- 1 day ago
ดูซีรีย์จีน ดูละครจีน พากย์ไทย ย้อนหลัง
Category
😹
FunTranscript
00:02เมื่ออะไรที่ไม่อาจพิศสูตรว่
00:04า
00:04เจ้ากับราชชมชิ
00:18เจ้าอย่าพึ่งใจร้อนไป
00:23ข้าแค่ต้องการให้เจ้ารู้ไว้
00:25ว่า
00:26เมื่อไรที่ไม่อาจพิศสูตรว่
00:28า
00:29เจ้ากับราชชมชิ Army
00:31Warehouse
00:32vocês şu an
00:34เจ้าต้องรับโทษ
00:35ทานแอบอ้างเชือพระวง
00:37بيเตอร์ เป็ล
00:41เดี๋ยว เดียงเหรียน
00:42เตี๋ยว เด็นทางด้านด้ PV
00:44เพื่อนนำขาวการตายของพ่อแแม่
00:46ซามี
00:47เมื่อเซียงเหรียนมาบอกเขา
00:48เพื่อให้ลูกทั้งสอง
00:50ได้พบกับพ่อของเขา
00:53แล้วเซียงเหรียนจะแอบอ้างร
00:54่วงเกิน
00:55เชื่อ เพ
00:55เจ้า หน้า โตก
01:18สุขกุ้นเฉินและแต่งานเข้าบ
01:20้านตรกูนเฉิน
01:21ขอลองทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้เร
01:23ื่องนี้ทั้งหมด
01:24ว่าเขาเป็นพยาญได้
01:26ฮืม
01:28แต่ว่าก่อนถึงตอนนั้น
01:30ข้าจำเป็นต้องขอใจ
01:32เรื่องระว่างเจ้ากับราชบุตเจอ
01:34ให้ละเอียดก่อน
01:36เจ้าเรามาให้กับฟังสิว่า เป็
01:38นมายังไง
01:40ฮืม
01:41Pho!
01:45Assistant
01:45ตาทั้งแต่ข้าน้อยอย่างเด็ก
01:47จึงได้ถิดตามท่านพ่อมาบ้าน
01:49รักคุณเชิญ
01:51ท่านพ่อเปิดโรงเรียน สอนนั้
01:53งสือเด็กเล็กๆขึ้นมา
01:56คงชื่อเกา...
01:59ข้าสำรวจตัวเองวันละสาม
02:02อย่าง
02:02คงชื่อเกาว่า...
02:04ข้าสำรวจตัวเองวันละสาม
02:07อย่าง
02:07ไม่สื่อสัตว์พักดีกับใคร
02:10หรือไม่
02:10ไม่สื่อสัตว์พักดีกับใคร
02:13หรือไม่
02:17ไม่มีสัจจะต่อมิดหรือไม
02:21่
02:21เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
02:28กองชื่อกล่าวว่าค่าสำรวจ
02:30ตัวเองวันและสามอย่าง
02:37ไม่ซื้อสัตรพักดีกับใคร
02:39หรือไม่
02:46ทำอะไรอ่ะ
02:48เจ้าแอบดูเพื่อเข้าเรียนกั
02:50น
02:51เปล่านะเข้าเปล่านะ
02:53เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
02:56เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
03:05ฉันสู้ใหม่ ไปนี่สิ
03:08ได้
03:10ข้าสอนเขียนด้วยเฉินท่านะ
03:12อ๋อ
03:15ฉีดลงมา แล้วก็ขวาง แล้วก็ตะว
03:18ัด
03:21เจ้าเขียนผิดแล้ว
03:23อ๋อ แล้ว โอเค
03:24มา เรามาเขียนกับอีกรอบนึงนะ
03:26มาได้
03:28ฉีดมาเป็นแส่นขวาง
03:31แล้วก็ฉีดลง
03:35แด้น ขวาง แด้น ขวาง ขวาง แบบ
03:44นี้
03:44อ๋อ กินแบบนี้ใช่มะ
03:48ข้าสำรวจตัวเอง วันละสาม
03:50อย่าง
03:52ข้าสำรวจตัวเอง วันละสาม
03:55อย่าง
04:13เพรียนแล้วทบทวนหรือไม่
04:15ไม่สื่อสัตวนพักดีกับใคร
04:21หรือไม่
04:27ไม่มีสัตวนพักดีกับใครห
04:32รือไม่
04:34เพรียนแล้วทบทวนหรือไม่
04:40ท่านพ่อเคยบอกเสมอว่าสัตว
04:43นพ่อสิ่งไม่มีสิ่งใดเน
04:45ือการศึกษา
04:47สามีของเสียงเรียนเปลี่ยนจาก
04:49เด็กเรียงแกะฐานะยากจนมาเป็
04:51นบันดิต
04:56เจ้าบอกว่าเฉินซื้อบัยลั
04:59บช่วงต่อรงเรียนจากพ่อข
05:01องเจ้า
05:03แล้วเขาก็เข้าเมืองมาสอบจนเป็
05:05นคุณนางได้ยังไง
05:10เข้าอยากจัดมีชื่อขึ้นป้าย
05:13ทองเป็นเกียดแกะบันพระบุร
05:14ุษ
05:15เพื่อให้เขาสมหวังก็เลยปิดร
05:18งเรียนลงให้เขามงมั่นอ่านตำ
05:20รา
05:22ช้าก่อน
05:25การเปิดรงเรียนแม้แค่รงเร
05:28ียนเล็กๆ
05:29แต่ก็พอเรียงครอบครัวกันได้
05:32ถามเขายังมีพ่อแม่และลูกๆ
05:35ด้วย
05:37มิดรงเรียนไปแบบเมียดแล้ว
05:39เรื่องทั้งครอบครัวล่ะ
05:40จะอยู่กันยังไง
