Książka Wolne lektury  -Pani Marta Oulie strony 22-38 Koniec książki audiobook PL - video Dailymotion

sakura-haruno18

Wźięte z strony Domeny publicznej Wolne Lektury.pl Czyta realnym głosem sakura-haruno18 Autorka Sigrid Undset Tłumaczone przez panią Katarzynę Tunkiel Książka ma tytuł Pani Marta Oulie Zapraszam do współpracy chętnie podejmę współpracę  KONTAKT E-mail: sakura-haruno18@wp.pl Discord Nanokarin: https://nanokarrin.pl/discord.com/inv... sakuraharuno18

Transcript

00:00:00W okresie, gdy załatwił sprawy związane z nową firmą, naturalnie sporo u nas bywał.

00:00:06Często też wychodziliśmy gdzieś razem we troje do teatru, na kolację, do restauracji itd.

00:00:12Othien żywił wobec Hendrika nie opisany podziw.

00:00:16Ja od początku naprawdę najbardziej cieszyłam się, że tyle u nas jest,

00:00:21bo w pewien sposób zbliżało to mnie do Othien i do siebie.

00:00:25We troje rozmawialiśmy o wielu sprawach, Hendrik zawsze lubił rozmawiać.

00:00:30Dzieliliśmy się więc pomysłami, jak w dawnych czasach u ciotki Goliad i na stacjach u Hendryka.

00:00:39Co zrozumiałe, tym razem było zdecydowanie inaczej.

00:00:43Chociażby z tego powodu, że teraz wszyscy mogliśmy mówić na podstawie własnych doświadczeń,

00:00:49rozmawialiśmy więc znacznie mniej.

00:00:52Zresztą Hendrik nabrał pewien pościągliwości, ale zawsze dobrze robił mu,

00:00:58kiedy mógł wygłosić krótki, uporządkowany wykład na dowolny temat.

00:01:02Myślę, że chciał nam pomóc.

00:01:04Dość dobrze znał nas oboje.

00:01:06Przyszedł z zewnątrz, widział nasą sytuację w domu.

00:01:10Najwyraźniej prędko zrozumiał.

00:01:12To zawsze on kierował rozmowy na tematy, które pośrednio dotyczyły naszego związku.

00:01:18Zawsze ograniczał się do ogólników.

00:01:20Wszyscy troje udawaliśmy, że w ogóle nie mówimy o sobie.

00:01:24A jednak mnie i o Tien udawało się powiedzieć sobie tak wiele.

00:01:29Hendrik zaś przyznawał rację do jednemu z nas, do drugiemu.

00:01:33I formowała błęty, dzięki którym oboje zwracaliśmy uwagę na wiele spraw,

00:01:39których wcześniej nie rozumieliśmy.

00:01:41Chociaż tak kwiliśmy tym samym.

00:01:44Była to więc pewna forma rozrachunku albo porządków i nie mogę zaprzeczyć.

00:01:49Po takim sprzątaniu czułam się nieco pusta środką.

00:01:53Było to groźne uczucie.

00:01:55Czułam się bowiem tak dobrze i miałam mnóstwo czasu, żeby zajmować się sobą.

00:02:00Od jon, jak to on, dawał się jeszcze bardziej mieć mnie na uwadze.

00:02:05W końcu już od lat urządzał mi życie, nie myśląc, że może w ogóle nie jestem zachwycona domem,

00:02:11towarzystwem i zwyczajami, które dla nas obojka wprowadzą.

00:02:15Nie chodziło mi do głowy, że moje opinie są czymś innym niż wymysłami,

00:02:20do których nie miał czasu się odnosić.

00:02:24Zwyczajnie zajęty robieniem wszystkiego, by było mi dobrze.

00:02:28A teraz?

00:02:29Nagle te same opinie słyszałam z ust Henryka.

00:02:32Myślę, że zdecydowana większość mężczyzn bardziej słucha szanowanego przez siebie przyjaciela niż własnej.

00:02:38Od jakichś ośmiu, dziesięciu lat żony.

00:02:41Oto on w każdym razie słuchał.

00:02:45Poza tym mocno rosła też moja pewność siebie.

00:02:48Wystawałam się przedmiotem uwagi oraz współczucia Henryka.

00:02:53Przez zawsze odrobinę go podziwiałam, jako że był przystojnym i lekwętnym.

00:02:59Teraz po powrocie z zagranicy zainteresował mnie na nowo.

00:03:03Odświeżenie dawnej, zażyłej relacji miało sobie pewną pikanterię.

00:03:09Podobno dużo żył przez te lata, we wielkim znaczeniu tego słowa.

00:03:15Oto on dawał mi to do zrozumienia.

00:03:17A panie, wśród których się obracałam, chętnie o tym rozmawiały.

00:03:22Uważały go za szlachetnie interesującego i słodkiego.

00:03:26Pozostawały pod jego wielkim wrażeniem.

00:03:29A ja byłam z nim tak mocno zżyta, że ich poglądy wpływały na mnie bardziej niż dawałam po sobie poznać.

00:03:37Płynęłam za tym dość biernie z prądem pielęgnując swoje nastroje.

00:03:41Hendryk urządził sobie urocze, kawalerskie mieszkanie na poddaszu na Mont-Condrien.

00:03:47Oto on i ja regularnie spędzaliśmy tam wieczory.

00:03:51Ja na starej narożnej kanapie na balkonie rozmawiają z Hendrykiem, który pokazywał mi swoje teczki i sztukę.

00:03:59Oto on zaś przy fortepianie był wtedy wyjątkowo zajęty swoją muzyką.

00:04:04Pobierał lekcję u pana on na rię i ćwiczył trudne utwory.

00:04:09Dla mnie wieczory w spokojnych, stylowych salonach Hendryka stanowiły czysty odpoczynek.

00:04:14Niech to diabli, ale ten Hendryk elegancko mieszka.

00:04:17Powiedział Oto on kiedyś.

00:04:19Wieczór, kiedy szliśmy do domu.

00:04:21To coś zupełnie innego niż na przykład nasz dom.

00:04:24Tak, zgadzam się.

00:04:25To tobie należą się wyrazy uznania za nasz dom.

00:04:28Ale jeśli cię to nie podoba, to Boże broń.

00:04:31Jasne, że jest u nas uroczo i przyjemnie.

00:04:34Chodzi mi o to, że nie jest tak ogólnie jak u Hendryka.

00:04:38Nie mam w tych sprawach rozeznania.

00:04:41Dodałam po chwili, ale w zasadzie to nie rozumiem, Marto.

00:04:45Myślę sobie, że dałabyś radę urządzić nas w takim stylu.

00:04:49Nie wiem nawet o co pokłóciliśmy się tego popołudnia.

00:04:52O jakąś błahostkę.

00:04:54Ale byłam nie w sosie, bo umęczyłam się.

00:04:57Szukając dzieci na przyjęciem, siedzieliśmy na balkonie, pijąc kawę, nalegał na coś, aż w końcu Otion wybuchnął.

00:05:05Musisz wybaczyć, poznać się, że są rzeczy, na których nie znasz się najlepiej od innych.

00:05:12W tej samej chwili przyszedł Hendryk, a zaraz potem dzieci w hurtownikach od jen i zjawił się po naszym.

00:05:19Często o złości u mnie naiwny, połudził Otion dla tych wielkomieszczańskich dzieciaków, zwłaszcza dla przemądrzałych, miniaturowych dam z naszego vendettum.

00:05:31Czuł się wręcz zaszczycony tym, że jego dzieci mają z nimi przebywać.

00:05:37Teraz siedział na poręcznym balkonu, słuchając jak mała Judit w najlepsze opowiada o wszystkich balach, na których była w tej zimy.

00:05:47Bez trudu dało się poznać, że dziewczynka kłamie w swoich przechwałkach, ale Otion pozostawał pod wrażeniem.

00:05:54Nagle rozegrał się krzyk, ale Freda, który najwyraźniej wdał się w bójkę z Enierem, oto wpadł do środka, żeby zobaczyć, co się wyprawia.

00:06:05Zaraz gdy pobiegł Hendryk i ja, popatrzyliśmy na siebie, uśmiechniliśmy się.

00:06:11Było w tym uśmiechu, co sprawiało, że zastydziłam się.

00:06:15Czułam, że Hendryk zareagował tak samo, więc jakby na swoją obronę zaczęłam mówić po raz pierwszy bez ogródek o moim i Otion związku.

00:06:25Był to niemal zarzut wobec mojego męża.

00:06:28On niczego nie widzi, powiedział, jakby na uspokojenie, ale było to zarzut.

00:06:33Tak, nie widzi, że jesteś inna, powiedział przyjaciel Otion.

00:06:37Też próbując się bronić, choć wpadło to zdumiewająco blado.

00:06:42Kiedy Otion wrócił, zatrzymał się przy moim fotelu, pocałował mnie i podniósł z miejsca.

00:06:48Też nieładnie Marcie w tej sutni, część nie jest urocza.

00:06:52Zrobił to, bym zapomniała, że wcześniej się oburzył, potem poszedł.

00:06:57Gratuluję nowej sutni, powiedział Hendryk i popatrzył na mnie przez chwilę.

00:07:02Następnie szybko spuścił wzrok, ale nie dość szybko.

00:07:05Głos też miał jakiś dziwny.

00:07:07Serce zabiło mi przez to mocniej.

00:07:09On się w tobie kocha.

00:07:11Nic sobie wtedy nie pomyślałam, lecz uznałam to za zabawne.

00:07:15Siedemnastoletni podlotek nie zareagował.

00:07:20Bardziej bezmyślnie nie ucieszyłby się z większym cynizmem.

00:07:25Tamtego wieczoru kokietowałam Hendryka świadomie i dość prostacko.

00:07:30Miał w budzie guziki, który mnie uwierał.

00:07:36Więc rzuciłam but i poprosiłam Hendryka, żeby zgiął ten guzik, uderzając go o kamienie.

00:07:45Uczynił to i oddał mi but.

00:07:47Niesamowite, jaka jesteś elegancka, powiedział Hendryk.

00:07:51Codziennie nosisz jedwane pończochy.

00:07:54Tyle stoją ich od jony.

00:07:57Odparłam.

00:07:58Zagustował w nich w Paryżu.

00:08:00Po czym powiedziałam, jak tańczyłam dla niego kankana.

00:08:05Hendryk miał minę, jakby zjadł coś gorzkiego.

00:08:08Do prawdy powinnaś jeszcze kiedyś spróbować.

00:08:12Myślę, że teraz niewiele by to pomogło, powiedziałam.

00:08:17Zeszliśmy do ogrodu.

00:08:19Bo widzisz, Otyon uważa, że na wszystko jest czas.

00:08:22Dla niego czas kankana już minął.

00:08:26Teraz mam być miło w naszym przytulnym domku.

00:08:31A jeśli mi nie jest miło, to już tylko mój problem.

00:08:35Bo on nawet tego nie zaważa.

00:08:37Nie dlatego, że o mnie nie myśli.

00:08:40To pewnie akurat robi.

00:08:42Ale myśli o mnie zawsze jak o swojej własnej, wyjątkowej rzeczy.

00:08:47I znów rozmawialiśmy o Otyonie.

00:08:51W pewnym sensie on bardziej myśli o wszystkich innych niż o samym sobie.

00:08:57Ale ci inni w jakiś sensie myślą być jego ludźmi.

00:09:02Dlatego też tak ciężko pracuje.

00:09:04Bo w gruncie rzeczy pracuje tylko dla siebie, na siebie.

00:09:08Chyba nie umiałby pracować tak po prostu.

00:09:11Z miejsca by umarł i to z radością.

00:09:14Za ciebie lub dzieci.

00:09:16Ale z jakiejś sprawy.

00:09:18Nigdy.

00:09:19Parobek.

00:09:21Przemknęło mi przez myśl.

00:09:23Natychmiast poczułam, że nie.

00:09:25Nie mam prawa tak mówić.

00:09:27Brzydkie to.

00:09:28I niekczemny.

00:09:29Afe.

00:09:31Próbowałam wymazać to słowo.

00:09:34Ale już nie jego efekt.

00:09:36Bo chciałam patrzeć nad ją na niece z góry.

00:09:39Biedaczyna męczy się, by tak najszybciej spełnić wszystkie twoje życzenia.

00:09:48A to, że nie masz nawet czasu sobie czegoś zażyczyć.

00:09:52A nigdy nie wpadnie mu do głowy, że jakiś członek mógłby życzyć sobie czegoś innego niż on.

00:09:59Widzisz, on już dawno zapomniał, że nie urodziłaś się Martą Otyę.

00:10:05Hendryku, powiedziałam.

00:10:08Czasem życzyłabym sobie, żeby nie był tak skrasznie miły.

00:10:12Wolałabym wręcz, żeby mnie bił.

00:10:14Bo na to tutaj nie ma żadnej rady.

00:10:17By też chyba jest jakieś nieco winna.

00:10:23Bo mogłabyś trochę bardziej się bronić.

00:10:26Kiedy byłam zakochana, nie mogłam.

00:10:28A teraz później?

00:10:30Później?

00:10:31Powiedział Hendryk tonem, który nagle zasiał we mnie niepewność.

00:10:36Więc spuściłam wzrok i powoli rzekłam.

00:10:40Później to później.

00:10:41Nie da się nic na to poradzić.

00:10:44Bądź jak Otyon, powiedział Hendryk z mocą.

00:10:47To jest rada.

00:10:48Otyon tyle ci, bo wiem.

00:10:51To człowiek, który rozumie jak żyć.

00:10:53Ludzie nazywają życiem.

00:10:55Gdy mężczyzna wie to człowiek, który jest rada.

00:11:01Otyon tyle ci powiem.

00:11:03To człowiek, który rozumie jak żyć.

00:11:05Ludzie nazywają życiem.

00:11:07Gdy mężczyzna idzie w tango, żeby dać ujście energii,

00:11:11który nie może spożytkować domu.

00:11:13Przyzwoicie pracując.

00:11:15Otyon potrafi pracować.

00:11:17Pracuje aż wiry lecą.

00:11:20Nawet pojęcia nie ma, że jaki z niego jest przedsiębiorca.

00:11:25Bo widzisz, on chce robić interesy.

00:11:27A do czegokolwiek przykłada rękę.

00:11:30Okazuje się sukcesem.

00:11:31Rzecz tym, że Otyon nigdy nie zainteresuje się czymś,

00:11:35co mogłoby się nie powieść.

00:11:37Ludzie to wyczuwają i zawsze mają do niego zaufanie.

00:11:41On nigdy nie marnuje sił, a ludzie zawsze czują,

00:11:46że jego udział oznacza uczciwy interes.

00:11:49W zasadzie to jestem w porównaniu z nim mizerną,

00:11:53prawdziwym beztalenciem jako przedsiębiorca.

00:11:56No wiesz co?

00:11:57Gdyby tak było, myślisz, że tak powiodłoby ci się na przykład w Anglii?

00:12:03Och, tam miałem szczęście.

00:12:05Zresztą tutaj zaważyłam jest trudniej.

00:12:08W świecie łatwiej jest coś osiągnąć.

00:12:10Bo widzisz, tacy jak Otyon, którzy zawsze idą przez siebie,

00:12:14zostawiają za sobą, co się skończyło

00:12:17i rozpoczynają następny rozdział życia.

00:12:21Święcie przekonani, że będzie jeszcze lepiej.

00:12:24To oni mają rację, nie my, którzy siedzimy na skraju drogi,

00:12:28rozmyślając, co się stało i co mogłoby być inaczej marząc,

00:12:33jakby to było do osiągnięcia tego, o czym wiemy,

00:12:37że jest nieosiągalne.

