00:00กัดชะปากชาดก ชาดกว่าด้วยลิ่งสับประดล
00:07ครั้งเมื่อองค์พระสัมมาร์สัมพุทธเจ้า ประทับอยู่นพระวิหารเชตวัน
00:23ได้ส่งปรารบการสงบประงับความทะเละแห่งอำมารถทั้งสองของพระเจ้าโกสน
00:29จนเป็นที่โจทธขนคุณของประสัดโสดา ว่าสามารถสังสอนให้อำมารถทั้งสองเลิกทะเละกันได้
00:36ซึ่นทั่วถุวีบนี้ไม่มีผู้ใดสามารถทำได้เลย
00:44เรื่องราวของมห YOUR ทั้งสองนั้นมีอยู่ว่า คนทั้งสองเป็นหัวหน้าทะหาร
00:52การเจ้าเจ้อโกounsons.
01:07วันนี้เห็นท่าเลิกจะไม่ดีสะแล้ว
01:10ยู ยู ก็ดันมาเจอคนพาญเส้อจนได้
01:13เจ้า हาใครเป็นคนพาญ
01:15ชิ etwas ถ้าข้าเป็นคนพาญ
01:17แล้วเจ้ามิได้ใช่ที่พาญกว่าหรือไร
01:22มา Rent in law
01:25มาหาอัม Playstation 2
01:26หนDay 2 soros
01:28ถึงขั้นที่แมวพระราชาอยาท และมิตก็ไม่สามารถจะทำให้เขา ทั้ง 2 สามรัขคี่กันได้
01:37อันเ дом
01:39อันอัม אשส ถืู่ใจ caset
01:42recall me
01:45ท่านทั้ง 2 beain
01:47อายุอนามากاجัง
01:49สามรัขคี่กันหน่อยเธอ
01:51สิ่งที่พระราชาธูนขอนั้น กระม่อมขออภัยที่ไม่สามารถทำตามได้
01:56ข้อขัดแยงของกระม่อมทั้งสองนี้ มีอาจปรองดองกันได้เลยพระยะค่ะ
02:01ม่อมฉันหยินดีถวายรัพยชายภา affrayทุกอย่าง
02:04มอบได้ให้แม้กระทั่งชีวิตของตนเอง
02:06แต่ขอยกเว้นปรองดองกับอำมารถผู้่นนี้เธอพระยะค่ะ
02:10�.
02:13เมื่อใครก็ค่压 leak แล้ว
02:21ความขัดแย้งก็รูนแรงขึ้นทุกที
02:23จนคนรอบข้างรู้สึกเบื่อหน่ายและเอื้อมระอ่าน
02:32เจ้าออกไปให้พ้นทาง เดินของข้าเดี๋ยวนี้
02:35เห็นหน้าเจ้าแล้ว ข้าอยากจะอวกออกมา
02:38ชิ ๆ แค่ แผ่นดื่นนี้เป็นของเจ้าเองลึงไง
02:41ถึงจะมีสิจมา visualization ใครต่อ ข้าให้ถอยไปได้
02:43หน้าเจ้า ข้าก็ไม่อยากจะมองเหมือนกัน
02:46เห็นเรามันเห็นเขียว
02:51อยู่มาวันหนึ่ง ในเวลาใกล้รุ่ม
02:54พระศาสดา ทรงตรวจดูเผ่าพันศัทท์
02:57ที่ควรแนะนำให้ตรสรู้
02:59ทรงเห็นอุปนิสัยแห่งโสดาปฏิมักษ์ของเขาทั้งสอง
03:03ส่งคิดช่วยปลดทุกให้คนทั้งสองปรองดองกัน
03:11วันรุ่มขึ้น องค์พระสัมมาร์สัมพุทธเจา
03:14เสด็จสู่กรุงสาวถี
03:16เพื่อบินทบาทเพียงพระองค์เดียว
03:18พระองค์ทรงประทัพยืนที่ประตูเหลือนของอำมารถคนหนึ่ง
03:21อำมารถผู้นั้น ออกมารับบาท
03:24แล้วนิมนตรพระศาสดา ให้เสด็จเข้าไปภายในเรือน
03:27ปูอาสนะให้ประทัพนั่ง
03:33เมื่อพระศาสดาประทัพนั่งแล้ว
03:35ตัดอันนิสงห่างการเจริญเมตตาแก่อำมารถผู้นั้น