05:43เรียนตะเท่าเป้า
05:45สามีของเซียงเรียนเป็นเพียง
05:47ชาวน่า
05:50เพียงแต่ว่านที่แม่แกะฉรา
05:53ไม่มีแรงทำ
05:54ก็เลยปล่อยให้ที่นrikaikum ล็กร้าง
05:57พอบิดรงเรียนไป
06:00เซียงเรียนก็เริ่มถางที่น่
06:02าเพื่อปลูกข้าวใหม่
06:04คณทрьหมู่บ้านก็ยังพอมีกิ
06:06นอยู่
06:11เจ้าเป็นเพียงสุดรี
06:13ไม่เคยทำร้ายไถนา
06:15งานแบบนั้นเจ้าจะทำไหวเหรอ
06:19ไม่ไหวก็ต้องทำ
06:23ขอเพียงให้เข้าสมหวังดัง
06:24ใจ
06:26แต่ให้ยากลำบากเท่าเลย
06:28สิ่งเหลียนก็ยินดีแบกร
06:30ับ
06:36เงินค่าเดินทางมาสอบเป็นเงิ
06:38นไม่น้อย
06:40ครอบครัวเจ้าอยากจนเช่นนี้
06:42แล้วรวบรวมเงินมาเป็นค่าเด
06:44ินทางได้อย่างไร
06:49ขน้อยเอาที่นานหนึ่งร้ายสามง
06:51าน
06:52ไปขายทิ้ง
06:54บวกกับเงินที่พ่อของขน้อยเก
06:56็บหอมรอมริบ
06:57พอเป็นค่าเดินทางได้
07:00ถึงจะอย่างงั้น เจ้ากับครอบครั
07:03ว จะอยู่กันยังไงล่ะ
07:06โชคดีที่มีเพื่อนบ้าน ให้เสีย
07:09งเหลียนได้รับจ้างทำงาน
07:11เงินที่ได้มา ก็พอที่จะเลียงป
07:15ากเลียงทองได้
07:19แล้วที่เจ้าบอกในสารว่า พ่อ
07:22แม่สามีต้องมาอดตายทั้งเป็น
07:25หมายความว่ายังไง
07:28สามีเสียงเหลียนเข้าเมืองมาส
07:29อบได้ไม่ถึงสามเดือน
07:31ที่หมู่บ้านก็เกิดภัยแรงใหญ
07:33่ เช่าบ้านก็แทบเอาตัวไม่ร
07:36อด
07:37และไม่มีเงินจ้างงาน และไม่มี
07:40เงินใช้
07:43ไม่มีเงินจ้างงาน
07:55ไม่มีเงินจ้างงาน
08:07ให้ท่านปูท่านยากจึงก่อน
08:09นี่ค่ะท่านพ่อ
08:17นี่ค่ะท่านแม่
08:19จับ จับ
08:24อ่ะ ตรงไหม
08:25อ่ะ ได้
08:32choir
08:54örper
08:56นาสิได้ออก
09:00ถึงเอ้ย เจ้าเห็นมั้ย
09:02นี่ ชุนเกิร์
09:03อย่าทำเสียของสิลูก
09:05บ้านเรามีโจ๊กให้กินก็ดีแล
09:06้วนะ
09:07บางบ้าน แม้แต่โจ๊กก็ไม่มี
09:09ให้กิน
09:10เจ้าเลือกงอแงแล้วก็รีบรีบ
09:11กินสะ
09:13ก็มันโฆบอนต้อ Todoหมดแล้ว
09:14ขาดจะกินยังไงล่อ
09:18เจ้าลูกคนนี้นี่
09:19เอาชามนั้นมาให้ปูกินแทน
09:24แล้วเจ้าก็เอาชามนี่ไปนะ
09:27ท่าน хочется
09:29เด็กมันจะไม่รู้อะไร
09:31อย่ากโลดไปเลยนะ
09:32ข้ากินก็เหมือนกันฮะ
09:36มามามามา
09:40มามามา
09:40กินกันกินกัน
09:41มา
09:42กิน สัก
09:43เจ้ากินด้วยซิ
09:44เฮอ นี่ๆๆ
09:47เฮียง呢
09:48แล้วทำไมเจ้าไปกินล่ะ
09:50เออ
09:51ท่านพ่อ
09:53ค้ายังไหมหิว
09:54เราให้พวกท่านกินเสร็จแล้ว เข้
09:56าค่อยกิน
09:57เออ... เข้าไปทำความสะอาดในครั
09:59วก่อนนะ
09:59พวกท่านก็ค่อยกินล่ะ
10:25หิวต่งไปต่งเวี่ยวก่อน
10:30เถอะ
10:53ก็ค่อย parfoisย
11:02สิ่งลียน
11:24เอ่....
11:26ท่านพ่อ passed. ท่านแม้
11:28เอ่อ....
11:30พวกท่านเข้ามาทำไม
11:32เข้ามาดูว่าลูกสับพย์บ่
11:35านเรามันกินของอร่อย อร่อย
11:37accurately
11:38ท่านพ่อ...ขี้ปร่าวนะ
11:40ขี้ปร่าว
11:41อย่าว่าปร่าวอีก 당신 launching หรือ
11:43แล้วаньขขดล Jesus ใจาก็ซ่อนอะไร suk
11:48fantas l
11:54และท相信เจ้าไม่ให้เขากินไม่ได้อ
11:56ิ้ม
11:57ไม่
11:57เป็นแม่ทำแบบนี้ ไม่ร้าอะไรบ้
12:00างๆแหรız
12:00แอม่ากินอยู่ในครัวคนเดียว ก
12:02ินแล้วสบายใจหรือไง
12:05ท่านพอข้า
12:07เอามาให้ข้าดูหน่อย
12:09ไม่, ท่านพอ
12:09Garrettลี่ยังอะไร
12:11松ับ singular
12:12ไม่ได้
12:12เอามานี่
12:12เอา
12:15กินอ้านraumเรียน
12:17อนfire
12:21นี่... mitigation... Bushi
12:23นี่มันรำข้าว สิ่งเหลียน
12:26นี่เจ้า
12:30ท่านพอ...ท่านแม่...
