- há 13 horas
Valle Salvaje Capitulo 355
Categoria
📺
TVTranscrição
00:00O que é que se chama?
00:04Pura. Me chamo Pura.
00:07Pura Carrasco, senhora. Para servirla.
00:09E por que não vem a Aurora?
00:11Está guapa.
00:13A estávamos esperando a ela.
00:15O certo é que nem eu nem ninguém no povo sabemos onde para a Aurora.
00:18Mas não se apure você.
00:20Oi a um dos seus lacaios no povo que a buscava.
00:23E enquanto me referiu a senhora, a duquesa sobreviveu no parto anoche.
00:27Me decidiu a vener a prestar meus serviços.
00:30Me importaria aguardar um momento fora.
00:43Não deveria verla esta mulher.
00:46Por que?
00:47Porque a Aurora se encarga de la preñez de Adriana desde o principio.
00:51E que deveria atenderla a ela, não a desconocida.
00:55Doña Victoria, a Aurora agora mesmo não está.
00:57Que a que vamos fazer?
00:58Esta mulher eu acho que pode atenderla.
01:00Al fin e al cabo, é partera, não?
01:01Mas não todas são iguais, don Rafael.
01:03Não temos referências desta tal pura...
01:06Não me parece adequado que se encargue de um quarto tão importante.
01:09Lembro que está em caminho o heredero de Valle e Salva.
01:12Lo sé perfectamente, pero agora mesmo não temos nenhum tempo para valorar qual é a melhor opção doña Vitoria.
01:17Lembro que Adriana está de parto desde ayer e eu já não posso mais.
01:21Sim, sim, eu sei, mas é que a Aurora...
01:23A Aurora não está.
01:25É o único que importa.
01:27Esos dolores que tem Adriana não são normales.
01:30Pura sequela.
01:31Será ela quem atenda.
01:32Está seguro?
01:33Completamente seguro.
01:34Esta situação é urgente.
01:41Pura.
01:43Pura.
01:44Pode atenderla.
01:51Necesito quedarme a solas com a parturienta.
01:55Por supuesto.
01:57Esperamos fora.
01:58Verás.
02:24Verás.
02:24¿Ha llegado ya la portera?
02:25Sim, assim é. A doña Adriana já está sendo atendida por a parceria.
02:28Por fim, uma boa notícia.
02:30É vital que o parto de Adriana esteja bem atendido.
02:32E quero que todo o mundo esteja pendente de ela e de minha neta.
02:38Cuidado com o baúlito, por favor.
02:41Ai, queridos.
02:45Enriqueta, que sorpresa.
02:47Sorpresa a minha ao ver que se me recebe com caras tão largas.
02:50Acaso não há uma boda que celebrar?
02:52Uma boda?
02:53Sim, uma boda.
02:55A de teu filho Rafael, com a viuda de teu outro filho Julio.
02:59A da que meu filho e eu temos sido convidados.
03:02Sim, mãe, essa boda foi ayer.
03:04Oh...
03:05Não, sim, já sabia que chegaria tarde.
03:08De verdade, não sabeis como insistia ao cocheiro para que apurasse.
03:11Mas, já sabe como são os tempos por estes andurriais.
03:14Lentos, lentos...
03:16Se eu levasse a batuta, Valle Salvaje viveria em um vivace prestíssimo.
03:22E, por o que veo, vienes bem surtida.
03:25Ai, sim.
03:26É um disparate a quantidade de baúles que deve levar comigo.
04:00Assim é.
04:02Mas tanto como para alumbrar já, se a boda foi...
04:05Ai...
04:10Em este caso, me quedarei ao bautizo.
04:15Ai, José Luis, que ganas tenía de verte.
04:18O mesmo digo.
04:19Oye, e que é essa barbaridade que chegou a meus oídos?
04:22A que te refieres?
04:25Anoche, me quedé en vida ancio a fazer noite, por recomendación do cocheiro ese tan prudente.
04:31E aí, na posada, nos falava de outra coisa.
04:36Dicen que já não és o Duque de Valle Salvaje.
04:39Que...
04:40Que dislate.
04:42Eu, de verdade, a meus anos, que tampouco son muitos, sigo sorprendendo de como é a gente.
04:49Madre, estava eu pensando que querrá usted refrescarse e quitarse o polvo do caminho.
04:53Se quer, le acompanho aos aposentos que dispongan con o serviço.
04:56De momento, acompáñala ao teu, Braulio.
05:01Me gustaría quedarme en unha alcoba orientada ao leste.
05:05Me gusta despertar con os primeiros rayos de sol acariciándome a cara.
05:10Unha amanece máis animosa e joven, se me apuráis.
05:14Ah...
05:15É que non te lo vas a creer en cuanto te lo diga.
05:36Non foi doña Mercedes quem quemou as misivas de Gaspar?