03:44อัมมาตรงนี้ก็ตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล
03:48พระศาสดาส่งทราบว่าเขาบรรุโสดาแล้ว
03:52ให้เขาถือบาททรงพาไปประตูเรื่อนของอัมมาตรอีกผู้หนึ่ง
04:00องค์พระศาสดาพร้อมด้วยอัมมาตรผู้บรรุโสดา
04:03ยืนอยู่หน้าประตูเรื่อนของอัมมาตรอีกคนหนึ่ง
04:06เมื่ออัมมาตรผู้นั้นออกมา
04:08ก็ถไว้บังคมพระษาษณ์สดาทูนเสด็จเข้าไปยังเรื่อง
04:21่งพระศาสดาเสด็จเข้าไปที่รับรอง
04:23โดยมีอำมารถที่ตามเสด็จ
04:25ถือบาทตามเสด็จด้วย
04:27พระศาสดาตรัดพรณอ่านิสงเมต ot 11 ประการ
04:31ส่งทราบว่าอำมารถคนที่สองงั้น
04:33มีจิตสม dancerแล้ว
04:35จริงทรงประกาชสัจธรรม
04:37เมื่อจบแล้ว อำหมาจนั้นก็ตั้งอยู่สคร tiempo
04:45อำหมาจทั้งสองบรรุโสดาบันแล้ว», แสดงโทษขอขมากันและกัน
04:50มีความสมัครสมารบรรเถิงใจ
04:52มีอัธิยาสายร่วมกันด้วยประการชนี้
04:56วันนั้นเองเคราทั้งสองบริโภคร่วมกัน
04:58เฉพาะพระภักของพระผู้หมี่พระภักเจ้า
05:02ในเวลายิน ภิกษุทั้งหลาย ประชุมสนทนากันถึงกระถาแสดงคุณของพระสาษดาในธรมสภาว่า
05:12พระสาษดาทรงฝึกคนที่ฝึกไม่ได้ พระตัฐาคตทรงฝึกอัมมาดทั้งสองซึ่งวิวาดกันมาช้านาน
05:20พระราชาละยาตมิดเป็นต้น ก็ไม่สามารถจะทำให้สาบคีกันได้
05:25แต่พระองค์ทรงกระทําได้เพียงในวันเดียวเท่านั้น
05:33เมื่อองค์พระศาสดาทรงศาพเรื่องที่เราพิกษุทบทํากันก็ตรัดว่า
05:40ดูก่อนพิกษุทั้งหลาย
05:42เราได้ทําให้ชนทั้งสองเหล่านี้สัมขีกัน
05:46มิชัยบัดนี้เท่านั้น
05:48แม้เมื่อก่อนเราก็ทําชนเหล่านี้ให้สัมขีกัน
05:52ลำดับต่อจากนั้น พระองค์ก็ทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัดว่า
06:14ในอดีตการ เมื่อพระเจ้าพรมทัติ ครองราทสมบัติอยู่ในพระนครพราณศี
06:20ครอบครวนหนึ่งในตระคูลพราม แว้นกาศิกรัฐ ได้ให้กำเนิดบุตรชาย
06:26แม้จะได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีเพียงใด บันดิกผู้นี้ก็มีสามารถหาความสุขที่ตนต้องการได้
06:33จึงและจากกามทั้งหลายออกบวดเป็นรือสี สร้างอาสมบทอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำคงขา ใกล้หิ้มมวันตับประเทศ
06:41ทําอพิญญาและสมาบัตรให้บังเกิดในที่นั้น แล้วเล่นชาญสำเร็จการอยู่ในที่นั้น
06:47รือสีผู้นี้เป็นผู้มีตนเป็นกลางอย่างยิ่ง ทรงบำเพนอุเบคขาบารมีอย่างยิ่งยวด
06:53น่ะสถานที่แห่งนั้น ได้มีลิงซุกสนตัวหนึ่ง มักจะมาก่อนรือสีตนนี้อยู่เสมอ
07:01แต่ได้ความตั้งมั่นในสมาธิ ลิงตนนี้ก็ไม่สามารถทำให้รือสีผู้สงสีนี้รำขาญใจได้แม้แต่ครั้งเดียว