12:33ในบ้านเราไม่มีอะไรเหลืออีกแล้
12:35ว
12:36เหลือ kingi
12:36เจ้าครึ่งม่อนอน
12:39สิ่งเหลียน
12:42สิ่งเหลียน
12:44ท่านพอ ท่านแม่อายุมาก
12:46ฉันเกิรกับตรงเมื่อยก็อดไม
12:48่ได้
12:49ฮะอาหารย nggak 評นตรงน้อย
12:50ฮะ จะแอลงทนไว้
12:52สิ่งหรืน
12:54ฮะ ผู้ค่าข้าใจจ้าห fis
12:56อ่ะ จะทำให้ช่าดตังเหนือดร
12:58่อน
12:59ถ้าหากไม่มีฮะฮะฮะ 2คน
13:02จ้งคับลูก-ลูก
13:04ก็ยังพอฝืนอยู่กันต่อไปได
13:06้
13:07อือ สิ่งหรืน
13:09ต่อไป เจ้าไม่ต้องดูแลฮะฮะ 2
13:12คนแล้ว
13:14แช่!
13:15Montreal sigBreak Fit
13:16ท่านพ่อ ยาเมื่อข้าแต่งข้าง
13:18ธรักโอนเชิญ อยู่ก็เป็นคนธรั
13:21กILY
13:21ถึงตายก็เป็นผีธรรงย์LER แต
13:23่ไหมที่ข้าอยากมีชีวิตอยู่
13:26ข้าจะทุ่มเทพระดูแลทั้นพ่อก
13:28บท่านแม่ให้ดี
13:31ใช่สิ่ง เหลือน
13:32สื่อใบสร้างไปหนึ่งจะต้องกล
13:35ับมา
13:36ไม่มีทางลืมความเสียสละที่
13:38เจ้าไม่ให้ธรรงย์ brows
13:42ท่านพ่อ ท่านจะพูดแบบนี้เลย
13:45นี่เป็นนาที่ของลูกที่ควรทำ
13:47ลูกแต่บใจทำอยู่แล้ว
13:49ขอเพียงพวกท่านได้มีชีวิต
13:51อยู่
13:52อย่างสุขสบายและปลอดภัย
13:55ลูกก็พอใจแล้วล่ะ
13:59เจียน
14:02เจียน
14:18เจียน
14:20เจียน
14:21อ่ว จับพันเรา
14:24ฟิตัวห้าเฝ้า สิบัตัวมา
14:26ฟิตัวมั้ยท่าน
14:27ท่านเม้ งักอบไล้ว
14:31เด็กดี
14:33ท่านเม้ ฉันกือ
14:42แล้วท่านปูกับท่านหญาละ
14:44ปูกับบ Lucka ข activateแล้ว
14:45ท่านปูบอกว่า ้ายค้ากับ raison ดู
14:48แล้วท่านเม ياให้ดีๆ
14:50แล้วพบท่านขึ้นเป็น hatır Guild
14:53ไม่ได้สังพ beautifully ро 시�าะ
14:55พ ฉันเกรอ จะดูแลนองนะ แม้จัว
14:58รีประดาantas
15:09พ ditทำไม
15:11ท่านแม่!
15:13ท่านแม่!
15:15ท่านพ่อ!
15:16พี่ชาย เห็นท่านพ่อกันท่านแม
15:18่ของข้างไป
15:19ไม่เห็นเลย ไม่เห็นเลย
15:20ท่านพ่อ!
15:24ท่านพ่อ!
15:25ท่านแม่!
15:28ท่านพ่อ!
15:30ท่านแม่!
15:32ท่านพ่อ!
15:41ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกข้านอยู่ใ
15:45น!
16:10ท่านแม่!
16:22ท่านพ่อ! ท่านแม่!
