- 2 days ago
ดวงอาทิตย์ เริ่มลับขอบฟ้ากว่าพันปีมาแล้วที่มนุษย์มาตั้งรกรากอาศัยยังหุบเขาที่ตั้งอยู่บนตีนยอดเขาสูงอันดับต้น ๆ ของโลก และเกิดเป็นแคว้นเล็ก ๆ ตั้งอยู่ระหว่างจีน ชมพูทวีป และเอเชียกลาง ด้วยตําแหน่งที่ตั้งนี้เอง ทําให้ฮุนซามีการติดต่อและเกิดการผสมผสานวัฒนธรรมกับดินแดนต่าง ๆ รอบข้างจนเกิดเป็นเอกลักษณ์ของตน วิถีชีวิตดั้งเดิมที่โดดเด่นของพวกเขา รูปร่างหน้าตาของชาวฮุนซาแตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ของปากีสถาน หลายคนมีจมูกโด่ง บางคนมีดวงตากลมโต บางคนมีนัยน์ตาสีฟ้าสด บางคนมีผมสีทอง บางคนผมสีดํา หลายคนมีใบหน้าคล้ายชาวยุโรป มีสมมติฐานกล่าวไว้ว่า พวกเขามี พันธุกรรมของกองทัพชาวกรีกโบราณที่เคยยึดครองดินแดนนี้เมื่อหลายพันปีก่อนวิถีชีวิตที่ไม่เร่งรีบ อาศัยการเลี้ยงสัตว์และเพาะปลูก (สําหรับผู้ที่ใช้ชีวิตแบบดั้งเดิม) มีผลไม้หลายชนิด เช่น แอพริคอต แอปเปิล และอื่น ๆ ที่ล้วนเป็นเหมือนชีวิตของพวกเขา ผลแอพริคอตหนึ่งลูกนํามาใช้ประโยชน์ได้มากมายสําหรับชาวฮุนซา ในฤดูร้อนก็นำผลไม้สดมาบริโภคและส่งขายทั่วประเทศ อีกส่วนหนึ่งนํามาตากแห้งไว้สําหรับรับประทานในช่วงฤดูอื่น ส่วนที่เหลือจะนํามาแปรรูปเป็นแยม
Category
🛠️
LifestyleTranscript
00:00ความรับ รับ แพง แอชีย์
00:20ประเทศในอ้อมกร หิ มาลัย
00:22ประตูของปากิสธานที่ไม่เคยต้อนรับใครได้เปิดออกแล้ว
00:26ผู้คนที่อยู่บนแผ่นดินที่มีสภาพแว่ล้อมอันโหดร้าย
00:33อยู่ดิ่งนิ่งนะ
00:36ภูมิปัญญาที่ทำให้อยู่รอดท่ำกลางความหนาวเน็บกับอาหารดั้งเดิมช่วยบำรุงกำลัง
00:43รวมถึงน้ำมันวิเศษที่ถูกเรียกว่าเป็นยาบำรุงผิว
00:53แผ่นดินที่ถูกปิดตายมานานมาค้นหาความรับของปากิสธานกัน
01:05นั่งคลุกวินจากเกาหลีไป 11 ชั่วโมง 30 นาที เราก็จะพบกับประเทศปากิสธาน
01:16จากเมืองลาหอข้ามเมืองอิสลัมบัติซึ่งเป็นเมืองหลวง แล้วตรงไปยังภาคเหนือ
01:22ที่นี่เป็นหนึ่งประเทศที่อัตรรายที่สุดในโลก
01:29ปากิสธานยังคงมีความขัดแย้งกับอินเดีย์
01:32ทำให้เราเป็นกังวนในทุกที่ที่ไป
01:37อยู่อยู่กองตำรวจติดอาวุธได้มาจุดรถของเรา
01:41เพราะนี่คือจุดรวจของปากิสธาน
01:44ทุกคนที่จะผ่านจุดนี้จะต้องมีการรายงานตัว
01:48แต่ว่าเราเห็นตำรวจติดอาวุธครบมือ
02:03จะต้องให้ปกติแน่
02:05ผู้เขาทั้งโนนเป็นที่ส้องสุมของพวกตาờiบันติดอาวุธ
02:09ซือกอาจจะเป็นอันตรรายตอนักท่องเที่ยว
02:11อย่างพวกคุณก็ได้นะครับ
02:13คือว่าเมื่อเดียงก่อน
02:15มีชาวยืมันถูกลักผ้าตัวที่ แบบมันเซราด้วยนะครับ
02:20จากจุดนี้ถึงมันเซราอันตรายมากเลย
02:24กลุ่มตาลิบันพร้อมมาทุกเมื่อ
02:28จึงทำให้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต
02:30เราได้รับการปกป้องจากตำรวจสีนาย
02:35และมูกหน้าประยังทางเนื้ออีกครั้ง
02:37การนำของตำรวจ
02:45ทำให้รถเร่งความเร็วไม่ได้
02:47จนเกิดเป็นภาพที่น่าดูชม
02:49ทางทินงาน นั่งรถต่อไปไม่หยุด
03:02และเดินทานนานกว่า 26 ชั่วโมง
03:05ในที่สุดก็มาถึงขาผูทางภาคเนื้อแล้ว
03:08ในรถดูบายไม้ผลี
03:14ที่น้ำแข็งยังไม่ละลาย
03:15กับหมู่บ้านประรา
03:19ที่สุดการน้ำคือ
03:21ที่สุดการน้ำคือ
03:34แต่ว่า พวกคนหอมล้อมอะไรบางอย่าง มีอะไรดี ๆ ให้ดูงั้นเหลือ
03:40ไว้ตรงไหน อ่ะ
03:42ตรงนั้นเลย
03:44ใช่ คนนึง ยิบของบางอย่างขึ้นมาจากลุมโดยไม่หยุดผัก
03:48เอาล่ะ ได้แล้ว
03:49เอ๊ะ นี่ รับไปที
03:51เอา นี่ เยอะแยะเลย
03:54เหมือนมันฝรั่งเลย