00:12:38Tacy jak ty i ja, powiedział.

00:12:41Jak ty i ja, Henryku, powiedział.

00:12:45Powinieneś powoli się ustatkować.

00:12:47Ach, a co przez to rozumiesz?

00:12:50Na przykład, mógłbyś się ożenić.

00:12:52Henryk zaśmiał się powoli.

00:12:55Ach, i ty mi to polecasz?

00:12:57Podobno mężczyzna nigdy nie jest naprawdę szczęśliwym małżeństwem.

00:13:02Powiedział szybko.

00:13:03To znaczy, kiedy nie ma złej żony.

00:13:07Myślę na przykład, że mężczyzna nie cierpi, będąc mężem jednej i kochającej inną,

00:13:13gdy jego żona jest ładna i miła.

00:13:16Henryk przeniósł na mnie wzrok.

00:13:19Co ty możesz o tym wiedzieć?

00:13:20Przestraszyłam się tego, co właśnie powiedziałam.

00:13:24Czy też jak podjął Henryk, w ogóle nie miałam zamiaru mówić czegoś,

00:13:30co odnosiło się bezpośrednio do Henryka i do mnie?

00:13:33A jednocześnie poczułam silną satysfakcję, skoro już mi się tak łatwo wyrwało.

00:13:40Chociaż wcale nie chciałam.

00:13:42Oczucie jeszcze się wzmogło, kiedy Henryk patrzył tak na mnie i zapomniał odwrócić wzrok.

00:13:49Siedzieliśmy półmroku na balkonie.

00:13:52Widzisz, odezod się Henryk powoli.

00:13:55Ty bym powiedział, kiedy się zaręczyłaś, że tak to się ułoży.

00:14:00Chyba byś mi nie uwierzyła.

00:14:03Czasami myślałem, że to się nie uda.

00:14:06Za bardzo się różnią.

00:14:08Ale tak byś była szczęśliwa.

00:14:11Nie słuchałabyś mnie.

00:14:13A ja pomyślałem, że może też wam się ułoży.

00:14:17Sądziłem także, że niedobrze byłoby coś takiego powiedzieć.

00:14:21Naprawdę byłoby to niedobre.

00:14:23W każdym razie byłaś szczęśliwa.

00:14:25Lepiej gdybym nigdy nie była.

00:14:26Nie, powiedział Henryk.

00:14:28Szykro by było powiedzieć sobie,

00:14:30Szczęście to coś, czego nigdy było mi dane poczuć.

00:14:35Podeszłam do niego, biedny Henryku.

00:14:38Pogłaskałam go po policzku.

00:14:40Naprawdę było mi go żal.

00:14:41Byłam też bardzo poruszona, że tak się z nim o jego powodu smucił.

00:14:46Nagle Henryk chwycił mnie mocno za nadgarstek, rozpaloną dłonią, po czym gwałtownie stał i wymamrotał coś z zakończeniem słowa dobranoc.

00:14:59Zebrał mnie ze stołu, kapelusz i wybiegł.

00:15:02Stałam jeszcze tam zamyślona i patrzyłam za nim, kiedy zajmował się nianka.

00:15:08Aby powiedzieć, że Ingrid źle się czuje, więc musiałam wrócić do środka.

00:15:15Wymiotowała, bolał ją brzuch i krzyczała.

00:15:18A kiedy porządziłam ją, przygotowałam jej łóżko i nieco ją uciszyłam.

00:15:24Nie chciała mnie puścić.

00:15:27Musiałam ją nosić i rulać.

00:15:29Chciała mi spać na kolanach.

00:15:31Siedziałam z nią na kanapie w pokoju dziennym.

00:15:36Gdy nagle drgnęła, ktoś był za oknem.

00:15:40Odłożyłam dziecko już śpiące na kanapie i wyszłam.

00:15:44Był to odjen.

00:15:46Głos grzał mi ze skrachu i bezsensownej, pełnej poczucia winy, koncentracji.

00:15:54Ależ grogi, mój wielkie nieba, tutaj stoisz?

00:15:57Mała przebudziła się i zadowoleniem dała się zabrać ojcu do łóżka.

00:16:03Otion przyszedł do mnie, nadal stojącej w ciemnym ogrodzie.

00:16:08Co za dziewczyny pomysł stać tam i zaglądać do środka?

00:16:14Powiedziałam ze złością.

00:16:16Otion zamyślał się i mocno mnie objął.

00:16:20No właśnie, wiesz co?

00:16:21Człowiek miewa czasem takie śmieszne pomysły.

00:16:25Byłem za furtką do ogrodu i zobaczyłem światło w salonie.

00:16:30Pomyślałam sobie wtedy, jakby to było, gdyby był obcym, który w piękną letnią noc zobaczył takie światło w przyjemnym domu, w cudownym ogrodzie.

00:16:43Wyobrażałam sobie lachecy, że przejdę przez ogród i zobaczę, jacy mieszkają tam ludzie.

00:16:50Widzę, że we swoim ogrodzie mają wiele pięknych kwiatów.

00:16:54Czuję zapach krhawników i rezek.

00:16:58Zaglądam więc do środka i widzę uroczą młodą panią, siedzącą w salonie, z cudownym dzieciątkiem na kolanach.

00:17:06Boże, dopomóż!

00:17:07Stałam tak i zazgrościłem sam sobie.

00:17:10Wtedy Otyon zaśmiał się swoim głośnym, wesołym, chłopięcym śmiechem i przycisnął mnie do siebie.

00:17:18Wzajemniłam gest.

00:17:19Wymieniliśmy się długimi, ciepłymi, czułymi pocałunkami i mocno z siebie wtulieni.

00:17:25Chodziliśmy wśród róż.

00:17:27Pora się kłócić w skarbie.

00:17:30Szepnął Otyon i ramię w ramię poszliśmy na górę.

00:17:34Nagle między pocałunkami powiedział, jasne, że Ingrid jest jeszcze za mała, żeby chodzić z dziećmi na przyjęcia.

00:17:43Wstydanie spadło nami jak kłop zimnej wody, po tylu nas krojowych tego dnia.

00:17:50Oskrożnie się wysłobodziłam i weszłam do środka.

00:17:54A kiedy Otyon poszedł za mną, z łagodnym spojrzeniem odmówiłam dalszych objęć, bo lała mnie głowa.

00:18:02Hendrik został na kolację, też rozbolała go głowa.

00:18:07Tak bar było duszno, zbierał się pewnie na burzę.

00:18:11Odwią przyznał na to wyraz zgonie, że pewnie się zbiera na burzę.

00:18:17Dał mi antytropiny i uznał, że okno może stać otwarte, bo jeśli będzie burza, sam się zapewne obudzi.

00:18:26Leżałam ze zamkniętymi oczami i ze dradzającymi cierpienie uśmiechem.

00:18:33Nastawiłam policzek, kiedy całował mnie na dobranoc.

00:18:38Otyon złożył na nim całus, pogładził mi czoło i życzył zdrowia.

00:18:43A potem wyciągnął się w łóżku, a żelza skrzypiało.

00:18:48Tak jak z tą koszulą z baśni, którą dziewczyna oblała łojem, by potem próbować sparać.

00:18:56Im bardziej prała i szorowała, tym czarniejsza stawała się koszula.

00:19:00W pewnym stopniu chodziło tu o brak doświadczenia, bo naprawdę nie miałam żadnych innych doświadczeń oprócz Otyon i zaczęłam postrzegać siebie z jego perspektywy.

00:19:12A kiedy nasz związek cały się codziennością i rutyną, miałam pewność, że czym mi się podoba czy nie, życie nie będzie mieć dla niego innego celu niż Otyon czy dzieci.

00:19:25Wtedy odkryłam, że Henryk się we mnie kocha. Naprawdę aż ogłupiałam z zaskoczenia.

00:19:34Widziałam też, że dla niego jestem osobnym człowiekiem, nie tylko panią Otyon i mamą trzech małych Otyontek.

00:19:44Zaczęłam przyglądać się sobie. Wiedziałam, że jestem, jak to się mówi, ładną młodą żoną, ale chyba niewiele się nad tym zastanawiałam.

00:19:53Poza tym, że młoda dziewczyna ze zdjęcia na biurko Otyon zniknęła jak zeszłoroczny śnieg, nie byłam nieświadoma szkód, jakie trzy podłogi wyrządziły mym wdziękom.

00:20:06Przeglądając się w lustrze, ciasno zaszunurowanej w nowej jasnej letniej cukni z wysoko piętym kręconymi włosami, natychmiast zaważyłam, że naprawdę jestem młoda i piękna, pomimo trzydziestu trzech lat trójki dzieci i pląby w zębie z przodu.

00:20:56To ja i ja chciałam być podziwiana przez jego oczy, dłonie i wargi.

00:21:04Cale nie było tak, że musiałam oddać się temu, który został panem mojej duszy.

00:21:10To ja pragnęłam mieć jego.

00:21:12Od stóp do głów obudził się we mnie naturalny popęd pierwotny, nienasycony.

00:21:18A ja miałam żonka kupca, która tak ładnie, spokojnie chodziła sobie.

00:21:25Zajmując się domem rzeczywistości, stałam się złym, groźnym szkodnikiem.

00:21:31Nie była to zwykła próżność, lecz coś głębszego.

00:21:34Może dusza próżności lub próżność duszy.

00:21:37Nie myślałam o niczym, o świecie prócz siebie.

00:21:40Moje dzieci uważałam, że starczy, jak zadbam, by były najedzone, ubrane.

00:21:46Sama zaś bezstydnie przebywałam z kochankiem.

00:21:50Dwa pokoje dalej, gdy spał o Henryku, myślałam najmilej.

00:21:56W zasadzie nie przejmowałam się nim bardziej niż lustrem na toalecie.

00:22:01Nigdy bowiem nie myślałam, jakie cierpienia mogły zdać mu ten związek.

00:22:07Pełnością był dużo lepszy ode mnie, bo naprawdę mnie kochał.

00:22:11I gdybym tylko umiała zostawić go w spokoju.

00:22:14Cała ta historia by się nie wydarzyła.

00:22:17Właściwie to dość niedorzeczne, że teraz, gdy go nienawidzę, a jednak 38-letni mężczyzna nie powinien być jak Garcia Małgorzata.

00:22:30Ze względu na przyjaciela powinien był oszanować jego żonę, choć ta zasługiwała na wszystko oprócz szacunku.

00:22:40Otyon zbyłam go tym jednym słowem parobek.

00:22:44Przejechałam odebrać go, kiedy wrócił z Londynu.

00:22:48Niemal ze złością, satysfakcją, bez poczucia stydu lub winnym.

00:22:53W ogóle nie zastanawiał mnie niepokój i podnerwowanie.

00:22:57Otyon w pierwszych dniach po jego powrocie do racznej podróży służbowej, któregoś dnia powiedział, że chcę nocować w paralni, a że walczę z tego kaszlu.

00:23:08Tylko cię przez niego budzę i wszystkich niepokojem.

00:23:13Tak, naprawdę przykry jest ten twój kaszel.

00:23:17Ciągle się już chyba od wiosny.

00:23:19Doprawdy powinieneś udać się z nim do doktora.

00:23:22Turyś noc obudziłam się, bo zdawało mi się, że Otyon był w sypialni.

00:23:27Zaważyłam, że drzwi do jego pokoju stoją otwarte.

00:23:31Cykle zamykał je, żeby nie przeszkadzać nam swoim kaszlem.

00:23:35Obróciłam się na drugi bok, chcą spać dalej.

00:23:38Wypuśnię jednak usłyszałam, że jest na nogach i chodzi obok mnie.

00:23:43Rozybudzona i dziwnie zlękniona, siedziałam jakiś czas na łóżku.

00:23:48W świetle lampki nocnej zobaczyłam, że jest w pół do trzeciej.

00:23:52Po chwili stałam i zakryłam się do drzwi.

00:23:55Koło łóżka Otyon było puste, a jego nie było.

00:23:58W pokoju zajrzałam do salonu.

00:24:00Stał tam w pełni ubrany przy narożnijnym oknie.

00:24:04Musiał usłyszeć, że weszłam, bo odwrócił się w moją skronę.

00:24:08Gdy tylko ujrzał moje, ugrzałam jego twarz.

00:24:11Nasze przyjemne, spokojne salon sprawi tywy miękkiej poświacie latarni gazowej.

00:24:18Za wykusza nagle, jakby z któregoś kąta zalał ciemność i skrach.

00:24:24Ujrzałam twarz otyon bladą, rozpatrzoną, skrzywioną.

00:24:29Widziałam, że płakał. On wie.

00:24:31Rząknęło mi przez myśl.

00:24:33Serce podskoczyło mi w piersi.

00:24:35Nie czułam gruntu pod stopami.

00:24:37Po chwili serce zaczęło mi walić, a lepki pod oblał całe ciało.

00:24:43Dłonie, stopy.

00:24:44Miałam zimno jak trup.

00:24:46Staliśmy patrząc na siebie nazajem.

00:24:49Nie mogłem spać, bo wyjechał odtiąc trudem, dziwnie grubym głosem.

00:24:53To nic. Dlatego ubrałem się i zeszedłem na trochę do ogrodu.

00:24:59Idź, połóż się, Marto. To nic takiego.

00:25:02Zrobiłam kilka kroków w przód, po czym opadł jak martwy na kanapę.

00:25:08Zawiesił głowę ręką.

00:25:10Leżał nieruchomo na stole.

00:25:12Rząknęłam i oniemiałam.

00:25:14Podeszłam do niego.

00:25:16Mój grogi, co się dzieje?

00:25:17Chory jesteś?

00:25:18Odtią.

00:25:19Tedy rzucił się na stół i zaszlochał.

00:25:23Zdawało mi się jakby samo życie.

00:25:26Prawdziwe życie.

00:25:27Życie moje.

00:25:28Życie.

00:25:29Wołało mnie, gdy ujrzałam jak mój mąż płacze.

00:25:33Dotknęłam mu głowy nadgarstka.

00:25:35Chwyciłam się nad nim i zezwalam po imieniu.

00:25:40Gdy się odwrócił, chwycił mnie.

00:25:43Pociągnął na kanapę obok siebie, kryjąc z twarzy na moim łonie.

00:25:49Aż przez koszulę nocną poczułam na skórze jego łzy i palący oddech.

00:25:55Wtedy wrócił my, własne ja.

00:25:59To, które wzrastało przy tym mężczyźnie i zapłakałam, bo on płakał.

00:26:04Łzy wydarły się z głębi mojej istoty, jak wdowa,

00:26:10która wpływała przez odtępniający luz.

00:26:14Od ją nieco się podniósł, odchylił głowę na oparcie kanapy

00:26:18i przychodził do mnie, bo chwili ujął moją głowę

00:26:22i jedną dłonią strały mi łzy z twarzy.

00:26:27Biedna Marto, jak ja cię wystraszyłem.

00:26:32Już, już nie płacz.

00:26:34Widzisz, że strzał kiedyś się oparł.

00:26:37W Londynie odkaszlałem nieco krwi, tylko kroszkiem,

00:26:42ale oczywiście natychmiast poszedłem do doktora.

00:26:46Suchoty powiedział.

00:26:48Boże, przecież to nic takiego.

00:26:50To tylko moje podenerwowanie.

00:26:52Leżałem i nie mogłem zasnąć, a wtedy?

00:26:55Godzina za godziną siedzieliśmy na wpół osiewietlonym pokoju dziennym

00:27:00i rozmawialiśmy.

00:27:02Próbowaliśmy się nazaję uspokajać.

00:27:04Zmęczona, zmarznięta, wilgotna od łez.