16:39ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกท่านทั้ง
16:41สองเลือกให้เด็กไม่ข้าวกินมาก
16:43ขึ้น
16:44พวกท่านก็เลยเลือกที่จะไปข้าตั
16:48วตาย
16:56ในโรบนี้มีเรื่องหัวร้อยขน
16:58าดนี้ช่วยเหรอเนี่ย
17:05ฟว้าดินร้ายปล่านี่ เพ้นสั
17:08พชีวิตเป็นเพียงหุ่มฝาก
17:12คุณเท่าทั้งสอง ยอมสลับชี
17:15วิตตัวเองเงื่อหลาน
17:16แต่กลับไม่รู้ว่า ทำให้คนได้คร
17:21อบครัวเจ็บปุด
17:23อย่างไม่อาจจะชดเฉยได้เลย
17:33โชคดีที่มีชาวบ้านช่วยเหล
17:35ือ
17:37สิ่งเรียนจะได้ทำวิธีสม ฟั
17:39งพวกท่านจังเรียบร้อย
17:42เดี๋ยวก่อน รู้ว่าเรื่องพวกนี้ เฉ
17:46ินสื่อเมื่อเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไร
17:49เลย
17:52หลังจากทีสามีของเสียงเรีย
17:54น เข้าเมืองรวมมาซอบ
17:55ก็ไม่ได้ครอวๆเขาอี 갖고
17:58ข้อน้อย ก็เลยไม่รู้จะไปบอกเขายัง
18:01ไงดี
18:03เช่นนั้นก็แปลว่า หลังจากส
18:06อบได้เป็นจอห่วน ก็ไม่ได้ส
18:09่งคนไปแจ้งข่าวกับครอบครัว
18:11อย่างนั้นเหรอ
18:14ค่ะ คนทั้งหมู่บ้านต่างก็ไม่ร
18:17ู้ว่าเขาสอบจอห่วนได้
18:25แต่ท้าครับ นี่ค่อนข้างจะผิด
18:27ปกติ ต่อให้เฉินสื่อเหมือไม
18:30่สงคนกลับบ้าน
18:31แต่สนามสอบก็น่าจะสงข่าว
18:33ประแจ้งทางบ้านของเขาให้สอบ
18:35นะ
18:37นั่นสิ
18:41ในเมื่อไม่รู้ว่าเฉินสื่อเหม
18:43ือยอยู่ที่ไหน
18:45แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าเขาส
18:48อบได้จอห่วนแหละได้อธิ เส
18:50คเป็นราชชบุตich
18:52เหรียญได้เท่าเป้ามีคนบ้านเดี
18:57ยวกันที่เข้ามาสอบพร้อมกั
18:58นกับเขา
19:00หลังจากสอบ Worlds ก็กลับไปเล่า
19:01เรื่องนี้ให้ที่บ้านฟัง
19:03เซ็งเหลียนจะได้พอลกลูก มาต
19:06ามหาเขาที่เมืองหลวง
19:13ตอนที่เจ้าไปหาเขาที่จวนราช
19:15มุตเคย
19:17เจ้าได้พบกับเฉินซื้อเหมื
19:19อหรือไม่
19:21ไม่ได้พบ
19:24พวกคนที่จวนไม่ยอมให้เราแม่ล
19:26ูกเข้าไป
19:29พวกเขาบอกว่าราชมุตเคยไม่รู้
19:31จักพวกเรา
19:32แถนจังไล่พวกเราออกมา
19:35ได้ทําเปล่า
19:37สิ่งเหลียนไม่มีทางไปแล้ว
19:39ถึงได้มาหาได้ทําเปล่า
19:42พวกขอความเป็นทําเจ้าค่ะ
19:46ข้าเขาใจแล้ว
19:59ชิ้นเสียงเหลียน
20:01ข้าจะตัวสอบไปทางเมืองหลูโ
20:03จ
20:05อีกสองสำหวัน
20:06หลังจากกำนันหมู่บ้านเจ้ามา
20:08ถึงเมืองหลวง
20:10ข้าจะให้ตัดสิ้นอีกครั้งน
20:12ึง
20:14เจ้ากลับห้องไปดูแลลูก ลูกเจ
20:16้าก่อนเธอ
20:20ข้า
20:22ข้า
20:22ขอคุณทําบ้า
20:25สิ่งเหลียนนี้ขอเธอก่อน
20:27ขอคุณทําบ้า
20:47ขอคุณทําบ้า
20:49ขอคุณทําบ้า
20:57ข้าวมุกค oben
20:58ไปที่บ้านเป็นประเืรนีที่ทําก
21:00ันมานาน
21:01แต่ว่าไร้ข้าวคราวเจ่นนี้
21:04ในจุดนี้ต้องตัวสอบกันอ
21:06่อยล่ะ
21:08คแค่เป็นพลออเ� manicicicic มัย
21:10ลงในราบยดเลยทิ้งพระยาตน
21:12และไม่หยอมแจ้งเรื่องที่ตน ส
21:15อบจอหลวนได้
21:16เจ้า
21:18สอบจอหลวน 맞า
21:19การสอบจอหลวนต่อให้ตนไม่
21:22แจ้ง
21:23ราชสำรักก็จะเป็นจะต้องแจ
21:25้งไป
21:26หรือไม่ก็แจ้งไปอย่างทางการ
21:27ท้องถิ่น
21:29ไม่เคยปรากฏว่าไม่มีขาว
21:31หรือไม่มีใครรับรู้แบบนี้
21:34แต่ว่าคนในบ้านของชินเสียง
21:35เหลียน
21:36ต่างก็ทราบขาวว่าเขาสอบ
21:38ได้นี่ครับ
21:39ยังมีอีกอย่างที่เป็นไปได้
21:41คือเฉินสื่อหมื่อที่จวนราช
21:43สมุตเคย
21:44ไม่ใช่เฉินซื้อเหมือนที่เป็น
21:46สามีของชิ้นเสียงเหลี่ยง
21:49แต่เทอ จะมีเรื่องชื่นนี้ได้ยัง
21:51ไง
21:51ง่ายมากเลย
21:56ทุกครั้งที่ถึงการสอบใหญ่
21:58คนที่เข้ามาสอบนั้นมีมากเท่า
22:01ไหล
22:02คนชื่อแส่เดียวกันก็อาจเป็
22:05นไปได้