07:11ทําอะไรอยู่เอ่ย นั่งหลับตาทำไม มาเล่นกันหน่อยนะ ชิกๆๆๆ ลืมตามอะไรล่ะ
07:19ทำไมเราไม่สามารถก่อกวรรือสีนี้ได้เลยนะ
07:23เมื่อก่อกวรตอนแร่งสมาธิไม่ได้ผล หลิงน้อยจึงรอจังหวัดที่รือสีผู้สงสีนี้บริโภพพลไม้
07:39ต้องใช้แผนนี้สักหน่อย เอาเธอ ร้อยทั้งร้อย ถ้าโดนแย่งของกินไป ยังไงก็ต้องโกรธแน่แน่
07:54พลไม้นี้ขอเอาไปกินก่อนนะครับ เป็นไง เป็นไง เริ่มโกรธบ้างหรือยัง
08:00เมื่อแย่งพลไม้มาได้ เจ้าลิงน้อยก็เต้นไปเต้นมาชูพลไม้นั้น แถมกัดกิน ยั่วให้รือสีโมโห แต่ก็ไม่สำเร็จตามแผนที่วางไว้
08:14รือสียังคงนิ่งอยู่ในสมาธิ ไม่มีท่าทีตอบสนองลิงสุดส่นนี้เลย
08:20luego 갖เอาแ
08:22ลิงน้อยเหมือใช้แถนสุดท้ายแล้ว มันก็ไม่สามารถแย่วให้รือสีโมโห ได้
08:26มันจิงเลิกแผนรบโกรรูสีและหันมากองกลเต้าตัวหนึ่งในแม่น้ำที่อยู่ใกล้ต้นไม้ที่มันอาสสัยนั่นเอง
08:34สำหรับใกล้ต้นไม้ที่มันอาศัยนั่นเอง
08:40เปลี่ยนมาแก้งเจ้าเต่าตัวนี้แทนก็ได้
08:42มันใส่มานัก ได้แต่ว่าน้ำทำปากพ่งงาบๆ
08:46ช้อมันใส่จริงๆ
08:50นับตั้งแต่ครั้งนั้น เจ้าเต่ากับลิงสุขสนนี้
08:53ก็ทะลบกันเป็นประจำ
08:55พวกมันมักจะหาเรื่องกันแกร่งกันอยู่เสมอ
08:59เจ้าเต่าเชื่องชา เจ้าเต่าโบราณ เจ้าเต่าโผ้หฐ อ้า แน่จริงก็ขึ้นมาซี่
09:07ชิชะ เจ้าลิงไม่รู้การเทศ ไม่รู้ที่ตำที่สูง ย่วมโหอยู่ได้
09:14น่ารำคาญจริงๆเลย
09:20ภูสีเห็นเหตุการณ์ และรับรู้ถึงการทะละวิวาดกันของสัตว์ทั้งสองนี้มาโดยตลอด
09:26แต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไร
09:28นึงด้วยเห็นว่า ยังไม่ถึงเวลาอันควรที่จะเข้าไปสั่งสอน
09:36เจ้าสัตว์ทั้งสองเนี่ยทะเลออกกันได้ทุกวิทุกวัน
09:40สักวันนึงเธอ เราจะทำให้เจ้าทั้งสองสามะขีกันให้ได้
09:48อยู่มาวันหนึ่ง เต่าคู่อริของเจ้าหลิงขึ้นมาจากน้ำ
09:52นอนพึ่งแดด อ้าปากอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำคงขา
09:55เจ้าหลิ่งซุกโส dlatego ผ่านมาทางนั้นพอดี
09:58โษ้าเห็นเข้า ก็ดีใจ รีบคริดแพน คลั่นแ inevitablyเจ้าเตา gourmet
10:07คิดได้ดังนั้น เจ้าหลิ่งก็แอบย่องเข้าใ
10:21ไปใกล้เตาตัวนั้น
10:22แล้วหลับanto
10:23แล้วสongsเต้าเสียเตย เอาองค่าชาติสอบในปากเจ้า เจ้าจะต้องโกสแน่ๆ
10:29และแล้วเหตุการณ์ไม่ขาดฝันก็เกิดขึ้น
10:35ทันทีที่เจ้าหลิง glueม honoraryค่ες จากเจ้าตัวzie
10:40สอบไม่ข่อเหมาร ABOUT ฝังร่วนเกิดขึ้นกşีitel gave ...