00:27:08Siedziałam przy nim, pocieszając go i rozweselając.

00:27:12A wspomnienie o tym, co zmienił mnie ostatnim miesiącem,

00:27:17czyhało na mnie jak skrach.

00:27:19Byle nie patrzeć w ten skronem.

00:27:21Szeptał to od Jona i gładziłam go,

00:27:24bo rozpalonej od płaczu twarzy próbowałam uciec od siebie do niego.

00:27:29Słabymi dłoniami próbowałam podtrzymywać go i podbierać,

00:27:34gdy zaważyłam, że ogarnia go lęk.

00:27:37Wtedy poprosił, żebym szła do łóżka.

00:27:40Przeziębiście mi tutaj, biedaczko.

00:27:43Objął mnie i zaciągnął do środka,

00:27:45ale w drzwiach sypialni zatrzymał się.

00:27:48Obrócił spojrzenie trzy łóżeczka,

00:27:50świecle lampki nocnej i uniósł nieco ręce.

00:27:53Och, to o nich myślę.

00:27:55O nich i o tobie, Marto.

00:27:57Jak to z wami będzie?

00:27:59Dotknęłam jego szyi i go pocałowałam.

00:28:01Drogi mój, drogi suchoty.

00:28:03Lekarze mówią przecież, że większość ludzi je przeszła,

00:28:06nawet o tym nie wiedzą.

00:28:08I poprosiłam, żeby poszedł do łóżka.

00:28:10Oprawiłam mu pod koduszki i prześcieradła.

00:28:15I do niego mówiłam.

00:28:16Chodzi o to, Marto, że zmarła na to moja matka

00:28:19i Lidia i Magda.

00:28:22Nigdy wcześniej o tym nie pomyślałam.

00:28:24Zawsze zdrowia gryba i silny.

00:28:27Sądziłam, że kto na świecie,

00:28:30jeśli nie my,

00:28:31miałby pobrać się z czystym sumieniem.

00:28:34Położyłam się, ale myślałam wstać,

00:28:37żeby sprawdzić, czy od ją zasnął.

00:28:40Przykryłam go, przesieradłem jak dziecko.

00:28:44Było już jasno, kiedy sama zapadłam w sen.

00:28:48Obudziłam się o jedenastej.

00:28:50Gdy zapytałam od,

00:28:51i ona służąca powiedziała,

00:28:53że poszedł o zwykłej porze do biura.

00:28:55Niech Bóg w niebiesach oszczędzi każdemu.

00:28:58Takiego poszedł południe jak to.

00:29:01Napisałam kilka linijek do Hendryka,

00:29:04że wszystko musi się skończyć,

00:29:07że mrz rozobaczona.

00:29:09Ja czułam styd.

00:29:11Nic więcej nie napisałam,

00:29:13że go nienawidzę,

00:29:14ani że życzę mu śmierci,

00:29:16ale życzyłam mu jej z całej duszy.

00:29:19Gdyby zniknął, byłoby jakby nigdy nie istniał.

00:29:23Przecież kolejne godziny tęsniłam za Tiony.

00:29:26Obawiałam się.

00:29:29Wymawiałam sobie,

00:29:31że w jakiś sposób się dowie.

00:29:33Roztrzącałam, jak mógłby się dowiedzieć.

00:29:36Rozważałam każdą opcję,

00:29:38a kiedy tylko o nim myślałam,

00:29:40krwawiłam wewnątrz z dawnej czułości,

00:29:43która była czymś całkiem cielesnym,

00:29:46lecz innym niż pożądanie,

00:29:48chęcią, aby dotykać, głaskać,

00:29:50pieścić mu głowę, czoło, oczy, usta, dłoni,

00:29:55matczyną, czułością dziwnie zlęknioną i bojaźliwą.

00:30:00W kolejnym okresie witałam życie,

00:30:02które przypominało balansowanie

00:30:05na wąskim wyspie skalnym.

00:30:08Nie wolno patrzeć na boki, tylko wszód,

00:30:11by nie dostać zawrotu w głowę

00:30:13i nie runąć w dół.

00:30:14Żyłam z dnia na dzień, co rano,

00:30:17na ile mogłam, że mocą,

00:30:19tułam siłą wszelkie myśli,

00:30:22nie dotrzymujące bieżącej pracy

00:30:24i zabierałam sił w jednym celu,

00:30:27aby przez cały dzień zachować

00:30:29pogodę ducha

00:30:30i pokazywać ocenionowi dzieciom

00:30:33spokojne oblicze.

00:30:35Zorientowałam się, że jestem w ciąży,

00:30:37przez co wpadłam w rozpacz,

00:30:39która jednak nie była nowa.

00:30:42Miałam tylko wrażenie,

00:30:43jakby ktoś odrobinem

00:30:45dokręcił ślubę,

00:30:47nałożył tortur.

00:30:49Najgorsza była troska z ją

00:30:51o biedną kruszynkę,

00:30:53która miała przyjść na świat

00:30:55i wyjedziałam,

00:30:56jak cierpi na samą myśl.

00:30:59Choć po tamtej nocy

00:31:00już nigdy więcej

00:31:02nie złamałam się

00:31:03i nie narzekałam.

00:31:05Czuł się też całkiem dobrze,

00:31:07był wyjątkowo skrożny,

00:31:09wszyscy także,

00:31:10na ile mogli,

00:31:11liczyli się z jego chorobą.

00:31:13Ciąż jednak kaszlał,

00:31:15choć nie wypluwał krwi.

00:31:18Wynajęliśmy mieszkanie

00:31:19przy Wieltien,

00:31:21a to najczęściej zachodził do biura,

00:31:23tylko przed południem.

00:31:25Henryk na szczęście

00:31:26widywał stosunkowo rzadko.

00:31:30Właściwie to nie po moim,

00:31:32jak mogłam tak się panowywać,

00:31:34zachowywać tak naturalnie.

00:31:36Gdy byliśmy razem,

00:31:37było to jednak łatwiejsze,

00:31:40niż sobie wyobrażałam.

00:31:4120 sierpnia 1902

00:31:43Mia Bejrek

00:31:45była tu przed południem.

00:31:47Rozmawialiśmy o moim powrocie

00:31:49do pracy w szkole.

00:31:50Muszę powiedzieć,

00:31:51że to odważne z twojej skrony,

00:31:53Marto, mówiła Mia,

00:31:55ale chyba niekonieczne,

00:31:56skoro Tion tak się dobrze powodzi.

00:31:59A więc wygląda na to

00:32:01rzecz dość bezsensowną.

00:32:03Tionowi też się nie podoba.

00:32:05Inni podejrzewają pewnie,

00:32:07że chcą być oryginalna.

00:32:08Wciąż tak robią.

00:32:11Zawsze zaważali,

00:32:12że czułam się wśród nich

00:32:14trochę nieswoją.

00:32:16A jak na stale,

00:32:17byli dla mnie uprzejmi.

00:32:19Oczywiście głównie ze względu na Tion,

00:32:21ale też,

00:32:23ponieważ są mili.

00:32:24W niedzielę byłam zaproszona

00:32:26do dżensów na Son Yen.

00:32:29Siedząc u nich,

00:32:30cały czas myślałam,

00:32:31tak jak przyjemnie,

00:32:33a stały u nich

00:32:34te aprilicerowane meble,

00:32:37tonice,

00:32:37palmy,

00:32:38koko,

00:32:39lumny.

00:32:40Bo nie by o to chodziło w domu

00:32:42i jak wyglądał,

00:32:44tylko jacy są ludzie,

00:32:46gdyby naprawdę była

00:32:47uzdolniona.

00:32:49Jak kiedyś sobie wyobrażała,

00:32:51już dawno zrozumiałaby,

00:32:53że życie to tylko ludzie,

00:32:55los,

00:32:56to tylko związane ze sobą

00:32:58ludzkie życie.

00:32:59A ja,

00:33:00którym dane było

00:33:01żyć wśród zdrowych,

00:33:03dobrych i zdolnych ludzi,

00:33:05jakimi są przyjaciele od Tion,

00:33:07odkryłam,

00:33:08jak się wśród nich odnaleźć.

00:33:10Udało mi się to

00:33:11bez ubliżania

00:33:13własnej istocie.

00:33:15Jest to możliwe.

00:33:16Da się wybrać części

00:33:18swojej osobowości,

00:33:20najbardziej przydatne

00:33:21na co dzień

00:33:22i te je pielęgnować.

00:33:26Chodziłam jednak

00:33:27i wcale nie myślałam,

00:33:28wyobrażając sobie,

00:33:29że myślą.

00:33:30Jedynie usiłowałam

00:33:32patrzeć na tych ludzi

00:33:33od środka.

00:33:34Oceniałam ich z zewnątrz

00:33:36na podstawie tego,

00:33:38co w ogóle nie należy

00:33:39do nich,

00:33:40nie stanowi części ich istoty,

00:33:42smaku oraz idei,

00:33:44które sami pozyskali

00:33:46na zewnątrz,

00:33:47na przykład Mija.

00:33:48Za ładne uważała to,

00:33:50co nowoczesne,

00:33:51co wystawiało się

00:33:52w eleganckich sklepach.

00:33:54Dłuższy czas u niej

00:33:55obserwowałam i doszłam

00:33:57do wniosku,

00:33:58że nie mamy w zasadzie

00:34:00żadnych wspólnych

00:34:01zainteresowań,

00:34:02choć obie jesteśmy

00:34:03mężetkami

00:34:04i mamy dzieci.

00:34:05Szczerze się zastydziłam,

00:34:07kiedy dziś tutaj

00:34:08przyszła,

00:34:09przez co najmniej

00:34:10dwa miesiące,

00:34:12wybierała się do niej,

00:34:13ale to odwlekałam,

00:34:15aż tu ona

00:34:16przychodzi z dżemem

00:34:17malinowym dla mnie,

00:34:19ma też kruskawki

00:34:20i róże blaotion.

00:34:21Biedna mała Mija,

00:34:23też nie ma wesoło,

00:34:24wiecznie zajęta dziećmi.

00:34:26Ja na jej miejscu

00:34:27nie chodziłam,

00:34:28bym z różami

00:34:29i truskawkami

00:34:30dla chorych przyjaciół,

00:34:32ale ona powiedziała

00:34:33tylko łagodnie.

00:34:34Och tak, Marto,

00:34:35ktoś na tym świecie

00:34:36musi znosić

00:34:37co najgorsze.

00:34:38Ach, życie,

00:34:39życie, życie.

00:34:41Wszystkie te stracone,

00:34:42puste lata,

00:34:43kiedy chodziłam,

00:34:44wpatrzona w siebie,

00:34:46a stałam się

00:34:47samotna

00:34:47naśród ludzi.

00:34:48Oglądałam tylko

00:34:49przypadkowe,

00:34:50chaotyczne ślady,

00:34:52a nie ich samych,

00:34:53bo chociaż nauczyłam się

00:34:55patrzeć na rzeczy,

00:34:56których oni wiedzą

00:34:57i choć wypełniali

00:35:00myślami rzeczy,

00:35:02o których nie myślą.

00:35:03Jaki ma to

00:35:04związek z życiem?

00:35:06Czy ktoś ma

00:35:06czarne włosy,

00:35:08czy brązowe,

00:35:09proste plecy,

00:35:10czy zgarbione?

00:35:11Nasze ciała

00:35:12żyją w ten sposób.

00:35:14Krew płynie w żyłach,

00:35:15musimy jeść

00:35:17i pić.

00:35:18Naszym duszom

00:35:18trzeba tego samego.

00:35:20Cierpią ten sam

00:35:21kłód

00:35:22i pragnienie,

00:35:23choć nauczone są

00:35:24żądać

00:35:25innego pokarmu.

00:35:27Nie mamy

00:35:27zapewne

00:35:28innej duszy

00:35:29niż życie

00:35:29naszego ciała.

00:35:31Jakie życie

00:35:32w nas

00:35:33niczym płomień,

00:35:34na Maryi

00:35:35Jal mnie,

00:35:36który się pali.

00:35:38Tyle dróg

00:35:38sprowadziło mnie

00:35:39na nosce.

00:35:40Teraz będzie inaczej.

00:35:42Wiem,

00:35:43czym jest życie,

00:35:44ale samotność

00:35:45nim nie jest.

00:35:46Jak zrodzeni

00:35:47jesteśmy

00:35:48życia innych,

00:35:49tak cierpiąć

00:35:50od innych.

00:35:52Podtrzymywać

00:35:52musimy

00:35:53nasze istnienie.

00:35:54Musimy płacić

00:35:55za nie

00:35:56codziennie,

00:35:57dając

00:35:57coś z siebie.

00:35:59Czasem

00:35:59siedząc

00:36:00u ocjonu

00:36:01i nie nabierałam

00:36:02wielkiej ochoty,

00:36:03aby zasunąć

00:36:04się przy nim,

00:36:06położyć mu głowę

00:36:07na kolanach

00:36:08i powiedzieć

00:36:08sama nie wiem

00:36:09co,

00:36:10może nic.

00:36:11Zapłaciłam

00:36:12za swoje doświadczenie

00:36:13więcej niż człowiek

00:36:14może sobie

00:36:15pozwolić,

00:36:16ale teraz

00:36:17nie mam już

00:36:18sensu

00:36:18ich opłakiwać.

00:36:20Pojutrze

00:36:20wracają

00:36:21moi chłopcy.

00:36:23Dzień później

00:36:23zaczynam pracę

00:36:24na szkole.

00:36:25Nie liczy się

00:36:26teraz nic

00:36:27poza pracą,

00:36:28a rzeczy

00:36:29mojego domu

00:36:31nic więcej

00:36:32i mniej.

00:36:33No i wkrótce

00:36:34wraca też

00:36:35Otyon,

00:36:36mój własny,

00:36:37własny przyjaciel.

00:36:38Kłóciłam

00:36:39ból,

00:36:40nigdy

00:36:40nie

00:36:41przestaną

00:36:42mnie męczyć.

00:36:43Ilekroć

00:36:43zwijza

00:36:44Henryka,

00:36:45ilekroć

00:36:45Otyon

00:36:46pieśni

00:36:46malutką,

00:36:47a zjem.

00:36:48Może

00:36:49sobie

00:36:49czasem

00:36:50zadołam

00:36:50do nich

00:36:51przywyknąć,

00:36:52inni

00:36:52musieli,

00:36:53wiem.

00:36:53Tylko,

00:36:54że muszę

00:36:55stworzyć

00:36:55szczęście

00:36:56dla moich

00:36:56najbliższych,

00:36:58a wtedy

00:36:58już będzie

00:36:59dobrze.

00:37:00Musi być.

00:37:01Nowy rok

00:37:021903

00:37:03Przeglądam,

00:37:04co napisałam

00:37:05latem

00:37:05zaledwie

00:37:06cztery miesiące

00:37:07temu,

00:37:08a w moim

00:37:08odczuciu,

00:37:09jakby co najmniej

00:37:10przed czterema

00:37:11laty,

00:37:12byłam wtedy

00:37:12pewna,

00:37:13że wszystko

00:37:14się ułoży,

00:37:14a jednak jesień

00:37:15minęła szybciej

00:37:16niż jakakolwiek

00:37:17okres w moim

00:37:18życiu.

00:37:19Od niedzieli

00:37:20do niedzieli

00:37:21nie wiedziałam,

00:37:21gdzie

00:37:22podziała się

00:37:23dnie.

00:37:24Zdawało mi się,

00:37:25że ledwie zaczęłam

00:37:26rok szkolny,

00:37:27aż nagle

00:37:28któregoś dnia

00:37:29Helvet

00:37:30mówi,

00:37:31Mamo,

00:37:31jeszcze trzy tygodnie

00:37:32do Wigilii.