22:06หากราชมุตเคย
22:08เขาไม่ได้มาจากหมู่บ้านรกูลเฉิ
22:11น
22:12เขาก็ไม่ใช่คนเดียวกับสามีของช
22:15ิ้นเสียงเหลียน
22:17และชิ้นเสียงเหลียนยังไม่
22:19ได้พบเขา
22:20จะตัดความเป็นประดายขอนนี้ทิ
22:23้งไม่ได้
22:23เออ แต่เขา แล้วคุณจะสื่บต่อย
22:25ังไงดีครับ
22:27เออ เรื่องนี้ไม่อยากหรอก
22:29นักศึกษาทั่วไป ต้องผ่านการ
22:31สอบท้องถิ่นเป็นบันดิตส
22:33ิ้วชายแล้ว
22:34จึงเข้าสอบระดับเมืองได้
22:36เมื่อสอบได้แล้ว จึงจะได้เข้า
22:38เมือง บาสอบทิ้งจอหัวร์ได
22:40้อย่างไรล่ะ
22:41ดังนั้น ถ้าเอารายชื่อปันด
22:44ิตที่มาสอบ ก็จะรู้ได้ว่า
22:46เฉินซื้อมัยสองคนนี้เป็นคนเด
22:49ียวกันหรือไม่
22:50ใดเท้าจะให้สืบทันทีเลยหรื
22:56อไม่
22:57ต้องรีบไปสืบ แต่อย่าให้โจง
23:00แจ้งเกินไป
23:01ยังไงเฉินสื่อเมื่อก็เป็นถึ
23:04งราชบุตเคย
23:07ข้าจำได้ว่า
23:09เซนอาบดีหวังเป็นประทานคุ
23:11มสอบ
23:12ดูแลในครั้งนี้ด้วย
23:14รอให้ค่าพูดคุยกับท่านแล
23:17้ว
23:17ค่อยคิดหาทางต่อ
23:21ข้าเองก็หวังอยู่ว่าราชบุ
23:25ตเคยนะ
23:27คงจะไม่ใช่สามีตัวจริง
23:30ของชิ้นสิ่งเหลียนหรอกนะ
23:33แต่ถ้าเขาเป็นเฉินสื่อเหมือ
23:36ที่อากตันยู
23:37ทอดทิ้งลูกเบียร์
23:39หลอกหลวงเบื้องสูงจริงแล้
23:41วก็
23:43ข้าเองก็จะไม่ปล่อยเขาไว้เห
23:45มือนกัน
23:52หมอหลวง
23:53องค์ยิงประชวนด้วยหลกอะไรกั
23:55นหน้า
23:56ท่านเคยให้ยารักษานาหรือยั
23:57ง
23:59เรียนราชบุตเคย
24:01องค์ยิงไม่ได้ประชวนแต่อย่าง
24:03ไร
24:04ไม่ได้ประชวนเนี่ย
24:07และ NAS waters
24:07และทำไมองค์ยิงที่เลยเบียนหัว
24:08imagination
24:09ท่านต้องใหม่ใจแล้วว่าตาว
24:11จดีแล้ว
24:13เรียนราชบุตเคย
24:14องค์ยิงไม่เพียงในป้อย
24:16แต่ว่ายังมีข้าวนี้อีกกั
24:19ว
24:19ธร賓หมอหลวง ถ้าพูดแบบนี้
24:21หมายความ lashอันไง
24:22เอrika เคอแสน dB macamบว่าราฏชมุดเค
24:26ย
24:26ตอนนี้รองหญิงทรงมีพระคัน
24:28และ
24:29รองหญิงทรงตั้งพระคันได้ส
24:31ามเดือนและจริงๆ
24:33ธรราชมุดเคยไม่ต่อกกั้งไว
24:35้
24:35อ่าดีจ Ар Hmm!
24:37เราพา vraiค banc của prasian
24:38อ่าเป็นสถาม인이ยแต่งไม่ให้
24:40ครับท่านราชมุดเคย kąแปลก
24:49คุณต้นม่อรุ่งมาก
24:52เธอต้นม่อร์
25:05อันยิน
25:17นี่ องหญิงรู้ขึ้นมาทำไม
25:19เมื่อกี้หมอรุ่งบอกว่า
25:22ยินดีกับท่านด้วย
25:23อ่ะ องหญิง
25:26อ๋อ พวกเจ้าออกไปก่อน
25:28เพคะ
25:31องหญิง
25:43ตอนนี้
25:45จะตั้งทองแล้ว
25:47อย่าลูกไปไหนมาไหน
25:47ตามใจชอบ
25:48ดีจะกระเทินถึงลูกได้
25:50เดี๋ยวท่านพูดเข้าสิ
25:52ยังกับรู้ดีว่า
25:53จะดูแลลูกในทองยังไง
25:55อย่าลืมสิว่า
25:57ท่านเพิ่งเป็นพ่อคนครั้งแรก
25:59อ๋อ
26:05โอ้โห
26:06ดูสิเด็กดี
26:09นอนรับสบายเลย
26:11ดีจริงๆ
26:12น่ารักจริงๆเลย
26:15เด็กดี
26:17คนดีของย่า
26:18เน่ารักจริงๆ
26:21ซิมี
26:26แม่เจ้าอุ้งเข้าไปเดินเล่น
26:28ขังนอก
26:28พวกเจ้าสองคน
26:29คุยกันไปนะ
26:31คุยกับไปนะ
26:34หาห้าห้าห้าน่ารักจังเลย
26:39เอาลี่
26:47เจ้าเป็นยังไงบ้าง
26:51ไม่เป็นอะไรเนี่ย
26:53แค่ๆคลอดลูก มาได้ปุ่ยสั
26:55นหน่อย
27:02ในที่สุดแบบก็ได้อุ้มหล
27:03าล
27:05เจ้าน่ารู้รึเปล่า
27:06ถ้าไม่เคยเห็นท่านมีความสุ
27:08ขแบบนี้มาก่อนเเละ
27:12ท่านหวẳงอยากได้หลานมาก
27:15ดีที่ข้าข้าลู besten พวกชาย
27:17erton กลายเป็นคนผิดของตระกูลเฉิ
27:20นละร่ะ
27:21เจ้าไม่ว่าจะพูดแบบนั่งเสี
27:22ย
27:24ไม่มาก็เป็นหิงพวกชาย
27:26เท่าเป็นแก้วตาดวงใจ
27:28ข้าชอบเต็ Mandarin แล้ว
27:30ท่านพี่ก็ไม่ต้องห่วงสิ
27:33แต่ว่า...