03:55หืม ลับไป ลับไป
03:57เอ่ะ
03:58เราเอามันฝรั่งมาใส่ไว้ในนี่นะครับ
04:06ให้มันไม่แข็งในหน้าหนาวนะครับ
04:09มันฝรั่งเป็นพืชผลที่มีค่า
04:15ในรดูหนาว ทุกคนจะนำมันฝรั่งมาเก็บเอาไว้
04:19และมาเอาไปทำไร้ในรดูใบไม้ผลิ
04:23มูบ้านปาร่าตั้งอยู่บนภูเขา และสร้างบ้านอยู่ด้วยกันเป็นขั้นบันดายอย่างหน้าถึง
04:37เราตามคุณโกชนะที่มาเอามันฟรัง และขึ้นไปบนบ้าน
04:45ในตอนแรกเราสงสัยว่านี้คือส่วนหน้าบ้าน หรือว่าดาดฟ้ากันแน่
04:50อย่าเพึงมากวดแม่ตอนนี้ได้ไหม ไปเล่นทางน Womanไป
04:58ผู้คนที่นี่ต่างใช้ดาดฟ้า เป็นเหมือนสวนหน้าบ้านและทำงานส่วนใหญ่บนนี้กันทั้งนั้น
05:04รวมไปกับการข namelyทัญพูดก็ทำกันที่นี่เช่นกัน
05:07ครัวให้กลิ่นหอมโชยไปเลย
05:13อ่ะครัวไปเรื่อยร้อย
05:14ในบ้านเนี่ยมันทั้งมืดทั้งแคบ
05:19เราก็เลยเอางานมาทำกันข้างบนที่แสงแดด 2 ถึงนะคะ
05:23ถ้าว่าพอได้มองไปรอบ ๆ
05:26เราก็พบกับเรื่องน่าสนุก
05:29ข้อของสัดเลี้ยงจำพวกแพะ อยู่ติดกับบ้านที่คุณอยู่อาศัย
05:33เห็นสัดเลี้ยงและคนต่างอยู่ร่วมกัน
05:40โดยไม่มีการแบ่งแยกอนาบริเวณ
05:42มันเป็นภาพที่น่ามองจริง ๆ
05:50หญิงชาวบ้าน
06:04ต่างยืดแขนหนึ่งข้าง และหมุนบางอย่างอยู่โดยไม่หยุดมือ
06:08พอมองแล้วเราก็พบว่าในมือของเธอนั้นกลายเป็นเส้นได้
06:15แล้วเธอก็หมวนได้กับไม้ที่อยู่ในมือ
06:19คำลังทำได้จากขนแกะค่ะ บ้านไหนเลี้ยงแกะก็จะทำกันหมด
06:28ผู้หญิงต่างมารวมโตกัน เปลี่ยนขนแกะเป็นได้อย่างปราณิต
06:34ทำให้ได้จากขนแกะจากที่นี่ มีคุณภาพนี้จุ่นเหลือเชื่อ
06:39เหลือขนไม่เยอะแล้ว ไปเอามาเพิ่มให้ทีสิ
06:42แล้วเธอก็ไปที่ข้อแกะในบ้าน
06:45ตัวนี้ดีไหม
06:47ฉันว่าตัวนั้นขนเยอะกว่านะ
06:49ไหนดูหน่อยสิ
06:51นั่น นั่นล่ะ
06:53ตัวนี้แล้วกัน ออกมา
06:55หลังตัวสอบอย่างเข้าๆ ก็ได้เจ้าแกะที่ต้องการ
07:05จับนั่นๆหน่อยนะ
07:07อาจเพราะความเคยชิ้น ทำให้มันไม่ขัดขึ้น
07:09อ่อนโยนสะจริงๆ
07:13นิ่งๆ
07:15เดี๋ยวเจ็บล็อก
07:17แล้วคุณป้าก็ใช้กันไกรตัดขนของแกะทันที่
07:23ตัดไม่เข้าเลย
07:25เดี๋ยวก็ถูกทิมล็อก
07:27อ้อยๆๆ
07:31ไม่นานเจ้าแกะก็เปลือยกาย
07:33เสร็จแล้วรูปขึ้นได้
07:35อ้าวนี้ดูสิ
07:37สงใหม่แค่เหมือนกันนั้น
07:39แค่ใช่แล้ว
07:40หืมขอบใจมาก
07:41ไป ไปได้แล้วไป
07:43ไปเลยไป
07:45นี่ใช่ไหมที่เรียบว่าไถข้าง
07:49อันขาดกลังคืนยังหนาวอยู่ เลยต้องเหลือขนตรงช่วงหลังเอาไว้ค่ะ
07:55เดือนพฤษภาคมถึงจะตัดได้ทั้งตัว
07:59เจ้านี่ถึงจะตลกเพราะขนชีโดเดกล้างหลัง แต่มันก็คงจะอุ่นหลังหน้าดู
08:08เอาล่าได้แล้ว
08:10แต่ว่าเธอกลับเอาขนที่ได้มาทิ้งลงพื้นทันที
08:19จากนั้นก็เทงน้ำลงไปในซ้าย
08:25แล้วโปรยซ้ายลงบนขนแกะ
08:28นอกจากนั้นยังใช้ไม้ตีอย่างเมามัน
08:31แบบนี้ขนแกะคงเสียหายไม่น้อย
08:35พอตีแบบนี้สายเปียกก็จะเสียสีกับขน
08:40ทำให้สิ่งสกปกมันหลุดออกไปค่ะ
08:44ซักขนด้วยสายนั้นเหรอ
08:46ใครเป็นคนคิดวิธีอาศจรรย์แบบนี้กันนะ
08:49เมื่อกขนสะอาดก็มาสู่ขั้นตอนการดึง
08:54และแยกขนตามแนว
08:56คนใหม่นี่นุมดีจริงๆเลยนะ
08:59ดูสิ
09:03หลังจากแยกขนแล้วก็นำมาพันเป็นก้อนเพื่อทำเป็นได้
09:07วันนี้ได้ได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย
09:10เยอะมากเลย
09:11เก็มเลยดูสิ
09:13เมื่อหญิงฝีมือดีมารวมตัวกัน
09:15ได้จากขนแกะก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
09:18คุณป้าแบกได้จากขนแกะและไปที่ไหนสักแห่ง