00:37:34Eimfer i Helvet

00:37:35Wigijem

00:37:36byli bardzo cisi,

00:37:37zwłaszcza

00:37:38na początku.

00:37:39Zapaliliśmy

00:37:40świeczki

00:37:41na choince.

00:37:42Nie mogłam

00:37:43poskrzymać płaczu.

00:37:44W tym roku

00:37:45nie było

00:37:46nie było nas

00:37:46dość wielu,

00:37:47by wokół

00:37:48niej

00:37:48chodzić.

00:37:49Weszłam

00:37:49do Jagdani,

00:37:50nie chciałam,

00:37:51żeby służąca

00:37:52to zobaczyła,

00:37:53dzieci też.

00:37:54Biedactwa

00:37:55powinny

00:37:56zapomnieć

00:37:56o smutkach

00:37:57na ile mogą.

00:37:58Pamiętam

00:37:59siebie,

00:37:59kiedy zmarł

00:38:00tata,

00:38:01choć się

00:38:01stydziłam

00:38:02i było mi

00:38:03źle,

00:38:04czułam się

00:38:04wręcz

00:38:05pokrzywdzona,

00:38:07kiedy minęło

00:38:08parę miesięcy,

00:38:09a mama

00:38:09płakała

00:38:10lub narzekała

00:38:11dzieci nie

00:38:12powinny

00:38:13się smucić,

00:38:13Otyon też

00:38:14tak mówi.

00:38:15Herfert

00:38:16przyszedł

00:38:17do mnie,

00:38:17kiedy tam

00:38:18stałam,

00:38:19objął moją

00:38:20szyję

00:38:20i mnie

00:38:21pocałował.

00:38:22Dzielenie

00:38:23próbowałam

00:38:24przełamać

00:38:26płacz,

00:38:27a kiedy

00:38:27poszedł

00:38:28zjawił się

00:38:29Eynar.

00:38:30Chłopcy

00:38:30kupili tyle

00:38:31prezentów,

00:38:32winogrona,

00:38:33kwiaty

00:38:33glation,

00:38:34a dla mnie

00:38:35poza wszystkim

00:38:36co zrobili

00:38:37na zajęciach

00:38:38praktycznych

00:38:39w szkole,

00:38:40kupili

00:38:40parę

00:38:41eleganckich

00:38:42wyściełanych

00:38:43futerek,

00:38:44wskórzanych

00:38:45rękawiczek.

00:38:46Moim zdaniem

00:38:47niedobrze,

00:38:47że wdali

00:38:48się na mnie

00:38:49tyle pieniędzy,

00:38:50ale

00:38:51Alfred z dumą

00:38:52powiedział,

00:38:53że oszczędzali

00:38:54razem

00:38:55całą jesień,

00:38:56a w niedzielę

00:38:56spotkaliśmy

00:38:57na ulicy

00:38:58wujka

00:38:58Henryka

00:38:59i każdy z nas

00:38:59dostał

00:39:00po dwie

00:39:01korony.

00:39:02Miałam

00:39:03ogromną

00:39:04ochotę

00:39:04odłożyć

00:39:05te rękawiczki

00:39:06gdzieś daleko

00:39:06razem z

00:39:07wyrzutami

00:39:07sumienia,

00:39:08ale

00:39:10chłopców jestem zmuszona

00:39:11nosić je,

00:39:12a że zostaną

00:39:13z nich

00:39:13strzępy.

00:39:143 stycznia

00:39:151903

00:39:16Odjon nie chce

00:39:17wracać do domu,

00:39:18odkąd jesienią

00:39:19pierwszy raz

00:39:20mocno

00:39:20pluną krwią,

00:39:22chyba uświadomił

00:39:23sobie, że już

00:39:23nie wróci.

00:39:24To mój

00:39:25rozpaczliwy

00:39:26pomysł,

00:39:26żeby podjąć

00:39:27znów pracę

00:39:28w szkole.

00:39:29Winienie

00:39:29z tego,

00:39:30że chcę

00:39:30tam zostać,

00:39:31odjon

00:39:32dostrzega

00:39:32teraz w tym

00:39:33kroku

00:39:34moją

00:39:35mądrą

00:39:35przezzorność

00:39:36i wymawia

00:39:37sobie,

00:39:38że ani

00:39:38lekarz,

00:39:39ani ja

00:39:40nie wierzyliśmy

00:39:40latem

00:39:41poprawem.

00:39:43Tego porzucił

00:39:43wszelką nadzieję.

00:39:45Jestem pewien

00:39:46bezradna,

00:39:47nie mogę przecież

00:39:48zdradzić mu

00:39:49prawdziwego powodu,

00:39:51a moje

00:39:51wymyślenia

00:39:53brzmią prosto.

00:39:54Nie mogę też

00:39:55porzucić pracę,

00:39:56którą tak szczęśliwie

00:39:57udało mi się zdobyć.

00:39:59Nie da się

00:40:00biegać tam

00:40:00i z powrotem.

00:40:02Muszę też być

00:40:02przygotowana

00:40:03na utrzymanie dzieci.

00:40:05Gdy to się

00:40:06kiedyś skończy,

00:40:08muszę też

00:40:09porozmawiać

00:40:10z Henrykiem.

00:40:11Dokąd się

00:40:12unikaliśmy

00:40:13któregoś dnia,

00:40:15zanim

00:40:15odjął się

00:40:16pogorszyło,

00:40:17powiedział,

00:40:18kiedy odjął

00:40:19wyskrowieje,

00:40:20przejmę posadę

00:40:21w Londynie.

00:40:22Gdyby

00:40:22tylko

00:40:23udało się

00:40:24przestać

00:40:24myśleć

00:40:25o tym

00:40:25wszystkim,

00:40:26o środkach

00:40:27na życie,

00:40:28zmartwieniach

00:40:28finansowych,

00:40:29o męce

00:40:30i szkole.

00:40:31Ciąż tylko

00:40:31ten smutek

00:40:32i kurczeowe

00:40:33trzymanie się

00:40:34każdej minuty,

00:40:36którą możemy

00:40:36spędzić razem,

00:40:37my dwoje,

00:40:39których czeka

00:40:39rozłąka.

00:40:40Dokucza mi

00:40:41wieczona

00:40:42gorączka

00:40:43lęku.

00:40:44Cierpię

00:40:44z powodu

00:40:45każdej

00:40:45zmarnowanej

00:40:46godziny,

00:40:47kiedy nie

00:40:48jestem przy nim,

00:40:49a gdy już

00:40:50tam jestem,

00:40:51zmuczę się,

00:40:52cierpię,

00:40:53boję się

00:40:53mówić,

00:40:54siedzę

00:40:54ze swoją

00:40:55robótką,

00:40:56gadam

00:40:57o dzieciach,

00:40:58przyjaciołach,

00:40:59znajomych,

00:41:00nowiknikach

00:41:01z miasta,

00:41:02albo czytam

00:41:03nagłość rzeczy,

00:41:04których on

00:41:05nie chce

00:41:05słuchać,

00:41:06lije,

00:41:07kleń

00:41:08i klimpank,

00:41:10śmiertelnie

00:41:10bojąc się,

00:41:11że poruszam

00:41:12jeden temat,

00:41:13o którym oboje

00:41:14myślimy.

00:41:15Pojmę

00:41:16jednak,

00:41:18że w ogóle

00:41:18ani trochę

00:41:19nie pomaga

00:41:20mi to

00:41:20chwyciwe

00:41:23oszczędzanie

00:41:23każdej kropli

00:41:24niknącej

00:41:26żywotności,

00:41:27ani odrobinę.

00:41:288 stycznia

00:41:291903

00:41:30Kochamy się

00:41:32i wiemy,

00:41:32że czeka nas

00:41:33rozłąka.

00:41:35Nie ma cienia

00:41:36nadziei,

00:41:36nie ma litości

00:41:37dla naszej

00:41:38rozpaczy.

00:41:40Nic jednak

00:41:40nie mówi,

00:41:41nie krzyczymy

00:41:42przez tę

00:41:43bezwzględność

00:41:44życia,

00:41:45nie złochamy

00:41:46razem.

00:41:47Dziś

00:41:47rozmawialiśmy

00:41:48o chcinach

00:41:49ubejre

00:41:50kręsów.

00:41:523 lutego

00:41:521903

00:41:53Nie mogę

00:41:55przestać

00:41:55rozmawiać,

00:41:56jak sprawdzić

00:41:56od Jona

00:41:57do domu.

00:41:58Ktoś

00:41:58musiał

00:41:59nie zastąpić

00:42:00szkole,

00:42:01ale on

00:42:02nie chce.

00:42:02Mówi,

00:42:03że boi się

00:42:03dzieci.

00:42:05Zawsze

00:42:05pyta

00:42:05z troską

00:42:06Ingrid,

00:42:07bo tak

00:42:07często

00:42:07dokuczał

00:42:08jej brzuch,

00:42:09a przed

00:42:09wieczorem

00:42:10powiedział

00:42:11wreszcie.

00:42:12Rozumiał,

00:42:13że długo

00:42:14o tym

00:42:14myślał.

00:42:15Jesteś

00:42:16pewna,

00:42:16że to

00:42:17nic

00:42:17groźnego.

00:42:18Taki

00:42:19mam

00:42:19w sobie

00:42:20lęk.

00:42:20Naprawdę

00:42:21musisz

00:42:21ją na

00:42:22dokładne

00:42:23badania.

00:42:24Zaraz po

00:42:25powrocie

00:42:25porozmawiałam

00:42:26z naszym

00:42:26lekarzem

00:42:27domowym,

00:42:28a wczoraj

00:42:28byłam z

00:42:29nią

00:42:29u specjalisty.

00:42:31Nie

00:42:31widzę

00:42:31żadnego

00:42:32związku,

00:42:33ale i tak

00:42:33się

00:42:33wyskraszyłam.

00:42:348 marca

00:42:351903

00:42:37Chciałbym

00:42:37jednak

00:42:38dożyć

00:42:38tylko

00:42:38do

00:42:39wiosny

00:42:39powiedział

00:42:40o

00:42:40tion.

00:42:40Prawie

00:42:41nie

00:42:41może

00:42:41mówić

00:42:41narzeka

00:42:42na

00:42:42bole

00:42:42gardła,

00:42:43wzrok

00:42:43też

00:42:44ma

00:42:44słaby,

00:42:45twarz

00:42:45jakby

00:42:45mu

00:42:46się

00:42:46zmniejszyła,

00:42:47a

00:42:47ile

00:42:48kroć

00:42:48wyciąga

00:42:49powietrze,

00:42:50poniżej

00:42:50podbródka

00:42:51widać

00:42:52dużą

00:42:52nieprzyjemną

00:42:53dziurę.

00:42:5412 marca

00:42:551903

00:42:56Tak mnie drażni,

00:42:57kiedy ludzie

00:42:58okazują mi

00:42:58współczucie.

00:43:00Drażni mnie też,

00:43:01kiedy tego

00:43:02nie robią.

00:43:03Starsi nauczyciele,

00:43:04nauczycielki

00:43:05bardzo mnie żałują.

00:43:06Co mnie złości

00:43:07za to, że

00:43:08te młode,

00:43:09nowe,

00:43:09które śmieją się,

00:43:11hasają w pokoju

00:43:12nauczycielskim,

00:43:14aż pękają

00:43:14z rozbawienia.

00:43:16Patrują

00:43:16niewy

00:43:17wciekłości,

00:43:19nie zazgroszczę

00:43:20młodym dziewczynom

00:43:21ich radości.

00:43:22Bywa,

00:43:23że krzywo

00:43:23się uśmiecham,

00:43:24gdy opowiadają

00:43:25o wspaniałościach

00:43:27życia.

00:43:28Rzucam też

00:43:29gorzki,

00:43:30gardłowe,

00:43:31mądrość.

00:43:32Na szczęście

00:43:33chyba nie robi

00:43:34to na nich

00:43:35najmniejszego

00:43:35wrażenia.

00:43:37Jak bardzo

00:43:37oddałam się

00:43:38od tego

00:43:39wszystkiego,

00:43:41że żywistość

00:43:41w ogóle nie

00:43:42interesuje mnie

00:43:43praca.

00:43:44Nie przysparza

00:43:45mi też

00:43:46radości.

00:43:47Pracuję

00:43:48zupełnie

00:43:48automatycznie.

00:43:49Zajmuje mnie

00:43:50cały świat

00:43:51czego zupełnie

00:43:52innego.

00:43:5319 marca

00:43:541903

00:43:55pastor

00:43:56odwiedził

00:43:56otyom.

00:43:57Kiedy się

00:43:57rozebrał,

00:43:58ujął moją

00:43:59dłoń

00:43:59i ją

00:44:00ścisnął.

00:44:01Ciałabym

00:44:02usięchałam

00:44:03na kraju łóżka.

00:44:05Pastor

00:44:06Lejk

00:44:06był dzisiaj

00:44:08u mnie

00:44:08martą.

00:44:09Nie

00:44:09wiedziałam,

00:44:10co odpowiedzieć.

00:44:11Otyom

00:44:12zacisnął.

00:44:13Sam

00:44:13go

00:44:14po niego

00:44:14posłałem.

00:44:15Widzisz,

00:44:15marto,

00:44:17nie mam

00:44:17już sił.

00:44:18Walczyłam

00:44:19z tym

00:44:19aż od

00:44:19jesieni,

00:44:20kiedy

00:44:21pojąłem.

00:44:22Nie

00:44:23sypiam

00:44:23w nocy

00:44:24zbyt

00:44:24wiele,

00:44:25a kiedy

00:44:25człowiek

00:44:26leży,

00:44:26tak i

00:44:27nie śpi.

00:44:28Co

00:44:28nocy

00:44:29myślałem,

00:44:30porozmawiam

00:44:30z nią

00:44:31o tym

00:44:31jutro,

00:44:32ale gdy

00:44:33przychodziłaś,

00:44:34wiedziałam,

00:44:35że się zmęczona

00:44:36i zdenerwowana,

00:44:37więc nie

00:44:38chciałem,

00:44:38spędziłem,

00:44:40że dość

00:44:40czasu

00:44:41sprawi

00:44:42na to

00:44:43głowie.

00:44:43pomyślałam

00:44:44wtedy,

00:44:45to ze

00:44:45skrachu

00:44:46chłopcze,

00:44:47wymyślisz

00:44:47teraz to

00:44:48wszystko.

00:44:48Och,

00:44:49ale tylko

00:44:49dlatego,

00:44:50marto,

00:44:51bo gdybym

00:44:51myślał o tym,

00:44:52będąc silnym

00:44:53i zgrowym,

00:44:55kiedy dość

00:44:55miałam innych

00:44:56myśli

00:44:57o interesach

00:44:58i domu,

00:44:59ale gdy

00:44:59człowiek

00:45:00leży

00:45:00tak

00:45:01ja

00:45:01teraz,

00:45:03możesz

00:45:03być

00:45:03pewna,

00:45:04że

00:45:04dostrzegasz

00:45:05swą

00:45:05duszę.

00:45:06Nie,

00:45:07marto,

00:45:08życie ludzkie

00:45:09to coś

00:45:09innego,

00:45:10niż

00:45:10pozostałe

00:45:11życie

00:45:12na ziemi,

00:45:12już tylko,

00:45:14że człowiek

00:45:14leży

00:45:15tak i wie,

00:45:16że umrze

00:45:17miesiącami,

00:45:18myśli,

00:45:19że to nastąpi

00:45:20i o tych,

00:45:21którzy po nim

00:45:21zostaną.