27:34ข้าดูออกว่า...
27:35ท่านพ่อกับท่านแม่อยากได้หล
27:37านชายมาก
27:39ในที่สุด ข้าก็ไม่ทำให้ผิดว
27:41ัง
27:42ไม่นะ
27:46ซึ่งเหลียน
27:49เจ้านี้สีสลาด
27:51เพื่อจะกูลเฉินของเรามามากมายแล้
27:53วเกิน
27:55พ่อกับแม่ไม่มีทางผิดวัง
27:57ในตัวเจ้า
27:59ตรกูลเฉินมีวันนี้ขึ้นมาได
28:01้
28:02รถไปจากความทุ่งเทของเจ้า
28:08เสมย
28:10ค่าเป็นพรยาของท่าน
28:12เป็นสภาห์ตรกูลเฉิน
28:14ไม่ว่าจะทำอะไรก็สมควรแล้ว
28:17อีกอย่างนึง
28:18ค่าก็ไม่ได้ทำอะไรมากนี่
28:21ไม่หรอก
28:25เพราะว่ามีเจ้า
28:27ข้าเจินได้เปลี่ยนต้องเด็กเล
28:28ี้ยงแก่มาเป็นพระดิตได้
28:29จะเป็นแต่งงานกับข้าได้ไม่น
28:31าน
28:32ข้าก็สอบได้สิ่ว Working
28:34ชีวิตعلถอรนังสื้น
28:37ถึงแม้ว่าจะเรียบง่าย
28:40แต่ก็ไม่ยังเป็นด้ีห่วงค
28:41วามเป็นอยู่
28:42นี่เป็นสิ่งที่เจ้าทำให้到เทอ
28:44ร์ท하คูณเชิน
28:46นั่นพระเฤалаไฟ้ larg้าหน้าตั้งใ
28:48จศึกษา
28:49แต่เป็นเพราะเจ้าเชื่อมั่น ให้
28:51กำลังใจ
28:54เสียงเหลียน ตอนนี้เรามีสูญเก
28:57ินแล้ว
28:59ข้ารับมากับเจ้า ว่าค่าจะข
29:02ยันดูหนังสือ
29:04เข้าสอบในเมืองหลวง ให้ได้มา
29:07สักตำแม่งนึง
29:09ถึงจะตอบทานสินที่เจ้ามีกั
29:11นตะกูลเฉิน
29:14ซิเมย ท่านจะพูดแบบนี้สิ
29:19ตั้งแต่ค่าแต่งางกับท่าน เราก
29:21็เป็นคนคนเดียวกัน
29:23ไม่ว่าจะมีเกียด หรืออัปย
29:25ท เราก็จะรับ
29:27ข้าหวังว่าท่านจะทุมเทให้
29:29ตัวเอง สอบให้ได้และเป็นคุณ
29:33นา
29:34ได้ ข้าขอรับปากว่า ข้าจะต
29:38้องทำให้ได้
30:01ความจริงที่ค่าอยากรู้ที่สุ
30:02ดในตอนนี้
30:04ก็คือท่านเป็นพ่อคนแล้ว
30:06ในใจของท่านรู้สึกยังไงบ
30:07้าง
30:11ท่านพี่ ท่านพี่
30:14เมื่อคิดอะไรเหรอ รีบตับคำถาม
30:16ของค่าสิ
30:18องค์หญิงถามเขาว่า
30:20ค่าถามท่านว่าเมื่อเป็นพ่อ
30:22คน น่าจะรู้สึกยังไงบ้าง
30:28บอกตามตรงตอนนี้มีทั้งยินด
30:30ี แล้วก็รู้สึกเกลงกลัวด้วย
30:34ดีใจที่มีคนสิตกูล แต่ที่ก
30:38ลัว
30:40คือพ่อแม่จะมีความรับพิ
30:42ชอบตามมาอีก
30:44อืม ข้าว่าก็คงเป็นอย่างนั้
30:47น
30:47เสียได้แต่ว่า ท่านไม่มีพี่น
30:51้องเลยสักคน
30:52เลยไม่ได้แบ่งปันความยินดี
30:54ไม่มีใครแบ่งปันผ่าระท่าน
30:56ต้อนค์ยินก็คือยาติของข้
31:00า
31:01เด็กคนนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่า
31:04จะไม่มีใครดูแล
31:06และไม่มีใครเอาใจใส่
31:08เด็กคนนี้จะต้องเติบโตขึ้นมา
31:11อย่างแข็งแรง
31:13และเข้มแข็ง
31:15ใช่ เราจะเลียงให้เขาได้รับความ
31:17รัก
31:17ไม่ต้องกังวลอะไร
31:20จะได้ช่วยเชื่อความเจ็บปวด
31:22ในวัยเด็กที่ท่านไม่มีพ่อ
31:25แม่ด้วย
31:35เธอแม่ด้วย
31:35เธอแม่ด้วย
32:05เธอแม่ด้วย!
32:06เธอแม่ด้วย!
32:08เธอแม่ด้วย!