09:22ที่ไหนสักแห่ง
09:27ที่ที่เธอไป ก็คือโรงานทอผ้าเล็กๆ
09:32ได้ขนแก่ จะถูกคิดราคาตามน้ำหนัก
09:35เพิ่มราคาให้หน่อยนะคะ
09:37ต้องดูอีกทีนะ
09:39พอดีขนไม่พอก็เลยต้องตัดเพิ่มอีกตัวหนึ่งนะคะ
09:42ยังหน้าอยู่เลย ฉะนั้นคงจะต้องตัวสั่นกล้ำเด็กแน่เลยล่ะ
09:46น่าสงสารนะคะ
09:48ความเสียสลากของแก่ ทำให้เราอยากรู้ราคาแล้วสิ
09:531 กิโล ใช่หรือเปล่าเนี่ย โอ้ ได้
09:58ได้ 1 กิโลด้วย อ่ะ นี่เงิน เอาไปเลย
10:02โอ้ว ได้แค่กิโลเดียวเองเหรอ
10:04ได้ขนแก่ ตก 300 รูปีต่อ 1 กิโล
10:08เป็นเงิน 3,400 วอน สามารถเสื้อไก่ได้ 1 ตัวที่นี่
10:13ถึงจะได้เงินไม่มาก แต่เราก็พอใจค่ะ
10:17ยอมรับไปเธอวันน้อย ก็จริงนะ
10:24ได้แก่ที่ได้ จะนำมาทอบนเครื่องทอผ้า
10:27เบอทอได้เป็นเส้นตรง และขวางอย่างไม่หยุด
10:31ในที่สุดก็ได้เป็นผ้าจากขนแก่มีเนื้อนุ่ม
10:34และนี่ก็คือผ้าแบบดั้งเดิมของที่นี่
10:44แค่เห็นความหนา ก็รู้เลยว่ามันทำให้อบอุ่นได้แค่ไหน
10:49แม็กจะดูหยาบกร้าน แต่ภายในก็ดูอบอุ่นเหมือนคนที่นี่
10:56ทำทั้งเสื้อ ทั้งระเป๋า ทั้งหมว คนแกกทำได้หลายอย่างมากเลยนะครับ
11:03ในระดูใบไม้ผลี่ แต่ที่ราบสูงแห่งนี้ยังคงหนาวนิบ
11:10ถ้าว่า ชายกลุ่มหนึ่งกำลังไปที่ไหนสักแห่ง
11:15ในมือมีอุปกรณ์ที่ไม่รู้จัก จะไปไหนคะนะ
11:23เมื่อแต่ละคนเดินลงไปปริจำที่ของตนกันบนแม่น้ำที่ตื่นเขิน
11:30แล้วใช้สิ่งที่เหมือนตะกล้า จุ่มลงไปดักบางอย่าง
11:39แล้วทำต่อไป ได้ฉันต่อนทางนี้เอง
11:46เมื่อทรงสัญญาณ ใช้ฝั่งตรงข้ามก็เคลื่อนไหว ของจับปลาไม่ผิดแรก
11:52ได้ยัง ได้ยัง ได้ ได้ แล้ว เห็นไหมเนี่ย
11:56โอ้โห ตัวใหญ่จังสองตัวด้วย
11:59โอ้โห ตัวใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้อีก
12:03เมื่อถึงเวลาที่น้ำตื่นจนเห็นพื้น พวกเขาก็จะเริ่มพากันมาจับปลา
12:08วิธีการจับปลาก็เหมือนกับชนบท จึงไม่แปลกมากนัก
12:13มา ๆ ๆ เก่ามาเลย
12:16เข้ามาเลย
12:19pointless ๆ
12:27แบบนี้ค่อยคุ้มกับการแช่เท้าวันน้ำเย็นเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเยอะเ�
12:57พวกเค้าเอาหินมากองรวมกัน
12:59จากนั้นไม่นาน ห้องครัวกลางแท้ ก็เกิดขึ้น
13:05ในวันที่มีลมหนาว
13:07สุปร้อนๆ มักอร่อยที่สุด
13:10พอแล้วพอๆๆๆ
13:12เค้าใส่ปปลาที่เพิ่งจักได้
13:15และปรุงรถด้วยพิศมน์
13:16มีกับograpพลเกลือ
13:17ก็เพียงพอแล้ว
13:18โปร้อนップพอ
13:20นี่นะ
13:21บอแล้วนี่ครับ
13:24แล้วก็ได้เป็นสุปปลา
13:26ซึ่งมีประโยชน์ในการป้องกันหวัด และความแก่ชรา เป็นอาหารโปรตีนสูงสำหรับผู้ชายในหน้าหนาว
13:34ปลาสุดๆเลยน่ะเนี่ย
13:37เมื่อสุดได้ที่ พวกเขาก็บนจงตักเนื้อปลาขึ้นมาใส่จารย์
13:46มาแล้วๆ
13:48ได้เวลาสังๆกันเฉพาะมูผู้ชายแล้ว
13:52อร่อยจริงน่ะเนี่ย อร่อยๆ
13:55พวกเขาด้วยฝื้นฟูร่างกายอันอ่อนล้า พร้อมกับการสร้างความสนิสนมซึ่งกันแล้วกัน
14:02เพราะหมดหน้าหนาวเราก็จะมาจับปลา แล้วก็มาต่มซุพกินกันแบบนี้ล่ะครับ
14:07ไม่มีอะไรดีไปกว่านี่อีกแล้วล่ะ
14:11วันที่แดดปกปุ่น ชายในหมู่บ้านมารวมตัวกัน
14:26นี่คือตะกร้าที่พวกเขาใช้จับปลากันน่ะวาน
14:29อ่า...มันทางแบบนี้นี่เอง
14:32โอริงมันว่ากรงครับ คนในชนบทต่างก็ได้ยมใช้มันนะครับ
14:36น fizer agony ๆ ありがとう ย targeted
14:38of accidental they are
14:39โอริงมันว่ากรงครับ
14:41本ในชนบทต่างก็ได้ยมใช้มัน นะครับ
14:46primary mode can you be able to take out of teraz with this Gender?