05:39Que?
05:40E quem foi?
05:42Don Eduardo.
05:43Como lo sabes?
05:45Porque non los he escuchado, hablando en el granero.
05:47Pero estás segura de que estaban hablando sobre las misivas de Gaspar?
05:50Que te nació.
05:51Estoy convencida.
05:52Casi me sorprenden, escuchándolos.
05:54Pero por qué iba a querer ese hombre quemar esas misivas?
05:56No lo sé.
05:57No lo sé, pero ahora al fin sé por qué doña Mercedes me dijo que les había quemado.
06:01Y por qué?
06:02Por protegerlo.
06:03A ver, Matilde.
06:04Que he pintado en Eduardo en todo esto?
06:06Porque es un asunto que nada tiene que ver con él.
06:08No?
06:09No lo sé.
06:10No lo sé.
06:11No lo sé.
06:12Yo también me hago la misma pregunta.
06:13Y la única respuesta que me convence es que hay algo que nos están escondiendo.
06:17Eso sin duda.
06:18Porque es harto extraño que ese hombre haya querido deshacerse de esas misivas y que doña Mercedes te haya mentido para guardar su favor.
06:25Porque iba a querer la duquesa anteponerle a él por delante de ti.
06:29Y lo único que puedo decirte es que por lo que he podido observar este tiempo atrás, doña Mercedes confía en ese hombre ciegamente.
06:36Sí.
06:37Pero tanto como para asumir la culpa de lo sucedido.
06:40¿Y si es ese precisamente el problema?
06:51¿Qué quieres decir?
06:52Que doña Mercedes ha confiado demasiado en él, ha picado de buena y don Eduardo se está aprovechando de ella.
06:58¿Y por qué iba a querer aprovecharse de ella?
07:01No lo sé.
07:05No lo sé.
07:07No conozco lo suficiente a ese hombre como para vislumbrar sus intenciones.
07:11Pero aquí hay demasiadas preguntas abiertas, Matilda.
07:15Y deberíamos tratar de responderlas.
07:24Padre, usted sabe tan bien como yo que a la tía Enriqueta no la echamos de aquí ni prometiéndole todo el oro del nuevo mundo.
07:29A juzgar por el equipaje que ha traído, piensa quedarse aquí al menos medio año.
07:34¿Y qué vamos a hacer? Porque teniendo ya a Braulio por aquí, su visita es lo que nos faltaba.
07:39Pensarás que también ha venido...
07:41¿Qué? ¿Que ha venido a meter las narices en la muerte del tío Domingo? Pues por supuesto que lo pienso. Y lo afirmo.
07:46Es lo mismo que lleva haciendo Braulio desde su llegada. No deja de hacer preguntas incómodas.
07:50Incluso fue a hacer averiguaciones con la Santa Armandad.
07:52Pero lo de tu primo Braulio es mera curiosidad. Ya sabes que es insistente de más. Es un pesado como su madre.
07:59Un niño malcriado que precisa ser el centro de atención.
08:02Padre, eso ya lo sé. Pero esta vez no. Es diferente. No es atención ni afán de protagonismo lo que busca Braulio.
08:09¿A usted no le parece raro que aparezcan aquí los dos de repente después de dos años sin visitarnos?
08:16Ella misma ha dicho que venía a la boda de tu hermano.
08:18Sí, ella puede decir misa, pero yo no me fío. Y se ha venido buscando respuestas.
08:22Bueno, no saques las cosas de Quicio antes de tiempo. Templa, Alejo.
08:27Lo que sí quiero es que hagas una cosa.
08:29Soy todo idoso.
08:30Que la saques de Palacio. No quiero tener que estar pendiente de ella ni de sus excentricidades mientras dura el parto de Adriana.
08:36¿Dónde la llevo?
08:37No lo sé, pero ahora mismo la prioridad para todos es la criatura que viene.
08:41No el afán de protagonismo de un ahorate como tu tía Enriqueta.
08:46Bueno, puedo hablar con la tía Mercedes a ver si le da cobijo en la casa pequeña.
08:49Como quieras. En cualquier sitio menos aquí.
08:52No te preocupes por nada más, Alejo.
08:55Con permiso.
09:06Martín, deja eso.
09:17Todavía me quedan muchos troncos que partir si quieres abastecer a todo el palacio.
09:22Da igual. Deja eso inmediatamente.
09:24¿Ocurre algo?
09:26Don José Luis quiere que todo el servicio esté pendiente del parto de Doña Adriana.
09:30¿Y desea que lo atienda como partero o prefiere que me presente allí como galeno?
09:39Aguardo un momento.
09:41Creo que debería saber algo.
09:43¿Alguna orden más?
09:45Es algo personal.
09:47¿Y qué es lo que debo saber, Francisco?
09:49Pepa quiere irse de la casa pequeña.