00:45:23Co będzie z nimi,

00:45:24bo widzisz,

00:45:25chyba nie ma

00:45:26potrzeby udawać,

00:45:27że jeszcze

00:45:28mamy nadzieję,

00:45:29co?

00:45:30Pęczałam przy

00:45:30jego łóżku

00:45:31i płakałam,

00:45:32a od ją

00:45:33wziął moją

00:45:33dłoń.

00:45:34Na chwilę

00:45:34położył ją

00:45:35na swojej

00:45:36biednej,

00:45:36chorej piersi.

00:45:38Może tego

00:45:38nie rozumiesz,

00:45:39ale przynajmniej

00:45:40dla mnie,

00:45:41że z chwilę

00:45:41leżą,

00:45:42nie mogąc

00:45:43nic więcej

00:45:43powiedzieć,

00:45:44bo płakał,

00:45:45aż wyszeptał

00:45:46jeszcze bardziej

00:45:47o chrypule.

00:45:48Musi

00:45:48istnieć

00:45:49ktoś

00:45:50silniejszy

00:45:50od nas

00:45:51ludzi.

00:45:52Nie mogłam

00:45:52dłużej

00:45:52postrzymać

00:45:53milczenia.

00:45:54Sądziłam,

00:45:54że muszę

00:45:55mu trochę

00:45:55pomóc,

00:45:56więc

00:45:56wyszeptałam,

00:45:58od ją.

00:45:59Ja też

00:45:59tak

00:45:59myślałam.

00:46:00Tedy

00:46:00przesunął rękę,

00:46:02którą

00:46:02mnie obejmował.

00:46:03Do mojego

00:46:04policzka

00:46:04spojrzał

00:46:05w mi oczy

00:46:06i letko

00:46:06się uśmiechnął.

00:46:07Zrozumiał

00:46:08tak długo,

00:46:09tak dlatego,

00:46:10że był

00:46:11dość ciemno,

00:46:12kiedy wracałam.

00:46:13Na szczęście

00:46:14do tramwaju

00:46:15szłam

00:46:16z jakimś

00:46:17panem

00:46:17i panią.

00:46:18Och,

00:46:19nager

00:46:19lejzen,

00:46:20we ciemności

00:46:21bardzo jest

00:46:22nieprzyjemnie.

00:46:23Pastor Lejk

00:46:24tak bardzo

00:46:25cieszył

00:46:26i uspokaił

00:46:26Othiona.

00:46:27To zresztą

00:46:28wyjątkowo

00:46:29miły i

00:46:30kochany człowiek.

00:46:31Zgadzam się

00:46:32ze wszystkimi,

00:46:33co Othion

00:46:34mówi

00:46:34i chyba

00:46:35bardzo mu

00:46:36to pomogło.

00:46:37Nie Marto

00:46:38powiedział.

00:46:39To nie tak,

00:46:40gdyby

00:46:40wydawało się

00:46:41na świat

00:46:41czworo dzieci.

00:46:43Osoba,

00:46:43która najbardziej

00:46:44się kocha

00:46:45ma zostać sama.

00:46:46Niemożliwe,

00:46:47że wszystkie

00:46:48więzy

00:46:49pękną

00:46:50na

00:46:50ze śmiercią.

00:46:52Nie damy

00:46:53rady

00:46:53napisać tego

00:46:54wieczoru.

00:46:55Nic więcej.

00:46:56Jestem tak

00:46:56okropnie

00:46:57zmęczona

00:46:57myśleniem

00:46:58o wszystkim.

00:46:59Ósmy

00:46:59kwietnia

00:47:001993.

00:47:01Othion

00:47:02powiedział

00:47:02dziś

00:47:02o naszym

00:47:03małżeństwie.

00:47:04Dostrzegam

00:47:04dużo więcej

00:47:05niż myślałam.

00:47:06Pastor

00:47:07Lejk

00:47:07znowu

00:47:08dzisiaj

00:47:08u niego

00:47:08był.

00:47:09Othion

00:47:09mówi

00:47:10o jednym,

00:47:11co teraz

00:47:11go zajmowało.

00:47:12Czuję

00:47:12spokój,

00:47:13Marto.

00:47:14Och,

00:47:14dobrze

00:47:14jest

00:47:15znaleźć

00:47:15wytnienie,

00:47:17ufając

00:47:17temu,

00:47:18który jest

00:47:18silny

00:47:19i

00:47:19miłosierny.

00:47:20Nigdy

00:47:21bym

00:47:21nie sądził,

00:47:23czy tak

00:47:23spokojnie

00:47:24będę

00:47:24żegnał

00:47:25się

00:47:25życiem,

00:47:26choć

00:47:26jestem

00:47:26młody

00:47:27i mam

00:47:27nieskończone

00:47:28wiele

00:47:29porzucenia.

00:47:31Wszak

00:47:31kocham

00:47:32tak

00:47:33bardzo

00:47:33życie

00:47:34i

00:47:34byłem

00:47:34tak

00:47:34silnym,

00:47:35zdrowym

00:47:35człowiekiem.

00:47:37Teraz

00:47:37wiem

00:47:37jednak,

00:47:38że nie

00:47:38stracę

00:47:39nic

00:47:39rzeczy,

00:47:40które

00:47:40są

00:47:41mi

00:47:41tak

00:47:41miłe.

00:47:42Będę

00:47:42posiadał

00:47:43je w

00:47:43inny

00:47:44sposób,

00:47:45bliżej

00:47:45serca.

00:47:46Bardzo

00:47:46się

00:47:46cieszę,

00:47:47że

00:47:47myśl

00:47:47i

00:47:48tak

00:47:48samo.

00:47:50pastorem

00:47:50rozłąka

00:47:52nie jest

00:47:52możliwa,

00:47:53gdy jest

00:47:53się z

00:47:54kimś

00:47:54tak

00:47:55blisko.

00:47:56Rozmawiałam

00:47:56dziś o

00:47:57tobie z

00:47:57pastorem.

00:47:58On mówi,

00:47:59że Bóg

00:47:59nie wymaga

00:48:00od ciebie,

00:48:02byś

00:48:02znosiła

00:48:03to zaraz

00:48:04cierplienie

00:48:04i bez

00:48:05narzekania,

00:48:06ale odnajdziesz

00:48:07pocieszenie,

00:48:08a dzieci?

00:48:09Myślę

00:48:09Marto,

00:48:10że będzie

00:48:11mógł

00:48:12wiedzieć je

00:48:13i podążać

00:48:14za nimi

00:48:15duchem

00:48:15nawet po

00:48:16śmierci.

00:48:17Może

00:48:17też jakaś

00:48:18ich

00:48:18strzec

00:48:20pewnie

00:48:20Bóg

00:48:20będzie

00:48:21im

00:48:21lepszym

00:48:22ojcem

00:48:23niż

00:48:23mogłem

00:48:23być

00:48:23ja,

00:48:24ale

00:48:24może

00:48:25tak

00:48:25całkiem

00:48:26się

00:48:27nie

00:48:27rozdajemy,

00:48:29a my

00:48:29dwoje,

00:48:30gdy się

00:48:30kiedyś

00:48:31spotkamy,

00:48:32będziemy

00:48:32mogli

00:48:33kochać

00:48:33się

00:48:33dużo

00:48:34goręcej

00:48:34niż

00:48:35na ziemi,

00:48:36bo

00:48:36nie

00:48:36będzie

00:48:36tam

00:48:37już

00:48:37żadnych

00:48:38drobiazgów,

00:48:39które

00:48:39nas

00:48:40czasem

00:48:40dzieliły.

00:48:41Bo

00:48:41widzisz,

00:48:41ja wiem,

00:48:42że

00:48:42nie

00:48:42zawsze

00:48:43byłem

00:48:44całkiem

00:48:44szczęśliwym

00:48:45i

00:48:45wiedziałem

00:48:46to w

00:48:46ostatnich

00:48:47latach

00:48:48zawsze

00:48:48byłaś

00:48:49niespokojną

00:48:50duszą

00:48:50moja

00:48:50kochana.

00:48:51Nigdy

00:48:51z tobą

00:48:52o tym

00:48:52nie rozmawiałem,

00:48:54trochę bałem się

00:48:55jeszcze

00:48:55pogorszać

00:48:56sprawę,

00:48:57och,

00:48:57ale

00:48:57w większości

00:48:58było to

00:48:59dobre,

00:49:00że

00:49:00nie

00:49:00martą.

00:49:01Przyklękłam

00:49:02i

00:49:02zaszuchałam

00:49:03skrasznie,

00:49:04że stałam się

00:49:05taka

00:49:06nienerwowa,

00:49:07nie umiem

00:49:08powstrzymać

00:49:09łez,

00:49:10kiedy

00:49:10od

00:49:10ją tak

00:49:11mówi,

00:49:11ale

00:49:12na szczęście

00:49:13odkąd

00:49:13zaczął

00:49:14wierzyć

00:49:15już go

00:49:15to

00:49:16tak

00:49:16nie

00:49:16złości.

00:49:17Tak właśnie

00:49:18zawsze

00:49:18chcieliśmy

00:49:19dla siebie

00:49:19najlepiej.

00:49:21I

00:49:21Marto,

00:49:22kiedyś

00:49:22wszystko

00:49:23zrozumiemy

00:49:24i dostrzeżemy,

00:49:25że wszystko,

00:49:26co

00:49:26czasem

00:49:27nas rozdzielało,

00:49:29było to

00:49:29tylko

00:49:29drobne,

00:49:30doczesne

00:49:31błachowskie,

00:49:33które

00:49:33wkradały się

00:49:34między nas

00:49:34zewnątrz,

00:49:35piły trochę

00:49:36w

00:49:37zwyczajach

00:49:40i wychowaniu.

00:49:41jak nieznaczne

00:49:42były to

00:49:43rzeczy

00:49:43zrozumienie,

00:49:45któregoś dnia,

00:49:46kiedy już

00:49:46nic w życiu

00:49:47jednego z nas

00:49:49nie będzie

00:49:49ukryte przed

00:49:50drugim.

00:49:51Nawet gdybym

00:49:52mogła uwierzyć,

00:49:53czy bałambym

00:49:54w tym

00:49:55jakieś

00:49:55pociech,

00:49:56że nie?

00:49:57Kiedy już

00:49:58nic w życiu

00:49:59jednego z nas

00:50:00nie będzie

00:50:00ukryte przed

00:50:01drugim,

00:50:03gdybyśmy

00:50:03kiedyś

00:50:04mogli

00:50:04ujrzeć

00:50:04swe

00:50:05nagie dusze

00:50:06i naprawdę

00:50:07zobaczyć,

00:50:08jak nieskończenie

00:50:09małe

00:50:10były

00:50:10drobiazgi,

00:50:11które z

00:50:12początku

00:50:12nas

00:50:12podzieliły.

00:50:14Och,

00:50:14buntowałabym

00:50:15się

00:50:16w samym

00:50:17środku

00:50:18Królestwa

00:50:19Niebieskiego,

00:50:20bo

00:50:20wszechmogący

00:50:21i wszechpotężny

00:50:23pozwalał,

00:50:24by cała

00:50:25ta żałość,

00:50:26wstyd

00:50:27zepsucie

00:50:27i szeptara

00:50:28wpływały,

00:50:30wsączyły się

00:50:31przez maleńkie

00:50:32szczelinki

00:50:33w to,

00:50:34co zaczęło

00:50:34się tak

00:50:35znakomicie.

00:50:36Czasem sama

00:50:37tęsniłam

00:50:37za wiarą,

00:50:38chciałabym

00:50:39móc to wszystko

00:50:40odrzucić.

00:50:41Smutek

00:50:42nad bezsensem

00:50:43życia

00:50:43oraz nieszczęście,

00:50:45którego

00:50:45nie doda się

00:50:46naprawić

00:50:47i już wierzyć,

00:50:48że wszystko

00:50:49to ma

00:50:50jakiś sens,

00:50:51że istnieje

00:50:52zbawienie,

00:50:53lecz nie potrafię.

00:50:54Trzeba,

00:50:54by

00:50:55zostawić

00:50:56swój

00:50:56zdrowy

00:50:57rodzątek,

00:50:58aby uwierzyć,

00:50:59że stoi

00:50:59za tym

00:51:00miłość

00:51:00Boga

00:51:01i swoje

00:51:03poczucie

00:51:04przez

00:51:04swojego

00:51:05litości,

00:51:05by wyobrazić

00:51:06sobie,

00:51:06że

00:51:06krucha

00:51:08przynosi

00:51:08zbawienie.

00:51:10Pastor mówi

00:51:10o próbach,

00:51:12na które Bóg

00:51:12wystawia opornych.

00:51:14Cóż to za Bóg,

00:51:15jak za

00:51:16rządca

00:51:16niewolników?

00:51:17Żeby matka

00:51:18nie wierzyła

00:51:19w życie

00:51:19wieczne,

00:51:20mówi

00:51:21Otion,

00:51:22ona,

00:51:22która sama

00:51:23daje życie.

00:51:24Dziecko

00:51:25to list

00:51:26od Boga.

00:51:27Wiedziałam

00:51:27kiedyś

00:51:28w druku

00:51:28dziewczyna,

00:51:29która do końca

00:51:30nie wie,

00:51:31co czyni,

00:51:32dając się

00:51:33przekonać

00:51:34we winianku

00:51:35i we lonie,

00:51:36by dźwigać

00:51:37dzwonów

00:51:38i muzyki

00:51:39w obecności

00:51:40pastora

00:51:41i diabła

00:51:42mężczyźnie,

00:51:43który ją niszczy.

00:51:45Biedna kobieta,

00:51:46która wychodzi,

00:51:47by się nieco

00:51:48zbawić,

00:51:49obić się

00:51:50może,

00:51:51żeby zapomnieć,

00:51:52jak beznadziejnie

00:51:53męczyła się

00:51:54cały dzień.

00:51:55Dziewczyna

00:51:56nadzbięta

00:51:57wieczorem

00:51:58na wolnej drodze

00:51:59przez obcego

00:52:00Włóczęgę.

00:52:02Wszystkie

00:52:02mogą

00:52:03dostać

00:52:04list od Pana.

00:52:05Co Panu

00:52:06do moich dzieci?

00:52:07Co dziecku

00:52:08do wieczności,

00:52:09jak miałabym

00:52:10żyć bez końca,

00:52:12to powstało

00:52:13z jajeczka

00:52:14we mnie.

00:52:14Gdyby moje dziecko

00:52:16zmarło

00:52:16tuż po narodzinach,

00:52:18jak?

00:52:18Jak mielibyśmy

00:52:19odnaleźć siebie

00:52:20kiedyś za

00:52:21dłuższym

00:52:22czasem,

00:52:23kiedy i dla mnie

00:52:24skończy się życie?

00:52:26Może próbowałam,

00:52:27bym coś z tego

00:52:27wierzyć,

00:52:28gdybym straciła dziecko?

00:52:30My ludzie

00:52:31zostaliśmy

00:52:32podobno

00:52:33stworzeni

00:52:34na obraz Boga.

00:52:35Tego,

00:52:36który rządzi

00:52:36nieskończonym

00:52:37światem,

00:52:39próbuję o tym

00:52:39myśleć

00:52:40i myślę o moim

00:52:41życiu,

00:52:42o własnej

00:52:43królkozroczności.

00:52:45Uważam,

00:52:45że to

00:52:46dziecięce

00:52:46gadanie.

00:52:4719 kwietnia

00:52:481903

00:52:49byłam

00:52:50ślepo przekonana,

00:52:51że o tym

00:52:52mnie nie rozumie.

00:52:53Nigdy

00:52:53jednak nie

00:52:54przyszło mi do głowy,

00:52:55że to ja

00:52:56nie rozumiem

00:52:57jego.

