่งนี้ตลอดการ
28:09มันก็เปรียบเหมือนสวงสวรร์ของนาง
28:12เพราะนางได้อยู่กับคนรักของนาง
28:14นางได้มอบความเป็นนรมตะให้กับคนรักของนาง
28:18โดนกระทั่งไม่นักเดินเรือกลุ่มนึง
28:22เดินทางมายังเกาะแห่งนี้เพื่อที่จะมาเอาพิดของนาง
28:26และนักเดินเรือเหล่านั้นก็ได้ค่าหล้างเขาพันธ์ของนาง
28:29สิ่งที่นางเจ็บปวดมากที่สุดก็คือการที่คนรักของนางได้หักหลังนาง
28:34เพราะว่าคนรักของนางเนี่ยได้เกิดไปตกลุมรักกับเจ้าหญิงชั้นสูงที่มากับเรือที่ลูกลานเก่าแฮนนี้ของนาง
28:43และชายคนรักของนางยังได้บอกความรับว่าการที่จะข้านางได้นั้นมันมีเพียงเหล็กไหลเท่านั้นที่จะทำร้ายนางได้
28:52นี่ คือมีธีอาบเหล็กไหล
29:08ผู้ลูกร้านเนี่ย จึงใช้มีดเหล็กไหลเนี่ย
29:12พีดเลือดเนื้อของนาง และลีดพิดของนางออกมา
29:16ทำให้นางโกรดมาก นางจึงกายร่างเป็นงูใหญ่
29:22ขesti liking เก่นค่าผู้ลูกร้านเก Joan the book ofiri chronos
29:25ที่เข้ามาลูกร้านในเกราะเฮ่นนี้ของนาง
29:27หลังจากนั้น นางก็ได้อรสไอบันเกราะแ理่นี้เพียงลำพัง
29:32พร้อมกับบริวานของนาง
29:34พAU
29:52ยาช่วยแดบเพช الخองนางมา
29:55รักตัวนางมาทั้งตัว
29:58เจ้าอย่าได้ไปหลงรูปโชมนดงาม ของนางเป็นนั้นขาด
30:02และหากนางได้หลงรักชัยได้ขึ้นมา
30:06นางก็จะมอบจもมพิด
30:09ทำให้ชายคนรักของนางหนึ่ยได้กลายเป็นอำตัก
30:17ฉันจะทำให้ทุนกระม่อง
30:18หลืมผู้อิ่งทุกคนบนแผ่นดิ้นนี้
30:21หากมีผู้ดายมีบุทย์ให้วังหน้าได้
30:23จักได้ขึ้นเป็นมะเหสีเป็นหน้า
30:51โอ้ อ่ายยิ่งนักเจ้าค่ะ
31:03ทุกสิ่งในตำหนักเป็นของคุณหนูของลังเจียดถึงสิ้นเทียวหรือเจ้าค้ะ
31:21เจ้าคิดว่าค่าจะได้ตำหนักนี้เพียงแห่งเดียวอย่างนั้นหรือ
31:42ในภายภาคหน้าทั้งวังหน้าก็จะกลายเป็นของค่า
31:48และเมื่อพระองค์ขึ้นเป็นขุนหลวง
31:51ทั้งวังหลวงก็จะกลายเป็นของค้าเช้นกัน
32:18เมื่อพระองค่าด้วยไหม ยี่สุน
32:27ตามมาสิเจ้าคะ
32:29เจ้าจะหนีไปไหน
32:31อุ๊ย คุณก็หมอบแค่หมอบฉันนิ่งรีบนั้นนะเพคะ
32:34เจ้าจะหนีไปไหนล่ะ เจ้าจะหนีไปไหน
32:37ค่านี่มัง หน้าโดนไหวหวดยี่นัก
32:52หลงแม่ยี่สุนเสียเต็มประดา
32:55จนหลงลืมไปว่าเรียกพวกเจ้ามาที่นี่
32:58ค่าได้ยินมาว่า
33:02มีชาวบ้านพบชั้งเผือกเชือกหนึ่ง
33:05ที่เมืองละวะ และแว่เขานางประจันโน่น
33:09ใครอยากจับชั้งเผือกเชือกนี้มาเท่าไว้เสด็จพ่อ
33:13จงไปเตรียมสำหรับการพลชั้งเสีย
33:16พี่ค่ะ
33:17เฮ้ยค่ะ
33:18ในยิสุนจะไปกับค่าด้วย
33:25จะดีหรือพี่คะ
33:27เฉยค่ะ
33:30เฉ่าบ้านต่างล่ำหลือ
33:32ถึงความรดงามของเขานางประจัน
33:34ค่าอยากให้เจ้าได้เห็นเจนกัน
33:40ไปจับค่าน่ะ
33:42น่า
33:44เฉยค่ะ
33:50ค่าเรียกพวกเจ้ามาเพียงเท่านี้
33:52ไปไหมเชือง
33:54เจ้า
34:09เจ้ายังคงมีเยื่อใจให้กับออกจันอยู่กับมัง
34:11เจ้ายังคงมีเยื่อใจให้กับออกจันอยู่กับมัง
34:13เจ้ายังคงมีเยื่อใหญ่ให้กับออกจันอยู่กระมัง
34:23ทูนกระหมอมเรียกออกจันมา
34:38เพื่อประสงค์อยากลองใจหมอมฉันหรือเพคะ
34:42ค่าเพียงพิสูตรแล้วค่าได้ครอบพอมเจ้าเพียงร่างกายหรือไหม
34:48เกรงว่าหม่อมฉันคงยังพิสูตรูเองไม่เพียงพอ