09:55¿Has escuchado bien lo que te he dicho?
09:56Sí, claro que lo he escuchado. No estoy sordo.
09:58¿Algo más?
09:59¿No piensas hacer nada para evitarlo?
10:03No creo que pueda hacer nada.
10:05Eres el único que puede hacer algo para que Pepa cambie de opinión.
10:07Francisco, no sé si me explicaba bien. No es que no pueda hacer nada.
10:10Es que no creo que tenga derecho a hacerlo.
10:12De verdad que no creo que me puede estar...
10:14Y no quiero hacerlo.
10:15¿Por qué no?
10:16Pues porque Pepa es dueña de sus decisiones y de su vida.
10:18Como todos.
10:19Y si quiere marchar, yo no soy nadie para impedírselo.
10:22¿En serio me estás diciendo esto?
10:24¿De verdad que no te importa nada que Pepa se vaya de la casa?
10:28Por supuesto que me importa a Francisco.
10:30Seguramente más que a nadie en el valle.
10:34Pero si su deseo es irse, está en todo su derecho.
10:40Como quieras.
10:42No tardes en ir a la casa grande por si don José Luis reclama algo más.
10:46¿Por qué no sale la partera? Es que algo no va bien.
10:58No, Bárbara. Rafael está reposando. Ve con tu hermano y haz lo mismo.
11:14No, no. ¿Y qué le digo a la gente de la casa pequeña cuando me pregunten por Adriano?
11:17Está todo bien. No nos conviene alarmar a nadie y menos a Pedrito.
11:20No, es que Pedrito no es el que me preocupa.
11:24¿Cómo está mi hermana?
11:26Pues sigue igual. ¿Continúa con esos dolores?
11:29Siente unas punzas que eso parece que no pasa. Pero bueno, no deben preocuparse.
11:34¿Pero el parto se va a prolongar mucho más?
11:37No sé. No sé si tardará horas o más tiempo.
11:41¿Cómo más tiempo?
11:42Las contracciones propias del parto no han comenzado.
11:45Pero si ya rompió aguas. Yo pensaba que no tardaría mucho.
11:48Eso es lo malo.
11:50¿Cómo que lo malo?
11:51Pues que no es buena señal que haya roto aguas anoche y pasado tanto tiempo no hayan comenzado las contracciones.
11:57Y no se puede hacer nada.
12:00Pues tener paciencia.
12:02No hay alguna manera de aligerar el parto.
12:04Desgraciadamente no.
12:06Lo único que puede hacer la duquesa es darse paseos por la alcoba.
12:10Para facilitar que se labran las carnes, ya saben.
12:12Con los dolores que tiene.
12:14Es la única forma que tiene de aligerar el parto, como usted dice.
12:20Con permiso.
12:21No, no. ¿A dónde va?
12:22Al pueblo.
12:23No, no. ¿No puede dejar a mi hermana así?
12:25No me tardaré mucho.
12:26No puede irse en estos momentos.
12:28Tengo que recoger unos enseres y unos medicamentos para cuando sean necesarios.
12:33Calmen.
12:34Tenemos tiempo. No han comenzado las contracciones.
12:36Que la acompañe alguien del servicio.
12:37No es necesario, gracias.
12:38Igualmente daré orden de que preparen un carruaje. Así podrá ir y volver con más prestigio.
12:42Acompáñame.
13:12¿Cómo que no va a ser Aurora la partera que atenderá Adriana?
13:22Esta es otra. Se llama Pura.
13:24Me da igual cómo se llame. ¿De dónde ha salido esa mujer?
13:26Supo que Adriana estaba de parto y vino por su propio pie.
13:29No tiene referencias de ella.
13:31Yo jamás la había visto, José Luis.
13:33Lo único que sé es que vio a uno de nuestros lacayos buscando.
13:36Aurora en el pueblo supo de Adriana y decidió presentarse aquí para prestar su servicio.
13:40¿Cómo se te ocurre dejar el futuro de nuestra familia en manos de una desconocida? ¡Eres una insensatra!
13:45Fue Rafael quien la autorizó para atender a mi sobrina. Yo le expuse los mismos reparos que tú ahora.
13:50¿Y qué?
13:51Que Rafael es el nuevo duque de Valles Salvaje. ¿Querías que incumpliera sus órdenes?
13:55No tendrías que haber desobedecido a nadie si hubieras tomado las medidas pertinentes en su momento.
14:00¿Yo? ¿A qué medidas te refieres?
14:02Aurora tendría que haber estado alojada en palacio desde hace días.
14:06¿Y por qué no lo ordenaste tú?
14:07Porque Adriana, además de ser la nueva duquesa de Valles Salvaje y de ser la mujer que va a dar a luz el futuro de esta familia,
14:15es también tu sobrina. Por tanto, es tu responsabilidad. Por eso.