32:10เป็นอะไรพี่ลูก
32:11เธอแม่แต่เธอในเก็น
32:14แม่อยู่ดีแล้ว แม่อยู่ดีแล้ว
32:16จ้ะ
32:32ยุนเกิร์ ทำไมไม่นอนแล้วลูก
32:34แทนพออยู่ในบ้านหล่างใหญ่น
32:36ั้น จริง จริง หลักหลัก
32:39ใช่จ๊ะ แทนพอพักอยู่ที่นั้น
32:42เลย
32:43แทนพอรู้ไหมว่าพวกเรามาหา
32:49จ๊ะ เขารู้จ๊ะ
32:53แทนพอไม่ต้องก่าเราแล้วจริ
32:55งเหรอ
33:00ฉันเกิร์อย่ารองนะลูก
33:03แม่ไปขอรองได้เท่าเป่าแล้ว
33:06ได้เท่าเป่า ต้องช่วยให้พอของ
33:08ลูกกลับมาอยู่กับเรา
33:10ฉันเกิร์ต้องอดทนไปนะลูกนะ
33:13แล้ว แทนพอยังต้องก่าเราไหม
33:18เรื่องนี้
33:20แทนพอจะกลับไปได้แล้วใช่มี
33:23เข้า
33:26ฉันเกิร์
33:28แทนพอไม่ต้องก่าเราไม่เป็นไร
33:31กลับมาแล้วฉันเกิร์จะดูแล้
33:33วท่านแม่เอง
33:34ท่านพอไม่อยู่เราก็ยังอยู่กัน
33:36ได้นี่นะ
33:38แทนแม่
33:39ฉันเกินอย่าเสียใจนะลูก แม
33:42่เคยบอกแล้ว
33:44แต่เท่าเป็น ต้องช่วยให้ท่านพ
33:46่อกลับมาอยู่กับเราได้
33:49ต่อไปพวกเราก็จะได้อยู่ได้กัน
33:53ไม่แยกจากกันอีกแล้ว
33:56ท่านแม่อย่าร้องไห้ ท่านแม
34:01่อย่าเสียใจนะ
34:04เจ้า แม่ไม่ร้องแล้วเจ้า แม่
34:08ไม่ร้องแล้ว
34:09ฉันก็จะรองนะลูกนะ
34:11จะรองไห้นะลูก
34:39ข้าเขียนจดหมายไว้ฉบับหนึ
34:41่ง
34:42เจ้าสองคน
34:43เชื่อน้ำไปให้แต่เท้าสุนที่รู้
34:45โจให้ด้วยนะ
34:47เพื่อว่าจะมีคำสั่ง
34:49ให้กำนันอำเภอสูเฉิง
34:51ติดตามจะมาที่เมืองหลวงด้วยก
34:54ัน
34:54เรียบไปเรียบครับ
34:55ขอใจไหม
34:57นอมรับคำสั่ง
35:03แต่เท้าขอรับ
35:05ข้าน้อยตัดสินใจ
35:07ขี้ดไม่คำร้อง
35:08อย่างเป็นทางการให้ฉิ้นเสียง
35:10เหลียนเอง
35:11ไว้เป็นหลักฐาน
35:12ในการขึ้นสาอนrying Peruë
35:16ท่าน delivered
35:17ข้ออนุตน invention
35:18ส่งหวังดีใช่จริงๆ
35:24แต่ถ้าวคิดว่า
35:26คาน้อยไม่ควรจะตัดสินใจทำเ
35:28องเลยครับ
35:29ไม่
35:29إ...ค่ะแค่รู้สึกแปลกใจเท
35:59่านั้น
36:01ก็ขอให้เจ้าดาทีเขียนไปร้
36:03องทุกข์ แต่จนใจ เพราะไม่มี
36:06ใครยอมเขียน และไม่มีใครกล่
36:08าเขียน
36:11เพราะอะไรเหรอ
36:14แค่เพราะได้ยินว่าจะฟ้องร
36:16าชบุตเคย ก็เลยไม่มีใครอยากจะห
36:19าเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว
36:23ใครๆตาก็รู้สึกเกรงกลัวว่
36:26าจะไปล่วงเกิดอำนาจ
36:29ไม่มีก็ยอมจะไม่ใช่เรื่องแปล
36:32กหรอก เพียงแต่คนที่มารองทุกข
36:35องย่าบพบความเป็นธรรม
36:40ขอรับ ขน้อยเองก็คิดอย่างน
36:43ี้
36:45เพียงแต่ ยังไม่ได้รับความเห
36:48็นชอบจากท่านขน้อยเจอกี้เจอการ
36:51ณ์เอง
36:51ขอท่านอย่าได้ตำนิดเลยนะครับ
36:55ไม่ ท่านทำเพื่อช่วยคน ค่าจะกล่
36:59าวโทษได้ยังไงกันล่ะ
37:02แต่ว่า เรื่องจินางตีกลองลองท
37:05ุกที่สาร คงจะแพ่หลายไปทั่วเม
37:09ือง
37:10มันรังแต่จะเป็นผลร้ายต่อ
37:12คดีนนี้แน่
37:15แต่ท้าวกลัวว่า ท่านราชบ
37:19ุตเคยจะทำอะไรเลยครับ
37:22อืม ถูกต้อง
37:25ไม่ว่าราชบุตเคยจะเป็นเฉินส
37:27ื่อเมื่อยคนไหน
37:28ก็ย่อมไม่มีความพอใจ หรื
37:31อระวังตัวเกิดขึ้นแน่
37:35จังเธอ รุ่งนี้พอข้าไปพบเซ
37:38นาปดีหวังแล้ว จะแวะไปที่จ
37:40วนราชบุตเคย
37:42แต่ท้าว บุกไปอย่างงั้น ใครก็
37:46อาจจะไม่เหมาะนะครับ
37:48ไม่ ห้าข้าไปเองอย่างนี้ยิ่ง
37:51เหมาะสมกว่านะ