14:48ป่าดูได้ ?
14:49ได้!รู้แล้วๆเดี๋ยวผมให้เอามัน podcasts
14:57แต่เขาไปหยิบมานั้น เป็นสิ่งที่เราดูกันไม่ออก
14:59อ่าว มาแล้วๆ
15:01ระวังด้วย becomingramer
15:03หวัง ถึงระวังด้วยนะ
15:06พอขยะว ก็เกิดเสียงหน้าแปลประหลาด
15:13ของหน้าตาแปลประหลาดนี้คืออะไรกัน
15:16อะไรนั่งเปิด โอ้โฮ หวังกลิ่นกำลังดีเลย
15:20กลิ่นฟุ่งเฉีย
15:23ของเหลวในนั้น มีสีขาวขุ่น
15:26คลายน้ำนม หรือเล่าข้าวไม่มีผิด
15:30ของสำคัญน่าจะทำหกเด็ดขาดล่ะ อย่าชิวนา
15:37หยิบกันไปเลย คนรักแก้วเลย
15:39ไม่ว่าที่ไหนในโลก ต่างก็คิดถึงผู้อวุโสก่อน ถือเป็นมารยาทที่ดี
15:45เอามาดื่มให้ชื่นใจสักหน่อย
15:48ไม่ว่าเจ้าใบรุ่นหรือคนแก่ที่สุด ทุกคนต่างดื่มน้ำนี้กันยางอร่อย
15:54มันคืออะไรกัน
15:56นี่คือนมที่มักจนกลายเป็นโยเกิร์ตนะครับ
16:00แล้วก็ส่วนทุกนี้ก็ทำมาจากหนังของแพ้นั่นเอง
16:05ของเปลกๆนี่ อ๋อมันก็คือหนังแพ้นี่เอง
16:10โยเกิร์ตมักด้วยหนังแพ้คือเครื่องดื่มของคนที่นี่
16:15ขึ้นชื่อว่าโยเกิร์ตแล้วก็ย่อมมีประโยชน์
16:18โยเกิร์ตนี่ดีต่อร่างกายมากๆ คนแถวนี้ยมดื่มกันเยอะเลยล่ะ
16:24บ้านไหนที่เรียงบัว บ้างจะทำโยกเกิดหมักในหนังพะดื่มกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละครับ
16:54ก็ใช่ว่าจะเอาไปทำโยกเกิดได้เลยหรอกนะ
17:07ท่านนมที่เรียดใช้ไม่ได้ แล้วจะใช้อะไรทำกันล่ะ
17:12จะต้องเอานมที่พึ่งเรียดได้ทิ้งเอาไว้ก่อนสองวัน
17:17อันนี้กำลังดีเลยล่ะ
17:24เพราะมีอากาศแห้งเมื่อทิ้งนมในอุณภูมิปกติก็จะเกิดการหมักดองตามธรรมชาติ
17:32เมื่อนนมถูกหมักจนได้ที่ก็ได้เวลาเอานั่งแพ้ออกมาและเริ่มทำโยกเกิดได้
17:41เมื่อนนมมีเนื้อเข้มคนแบบนี้ นั่นแปลว่าหมักได้ที่แล้ว
17:46เทใส่มาเลย อ่ะ ระวังด้วยล่ะ
17:51รสชาติโยกเกิดเป็นตัวชีวัดฝีเมือของผู้หญิงในบ้านนั้นๆ
17:56ทำให้พวกเธอยังคงใช้วิธีดั้งเดิม แม้แต่ขั้นตอนการเทนนมลงหนังแพ้
18:06เมื่อเทนนมลงไปแล้วก็จะเป่าลมและทำให้หนังแพ้พองเหมือนลูกป่อง
18:12ฉันทำให้ค่ะ
18:14เกือกไม่รอนแล้ว
18:19เห็นพวกเธออนุรักษ์วิธีทำแบบด้างเดิมที่แสนยากลำบากนี้
18:26ทำให้เราทึ่งไม่น้อย
18:28ระวังหน่อยนะ
18:30เมื่อได้หนังแพ้ที่พองแล้ว ก็นำไปบนดาษฟ้าอีกเช่นเคย
18:37เท่าว่า คุณยายเริ่มขยาวโยเกิด ด้วยการนวดคลึงไปที่หนังของแพ้
18:43ซึ่งเป็นขั้นตอนสำคัญ
18:50ฉันต้องพลักแรงๆ แล้วดึงเข้ามาเบาๆ
18:54แล้วต้องทำให้เป็นจังหว่าแบบนี้นะ แบบนี้
18:58สิ่งที่สำคัญก็คือ จะต้องทำแบบนี้ตลอด 2 โชว์โมงโดยไม่พัก
19:05แม้จะดูง่ายๆ แต่ความจริงแล้วมันก็มีวิธีของมัน
19:14ทำต่ออีก 30 นาทีก็น่าจะได้แล้ว
19:19โยเกิดใกล้ได้ที่แล้ว และเห็นบางอย่างเกาะกันเป็นก้อน
19:28โอ้ มากันแล้ว
19:30อีกฝั่ง เกิดเสียงวุ่นวายอยู่ใต้ดาดฟ้า
19:34ซึ่งเป็นเสียงของผู้ชายในหมู่บ้าน
19:36เอาตัวสีขาวน่ะนะคะ ตัวสีขาว
19:39ตัวสีขาวขนาดกำลังดีเลย
19:42นังแพะที่มักโยเกิดมันเก่ามากแล้ว
19:46จึงได้เวลาทำอันใหม่
19:51เพื่อเอานังมันมา และแพะก็จะต้องสละชีวิต
20:00แต่วิธีการถลกหนังกลับดูแปลกตา
20:04เราจะไม่ใช่มีดเวลาถลกหนังแพะนะครับ
20:09แต่จะต้องถลกออกมาที่เดียว
20:12คือสิ่งสำคัญ
20:14แบบนี้เราถึงจะเอามามักเดียวเกิดได้นะครับ