14:20Y ahora no pongas esa cara de víctima porque no me la creo.
14:26¿Vas a seguir así mucho tiempo?
14:28Eso es lo que no soporto de ti. Que te quedas ahí sin decir nada.
14:33Y te falta la humildad suficiente para pedir perdón por lo que haces mal.
14:37Tanto te puede tu orgullo que te impide reconocer tus errores.
14:40Espero que esa mujer sepa hacer su trabajo. Por el bien de Adriana y por el tuyo.
14:50¿Sólo va a cocinar un caldo para la cena?
15:08He pensado que este caldo es lo mejor para que te emplee los nervios.
15:11Que a usted no le pagan por pensar. Se lo he dicho mil veces.
15:14Cocina algo más, por favor.
15:16¿Algo más que este caldo de gallina? Mira, si le he puesto un buen trozo de gallina.
15:20Esto es lo mejor para criar sangre y que tengan fuerzas.
15:23¿Usted cree que los señores precisan criar sangre?
15:25Puede que doña Victoria con la mala sangre que se gasta, pues no.
15:30Pero doña Adriana, la pobre con todo lo que tiene encima, pues claro que sí, le vendrá muy bien.
15:36Dios quiera que la dicha le acompañe en el alumbramiento.
15:39¿Quiere cocinar algo más refinado? Por Dios.
15:42Que luego soy yo quien aguanta las quejas de doña Victoria.
15:45Hazme caso, que esto es lo mejor para hoy.
15:47Si no sé por qué discuto, él siempre hace lo que le da la gana.
15:50Eso es verdad.
15:51Francisco.
15:59Ha ocurrido algo.
16:00¿A qué se refiere?
16:01He escuchado a dos lacayos y unas doncillas quejarse de cómo les tratas.
16:06¿Y cómo les trato?
16:07¿Ah, sí? Antipático.
16:09¿Se puede saber a qué viene ese trato?
16:11A veces a la gente hay que ponerla en su sitio para que saque el trabajo adelante.
16:14Que tienes que ser desagradable.
16:17Isabel no lo hubiera permitido.
16:19Pues sí. Los señores lo son conmigo y no me escuchará llorar cual pleñidera.
16:23Pues muy bien. Tú sabes hacer las cosas de otra manera.
16:27Hay gente que solo atiende las órdenes a base de malas palabras y gritos. Padre.
16:37¿No le vas a decir nada?
16:38Ah, no, no, no. Yo ahí no me meto.
16:41Sabes, tan bien como yo, que él no es así.
16:44Por el amor de Dios.
16:45Que hablamos de nuestro Francisco, no de doña Victoria.
16:48Pues porque hablamos de nuestro Francisco, sé que cuando nos ponemos dos contra uno, acabamos los tres a gritos.
16:54Pues yo no me pienso callar.
16:55Hijo.
17:06Tú siempre has sido educado por el servicio.
17:09¿Qué está pasando?
17:11Has discutido con Martín y lo estás pagando por el resto. ¿Es eso?
17:15No. No es por Martín.
17:20¿Por quién entonces?
17:21Por nadie.
17:24Es por Pepa, ¿verdad?
17:37Entonces dice que la partera ha aparecido de repente.
17:40Así es. Y nadie la conoce en palacio.
17:43¿Pero cómo se llama?
17:47Pura.
17:49Pues no me suena el nombre.
17:52Pero bueno, supongo que no será de la comarca.
17:55La verdad que no sé de dónde viene.
17:57Sinceramente creo que de dónde venga la partera es lo de menos.
18:01Lo importante es que el parto vaya bien y que madre e hijo no sufran.
18:07Eso espero.
18:10Venga, el mostrenco por fin se ha quedado dormido.
18:25Luisa.
18:26Si vives a Adriana, dile que en un rato estoy de vuelta a verla.
18:28Sí, quede tranquila. Su hermana estará requete bien atendida.
18:32Querida, ¿se encuentra bien? La noto un poco intranquila.
18:35Es que tengo la sensación de que mi hermana está peor de lo que demuestra.
18:41¿Por qué?
18:42Porque la conozco bien y se lo noto en la cara.
18:44Siempre que padece más de la cuenta se lo guarda para sus adentros.
18:47Supongo que lo hace para... para que no padezcamos nosotros.
18:53Bueno... Bárbara, yo...
18:56Yo parir no he parido nunca.
18:58Pero he asistido a los cuatro partos de mi hermana y yo diría que una mujer en esa situación no es capaz de fingir nada.
19:05A ver, señorita Bárbara. Parir no es un camino de rosa.
19:10Y como madre, yo doy fe de ella.
19:14Dar a luz a una criatura es lo mejor y lo peor que le puede pasar a una mujer.
19:20Pero tenga en cuenta una cosa y es que doña Adriana puede hacerlo en palacio.
19:24Que no muchas mujeres pueden parir entre algodones.