00:52:57łądziliśmy

00:52:59w ciemności

00:53:00tak blisko siebie,

00:53:01że gdybym

00:53:02tylko wyciągnęła rękę,

00:53:03znalazłabym go

00:53:04u swego boku.

00:53:06Nasza mała

00:53:07namiętność

00:53:07się wypaliła.

00:53:09Dałam jej

00:53:10zagasnąć

00:53:11i nie wiedziałam,

00:53:12jak łatwo

00:53:13mogłabym

00:53:14dotrzymać

00:53:15ogień

00:53:15miłości,

00:53:16która mogła

00:53:17oświetlić,

00:53:18ogrzewać nas

00:53:19oboje

00:53:19do końca życia.

00:53:21Pomyślałam,

00:53:21że jestem

00:53:22taka mądra.

00:53:23Ot i on

00:53:23wiedział,

00:53:24że nasze życie

00:53:25zdacza się

00:53:25na zły tor

00:53:26i go

00:53:27to smuciło.

00:53:28Chodzi nie tak

00:53:29gorzko,

00:53:30jak mnie.

00:53:30W końcu

00:53:31zawsze miał

00:53:31swoją pracę,

00:53:32nigdy nie myślał

00:53:33aż tyle o sobie,

00:53:34ale smuciło go to,

00:53:36tęsknił

00:53:37za goręcznym

00:53:38pożyciem,

00:53:39nigdy nie dostrzegał,

00:53:41jak bardzo było źle.

00:53:42Wowiązek

00:53:43i wierność

00:53:44były dla niego

00:53:45czymś

00:53:45zanadto oczywistym

00:53:47i pewnie nawet

00:53:48w marzeniach.

00:53:49Nigdy by

00:53:50nie pomyślał,

00:53:51że dwoje,

00:53:52którzy pobrali się

00:53:53z miłości

00:53:54i mieli wspólny dom

00:53:55oraz dzieci

00:53:56mogli tak bardzo

00:53:57się od siebie

00:53:58oddalić,

00:53:59ale ja zawsze

00:54:00sądziłam,

00:54:01że on

00:54:01niczego nie widzi.

00:54:03Teraz pojawił się

00:54:04to w jego słowach,

00:54:05chodził jako

00:54:06cień rzeczy,

00:54:07które minęły,

00:54:08bo teraz

00:54:09wszystkie te rzeczy

00:54:10się dla niego

00:54:11skończyły.

00:54:12Z łatwością

00:54:13chwycił się

00:54:14wiarę on,

00:54:15którego cała

00:54:16istota jest

00:54:17wiarą.

00:54:18Zapytał mnie,

00:54:19czy chciałabym

00:54:20przyjąć

00:54:21wraz z nim

00:54:21sakrament ołtarza.

00:54:23Nie musisz,

00:54:24jeżeli sama

00:54:25nie chcesz,

00:54:25Marto,

00:54:26dla Ciebie,

00:54:27która jesteś

00:54:28w połowie życia.

00:54:29Wszystko to wygląda

00:54:30na pewno inaczej.

00:54:32Rozumiesz,

00:54:32nie wolno robić

00:54:33Ci tego

00:54:34ze względu na mnie,

00:54:36jedynie dla siebie samej.

00:54:38Cieszę się,

00:54:39że natychmiast

00:54:39się zgodziłam.

00:54:41Pojrzałam,

00:54:41jak bardzo

00:54:42Go to uradowało.

00:54:44Codziennie

00:54:44czytałam Mu Biblię

00:54:45i zawsze

00:54:46o nim

00:54:47rozmawiamy.

00:54:48On nie ma

00:54:48już sił

00:54:49zbyt wiele

00:54:50mówić.

00:54:51Jego powolny,

00:54:52ochrypły

00:54:52szep

00:54:53końcu

00:54:54całkiem

00:54:55milknie,

00:54:56a ja muszę

00:54:57co chwilę

00:54:58pomagać Mu

00:54:59przełykać

00:55:00gardło

00:55:00i poddawać

00:55:02wodę

00:55:02z sokiem

00:55:03do picia.

00:55:04A więc

00:55:05Mu czytam

00:55:06nietrudno

00:55:07mi

00:55:07zrozumieć

00:55:08do jego

00:55:09myśli

00:55:10i czasem

00:55:11znajduję

00:55:11niemal

00:55:12pociechę

00:55:13w tej

00:55:13zabawnej

00:55:14wielbiarę.

00:55:16Kiedy

00:55:16patrzy się

00:55:17na nie

00:55:18od wewnątrz,

00:55:19chrześcijaństwo

00:55:20jest całkiem

00:55:21spójne.

00:55:22Można czuć się

00:55:23jak po

00:55:24ośrodku

00:55:24wysokiej

00:55:25kategry

00:55:26z wiatrakami,

00:55:27chociaż wiem,

00:55:28że cały

00:55:29prawdziwy

00:55:30świat

00:55:30oraz światło

00:55:31dnia

00:55:32są na zewnątrz.

00:55:33Boże,

00:55:34cóż to

00:55:34za rozpacz,

00:55:35że taki

00:55:36właśnie

00:55:37jest koniec.

00:55:38Stale

00:55:38tylko

00:55:39kłamił.

00:55:39Nie

00:55:40śmiem

00:55:40powiedzieć

00:55:41mu

00:55:42ani

00:55:42słowa,

00:55:43które

00:55:43naprawdę

00:55:43wierzą.

00:55:44Leriont

00:55:45Lipiec

00:55:461904

00:55:47Co ze mnie

00:55:48w zasadzie

00:55:48za człowiek?

00:55:50Sama

00:55:50sądziłam,

00:55:51że dobra

00:55:51jestem

00:55:52i mądra.

00:55:53Popełniam

00:55:53wielki

00:55:54grzech,

00:55:55ale chyba

00:55:55myślałam,

00:55:56że doszło

00:55:56do niego

00:55:57właściwie

00:55:57bez mojej

00:55:58winy.

00:55:59Teraz

00:56:00wydaje mi się,

00:56:01że byłam

00:56:01bardziej

00:56:02ślepa

00:56:02i zarozumiała

00:56:04mniej niż

00:56:04wszyscy

00:56:05inni

00:56:05ludzie.

00:56:07Nie

00:56:07znam

00:56:07nikogo,

00:56:08kogo

00:56:08życie

00:56:09posypałoby się

00:56:10jak moje.

00:56:11Pewnie

00:56:11wynika to

00:56:12z czegoś,

00:56:13co mam

00:56:13w sobie.

00:56:14Kiedy

00:56:14rozglądam się

00:56:15po pokoju

00:56:16i widzę

00:56:17śpiące

00:56:17dzieci,

00:56:18zastanawiam się,

00:56:19w jakich

00:56:19rozczarowań

00:56:21z nimi

00:56:21doświadczam.

00:56:23Czy

00:56:23one

00:56:23też

00:56:23się

00:56:24ode

00:56:24mnie

00:56:24oddalą

00:56:25jak

00:56:25wszystko

00:56:25inne?

00:56:26Myślę,

00:56:26że moje

00:56:27życie

00:56:27składało się

00:56:29z kolejnych

00:56:30zawiedzionych

00:56:31nadziei

00:56:31i z kolejnych

00:56:32szans

00:56:33na szczęście,

00:56:34które sama

00:56:35zaprzepaściłam.

00:56:37Taka

00:56:37jestem

00:56:37zmęczona,

00:56:38że nie

00:56:38rozumiem wręcz

00:56:40jak dalej

00:56:40żyć.

00:56:41Czuję

00:56:41się

00:56:42potrącona

00:56:43od środka,

00:56:44jak po

00:56:44ulicznych

00:56:45upadkach

00:56:45i nie mam

00:56:46siły

00:56:46się

00:56:47podnieść.

00:56:48Wyjęłam

00:56:49papier

00:56:49i

00:56:50przybory

00:56:50do

00:56:50pisania,

00:56:52aby

00:56:52odpowiedzieć

00:56:53na

00:56:53list

00:56:53Henryka.

00:56:54Czytając,

00:56:55wymawiałam

00:56:56sobie,

00:56:57że dostrzegam

00:56:58u niego

00:56:58trochę

00:56:58dawnej

00:56:59ciepła.

00:57:00Sama

00:57:00jednak

00:57:01się

00:57:01mam

00:57:02czym

00:57:02mu

00:57:02odwdzięczyć,

00:57:04a jednak

00:57:04nie jest

00:57:05mi to

00:57:05obojętne.

00:57:07Cieszy

00:57:07mnie,

00:57:08że nadal

00:57:08się

00:57:09mną

00:57:09interesuje.

00:57:10Sądzę,

00:57:11że już

00:57:11więcej

00:57:11nie

00:57:12zobaczę

00:57:12się

00:57:13na tym

00:57:13świecie,

00:57:14ale

00:57:14jestem

00:57:14dla mnie

00:57:15jakaś

00:57:16pociecha,

00:57:16gdy wiem,

00:57:17że siedzi

00:57:18Nesje

00:57:18lakier

00:57:19i wciąż

00:57:20dobrze

00:57:20o mnie

00:57:21myśli.

00:57:21Poczułam,

00:57:22że tak

00:57:22jak zostanie

00:57:23Henryk

00:57:24jest w gruncie

00:57:25rzeczy wiernym.

00:57:26Narzekają

00:57:27tutaj na

00:57:27słońce,

00:57:28które piecze

00:57:29i pali

00:57:30dzień w

00:57:30dzień.

00:57:31Siedzę

00:57:31przy płocie

00:57:32z poziomu

00:57:33żerdzi,

00:57:35na skraju

00:57:35lasu

00:57:36albo nad

00:57:36rzeką,

00:57:37poza tym

00:57:38wszystko

00:57:38brzydko

00:57:39to

00:57:40wypalone,

00:57:41lecz tam

00:57:42mych

00:57:42trzyma się

00:57:43jeszcze

00:57:43świeży

00:57:44i zielony,

00:57:45a krzewy

00:57:46olchy

00:57:46mają gęste

00:57:47i ciemne

00:57:48listowie.

00:57:49Stęż

00:57:49jaki jest

00:57:50niski,

00:57:50ale

00:57:50rzeźko

00:57:51i chłodno

00:57:52tam

00:57:53człowiekowi.