20:19นี่ก็คือเทคนิก
20:21การถลกหนังเรากับการถอเสื้อ
20:25ถามดีๆ อยากให้ถลกนะ
20:27กับบางด้วย
20:30โอ้โห
20:31ไม่มีรอยสักนิดเลยนะเนี่ย
20:33ออกมาสวยมากๆเลย
20:35เอาไปทำต่อใช่ปะ
20:37โอเคโอเค
20:39โอเคเลยนะเนี่ย
20:40ใช้ได้
20:41ใช่
20:42ถ่าให้ทั่วๆนะคะ
20:47นังแพะที่ได้
20:49จะถูกทาด้วยโคลน
20:51เพื่อป้องการการแห้ง
20:53ต้องนั้นขาวอยู่เลย
20:55เอาหินมาที
20:57แบบนี้นะ
20:59จากนั้นก็มวนไว้อย่างดี
21:01แล้วทับเอาไว้ด้วยหินก้อนใหญ่
21:07รีบร้อยละ
21:08ต่อไปก็แค่รอเท่านั้น
21:11ทิ้งเอาไว้แบบนี้สิบวัน
21:13แล้วก็ค่อยมาทอนขนออกนะครับ
21:16จากนั้นก็แขวนพึงไว้อีกหนึ่งเดือน
21:18ก็จะได้เป็นถุงใส่โยเกิร์ตแล้วนะครับ
21:21นั้นนานทีจะได้เชื่อดแพะสักตัว
21:25พวกเขาจึงได้กินเนื้อแพะอันแสนมีค่าด้วย
21:30เขาทิ้งส่วนอื่นไว้และส่วนที่จัดการก่อนก็คือสมองของแพะ
21:45เดี๋ยวนะจะเอาสมองแพะไปทำอะไรกัน
21:49- เซดừเยี่ยมร้อยแล้ว
21:51เดี๋ยวฉันจัดการอันนี้ให้
21:52เดี๋ยวผมเอาไปตากแห่งนะ
21:53เอาไปตากแห่งเลย
21:59นือที่เหลือ จะถูกนำไปแขวนเอาไว้
22:01อากาศที่นี่แห้งแรง และมีลมพัณраแรง
22:04แม้ถ้าแขวนทิ้งเอาไว้เป็นอาทิติ
22:06ก็ไม่ทำให้เนื้อบูทแต่อย่างไร
22:17เย็นบางนั้น
22:19นานจะได้ทำกันที
22:21แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
22:23ในห้องครัวดูคลิกครัก
22:24เพราะกำลังเตรียมอาหารที่ทำจากเนื้อแพ้กันอยู่
22:28- ส่วนนี้หันยังไงดีเนี่ย?
22:29ทุกคนต่างยุ่งกันหมด
22:36แพ้จะถูกนำเอาไปกินตั้งแต่หัวจนถึงเท่า
22:40ส่וนเครื่อง内ที่หั่นแล้ว
22:41จะถูกนำไปต้ม
22:43และปรงรถลิกเกลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
22:47และซุปที่เห็นนี้ ก็คืออาหารของที่นี่ ซุปเครื่องในแพะ
22:55จากนั้นก็ได้เวลามาปรุงสมองแพะแล้ว
22:59ผัดเครื่องปรุงเลย
23:02เอาเลย ทำเลย
23:05หลังจากผัดเครื่องปรุงจนหอม
23:10ก็จะใส่สมองแพะลงไปผัดทั้งอย่างนั้น
23:17นี่เป็นอาหารที่พวกเขาจะกินได้แค่ในวันที่เชื่อดแพะ
23:22และมีค่ามากเพราะมีน้อย
23:25สมองของแพะเนี่ยให้โปรตีนสูงมากมาก
23:28และจะทำให้เด็กกินกันนะคะ
23:29เราเชื่อว่าพวกกินแล้วจะช่วยให้ชัดหลาด
23:32แล้วก็มีร่างกายที่แข็งแรงด้วย
23:36สมองแพะซึ่งเป็นอาหารดั้งเดิมของประเทศปากิสถาน
23:40ช่วยป้องกันมะเร็งและโรคสมองเสื่อม
23:44และจะลืมโยเกิร์ตแปบดั้งเดิมไปไม่ได้
23:49เทให้หมดเลยนะ เอาเลยอ่ะ
23:53โยเกิร์ตที่เพิ่งทำใหม่สดๆในวันนี้
23:55ด้านบนกระกันเป็นเนื้อเดียวคลายเต้าหู่
23:59นี่ก็คือเนortaเหมือน misery นั่นเอง
24:06เมื่อนนำไปตากก็จะได้โยเกิดชัดดี
24:11ที่มีเน성เป็นของแถมด้วยนั่นเอง
24:13เน้ยที่ได้หมานั้นจะอร่อยมาก
24:15snapped
24:22เสร็จเรียบรอยแล้ว
24:23แล้วอาหารพากิสถานจากสมองของพะ
24:31รวมถึงซุปในที่ร้อนและหอมะ LOZA
24:35เอาไปสิestry ได้ฉันตักเพิ่มให้อีกน้อย
24:43กิงให้ ges moderation
24:45เหมือนกันนั้นนี้อ่ะ
24:54การเสียสหลังของพะ ทําให้ทุกคน ได้บมรุงร่างกาย
25:01รุด�니다 หนาวที่นี่ยาวน่าระและก็หนาวมากๆ
25:04นั่วเลยต้องเชื่อดพะ แล้วก็เอากินบมรุงร่างกายกันอย่างน้อยปีและหนึ่งครั้ง
25:09เพื่อให้ร่างกายพร้อมที่จะทำการ เกศต่อไป