19:26Me traigo un poco de dulce para calmar la espera.
19:36Gracias, Pepa.
19:38Es curioso que a doña Adriana se le haya juntado la boda con el parto, ¿no creen?
19:43No, yo creo que precisamente por culpa de la boda se puso de parto.
19:46Que no dejó de atender a los invitados durante el agape.
19:49Todo el día de pie, de un lado a otro.
19:52Que debía obligarla a quedarse sentada y tranquila.
19:54Señorita, pero por mucho que hubiese insistido, doña Adriana no se hubiese estado quieta.
19:58Porque tu azuda es como ella sola.
20:01Sí, es verdad. Querida, tú no te sientas culpable por nada.
20:06Las cosas han sucedido así, pero ahora por fin Adriana está bien atendida.
20:10Todo saldrá bien, ya verá.
20:12Seguro que sí.
20:14Lo más importante es que esa criatura está a punto de llegar.
20:21Bueno, yo... yo me voy ya.
20:24Dale ánimo a doña Adriana de mi parte.
20:27De todas.
20:28De todas.
20:29De todas.
20:32Sí.
20:33Que Pepa se quiere marchar.
20:46¿A dónde va a ir?
20:47No lo sé.
20:48A la posada o a casa con sus hermanos.
20:52Pero a ver si va a ser un arrebato que le ha pegado a la muchacha.
20:55No creo.
20:57¿Entonces no hay vuelta atrás?
20:58Yo no he podido hacerla cambiar de idea.
21:01¿Pero quieres que lo intentemos nosotros?
21:04No creo que consigan nada.
21:06No es asunto nuestro.
21:08Solo hay una persona capaz de hacerla cambiar de opinión.
21:11¿Quién?
21:12¿Martín?
21:13¿Quién va a ser?
21:14¿No has hablado con él?
21:15Sí.
21:17Y dice que no piensa hacer nada para evitarlo.
21:20Pero...
21:21¿Entonces él no quiere que Pepa se quede?
21:24¿Pero qué le pasa a ese muchacho últimamente?
21:27Pero parece que ha perdido a siempre.
21:28¿Entenderás?
21:29Estoy de acuerdo con usted, padre.
21:31Sí.
21:32Pues Pepa tampoco está muy espabilada.
21:34¿Pero cómo se va a ir a una posada y dejar en la casa pequeña a su hermana y a su sobrino?
21:42¿Y cuándo se piensa ir?
21:44No lo sé.
21:49Pero...
21:50Les ruego que no...
21:52Que no digan nada de esto a nadie.
21:54Pero ni para intentar ayudarla.
21:56Padre.
21:57Que nos conocemos.
21:59¿Pero por qué te muestras tan cerril?
22:01Porque Pepa me dijo que no juntara esto a nadie.
22:04¿Estamos?
22:14¿Qué haces aquí?
22:27Ocurre algo.
22:31Supongo que si has venido a buscarme...
22:34Es porque sabes que nadie puede entenderte mejor que yo.
22:38Estoy harta.
22:39Desde que volviste al Valle José Luis me culpa de todo.
22:43¿Estás diciendo que soy responsable de todas vuestras desavenencias?
22:47Al principio me echaba la culpa de tus ataques, pero ahora ya me machaca por cualquier cosa.
22:51Bueno, tampoco será para tanto.
22:53¿A qué no?
22:54Ahora resulta que soy responsable de que no haya aparecido la partera de Adriana.
22:59Parece que sí que está un poco obsesionado contigo.
23:02No te lo imaginas.
23:04Soy el blanco de sus ataques, de sus berrinches, de sus enfados.
23:08Desde que lo obligaste a ceder el ducado está insoportable.
23:13¿Por qué me cuentas todo esto?
23:14Porque tú tienes la culpa de todo.
23:16Victoria, yo no tengo la culpa de nada.
23:18Y mucho menos de los delirios de tu esposo.
23:21Pero de todo lo demás, sí.
23:24Estoy sufriendo lo indecible desde que se te ocurrió volver a Valle Salvaje.
23:28Estaba en todo mi derecho, ¿no?
23:29¿De hundirme?
23:30Yo no te he hundido.
23:35Te has hundido tú solita.
23:39Y tú tienes la culpa de todo lo que te ha pasado.
23:45¿Acaso no querías desposar con un duque?
23:51¿No querías vivir una vida de lujo y de alta alcurnia?
23:58¿No querías ser duquesa y ocupar el lugar de doña Pilara?
24:06Pues ahora tendrás que aguantarte.
24:09¿O pensabas que no ibas a pagar por tus delirios de grandeza?
24:17Mírate.
24:19Tan vulnerable.
24:21Tan pequeña.
24:24Y sollozando como una cría.
24:29No eres ni la mitad de mujer de lo que fuiste.