00:57:54Ty

00:57:54słucha

00:57:55wody

00:57:55płynącej

00:57:56ze szmerem

00:57:57po kamieniach

00:57:59po kamieniach

00:57:59i kiedy

00:57:59patrzy

00:58:00jak

00:58:00światło

00:58:00słoneczne

00:58:01wpada

00:58:02między

00:58:02cień

00:58:03liści,

00:58:04aż pochłonie

00:58:05pnia

00:58:06owady

00:58:06zaś

00:58:07przypominają

00:58:08wiszące

00:58:08w powietrzu

00:58:09iskry

00:58:10ilekroć

00:58:11wylewają

00:58:12do środka

00:58:13albo

00:58:14chodzę

00:58:14na szczyt

00:58:15jak okiem

00:58:15sięgnąć

00:58:16tylko

00:58:16las

00:58:17świerkowy

00:58:18i jadłowy

00:58:19złocona

00:58:20słońcem

00:58:21ciemno

00:58:22świeczernika

00:58:23z niskim

00:58:24okrągłym

00:58:25pagórkami

00:58:26oddali

00:58:27zaś

00:58:28na tle

00:58:28jasnego

00:58:29od słońca

00:58:30nieba

00:58:30ledwie

00:58:31zaważą

00:58:32niebieskie

00:58:32grzbiety

00:58:33spokój

00:58:34panuje

00:58:35w lesie

00:58:35w tym

00:58:36palące

00:58:37jasne dni

00:58:38węboko

00:58:39jak w

00:58:39wczesnym

00:58:40snie

00:58:41i dać

00:58:42jak słabo

00:58:42i wolno

00:58:43sączą się

00:58:44życiodajne

00:58:45soki

00:58:45w drzewach

00:58:46i wrzosach

00:58:47w końcu

00:58:48stwierdziłam

00:58:48że moim

00:58:49własnym

00:58:49ciele

00:58:50i w mojej

00:58:51własnej duszy

00:58:52życie porusza się

00:58:53tak samo

00:58:53sennie

00:58:54i cicho

00:58:55a mój

00:58:55żal

00:58:56chowa się

00:58:57i śpi

00:58:58gdzieś na dnie

00:58:59mojej istoty

00:59:00dzieci

00:59:01ledwie widzę

00:59:02przez cały dzień

00:59:03są w domku

00:59:04gdzie bawią się

00:59:05z dziećmi

00:59:06nowego

00:59:06właściciela

00:59:07Elnier

00:59:08z początku

00:59:09nie chciał tam

00:59:10przebywać

00:59:11ale teraz

00:59:11i on chodzi

00:59:12tylko

00:59:13a sien

00:59:13depcze tu

00:59:14o

00:59:15dookoła

00:59:16z małym

00:59:16Tomasem

00:59:17Rabry

00:59:18bez spodenek

00:59:20kiedy biorę

00:59:21ją na kolana

00:59:22a ona

00:59:23siedzi

00:59:24i mówi

00:59:24głównie

00:59:25sama do siebie

00:59:26ja zaś

00:59:27słucham je

00:59:27i nie słucham

00:59:28zarazem

00:59:29myślę sobie

00:59:30że w tej główce

00:59:31przy mojej piersi

00:59:32mieści się

00:59:33cały świat

00:59:34tylko ile

00:59:36ja z niego

00:59:36poznam

00:59:37nie ma sensu

00:59:39wyobrażać

00:59:40sobie inaczej

00:59:41dusze naszych dzieci

00:59:42są jak obelce

00:59:44lądy

00:59:45pełne

00:59:45nie skończone

00:59:47nie skończone

00:59:47wiele długich dróg

00:59:48po których

00:59:49po których nigdy nie

00:59:50nie będzie

00:59:50każde dziecko

00:59:51pojmuje

00:59:52któregoś dnia

00:59:53że wcale nie jest

00:59:55tak jak jest

00:59:56a jednak

00:59:56kiedy siedzę

00:59:58i ją

00:59:58przytulam

00:59:59nie jestem

01:00:00całkiem sama

01:00:01ze swoim

01:00:02dzieckiem

01:00:02na kolanach

01:00:03jest

01:00:04się tak blisko

01:00:05drugiego człowieka

01:00:06jak to tylko

01:00:07możliwe

01:00:08to ze względu

01:00:09na dzieci

01:00:09zgodziłam się

01:00:10kiedy Henryk

01:00:11zapytał

01:00:12czy za niego

01:00:12wyjdę

01:00:13taka byłam

01:00:14wdzięczna

01:00:15po śmierci

01:00:16Othiona

01:00:16tak bardzo

01:00:17zmęczona

01:00:18aż opadłam

01:00:19z sił

01:00:20na myśl

01:00:21że

01:00:21miałabym

01:00:22trudzić się

01:00:23idąc z nimi

01:00:24przez świat

01:00:24pojedynkę

01:00:25kiedy siedział

01:00:27obok mnie

01:00:28w kaplicy

01:00:29był niemar

01:00:30równie

01:00:30biały

01:00:31na twarzy

01:00:32jako Othion

01:00:32i w trumnie

01:00:33żał też

01:00:35jakby

01:00:35zimna

01:00:36gdy

01:00:37pastor

01:00:37Oldaik

01:00:38mówił

01:00:39o Bożym

01:00:39miłosierdziu

01:00:40które objawiło się

01:00:42chorobie i śmierci

01:00:43Othion

01:00:44który wędrował

01:00:45po świecie

01:00:46zajęty interesami

01:00:48domem

01:00:49patrzonym

01:00:49w ziemię

01:00:50lęcz który

01:00:51w ciężkich

01:00:52samotnych chwilach

01:00:53zwrócił

01:00:53wzrok

01:00:54ku górze

01:00:55czasami

01:00:56rozpoznawał

01:00:57własne słowa

01:00:58Othion

01:00:58nieprzyjemnie

01:01:00obce

01:01:00i defini

01:01:01fermowane

01:01:03niczym

01:01:03wspomnienia

01:01:05pojawiające się

01:01:06we śnie

01:01:06potem mówi

01:01:07o wiernej

01:01:08ofiarowanej

01:01:09małżący

01:01:10zmarłego

01:01:11oraz o jego

01:01:12przyjacielu

01:01:13i wspólniku

01:01:14cały czas

01:01:15zdawało mi się

01:01:16że śnię

01:01:16te psalmy

01:01:17mnóstwo

01:01:18wieńców

01:01:19i wszyscy

01:01:19ci obcy

01:01:20ludzie

01:01:21w procesji

01:01:22wszystkie te

01:01:23nieprzyjemne

01:01:24czarne

01:01:24cylindry

01:01:25kiedy

01:01:26szliśmy

01:01:27się

01:01:27ciężką

01:01:28i mnóstwo

01:01:29przyjaciół

01:01:30których nie widziałam

01:01:31o których nie miałam

01:01:32na myśli

01:01:33latami

01:01:34wszystko to dziwnie

01:01:35rzeczy

01:01:36nierzeczywiste

01:01:37aż od tamtego ranka

01:01:39kiedy posłano

01:01:40po mnie

01:01:40abym natychmiast

01:01:41przyszło

01:01:42otyjon był

01:01:43przytomny

01:01:44i poznał mnie

01:01:44ale prawie

01:01:46nie mógł mówić

01:01:47miał napady

01:01:49niepokoju

01:01:50między którymi

01:01:52leżał

01:01:52całkiem nieruchomo

01:01:53śmierć była

01:01:55zupełnie inna

01:01:56niż myślałam

01:01:57lekarz twierdził

01:01:59że nie toczy się

01:02:00tu właśnie

01:02:01walka ze śmiercią

01:02:02mimo to

01:02:02pomieszczenie

01:02:03wypełniał

01:02:04sączący się

01:02:05niepokój

01:02:06a otyjon

01:02:07który trzymał

01:02:08mnie za rękę

01:02:09nagle odwrócił

01:02:10od nas wszystkich

01:02:12wzrok

01:02:12spojrzał

01:02:13przed siebie

01:02:14i szepną

01:02:15jezu

01:02:16chwile przedtem

01:02:17jednak

01:02:17uczynił znak

01:02:19że chce mi

01:02:20coś powiedzieć

01:02:21a gdy się schyliłam

01:02:22wyszeptał

01:02:23nie stój

01:02:24tak marto

01:02:25musisz usiąść

01:02:27kochana

01:02:27narzekałam

01:02:28Henrykowi

01:02:29gdyż nie spałam

01:02:30na nas

01:02:31skrażliwa kara

01:02:32mamy

01:02:33stać tak

01:02:34na od

01:02:34grobem

01:02:35otyjon

01:02:36i myśleć

01:02:36coś my zrobili

01:02:38że nie możemy

01:02:39tego w żaden

01:02:40sposób naprawić

01:02:41tylko nieustannie

01:02:42żałować

01:02:43co jest niepotrzebne

01:02:44i nie przynosi

01:02:45korzyści

01:02:46nikomu

01:02:47z żywych

01:02:47tak

01:02:48powiedział Henryk

01:02:49dopóki żyjemy

01:02:51musimy to za sobą

01:02:52ciągnąć

01:02:52nasze szczęście

01:02:54trwi

01:02:55to w nas

01:02:56jak choroba

01:02:57która nigdy

01:02:58nie mnienie

01:02:59a my

01:03:00o tym wiemy

01:03:01wiemy

01:03:02och

01:03:02ale co wiemy

01:03:04marto

01:03:04że cierpimy

01:03:05i cierpieliśmy

01:03:07i że będziemy cierpieć

01:03:09tylko do tego

01:03:10doprowadzi

01:03:11przecież nie mamy

01:03:13pojęcia

01:03:13co życie może

01:03:14uczynić

01:03:15z tych

01:03:16naszych smutków

01:03:17tak mówisz

01:03:18ale ja wiem

01:03:19mówisz o życiu

01:03:21powiadam ci

01:03:22dla mnie

01:03:23życie się skończyło

01:03:24Henryk

01:03:25nie odpowiedział

01:03:26siedział tylko

01:03:27zapatrzony

01:03:29przed siebie

01:03:29posłuchaj

01:03:30Marto

01:03:31odezwał się

01:03:31wreszcie

01:03:32przecież to

01:03:33oboje wiemy

01:03:34kiedyś

01:03:35gdy mnie

01:03:35dość czasu

01:03:37bo bierzemy się

01:03:39stałam na równi nogi

01:03:40rozłościłam się

01:03:42zawodziłam

01:03:44i ze ściekłością

01:03:45wylewałam na niego

01:03:46zarzuty

01:03:47skradziłeś

01:03:48najlepszego

01:03:48przyjaciela

01:03:49rzuciłam z pokardą

01:03:50uwodziłeś mu żonę

01:03:52nawet tydzień

01:03:53nie minął

01:03:54jak leży w ziemi

01:03:55a ty już mówisz

01:03:56że mamy się pobrać

01:03:57tak

01:03:58przyznał Henryk

01:04:00tak już jest

01:04:01masz rację

01:04:02spadł na nas

01:04:04skrażliwa kara

01:04:05ale rzuciliśmy się

01:04:07kiedyś

01:04:07w nurt

01:04:08który zaprowadził

01:04:10nas tutaj

01:04:10styd i żal

01:04:12i hańba

01:04:13nie uciekniemy

01:04:14od nich

01:04:14ale jeszcze żyjemy

01:04:16nie możemy

01:04:17położyć się

01:04:18i umrzeć

01:04:19masz swoje dzieci

01:04:20a ja

01:04:21czy mógłbym ci

01:04:22gdybym umarł

01:04:24nie miała być

01:04:24wtedy nikogo

01:04:25jesteśmy

01:04:26na siebie

01:04:27skazani

01:04:28więc spójrzmy

01:04:29raczej na sytuację

01:04:30taka jak jest

01:04:31co rano

01:04:32gdy się budzimy

01:04:33życie dopada

01:04:34nas dniem

01:04:35przez który

01:04:36musimy przejść

01:04:37czy nie

01:04:38powinniśmy

01:04:39raczej próbować

01:04:40żyć najlepiej

01:04:41jak potrafimy

01:04:42uważam że najlepiej

01:04:43będzie jak będziemy

01:04:44szczerzy wobec siebie

01:04:45nazajem

01:04:46i siebie samych

01:04:47rzed Henryk

01:04:48tylko ty i ja

01:04:49wiemy

01:04:50czegoś my się

01:04:51dopuścili

01:04:51i naprawdę

01:04:52mieliśmy dość czasu

01:04:54by ustalić

01:04:55w duchu

01:04:56czy to

01:04:57w ogóle było

01:04:58oraz co

01:04:59potem nastąpi

01:05:01gdyby

01:05:01od ją

01:05:02wyzgrowiał

01:05:02wyjechałbym

01:05:03a ty

01:05:04musiałabyś

01:05:05wymyślać

01:05:06jak mu to

01:05:06wynagrodzić

01:05:07teraz już go nie ma

01:05:09my dwoje

01:05:10nie możemy

01:05:10ani go skrzywdzić

01:05:11ani mu pomóc

01:05:13on istnieje

01:05:14tylko w naszych

01:05:15wspomnieniach

01:05:16a jeśli udamy

01:05:17że z nim

01:05:18liczymy

01:05:19tak naprawdę

01:05:20liczyć będziemy się

01:05:21tylko ze sobą

01:05:22z naskrojami

01:05:23które w sobie

01:05:24pielęgnujemy

01:05:25jesteśmy teraz

01:05:26tylko ty

01:05:27i ja

01:05:28i musimy

01:05:28spróbować mieć jeszcze

01:05:30coś z życia

01:05:31moglibyśmy czekać

01:05:32na odpowiedni czas

01:05:34udawać

01:05:35że jesteśmy

01:05:35tak rozgotani

01:05:37że nie mieliśmy

01:05:38o niczym

01:05:39innym

01:05:40niż żałoba

01:05:41ale to właśnie

01:05:42jest szatarażne

01:05:43że nie możemy

01:05:44przekochodzić

01:05:46żałoby

01:05:46nie pozwalając by

01:05:48smutek mieszał się

01:05:49ze wspomnieniami

01:05:50przeszłości

01:05:50i myślami o przyszłości

01:05:52Boże mój Martom

01:05:53czy nie rozumie

01:05:54że czasem

01:05:55chciałbym tak bardzo

01:05:56że aż doprowadza

01:05:58mnie to do szaleństwa

01:05:59być teraz przy tobie

01:06:00jako brat i przyjaciel

01:06:02i szczerze

01:06:03przeżywać

01:06:04żałobę

01:06:05po straciotiem

01:06:06i żeby wszystko

01:06:07co nas oboje

01:06:08zajmuje

01:06:09nigdy nie istniało

01:06:10i było czymś

01:06:11nieznanym

01:06:12naszym myślom

01:06:13żebyśmy słysząc

01:06:15o takich związkach

01:06:16uważali je

01:06:17za niezrozumiały błąd

01:06:18a jednak

01:06:19do tego doszło

01:06:20dlatego mieliśmy

01:06:22odkrywać

01:06:22przed sobą

01:06:23komedię

01:06:24bądźmy

01:06:24przynajmniej uczciwi

01:06:26och tak

01:06:27naturalnie

01:06:27masz rację

01:06:28po prostu

01:06:29nie mam

01:06:29teraz siły

01:06:30żeby się

01:06:31w to zagłębiać

01:06:33nie potrafię

01:06:33traktować tego

01:06:34jak ty Henryku

01:06:35moje życie

01:06:36jest od tej pory

01:06:37tak skraszne

01:06:39że nawet nie wiesz

01:06:40tak Marto

01:06:41powiedział cicho

01:06:42a jak myślisz

01:06:43moje życie

01:06:44jakie byłoby

01:06:45przez te lata

01:06:46chodziłam po salonie

01:06:47płakałam

01:06:48zawodziłam

01:06:49aż zatrzymałam się

01:06:50przed nim

01:06:51jest po wszystkim

01:06:52wszystko wyszło

01:06:53minęło

01:06:53dlatego mieliśmy

01:06:54starać się

01:06:55znowu

01:06:56coś odbudować

01:06:57na co miałabym się

01:06:58tak stać

01:07:00i przez to

01:07:01zniszczyliśmy

01:07:02siebie

01:07:02nazajem

01:07:03przez kaprysy

01:07:04zachciankę

01:07:05przez nic

01:07:06nic

01:07:07Marto

01:07:08to co nazywasz

01:07:09niczym

01:07:10jest całym

01:07:10moim życiem

01:07:11odkąd sięgam

01:07:12pamięcią

01:07:13zatrzymałam się

01:07:14przecież dobrze wiesz

01:07:16powiedział Henryk

01:07:17że kocham cię

01:07:18prawie od dziecka

01:07:19a jednak

01:07:20rozważałam ślub

01:07:21oczywiście nie

01:07:22powiedziałam

01:07:23że tego chcę

01:07:24i nigdy o tym

01:07:25nie rozmawialiśmy

01:07:26ale cały czas

01:07:27istniało takie

01:07:28założenie

01:07:28Henryk przychodził

01:07:30do mnie

01:07:30prawie codziennie

01:07:31był miły dla dzieci

01:07:32na swój spokojny sposób

01:07:34niedzielę zabierał

01:07:36chłopców na narty

01:07:37wysyłałam ich

01:07:38do teatru

01:07:39i tak dalej

01:07:40a wobec mnie

01:07:41wykazywał się

01:07:42niesłuchaną

01:07:43pomysłowością

01:07:44i cierpliwością

01:07:45próbując

01:07:45wywabić mnie

01:07:46z mojej

01:07:47kamiennej

01:07:48żałoby

01:07:48kiedy

01:07:49przychodził

01:07:50siadałam

01:07:51tylko

01:07:51obraz rozpaczy

01:07:53i się smuciłam

01:07:54wydobywał

01:07:55z siebie

01:07:55udrękę

01:07:56zmęczenie

01:07:57skryzotem

01:07:58które uspokajał

01:08:00się nieco

01:08:01podczas codziennej pracy

01:08:02siedziałam

01:08:03roztrząsając

01:08:05jak wszystko

01:08:05jest beznadziejne

01:08:07nieszczęśliwe

01:08:07upokarzejące

01:08:09i pozwalałam

01:08:10aby najlepiej

01:08:11jak tylko potrafił

01:08:13próbował