25:13ธรรมชาติที่นี่ทำให้เวลาหยุดเดิน
25:21วันต่อมาเราตรงขึ้นไปทางที่เหนือของหมู่บ้านประรา
25:29ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่เจอต้นไม้และทุ่งยา
25:34บิวที่อยู่บ้างหน้าราวกับชาติในภาพยนติ
25:37และแล้วก็มาถึงหมู่บ้านดีศาที่ซ่อนอยู่ใต้หุบเขาหีมะมืนป душ
25:45ยามออราย
25:50สิ่งแรกที่เราเห็นทันทีที่มาถึงก็คือเราฟูงแพะ mice
25:55แพะ椒ะแบะ
25:57แพะและแกะที่มู่บ้านนับไม่ถ่วนต่างเดินแถวกันออกมาและพวกมันก็ด้วยหน้าประยังที่แห่งนึง
26:07แล้วก็ข้ามสพานใหญ่
26:11การเดินเรียงแถวแบบนี้แม่แสนรู้จริงๆ
26:15เราจะตอนแพะในมูบ้านไปกันแบบนี้ทุกเช้า
26:21ก็ไม่ถึงบนนั้นเลยนะครับ
26:24จุดไม้ปลายทางของแพะ
26:27คือหุบเขาหินขนัดใหญ่ที่ดูโดดเดียว
26:31แพะและแกะต้องขึ้นเขาที่เต็มไปด้วยหินครุกขละทุกวัน
26:41ทำให้สัตว์เลี้ยงที่นี่ดูแข็งแรงเป็นพิเศษ
26:55คุบเขานี้ไม่มีทุ่งย่าแม้แต่น้อย
26:59หน้าแปลกที่เราเห็นพืชบางอย่างกำลังเติบตัว
27:05แต่ถึงจากนั้นเราสัตว์เลี้ยงต่างก็กินของที่มีโดยไม่เรื่องมาก
27:13ผมมันกินย่าตรงนี้ไปจุนเกือบหมดแล้วล่ะครับ
27:19เราก็เลยต้องไปกันมาเรื่อยๆ
27:23เราพบกับชาวนาที่กำลังไทนาอยู่
27:31ไป ไป
27:33ไปเลยไป
27:35เห็นเขาใช้วัวไทนาเตรียมหน้าดินก่อนด้วยดูใบไม้พริก
27:39เป็นภาพที่คุ้นตาจริงๆ
27:41ไม่ว่าที่นี่หรือที่ไหน
27:43จะวัวตาก็ต้องเหนื่อยเพราะการทำนา
27:45ไป
27:47ดูเขาจะกำลังเตรียมพื้นที่ทำการเกษ
27:53ออกาศอุนขึ้นหน่อยแล้วก็จะปลุกข้าวสาหลีครับ
28:01ลูกชายคนโตเองก็มาช่วยด้วยอีกแรง
28:05ดูท่าถางแล้วพล่องแคล่วหน้าดู
28:07วันนี้เป็นวันหยุดของรงเรียน
28:11ผมก็เลยมาช่วยพ่อครับ
28:13แม้แต่หนูน้อยอายุ 8 ขวบ
28:17ก็มาช่วยเป็นลูกมืออย่างขยันขันแข็ง
28:25ครอบหัวของคุณพิดาหลีพากันกลับมาบ้าน
28:29จะไม่อยู่อีกแล้วคะ
28:39ผมมีติดบ้านว่าอยู่แล้ว
28:41ว้าว
28:45เขาหยิบบางอย่าง
28:47และเอามาหอด้วยพ่า
28:49แล้วพ่อกับลูกก็เดินออกมา
28:51เดินไปสักพัก
29:05จนไปถึงสุดหมู่บ้าน
29:07จะไปไหนล่ะครับ
29:09ไปทางโนครับ
29:11ผมกำลังไปที่นั่นกับเด็กๆนะครับ
29:15เขาส่งลูกสาวเข้าไปยังห้องห้องนึง
29:25ส่วนเขาและลูกชายก็ไปอีกที่นึง
29:29เราคิดว่ามาหาเพื่อนบ้าน
29:31มาแล้วมาแล้ว
29:33มาแล้วเลย
29:35เป็นไง
29:37ทุกคนล่อนจอนกันหมดเลย
29:39อยากลูกมานหน่อยไหม
29:41มีคนมาแช่น้ำเพื่อชำระร่างกาย
29:45รวมถึงคนสักผ้า
29:47นี่เนี่ย
29:49เล่นกันไหน
29:51วันนี้ทำงานเป็นไงบางนี้หรือเปล่า
29:54ก็เริ่มรอย
30:00คุณพี่ดาหลีถอดชุดออกแล้ว
30:04ที่นี่เป็นน้ำร้อนที่ขึ้นเองตามธรรมชาตินะครับ
30:08โดยเฉพาะในนานหนาว
30:10หากเร็จมาแช่ที่นี่ก็จะทำให้อบอู้นขึ้น
30:13ไม่ว่าใครที่หมู่บ้านนี้ต่างก็ออกมาใช้ได้
30:16ฟรีๆเลยนะครับ
30:21ปากิส ทานแทบ ไม่มีเบอดำร้อน
30:24แต่ที่นี่กลับมีเบอดน้ำอันอบอุ่นภุตขึ้นตลอดทั้งปี
30:28คนที่นี่ ฉẳngโ�ขดีเจสักจริง ๆ
30:31เธอ 노หาห plain
30:33Sainesikke dizendo
30:36problème
30:38พอลงไปก็ทำให้หายหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง
30:41แถมยังชetesรักษาอาการขัน
30:43ผู้คนในหมู่บ้าน จังนิยมมาคลายความเหนืองที่นี่