24:39Sigue en su alcoba, a la espera de tener contracciones para dar a luz.
24:57Bueno Bárbara, su hermano es una mujer fuerte. Ya verá que saldrá adelante.
25:01Eso esperamos todos.
25:04¿Y a qué se debe esta visita tan inesperada?
25:07Me preguntaba si había visto ya a su tía Enriqueta.
25:12Yo también la he conocido.
25:14¿No sabía que iba a venir?
25:15No, ni yo tampoco.
25:17¿Y a qué cree que obedece su presencia en el valle?
25:19Mire, honestamente Bárbara, prefiero no pensarlo.
25:22Dice Braulio que venía a la boda de Rafael y Adriana y que su coche lo se demoró en demasía.
25:26Sí, pues yo no me lo creo. Vamos, que es puro embuste.
25:29¿Estás seguro?
25:30Y tanto.
25:32¿Y entonces qué cree que hace ella aquí?
25:34Pues lo mismo por lo que Braulio está empeñado en quedarse en el valle.
25:37Ya sabe de lo que labra.
25:39¿Investigar la muerte de su tío Domingo?
25:42Sí.
25:43Y si ya era suficientemente incómodo cada vez que me toca cruzarme con Braulio que no deja de atosigarme con el tema, imagínese con ella pululando por aquí.
25:50Estoy teniendo hasta pesadillas.
25:51Si me permite opinar, no me parece que su tía haya venido a interrogarle por los rincones de palacio.
25:57¿Y por qué piensa eso?
26:00No sé. Me parecía una mujer desordenada, dispersa.
26:05Chiflada, puede decirlo. Con todas las letras.
26:09Bueno, un poco sí, también. Con todos mis respetos.
26:13No, no, descuide Bárbara. No es usted la única que lo opina.
26:16¿Siempre ha sido así?
26:17Sí. Sí, desde bien pequeño siempre la recuerdo como una mujer atrevida, extrovertida, imprevisible.
26:26De pequeños, gustaba disfrazarse con nosotros para jugar, no sé.
26:30O a veces cantaba sola por los pasillos de palacio.
26:34Describe usted a una mujer libre.
26:35Bueno, sí. Es otra forma de llamarla.
26:38¿Y eso le ha traído problemas?
26:41No. No, de hecho, conozco a pocas personas que hayan vivido tanto y tan bien como ella.
26:47Entonces yo de usted no me preocuparía. Tal vez su presencia no sea más que una casualidad.
26:53Eso espero.
27:10Adelante.
27:11¿Molesto, señora duquesa?
27:17No se apure.
27:23¿Qué se le ofrece?
27:25Venía a preguntarle por doña Diana. ¿Hay alguna novedad?
27:30Pues... no. Bueno, sigue esperando las contracciones. Todavía no está en condiciones para dar a luz.
27:38Es un esfuerzo titánico ese de dar vida.
27:41Es el más importante del mundo.
27:42Damason.
27:44Tengo que contarle algo.
27:48Alejo me ha pedido que aloje a una nueva invitada en la casa pequeña.
27:55¿Y de quién se trata?
27:57De Enriqueta. Es la viuda de un primo de José Luis. Aunque todo el mundo la llama Henriette.
28:04¿Y a qué viene ese nombre tan distintivo?
28:08Siempre se ha empeñado en que la llamemos así.
28:11¿Acaso viene de la corte francesa?
28:13No, no, no.
28:15Pero se piensa que ese aire francés le hace parecer más sofisticada. Con más clase.
28:19Con más clase.
28:20Se llame como se llame ella me parece una mujer peculiar.
28:24Desde luego que sí. No creo que tarde en conocerla. Su presencia no pase inadvertida.
28:33Dejemos de hablar de otros. Y hablemos un poco de nosotros, ¿no?
28:44¿Y de qué le gustaría hablar?
28:49Me hizo pensar cuando me dijo que... debía dejar de presionar a Albuquerque.
29:00No soportaría que le hiciera daño.
29:04Ni yo soporto hacerla sufrir por mí.
29:07Damaso.
29:10No puedo evitarlo.
29:12No sé qué sería de mí si no hubiese llegado.
29:16No soportaría perderlo.
29:19Prometanme que no me dejarás sola.
29:28Siempre me adoraré.
29:30Lo que sea.
29:31¿Se encuentra ya mejor de los nervios, madre?
29:47Sigo disgustada contigo.
29:51¿Y no me va a decir por qué?
29:52Braulio, viniste sin pedirme permiso.
29:56Obvio.
29:57Ah, muy bien.
29:58Madre, ¿pero es que acaso me lo habría dado?
30:00No, por supuesto que no.
30:02Porque soy tu madre y me preocupo por ti.
30:05Y yo soy su hijo y me preocupo por usted, madre.
30:08Pero es precisamente por eso por lo que no pude irme del valle sin saber qué le pasó a padre.