01:08:14zdobić

01:08:15moją

01:08:15skostniałą

01:08:17milczącą

01:08:17istotę

01:08:18dawałam mu

01:08:19mówić

01:08:20i słuchałam go

01:08:21z uśmiechem

01:08:22wyróżnającym

01:08:24smutek

01:08:24zmieszany

01:08:25z

01:08:25powagardą

01:08:27rzucając

01:08:28lakoniczne

01:08:29niejednoznaczne

01:08:30odpowiedzi

01:08:31jednak

01:08:32postrzegał

01:08:33te wizyty

01:08:34Henryka

01:08:35jako

01:08:35jego obowiązek

01:08:36a za swoje

01:08:38święte prawo

01:08:39uważałam

01:08:39żeby go

01:08:40dręczyć

01:08:41tak dręczyłam go

01:08:43jak mogłam

01:08:44Henryk

01:08:45zaznosił

01:08:46moje humory

01:08:46z anielską

01:08:47wręcz

01:08:47cierpliwością

01:08:48opanowaniem

01:08:49w ogóle go nie

01:08:51kochałam

01:08:51lecz akceptowałam

01:08:52jego miłość

01:08:53szarpiąc

01:08:54i dargając mu

01:08:56serce

01:08:56najmocniej

01:08:57jak tylko

01:08:57umiałam

01:08:58nic mi się

01:08:59nie chce

01:08:59powiedziałam

01:09:00któregoś dnia

01:09:01nic w życiu

01:09:02nie jest już

01:09:03dla mnie

01:09:03cokolwiek

01:09:04warte

01:09:05bo czuję

01:09:06że zostałam

01:09:07zunurzona

01:09:08w błocie

01:09:09z którego

01:09:10nie potrafię

01:09:10się podnieść

01:09:12mówię ci

01:09:13nie chce

01:09:13mi się

01:09:14nawet próbować

01:09:15stać

01:09:16a kiedy

01:09:16Henryk

01:09:17starał się

01:09:17chwycić

01:09:18moje dłonie

01:09:19gwałtownie

01:09:20przywiodła

01:09:21je do siebie

01:09:22zostaw mnie

01:09:23kiedy właśnie

01:09:24nie chcę

01:09:25musisz już

01:09:26wziąć się

01:09:27w garść

01:09:28oczywiście

01:09:29łatwiej jest

01:09:30usiąść

01:09:30i rozpaczać

01:09:31przeszłość

01:09:32ale to

01:09:33jak samobójstwo

01:09:35musisz

01:09:35iść dalej

01:09:36na litość

01:09:37boską

01:09:38co umarło

01:09:39zostało już

01:09:40pogrzebane

01:09:41i zastanów się

01:09:42w jakich warunkach

01:09:43możesz teraz

01:09:44żyć

01:09:44jakikolwiek

01:09:45nie byłyby

01:09:46trudne

01:09:47co bym mógł

01:09:48gdybym

01:09:49usiadł

01:09:49u twojego

01:09:50boku

01:09:51i także

01:09:51się

01:09:51zmucił

01:09:52jak myślisz

01:09:53jakie miałoby

01:09:54to wtedy

01:09:55życie

01:09:55stworzymy

01:09:56ja jestem

01:09:58właściwie

01:09:59do uczciwości

01:10:01gdyby ktoś

01:10:02powiedział mi

01:10:04dziesięć

01:10:05dwanaście

01:10:05lat temu

01:10:06że pewnego

01:10:07nie znajdę się

01:10:08w takim miejscu

01:10:09że zrobię

01:10:11to i to

01:10:12wierz mi

01:10:13zaklinałbym się

01:10:14że to niemożliwe

01:10:15stałem się

01:10:17biednym

01:10:17człowiekiem

01:10:18Marto

01:10:18ale

01:10:19przeszłość

01:10:20minęła

01:10:20a moja

01:10:21miłość

01:10:22do ciebie

01:10:22jest teraz

01:10:23i to na niej

01:10:24właśnie

01:10:25można próbować

01:10:26budować

01:10:26życiem

01:10:27chciałam żeby

01:10:28Henryk

01:10:29mówił właśnie

01:10:29takie rzeczy

01:10:30chciałam patrzeć

01:10:32jak wylewa

01:10:32swoją miłość

01:10:33jak głębi

01:10:34z siebie

01:10:35szuka

01:10:35świeżej

01:10:36życiowej

01:10:37odwagi

01:10:37którą mogłabym

01:10:38złożyć

01:10:39u moich

01:10:40stół

01:10:40ale

01:10:40zarażał go

01:10:42moja

01:10:42nieustanna

01:10:43zgryzota

01:10:44i wiedziałam

01:10:44oraz słyszałam

01:10:45że sam jest

01:10:46zreagowany

01:10:47i rozpaczony

01:10:49że nie wierzy

01:10:50we własne słowa

01:10:51aż wreszcie

01:10:52odchodził

01:10:52zmęczony

01:10:53a ja nie poddawałam się

01:10:55dopóki nie

01:10:56wypędziłam

01:10:57życia

01:10:57z jego miłości

01:10:58nie zaakceptował

01:11:00każdej iskierki

01:11:01odwagi

01:11:01i nadziei

01:11:03jaką się w nim

01:11:04zatliła

01:11:05ciągle jeszcze

01:11:05przychodził

01:11:06i nadal chciał

01:11:07żebyśmy się

01:11:08pobrali

01:11:08teraz jednak

01:11:09robił to

01:11:10chyba tylko

01:11:11z poczucia

01:11:12obowiązku

01:11:12i żeby móc

01:11:13jak najszybciej

01:11:14dać siebie

01:11:15mnie

01:11:16oraz dzieciom

01:11:17jednak patrząc

01:11:18jak wyjętnie

01:11:20miłość Henryka

01:11:21coraz bardziej

01:11:22stawałam się

01:11:23nieszczęśliwa

01:11:24nie dlatego

01:11:25że go kochałam

01:11:26lecz że zrozumiałam

01:11:27iż sama

01:11:28odlaganiam od siebie

01:11:29jedyną osobę

01:11:31która się o mnie troszczy

01:11:32widziałam też

01:11:33że robię wszystko

01:11:35by stał się

01:11:36nieszczęśliwy

01:11:36i bo

01:11:37raz kolejny

01:11:38zupełnie

01:11:38niczego

01:11:39nie rozumiał

01:11:40lecz nie zamierzałam

01:11:42tego przerwać

01:11:43tak bardzo

01:11:44niezadowolona

01:11:46czułam się

01:11:46by przemierzać

01:11:48świat

01:11:49sama z dziećmi

01:11:50rok w rok

01:11:51męcząc się

01:11:52w pojedynkę

01:11:53nie śmiałam

01:11:54o tym myśleć

01:11:55a jednak

01:11:56to właśnie

01:11:57dla dzieci

01:11:58z tym skończyłam

01:12:00myśląc o przyszłości

01:12:01bałam się

01:12:02wizji kolejnych lat

01:12:03przez które

01:12:04męczyłam się

01:12:05to w szkole

01:12:06to w domu

01:12:07z kolei myśląc

01:12:08o tym

01:12:09jak wyglądałoby

01:12:09moje życie

01:12:10z Henrykiem

01:12:11o domu

01:12:12w którym

01:12:12mieszkalibyśmy

01:12:13z dziećmi

01:12:14o tjen i moim

01:12:15o tym

01:12:16jak musiałabym

01:12:17kłamać

01:12:18i ukrywać

01:12:19przed nim

01:12:19sprawy

01:12:20mniejsze

01:12:21i większe

01:12:22na to też

01:12:22nie umiałam

01:12:24się odważyć

01:12:25tamtego dnia

01:12:26w marcu

01:12:26kiedy długo

01:12:27chodziłam wokół

01:12:28frontemain

01:12:30i rozmyślałam

01:12:31aż doszło

01:12:32do wniosku

01:12:33że jedyny

01:12:34możliwy

01:12:35wybor

01:12:35jest

01:12:35jeśli mam ze sobą

01:12:37wytrzymać

01:12:38i zachować

01:12:39choć odrobinę

01:12:40szacunku

01:12:40do samej siebie

01:12:41w pełnym sensie

01:12:42poczułam się

01:12:43wyzwolona

01:12:44kiedy to zrobisz

01:12:45będziesz mieć spokój

01:12:47pomyślałam

01:12:47zobaczysz

01:12:48tak będzie lepiej

01:12:50i nie żałuję

01:12:51to jedna z nielicznych rzeczy

01:12:53jakich nie żałuję życiu

01:12:55ale czuję

01:12:56radość

01:12:57że tak się stało

01:12:59równie mocno

01:13:00obawiam się

01:13:01przyszłości

01:13:01nie jest lepiej

01:13:02poszłam do Henryka

01:13:04ale kiedy mówiłam

01:13:05siedząc na kanapie

01:13:06przy drzwiach

01:13:07balkonowych

01:13:08i patrząc na jego

01:13:09bladą

01:13:09zasmuczoną twarz

01:13:11z mroku

01:13:11ogarnęło mnie

01:13:12coraz to większe

01:13:13poczucie nieszczęścia

01:13:14nie wiem co powiedziałam

01:13:16próbowałam mu

01:13:16chyba wyjaśnić

01:13:18co cały czas

01:13:19czułam

01:13:19najlepiej będzie

01:13:20jeśli całkiem się

01:13:21rozstaniemy

01:13:22Henryku

01:13:23to niemożliwe

01:13:24żebyśmy próbowali

01:13:25znowu rzucić razem

01:13:26tylko dla siebie

01:13:27nazajem

01:13:28skrzyw

01:13:28wydzadzimy się

01:13:30o nie

01:13:31nie Marto

01:13:32nie można tak mówić

01:13:34skąd miałabyś wiedzieć

01:13:35w każdym razie

01:13:37dokąd

01:13:37nie się

01:13:38skrzywdziliśmy

01:13:40powiedział

01:13:41wtedy Henryk

01:13:42umilk

01:13:42tylko

01:13:43naprawdę Marto

01:13:44tak pewnie masz rację

01:13:46ale tylko się

01:13:46skrzywdziliśmy

01:13:47ty nie

01:13:48trąciłam szybko

01:13:50ale ja

01:13:51wyrządziłam

01:13:52tylko krzywdę

01:13:53a teraz nawet

01:13:54już mnie nie kochasz

01:13:55owszem Marto

01:13:56w pewnym sensie

01:13:57możesz mieć rację

01:13:58ostatnio sam czasem

01:13:59myślałam

01:14:00że już się nie kocham

01:14:01ale byłem

01:14:03jedynie zmęczony

01:14:04a teraz

01:14:05kiedy się przyszła

01:14:06i tak do mnie mówisz

01:14:07wreszcie rozumiem

01:14:08ej droższa

01:14:09co pozostałoby ze mnie

01:14:11gdybym

01:14:12już cię nie kochał

01:14:13ależ Henryku

01:14:14powiedziałam

01:14:15przecież widzisz

01:14:16jaka jestem

01:14:17zawsze się

01:14:18cię źle traktuję

01:14:19dręczę cię

01:14:21nie kocham cię

01:14:21nikogo już nie pokocham

01:14:23Henryk siedział

01:14:24chowając twarz dłoni

01:14:26powoli zawodził

01:14:27kiedy mówiłam

01:14:28och tak Marto

01:14:29och tak

01:14:30ludzie mogą się

01:14:31nazajem dręczyć

01:14:32nawet jeśli się kochają

01:14:34Henryku

01:14:35Henryku

01:14:35to musisz się skończyć

01:14:37jestem zmęczona

01:14:38i tyś

01:14:39się zmęczył

01:14:40nie

01:14:40nie jestem zmęczony

01:14:42nigdy

01:14:42przenigdy

01:14:43nie będę zmęczony

01:14:44tak bardzo cię kocham

01:14:45i nagle rzucił się na mnie

01:14:47zaczął pieścić

01:14:48błagać

01:14:48grozić

01:14:49sam nie wiem

01:14:50co jeszcze

01:14:51wreszcie mu się

01:14:52wyrwałam

01:14:53leżałam skulona

01:14:54na kanapie

01:14:55i szlochałam

01:14:56a ja stałam

01:14:57przy pianinie

01:14:58nie możesz

01:14:59a tak się smucić

01:15:00nie zasługuję

01:15:01na to być

01:15:02ktoś mnie pokochał

01:15:04możliwe

01:15:04powiedział zmęczony

01:15:05ale mnie to nie pomoże

01:15:07moja miłość

01:15:08oczywiście

01:15:09na nic się nie zda

01:15:10skoro nie potrafię

01:15:12sprawić

01:15:13byś mnie pokochała

01:15:14skoro nawet

01:15:15nie rozumiałaś

01:15:16to na nic

01:15:17nie mam zatem prawa

01:15:19moja miłość

01:15:20jest bezuzytecna

01:15:22Henryku

01:15:23powiedział

01:15:23wiem

01:15:24że powinnam

01:15:25prosić cię

01:15:26o przebaczenie

01:15:27bez do końca

01:15:28prosić o przebaczenie

01:15:30tylko za co

01:15:31że ja cię kocham

01:15:32a ty możesz się

01:15:33zezmudzić

01:15:34by kochać mnie

01:15:35przecież

01:15:36nic na to nie

01:15:37możesz poradzić

01:15:38i odwrócił się

01:15:39ode mnie

01:15:40żeby nie widziała

01:15:41jak płaczę

01:15:42a potem podszedł

01:15:43za mną

01:15:44i w drzwiach

01:15:45mocno chwycił mnie

01:15:47za ręce

01:15:48i lepiej będzie

01:15:49jak pójdę

01:15:49wyzwałam się

01:15:50jest mi

01:15:51siebie

01:15:52styd

01:15:52że nie zasłużyłam

01:15:54żebyś powiedział mi

01:15:56chociaż słowo

01:15:57na pożegnanie

01:15:57nie zasłużyłam

01:15:58żebyś smucił się

01:15:59moim odejściem

01:16:01i nie mogę

01:16:02nic zrobić

01:16:03żeby ci pomóc

01:16:04pozwól mi odejść

01:16:06Henryku

01:16:07tak rzekł

01:16:08i mnie puścił

01:16:09wiem że odejdziesz

01:16:10nie mogę cię

01:16:11zatrzymać

01:16:13i dał mi odejść

01:16:15nie

01:16:15nie stałam się

01:16:16nieszczęśliwa

01:16:16po naszym rozstaniu

01:16:18ale również

01:16:18nieszczęśliwa

01:16:19byłabym

01:16:21gdybym usiłowała

01:16:22stworzyć z nim

01:16:23wspólną przyszłość

01:16:24bo to nieprawda

01:16:25że przeszłość

01:16:26jest tylko to

01:16:27co minęło

01:16:28przynajmniej

01:16:29w moim przypadku

01:16:30tak nie jest

01:16:31to właśnie

01:16:32próbowałam

01:16:32zrobić cały czas

01:16:34zostawić

01:16:35przeszłość

01:16:35za sobą

01:16:36wszystko co mi się

01:16:37przydarzyło

01:16:38starałam się

01:16:39podczekać

01:16:40jako historię

01:16:41która minęła

01:16:42ale gdy tutaj

01:16:43siedzę

01:16:44spoglądam

01:16:45czasem myślę

01:16:46że wszystko

01:16:47co się stało

01:16:48i co się

01:16:49co widzę

01:16:50to tylko

01:16:51zewnętrzne

01:16:52skutki

01:16:52które zastygły

01:16:54w moich kształtach

01:16:55co jest nieistotne

01:16:57niemal przypadkowe

01:16:58pod spodem

01:16:59jednak

01:17:00dostrzegam cień

01:17:01coś

01:17:02czego nie mogę

01:17:03pochwycić

01:17:04nie wiem nawet

01:17:05jak to nazwać

01:17:06jakąś moc

01:17:08która nie zastygła

01:17:10i nie umarła

01:17:11jakkolwiek

01:17:12potoczy się

01:17:13moje życie

01:17:14jak będzie

01:17:15powolne

01:17:16jak niewiele

01:17:17się w nim

01:17:17wydarzy

01:17:18to czego

01:17:19nie umiem

01:17:19określić

01:17:20będzie to

01:17:21wyrzeszać

01:17:23poruszać się

01:17:24za mną

01:17:25czuję tego

01:17:27oddech

01:17:27dość mam

01:17:28swoich

01:17:29niepotrzebnych

01:17:30słów

01:17:31którymi staram

01:17:32się uciszyć

01:17:33własny

01:17:34krwawiący ból

01:17:35pamiętam

01:17:36coś do czego

01:17:37doszło w szkole

01:17:38pierwszy rok

01:17:39mojej pracy

01:17:40w roli

01:17:40nauczycielki

01:17:41jedno z młodszych

01:17:43dzieci zostało

01:17:44przejechane

01:17:45tuż przed

01:17:46szkołą

01:17:47bramą

01:17:48inni

01:17:48wypchnęli

01:17:49dziewczynkę

01:17:50na ulicę

01:17:51przez co upadła

01:17:52a wtedy

01:17:53wóz

01:17:53zebiwem

01:17:55najechał

01:17:56jej na rękę

01:17:58i leżała

01:17:59na kanapie

01:18:00pokoju

01:18:00nauczycielskim

01:18:01kiedyśmy

01:18:02czekali

01:18:03na lekarza

01:18:04męczyliśmy się

01:18:05i ją

01:18:06opatrywaliśmy

01:18:07ale krew

01:18:08sączyła się

01:18:09przez rękawiczki

01:18:10które żeśmy

01:18:12ją

01:18:13owijali

01:18:14biedaczka

01:18:15poruszała

01:18:16cały czas

01:18:16drugą

01:18:17rączką

01:18:18próbując

01:18:18zerwać

01:18:19obatrunki

01:18:20i krzycząc

01:18:21bez ustanku

01:18:22chcę zobaczyć

01:18:23swoją rękę

01:18:24chcę zobaczyć

01:18:25jak wygląda

01:18:26koniec

01:18:27książki

01:18:28nie

01:18:30to

01:18:30nie

01:18:30to

01:18:30nie

01:18:31to

01:18:31nie

01:18:32to

01:18:32nie

01:18:33to

Książka Wolne lektury -Pani Marta Oulie strony 22-38 Koniec książki audiobook PL

Category

Transcript

Comments

Recommended