37:53อีกอย่าง เราเองก็ไม่มีอะไรต้องป
37:56ิดบัง
37:57และสังเกตดูปฏิกริยาของเข
38:00า เพื่อที่จะเป็นข้อมูลในการ
38:03ทําคดีของเรา
38:05โอ้ ขอรับ แต่ท้าวหลักแห
38:08ลมจริง ๆ
38:12แต่ท้าว
38:13องค์รักจันมาพบข้ามีอะไรเหลื
38:15อ
38:15ข้าน้อยห่วงความรอดภัยของ
38:17ท่านอองแบท
38:18จะเป็นห่วงว่าคนที่บุกเข้า
38:20ไปมากคืน แต่คืนนี้เขาจะกลับมา
38:22อีกเหลือ
38:24แต่ท้าว ขอให้ธัยไปตำหนัดท
38:26่านออง
38:26และคอยคุ้มกันท่านอองเหยืบ
38:28เดี pregnancy
38:28เพื่อพองกันอังแ glaube blur
38:30ท่านอองไม่ย้อมให้แต่ท้าว ย
38:34ุ่งเรื่องนี้แล้วดิBook
38:40เจิตนาของท่านอองปิ้นยังไ
38:42ง ถึงธัยจะไม่เข้าใจนะ
38:45แต่ความกังวลขององค์หรักจ
38:46ัน vàมีเหตุผล
38:48เพียงแต่ ถ้าองค์หรักจันไป
38:52ก็เถا School หรือคัดของท่านอัง
38:54ค์นะ สิ
38:55แต่ค่า Vater seguro的是 ข้าól ติต่อหัง
38:58คepherรักษ์ ในตำหนักของท่านอ
38:59ังค์เม youtube แล้ว
39:00เขาจะดีรวมมือด้วย
39:01เพราะความปลอดภายของท่านอั
39:03งค์ Será necessary ค่าจะคุ้มรู้ความปล
39:06อดภายอยELLIBS อย Naggard เหลือในที่สุ
39:08ดจริงๆ
39:08ก็จะไม่ปลังกดตัว และท่านอง
39:10แปดเองก็จะไม่รู้ว่า ขากบลั
39:12งสื่มเรื่องนี้อยู่
39:14อืม ช่อนนี้สามารถคุ้มคลอง
39:17ความปลอดภัยของท่านอ้อง
39:19และไม่ขัดคำสั่งของท่านดู้
39:21ย
39:23คราวนี้องขาลักจันก็ลำบาก
39:24หน่อยละกัน
39:26ครับเธอเททาว ข้าน้อจะไปดูนิ
39:33แต่ทาวคิดว่าคนที่บุกเข้า
39:35ไปในตั้นหนักจะบุกเข้าไปอีก
39:37อย่างนั้นหรือครับ
39:39เราวังเอาไว้ย่อมจะดีกว่า
39:42เพราะว่าความปลอดภัยของท
39:44่านอองสำคัญมาก
40:15ท่านอองปลอดภัย
40:17ท่านอองปลอดภัย
40:18คุณเจ้าฟ้าอาวัยดีนะ
40:19ก็รับ
40:29เจ้าไม่ใช่คนของตำหลัดออง
40:31เจ้ารู้ gamble
40:32และพวกเขาไม่มีสุดเมื่อหรือ
40:36เจ้า
40:36เจ้าก็ไม่ใช่โจนธรรมดา
40:39หมายความวยังไง
40:40กำมอยต้ulturaของ
40:42แต่เจ้า�ר acompa picking his husband
40:44เมื่อกี๊น благодар seventh
40:45เจ้าเอาของที่ติดตัวมาว่างrut
40:46เมื่อกี้เจ้ารีย์กระสอันดครั
40:48บ
40:49เจ้าแอบดูอย่างนั้นเหรอ
40:50Come with Judy
40:51แต่ค่ะจะจั合ตาดูจ้าอยู่
40:54ถ้าว่าท่านอองอยู่ในห้องนั้
40:55นสือ ถ้าไม่มีทางปล่อยเจ้า
40:57เข้าไปได้
41:01เจ้าเป็นใครกันแน่
41:02จันเจ้า
41:05จันอยู่ใต้จันเจ้าเหรอ
41:06ถูกปักแล้ว
41:08แล้วเจ้าเราเป็นใคร มาทำไมที่ตำหน
41:11ักนี้
41:12ถ้าไม่บอกเจ้าเหรอ
41:13ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอก แล้วเขา
41:16จะปล่อยเจ้าไปได้ยังไง
41:34ล้อม ล้อม ล้อม
41:53投稿 ล้อม ล้อม ล้อม
42:09กลุมม
42:09น้องปล่อ มันห่วง
42:20น้องเมื่อความกลุมม
42:21ก็เป็นดี
42:36สุกคนดี
42:58เมื่อหญิงจักลับ
43:00วโมยกัน
43:03เยี่ยมตอนที่ด้วย
43:08จริงที่ด้วย
43:10หวังนี้เยี่ยมตอนตำ
43:14กันส่องแน่สุด
43:17จะình็อดแล้ว
43:18คงดลงต่อ
43:19recordingไฟเบียมตอนตอนตณ์
43:23คิด์กันกินตรง อย่าไม่าจะ
43:26มมทำกันต้องกันที่ด้วย
43:27ราร้าเจอ ก็ต้องพอดปลังเจอ
43:30โดย
43:35ถ้า ต้ององควด ก็ติมือ แบบ
43:40ขเจอ ทุกัน ก็จะเจอร์กราว
43:56ขอบคุณครับ
44:20ขอบคุณภาพ
Comments