30:11No.
30:13¿Sigues convencido de que hay algo que no sabemos en torno a su muerte?
30:16Sí.
30:17Completamente convencido.
30:19Y desde que leí las cartas que le envió padre durante su estancia en el valle, más todavía...
30:23Madre más.
30:24¿Cómo has podido ser tan ingenuo de creer todo lo que explica tu padre en estas cartas?
30:30No sé por qué no iba a creérmelo, madre. No...
30:33Porque...
30:35Ah, porque era muy fantasioso.
30:37Y te lo digo yo que lo conocí mejor de lo que él se conocía él mismo.
30:41¿Esto estoy diciendo que padre era un mentiroso?
30:44Lo que digo es que...
30:46Durante años se encargó de enviar mis IVAs
30:49quejándose de que allá donde iba todo el mundo terminaba debiéndole dinero.
30:54No sé, madre, pues porque sería cierto, ¿no?
30:57Eso decía él.
31:01Porque me da la sensación de que no creía sus palabras, madre.
31:05Nunca escuché la otra parte, Braulio.
31:08Sólo lo que él me decía.
31:10Más con el paso de los años comencé a pensar que en esas cartas había muy poca realidad y mucho cuento.
31:16¿Por qué?
31:19Siempre contaba la misma historia.
31:23Y de la misma manera.
31:25Siempre él terminaba siendo la víctima de todo el mundo.
31:28¿No te parece un poco extraño, Braulio, cariño?
31:31Tú y yo sabemos que tu padre no era ninguna víctima.
31:35Por no decir que la sinceridad nunca fue su mayor virtud.
31:39Pues era cosa de familia, madre.
31:45¿Qué quieres decir?
31:47Madre, el duque siempre está esquivándome.
31:50No sé cuántos desplantes me habrá hecho ya.
31:53No sé, la de embustes que...
31:56Baja la voz, pequeño chulete.
32:00¿Qué ocurre? ¿Que ahora no puedo decir lo que pienso?
32:02No, no. Sí, sí. Pero no aquí.
32:05¿O quieres que tu tío se entere por cualquiera de que dudas de su palabra?
32:09Madre, es que no solo dudo de su palabra. Es que dudo de su palabra y de la de todos los demás del valle.
32:13Es que todo el mundo miente sobre su...
32:14No lo vuelvas a decir. Eso nunca más.
32:16Madre, de verdad, que tiene que entender...
32:17Nada.
32:19Braulio.
32:21Tú no dices nada.
32:23Venga mi amor.
32:25Olvida todo esto.
32:26Quiero ir al lago.
32:31Llévame al lago.
32:33¿Dónde era?
32:36Por allí, madre.
32:37Anda.
32:56¿Entonces va a dejar en paz a José Luis?
33:00Que haya pensado en sus palabras no significa que le vaya a dejar en paz.
33:05¿Cómo que no?
33:08No pienso parar.
33:10Voy a quitárselo todo.
33:12Quiero dejarle sin nada.
33:16Pero...
33:17¿Qué piensa quitarle después de su ducado?
33:22El palacio.
33:23Quiero dejarle en la calle como si fuese un perro.
33:33No puedo, Luisa. No puedo.
33:35Un poquito más, señora.
33:37La partera dijo que andar y mover será muy bueno para la criatura.
33:46Pero me duele muchísimo.
33:50Hago un poder, señora. Por favor.
33:51Si la partera dijo eso es que era bueno, hágame caso.
33:55Venga, ella casi lo tiene.
33:57No puedo. No puedo. No puedo. Necesito tumbarme.
34:03Hagamos una cosa. Vayamos hasta su camita andando. ¿Le parece?
34:07Despacito.
34:09Eso es.
34:11Lo está haciendo muy bien.
34:13Pero muy bien lo está haciendo.
34:14Lo está haciendo.
34:18A ella le queda poco, señora.
34:22Ya verá que en cuanto menos lo espere, va a tener a su criaturita en brazo y van a venir toda sonrisa.
34:30Eso es.
34:31Ya está. Ya está su camita ahí.
34:34Ya está. Ya está su camita ahí.
34:44Luisa. Luisa.
34:46Me tienes que prometer algo, por favor.
34:48Dígame.
34:50¿Que te vas a quedar conmigo hasta que me llena?
34:52Claro, por supuesto que lo voy a hacer.
34:55Estoy muerta de miedo. Prométemelo, por favor.
34:58Se lo prometo. Se lo prometo.
35:01Traigo el cocimiento de Ruda que recomendó la partera para acelerar las contracciones.
35:05Adriana, ¿estás bien?
35:06Mi amor.
35:09¿O me ha llegado la partera?
35:10No, señor.
35:11¿Y no se supone que debería estar aquí?
35:12Se supone que tiene que estar al llegar.