30:46และมันก็ยังเป็นเหมือนสูนร่วมคนในหมู่บ้านนี้ด้วย
30:50ไม่มีที่ไหน อีกกว่าที่นี้อีกแล้ว
30:52หมู่บ้านคงเระเจอตเยี้ยมที่สุดแล้ว Italian
30:55ตรีคือบอนนำพูดิหาอย่ócในปากิสธาน เลยนะเนี่ย
30:58พวกผู้ชายในหมู่มา leopard
31:00สามารถออกมาแชร์น้ำกัน กลานแจ้งได้ยังสมายใจ
31:03ผิดกับผู้โหญิงที่ต้องหลบ ๆ ซอนๆ
31:05ใต้หุบเขาหิมะหมื่นปี
31:11มีหมู่บ้านตั้งอยู่บนทางลาดเอียง
31:14อาจเพราะเหตุนี้
31:15ในหมู่บ้านจึงมีซอกซอยอันสดุดตา
31:18เมื่อเดินเข้าไปในซอย
31:24เราก็เริ่มสำรวจไปทั่ว
31:26ทันทีที่เข้าไป
31:27ซอยแคบๆก็กลายร่างเป็นเขาวงกฐ
31:31มันมีทั้งซอยย้อย
31:36มีบ้านอยู่บนซอยและมีอุมโมงด้วย
31:39ทางแบบนี้จะไม่มีใครหลงจริงๆเหลือ
31:44ทำไมถึงทำซอยแบบนี้กัน
31:50มูบ้านตั้งอยู่บนทางลาด
31:53ก็เลยไม่ค่อยมีพื้นที่อีวราบนะครับ
31:55เลยต้องสร้างบ้านให้ติดกันเอาไว้
31:58แล้วก็ทำซ้อยแบบนี้นะครับ
32:01ถ้าว่าซ้อยเขาวงกฎแบบนี้
32:07เปรียบเหมือนสวนสนุกแห่งเดียวของเด็กๆ
32:10นั่นอาจทำให้เด็กๆ
32:15ดูมีร่างกายที่แข็งแรง
32:18ที่หมู่บ้านนี้
32:22ก็น่าจะมีคลับสุขภาพบางอย่าง
32:24สำหรับเด็กๆอยู่นะ
32:28ตรงนี้ปวดไม่?
32:32ตรงนี้ปวดหรือเปล่า?
32:34ปวดไม่?
32:36เด็กน้อยงอแง เพราะมีอาการปวดท้อง
32:39แม้พ่อจะปลอบก็ไม่ได้ผล
32:42ยังปวดอยู่เหลือ
32:44งอแงเดี๋ยวไม่หายนะ
32:46ต้องต่มตุมบุรุแล้วแล้ว
32:49มีไม้มีเหลือบ้างไม้ตุมบุรุนะ
32:52เมื่อเด็กปวดท้องก็เริ่มหาตุมบุรุ
32:57เมื่อน้ำเดือด เค้าก็โรยผงหวังอย่างเป็นน้ำชาหรือเปล่า
33:09ตุมบุรุกนะค่ะ เอาไว้ดื่มเวลาที่ปวดหัวหรือว่าเวลาปวดท้อง
33:17ปกติจับท่อมเป็นชาค่ะ
33:19ตุมบุรุก เป็นสมุนภายที่ก็
33:27รายไปด้วย מא�น้านวดหัวหรือ Joe
33:30สวัสบบันด้วย อยู่ด้วย
33:35แน่ะมันความหวังอย่างอาททไปรีこก
33:41แม่นанныеวด่วยจะความกลัวนี้
33:45ต่อจะไปวดเมื่อที่รับแพที่ิ้งกัน
33:51ความหวังอย่างงั้น เข้าไป Visit
33:55เจ็กกินได้เพราะว่ามันไม่มีรถขมนะคะ
34:09โอ้ย แก่แล้วเนี่ย โอ้ย มึนหัวชมัดเลย
34:16ถ้าทางคุณตาที่เก็บฝืน จะรู้สึกปวดหัวเข้าแล้ว
34:22เข้าหยิบบางอย่างออกจากระเป๋า
34:29ไม่ไหวแล้ว หอหน่อยแล้วกันนะ
34:36แล้วเขาก็เอามาบท
34:41ละเอียดกำลังดีเลย
34:45แล้วก็เอาใส่ปาก สิ่งนี้ก็คือตุมบุรุก
34:51ฉันจะพกติดตัวเอาไว้กินเวลาที่รู้สึกเจ็บป่วยตลอดกินเฉยๆก็ได้นะ
34:58มันถูกเรียกว่าเป็นยาสารพัศโรค
35:01จึงพกเอาไว้ติดตัว เพื่อเอามาใช้ยามจำเป็น
35:05ที่นี่ไม่มีรุพยาบาลรู้ว่าร้านขายยา มันก็เลยกลายเป็นยาสามันประจำบ้านที่สำคัญ
35:12แสงแดบยามบ่ายอบอุ่นเช่นเคย ชาวบ้านตางมารวมตัวกัน
35:27เหมือนคุณยายกำลังทาอะไรบางอย่าง รวมถึงเด็กๆด้วย
35:32ทาให้ทั่วๆเลย แบบนั้นแหละ ทาเลยทาเลย อ่ะครับ
35:39คงเป็นเจ้าสิ่งนี้สินะ เครื่องสำอางเหรอ
35:43ทาให้ทั่วๆเลยนะ ทาที่หน้าและหัวเป็นการป้องกันผิว ทำจากเมล็ดแอปริคอด
35:51อ่ะ เคยได้ยินว่าเมล็ดแอปริคอดดีต่อผิว พวกเขาเลยเอามาทำเป็นน้ำมันสินะเนี่ย
36:03นี่ก็คือเมล็ดนั่นเอง
36:15เมล็ดนี้คล้ายถั่วอาวมน มีรสชาติมันอร่อย
36:20ในหมู่บ้านที่ไม่มีของว้าง มันจึงกลายเป็นของว้างของพวกเขา