35:12ข้า Конечно ฉันคงเอาเจ้าไปกัน
35:28เจ้าไม่จำเป็น ต้องหาสลมอื่นให้เป็นเนธ
35:50ม่อม ฉันจะทำให้ทุนกระม่อม
36:04ลืมผู้หญิงทุกคนวินแผ่นดิมนี้
36:20ม่อม ฉันจะทำให้ทุนกระม่อม
36:36ม่อม ฉันจะทำให้ทุนกระม่อม
36:44ม่อม ฉันจะทำให้ทุนกระม่อม
37:00ม่อม ฉันจะทำให้ทุนกระม่อม
37:08หวังหน้ายังไม่เสด็จออกจากตำหนักยี่สุนอีกหรือ
37:20เจ้าค่ะ และทรงมีพระบัญชาให้พาไม่อย่างยี่สุนไปล่าสัตว์ด้วยกันด้วยนะเจ้าค่ะ
37:26หวังหน้า หวังให้มันขึ้นไปสนมเอกแทนค่ะเป็นแน่
37:34ใจเยนเย็น เถิดแม้จวง
37:41แรกพึ่งขึ้นเป็นสนม เพราะอมก็ทรงหลงเป็นพิเศث veioรู้ดีมิใช้หรือ
37:46อีกไม่นาน ก็คงเป็นเยี่ยงพวกเราม
37:49หม่อมฉันคิดว่าวังหน้าโปรดอียีสุนอีappelleเกิน
37:54ถ้าชายอยายมีกังวนหรือเจ้าคะ
37:57หากวันดีคืนดี
37:59วังหน้าจากแต่งตั้งให้มันขึ้นเป็นชาย potemท่าน
38:02เป็นไปไม่ได้ดอก
38:04นางเป็นเพียงลูกหลานขุนนาง
38:06จักไปเทียบเคียงกับลูกเจ้าเมืองเยี่ยงค่าได้หรือ
38:10แล้วถ้าหากนางมีบุธให้วังหน้าได้เหรอเจ้าค่ะ
38:17ทุกคนยอมรู้ดี
38:19หากมีผู้ใดมีบุธให้วังหน้าได้ก่อน
38:22จักได้ขึ้นเป็นมะเหสีเป็นแน่
38:25ไปวัดกันเธอ เราเดี๋ยวจักไม่ทันเวลาฉันเพราะ
38:35มีตำแหน่งมั่นคงอยู่กับจีม
38:53แต่ก็คงกังวลอยู่มีใช้น้อย
38:56เหตุพอไม่สามารถมีบุธให้วังหน้าได้
39:00ห่วงก็แต่สนมจวงของบ่า ถ้าป่อยให้เป็นเยี่ยงนี้ต่อไป
39:08มันได้ขึ้นเป็นสนมเอกแน่
39:09แล้วถ้ามันมีบุธให้กับวังหน้าแล้วเจ้าคะ
39:23เดี๋ยวนี้ ออกมาเธอ
39:27จัน เอาไว้จันที่ล่อยเด่นฟ้า
39:33จัน เอาไว้จันที่ล่อยเด่นฟ้า
39:38ถ้า ออกมา ต่อเบนโก้
39:50นี่ยังสามารถบาด
39:54เต็มตรตรงให้เป็นสำหรับ
39:58ออกมาเต็มตรโมส
40:03ออกมาเธอน่ากินี้
40:11พวกเรามาดี
40:13น่ากินี้
40:17ออกมาเธอ
40:20พวกเรา
40:22ไปต่อ
40:33สุดที่น่ากิน
40:59น่ากินไปต่อ
41:03เจ้า...
41:33เธอทนาล
42:03ไม่มีที่น่าที่นี่จะมีที่ไม่ได้
42:33ที่รักษาสตรงนี้
43:03ยังทุกวัน
43:28หากนางเนี่ยได้ลุคลักชายได้ขึ้นมา
43:31นางก็จะมอบจุงพิศทำให้ชายคุณลักษ์ของนางนึงได้กลายเป็นอร์มะตะ
43:37แต่นางได้เอาชายคุณลักษ์ของนางเนี่ย
43:41ไปขังไว้ในธรรม อยากจะตายก็ตายไม่ได้
43:45อย่าให้นางจุงพิศเด็ดขาด
44:01มันมีเพียงเหล็กไหลเท่านั้นที่จะทำร้ายนางได้
44:23แต่ห้ามข้านาง
44:26นางต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้น
44:29เราถึงจะรีบพิศของนางและไปใช้ประโยชน์ได้
44:59รีบพิศกับพิศของนิน
45:16ท่านเห็นอะไร ทองขาวลูกของค่า ปลอดภัยดีใช่หรือไม่
45:32ท่านพูดเยี่ยงนี้ มายความแล้วกับอะไร
45:35จัน ปับแม่บัว เจ้าจุงนี้ผักห้ามใจเสีย
45:38เจ้ากับนังอยู่คนลับเพลากัน จักรักกันได้เยี่ยงใด
45:42แม่บัว พี่อาจเป็นกับดังก็เป็นแม่
45:45เฮ้ย แล้วผมจะรู้ได้ยังไง
45:47ว่าคุณจะไม่ทำห่วงเวลาปันกวด
45:50แล้วถ้าใครควบคุมมันได้ ผู้นั้นก็จะมีอำนาจเหนือใคร
45:55สิ่งที่คุณพูดถึง คือเวลาเหรอคะ
46:15ฉันห่างใกล้ ซะใกล้
46:18ไม่รู้วันไหน
46:21หัวใกล้คุณจะตัวคุณดู
46:26นัวนิดต Coronavirus