35:14Se supone.
35:16¡No, no, no! ¡Adriana!
35:18¡Hey! ¡Adriana! ¡Adriana, mi vida!
35:20Soy yo, Rafael.
35:25Al final, usted y yo vamos a tener un problema, Tamaso.
35:27¿Por qué?
35:28Le recuerdo que en esa casa no solo viven José Luis y Victoria.
35:31También viven mis sobrinos.
35:33A usted le parece más importante esa limosna que nos da el tío José Luis
35:37que averiguar la verdad de lo que le pasó a mi padre.
35:39¿Y cómo ha visto a su hermana? ¿Se encuentra mejor?
35:41Tan pronto parece descansar tranquila como le asaltan dolores terribles en el vientre.
35:46Yo creo que hay algo más, doña Mercedes.
35:48Y no me lo cuentan para no alterarme más.
35:51¿Ha reconocido ya a mi esposa?
35:53En efecto, señor.
35:54Deme buenas noticias, por favor.
35:56Ojalá pudiese.
35:57¿Qué es eso que José Luis ha abdicado?
35:59¡Oh, la, la!
36:03Bueno, nos ha afiliado a todos estos prevenidos.
36:05¿Y por qué ha abdicado?
36:07Pues no sé decirte a ciencia cierta.
36:09Pero supongo que habrá pensado que ha llegado el momento de hacerse a un lado.
36:13¿Y por qué habría de haber llegado ese momento?
36:15Le da cuenta a Francisco lo que me estoy planteando, ¿verdad?
36:17Pepita, hija, ¿por qué te quiere marchar?
36:20Sincérate con nosotros.
36:22Sabrás que tu hijo anda haciendo ciertas preguntas.
36:25Ya sabes cómo es.
36:27El caso es que son preguntas harto incómodas.
36:30Y parece que las respuestas no le satisfacen.
36:32Estoy seguro de que tú sabrás ponerlo en su sitio
36:35y sabrás explicarle quiénes somos los Galvez de Aguirre.
36:39¿Se puede saber, Pep, que le cuenta a nadie que me quiero ir de aquí?
36:41Tamañas acusaciones me lanzas. Así, a vos de pronto.
36:44Vamos, que estaré yo equivocada.
36:45Estaba muy afectado y se me escapó de los labios.
36:48¿Y se te ha escapado con alguien más?
36:50Vas a ir donde la Pepa y vas a lograr que no se vaya declarándole tu amor infinito.
36:55No hay parto fácil, Pedrito.
36:57Pero has de tener en cuenta que Adriana está en las mejores manos posibles.
37:01Y sobre todo que es fuerte, como un roble.
37:04Eso justamente.
37:06Todo va a salir bien, cariño, ya lo verás.
37:08Sí lo sé.
37:10¿A que ya lo sabe?
37:12¿Y entonces por qué estás tan preocupado?
37:14Que no sé cómo hacer para que deje de sufrir.
37:18¿Por qué no me dejes ir a verla?
37:21Me gustaría hacerle una consulta, si me lo permite usted.
37:24¿Y la consulta es?
37:25Se trata de don Eduardo.
37:26¿Qué podría usted contarme sobre él?
37:28¿Hay algo que quiera pedirme?
37:30¿O pedirme?
37:32Verás, se trata de don Eduardo, precisamente.
37:36¿Qué ocurre con don Eduardo?
37:38Esos no son algunos de los jornaleros que trabajan las tierras de los Galvete Aguirre.
37:44Lo eran.
37:45¿Qué está diciendo?
37:46Estoy diciendo que les acabo de hacer una oferta que no han podido rechazar.
37:50Y mañana mismo empezarán a trabajar para nosotros.
37:53Dios santo, damaso.
37:54Si a usted le parece mal, retiro la oferta y dan amigos.
37:59Y aunque ahora seamos enemigos, somos almas gemelas.
38:03¿Dónde está pura Luisa?
38:05Ahí en busca de refuerzo.
38:07En busca de una mujer que le va a existir en su parto.
38:10Luisa, me he aterrado a la luz.
38:12Tengo un mal presentimiento.
38:13No, no, no, tontuna suya.
38:15Luisa, tú vas a estar conmigo, ¿verdad?
38:17Pues claro que sí.
38:19No me pienso separar de usted.
38:23¿Todavía no han llegado la partera y su ayudante?
38:26No, don José Luis.
38:28Aunque tienen que estar al caer.
38:29Convendría ir despejando la estancia antes.
38:32de que lleguen la partera y su ayudante.
38:35¿Quiere que vaya quitando trastos y muebles de aquí?
38:38Creo que no me has entendido.
38:39Quiero que te marches.
38:40¿Cómo?
38:41Marcha ahora o me obligarás a sacarte a rastras.
38:44Para apartarme de mi amiga va a tener que matarme.
Comentários