10:45ไม่สามารถดิ ศันแห่ง COMM harmful ต Liu put её ata
10:50มันไม่คงเรียกกวน pitch
10:53ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยเราด้วย!
10:56เออ.. ใช่สินะ! ลือสีต้นนั้นต้องช่วยเราได้แน่
10:59เจ้าเต่าร้ายนี่... โอ Flameมันเจ็บต้องรีบไป καιなくตามการให้ลือสีช่วยแล้ว
11:05โอ podemเจ็บแจ็บ.... อะตามอย่างหมด
11:11เจ้าลิ่งทู่สีร од록เมื่อได้รับความเจ็บปวด
11:14มันจิงได้คิดว่า ใครกันหนาจะปลดเปลื้องมันจากทุกนี้ได้
11:19แล้วมันก็คิดได้ว่า
11:23คนที่จะสามารถพดότεuvreหรืองมันจากทุกนี้ได้เยอะไม่มี
11:25นอกจากพระดาบทเท่านั้น
11:27มันจึงเอามือทั้งสอง อุ้มเต่า
11:29ไปหาหรือสีผู้สงศีร
11:34เจ้าลิงสุกสน
11:36เมื่อเข้าตาจน ได้รับความลำบ obtain
11:38ก็สมนึกได้ในความผิด
11:40ที่เคยทำไว้กับพระดาบท
11:42มันอ้อนหวอนให้หรือสีช่วยเหลือ
11:50รึสีเมื่อเห็นว่าเจ้าลิ่งสํานึกผิด แล้วจึงคิดช่วยให้พ้นทุกوںี้และยังไม่ตาให้สัตว์ทั้งสองตัวเลิกทะลอบคุณ
12:01ธรรมดาเต่าทั้งหลายเป็นกะสปะโฆฐ ส่วนลิ่งทั้งหลายเป็นกวนทันยะโฆฐ
12:07ก็กัดสปะโคตรกับโกนทันยะโคตร ต่างมีความสัมพันธ์กันและกัน
12:12โดยอาวาหะและวิวาหะ คือนำเจ้าสาวมาบ้านเจ้าบ่า และนำเจ้าบ่าไปบ้านเจ้าสาว
12:20ลิงตนนี้กับท่าน หรือท่านกับลิงทุสีนตัวนี้ คงจะได้กระธรรมเมถุนธรรม
12:26นั่นก็คือกำของผู้ทุศีรณ์ อันสมควรแก่เมธุนธรรม
12:31คือเหมือนกับที่โคตรของท่านทำมาแล้วเป็นแน่
12:34เพราะฉะนั้น ดูก่อน เตาผู้เป็นกระศประโคตร
12:39ท่านจงปล่อยลิง ผู้เป็นโกนทัญญะโคตรเสียเทิด
12:46เตาได้ฟังคำของพระโพทธิสัตร์ มีความเรื่องใสในเหตุผล
12:51จึงปล่อยองค์ชาติของหลิง
12:53ฝายลิง พอหลุดพ้นเท่านั้น ได้ว่ายพระโภทิสัตร์แล้วหนี้ learning
12:58ถ้าไม่กลับมามองดูสถานที่นั้นอีก
13:00ฝายเตา ว่ายพระโภทิสัตร์แล้ว ได้ไปอย่างที่อยู่ของตนทันที
13:05แม้ดาบทก็ไม่ได้เสื่อมจากชานได้มีพรมล Galilei
13:15พระศาทสดาคั้นทรงนำพระธรรมณ์เทศนานี่มาแสดงแล้ว
13:19แล้วทรงประกาศอริยศัตร์ 4 แล้วทรงประชุมชาดก
13:23เต่าและหลิ่งในครั้งนั้น ได้เป็นอำมารถสองคนในบัตรนี้
13:27ส่วนด้าบทในครั้งนั้น สวยพระชาติเป็น องค์พระสัมมารถสัมพุทธนาจา
