Ten fresk rodził się w kryzysie. Roman Zięba o procesie twórczym

Roman Zięba mówi wprost: próbował go „ogarnąć sobą” – talentem, kontrolą, metodą. I wszystko zaczęło się rozpadać.
Wtedy, zupełnie niespodziewanie, przyjechał Edward Dajczak.
Poprosił, by zobaczyć anioły.

Roman myślał: zobaczy ruinę.
Tymczasem biskup stał w ciszy, patrzył długo…

Ale poszli. Jak na stracenie.

I wtedy stało się coś, czego się nie dało przewidzieć.

Biskup stanął przed tą ścianą
A w oczach pojawiła się cała głębia. Zachwyt.

I w tym momencie artysta zrozumiał: „Ja dam radę”. Nagle wiedział, jak to zrobić. Jak załatać dziury. Jak połączyć przestrzenie. Poprosił go o modlitwę. Uklęknął w pustym kościele.
Słychać było, jak fale biją o brzeg.

Powiedział krótką modlitwę.
A Roma poczuł, że stanęli jakby w słupie światła, który zaczyna się wysoko i obejmuje modlących się swym ciepłem.