36:27รสชาติมันจะมันมันแล้วก็อร่อย เด็กๆชอบกิดเป็นของว้างนะคะ
36:33รสชาติมันมันทำให้เด็กๆกินไม่หยุด
36:36อ่ะ พอได้แล้วๆ พอได้แล้ว เดี๋ยวไม่พอทำเป็นน้ำมันหรอก
36:39พอแล้วๆ พอแล้ว
36:40รอยอ่ะ
36:41พอๆๆ
36:43ฮืมฮืมฮืม
36:48หลังจากตำไปนับพันครั้ง ในที่สุดเมล็ดก็ถูกตำจนละเอียด
36:53และค่อยๆเก่อรวมกันจนเป็นก้อน
36:56พระมาณนี้แหลบแบบนี้กำลังดีเลย
37:00อืม
37:01จากนั้นก็ใส่น้ำลงไปเล็กน้อย แล้วก็นวดและคลึงผงถั่วนั้นอย่างตั้งใจอีกครั้ง
37:20ต้องดวด 30 นาที
37:24เพราะต้องใช้เวลาทำกว่า 4 ชั่วโมง
37:27แม้แต่คุณยายสามาร์ที่ทำน้ำมันมานับครั้งไม่ท่วน ก็ยังรู้สึกเหนื่อยเสมอ
37:38สุดท้ายก็นำก้อนถั่วที่ได้ไปวางไว้บนถาดที่อังอยู่เนื้อไฟ
37:43แล้วบีบก้อนถั่วนั้น ก็จะได้กลิ่นของมัน และน้ำมันก็จะพากันไหลออกมา
37:58พอทำน้ำมันบ่อยๆ ถึงก็จะกลายเป็นคนผิวสวยไปเลย
38:16แม้จะตามมะเล็ดด้วยครก แต่กลับได้น้ำมันเพียงเท่านี้
38:24น้ำมันใหม่ๆ ขอหน่อยนะ กินนี้สิลูก
38:28น้ำมันใหม่ๆ เลยนะ กินเยอะๆเลยนะ เอาเลย
38:32เขานำน้ำมันที่เพิ่งขั้นออกมาได้สดๆ ป้อนให้เด็กที่กำลังอยู่ในไว้เติบโต
38:38นั่นแหละ จะได้ตัวเร็วๆ น่ารักจริงๆ รสชาติเป็นไงลูก
38:46เป็นยังไงบ้าง ดูทำน่าสิ
38:50คือมันทำให้มีแรง และก็ดีต่อโรควัดในเด็กด้วยนะครับ
38:55แล้วก็เลยกินมันเป็นยาก
38:58มูบ้านดีศาตั้งอยู่กลางหุบเขา ทำให้ที่นี่ตกเย็นเรียวกว่าที่อื่น
39:06แม้แต่แพะที่ออกไปทำงาน ก็ได้เวลาเลือกงานของมันแล้ว
39:12เวลาที่ทุกคนกลับบ้าน รูปคุณพิดาฮัลลีกลับยืนอยู่หน้าบ้าน
39:27เมื่อพ่อสภายตะกร้าให้ สองพี่น้องก็เดินอย่างเรื่องรีบ
39:34ตะกร้านั้นใหญ่ตามความสูง แล้วสองพี่น้องก็หยิบบางอย่างใส่ลงในตะกร้า
39:40ไปดูทางโน้นกัน
39:42โน้นจะไปทางเนี้ย
39:44นั้นเดี๋ยวพี่มานะ
39:46สิ่งที่พวกเขาเก็บก็คือ อึ วัว
39:52ทํากลังสิ่งแบทล้อมที่ไม่มีต้นไม้ มันจึงกลายเป็นฝืน ทุกอย่างมีค่า แม้แต่มูลวัว
40:00เมื่อได้พอแล้ว สองพี่น้องก็ไปดาดฟ้า
40:14พวกเขานำมูลวัวที่ได้ แผ่ให้กระจายให้ทั่ว และตากเอาไว้บนดาดฟ้า
40:32จะต้องพึงมันก่อนจะเอาไปใช้เป็นฟืนนะครับ จะติดไฟได้ดีเลยล่ะ
40:39คนที่นี่จะต้องเอาชนะกับอากาศหนาว มูลวัวจึงเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี
40:54ค่อยมีพอใช้หน่อย
40:56มูลวัวตากแห้งจะนำมาเผาไฟ ในเวลาทําอาหารหรือว่าเพื่อสร้างความอุปอุ่น
41:01แต่หน้าแปลกที่กลับไม่มีกลิ่นเลย
41:05โมนาบาหยิบนั้งสือออกมา
41:09โอ้โหย นี่สิเด็กขยังตัวจริง
41:13น้องเองก็ตั้งใจอ่านนั้งสือตามพี่ช่าย
41:16โมนาบาหารห์ีบนั้งสือออกนี้คับน้องคอหูต
41:23เป็นเท่นบากรีกา
41:27ลูกของผมเรียนค่อนข้างเก่งนะครับ
41:30ข้ามว่าช่วยงานที่นาแถมยังเรียนเก่งอีกด้วย
41:33ต้องขอบคุณเขาจริงๆ
41:35แม้เราจะขัดสนเพราะว่าอยู่กันเจ็ดคน
41:38แต่ฉันก็ไม่หวังอะไรแค่ขอให้ทุกคนไม่อดอยาก
41:41ไม่อดอยากแล้วก็ลูกๆแข็งแรงก็พอแล้ว
41:47แม้สิ่งแวะล้อมแย่
41:49แต่ครอบครัวนี้ก็ยังเจอความสุขเล็กๆน้อยๆ
41:56เคล็ดรับของผู้คนที่อยู่บนที่สูงมานับพันธ์ปี
42:00นั่นก็คือการประตัว
42:02และใช้ชีวิตด้วยภูมิปัญญาที่มีอย่างชาญชลาด
42:06เราค้นพบความรับของที่นี่แล้ว
42:09ปากิสธาน
42:11อย่างนี้
Comments