00:00คำเมื่อพระพุทธศาสดาห์ สงตรสรู้พบอริ
00:05คำเมื่อพระพุทธศาสนาขึ้น ในแคว้นมะคตดินแดนอรายังนั้น
00:10คิดทิศัพท์แห่งความจริง อันเป็นหลักธรรมของพระองค์ ก็แผ่คุมทั่วพระพุทธศาสนาของพระองค์
00:15ดินตรวจอย่าง พระพยาดินตรวจอย่าง ปีศาสนาของพระพยาดินตรวจอย่าง จริงส่วนทดสิ
00:20มีผู้คนใกล้ไกล ทะยอยกันมาสู่มักคตเท่ารัฐ
00:23เพื่อขอบวดในพระพันธิ์
00:25พุทธศาสนามากมาย
00:27กุลบุตรเหล่านี้ ส่วนใหญ่เรื่องไส
00:29เพราะด้วย
00:30เพื่อฟังสัจธรรมจากพระพุทธศ
00:32ยิ่งนานวัน จำนวนสองสาวกก็ยิ่งนานวัน
00:35กันทุวิจำนวนขึ้น
00:40จากกลุ่มขหับบดี
00:42และหน่ายวานิดในพระนคร
00:44รังสีแห่งพุทธศาสนามาก
00:45ทั่วนิคมชนบท
00:47ทั้งของแค้นมะคตธกาศาสนามาก
00:50และกอสน
00:55กุลบุตรตระกูลพรามผู้หนี
00:57มีโอกาสได้ฟังธรรมในเพราะเวรุวัน
01:00อันเป็นอารามแรกในพุทธศาสนา
01:02ก็สัทธฐาเจ้งแก่กล้า
01:04ประพระพระพระเจ้า
01:05คุณพึ้ดตนอยู่ในหลักคำสอนตั้งแต่นั้น
01:10อืม รักษาศีรณภาวนาปฏิบัติธรรม
01:15ที่ผ่านมาน่ะ เรามีแต่กี่เหตุตันหา บัติเนี้ย ถึงเวลาที่จะชับ
01:20กำละ ล้างจิตใจเสียที
01:25ชายหน่มลดและเลิกความประพฤติ ตามวิสัยของขราวาดพวก
01:30คลองเรื่องไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นผู้ถือสีลแบบสมณะ อยู่ในบ้านเมธิบัติ
01:35สิ่งนี้ได้สร้างความกังวลแก่พรยาเป็นอย่างมาก
01:40ทันทีนะทันที ทำไมถึงได้เมินเฉยตัวน้องหนัก น้อง
01:45ต้องทำอะไรผิดไปหรอ
01:50พรยาสาวพรามนุม เริ่มหาคำตอบในการเปลี่ยนแปรงนั้นอย่างกระวนกระวัด
01:55แต่นี่จะไม่เคยรู้รถพระทำเจ้นสามี จึงไม่อาจรู้
02:00ทิ้งความสำคัญสิ่งนั้น
02:05เราก็ยังสวยงามไม่เงินที่ตินี้น่า
02:09การบ้าน
02:10ก็มีได้หน้อยหน้าพรยาผู้ใด แล้วทำไม
02:15ทำไมต้องห่างเหมือนเราด้วยน่า
02:20แม้ความพิสวัสดรักใครที่สามีเคยชมชอบ
02:23ก็ถูกกำจัดตัดขัด
02:25ความพิสิ่ง
02:27ความพิสิ่ง
02:29ความพิสิ่ง
02:30เป็นสตรูของผู้ปฏิบัติธรรม
02:32น้องหญิงอย่าพยายามเลย
02:34โอ๊ย
02:35นี่เราคงสูญเสียเข้าไปแล้วจริงๆ
02:38ทำไงดีนะ
02:39ที่จะได้ความพิสิ่ง
02:40ความสุขหลับมาได้เหมือนเดิม
02:45อันตำราที่ว่า
02:48น้องเชียวอย่าขวางรึ
02:50ย่อมใช้ได้กับคนทุกชาติทุกภาษา
02:53ครั้นเมื่อสามีหนุ่ง
02:55ประสมท์จะออกบวดเป็นภิกษุ
02:57ในพุทธศาสนา
02:59พรยาสาว
03:00คุณจำต้องโอ้นอ่อนผ่อนตามไปก่อน
03:03ในที่สุดท่าน
03:05พี่ก็จากลบไปจริงๆ
03:07ช่างเถอะ
03:08ค่อยหาทางดึงกลับมาที่ละ
03:10พี่หลัง
03:11อื้อ ยังสาวอยู่แท้ๆ
03:13สามีออกบวดอย่างนี้
03:15คงจะเงาแย่ละสินะ
03:16อย่าแม้ตัดจะคิดนะต่ะแก
03:18โอ้ย ไม่รกจ้ะ
03:20พี่ยังไม่คิดจะบวดเหรอ
03:22ฉันไม่ได้ไหมถึงเรื่องบวด
03:24อย่ามาทำไขซื้อ
03:25หรืออย่าให้รู้นะว่าแกแอดไปทำเจ้าชูชีก่อนที่ไหน
03:28แม้จะเล่นงานให้
03:30แม้จะเล่นงานให้
03:33แม้จะเล่นงานให้
03:35มานุกหนุ่ม
03:36เมื่อได้อบผสมบทเป็นพระสงสมเจตนา
03:38กรมัตรระวังการ
03:40ไม่ให้ตกเป็นทาติกี่เล่
03:42เฝ้าประพิศต์ตามพุทธบัญญัติ
03:44ไม่ได้ยินงาน
03:45ที่บกพร่องอยู่ในพระอาราม
03:49ในทิตย์
03:50ที่สุดน่ะ
03:51เราก็ได้บวนในพพุทธศาสนาดังใจสถี
03:54จากเนี่ยก็ไป
03:55ต้องตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรม
03:57ให้บรรุจงได้
04:00ต้องตบทธิบัติ
04:02ได้ด้วย
04:03ใจบการดี
04:04สำหรับ
04:05ภรยาผู้เสมือนตกพุ่มใหม่แต่ยังสาวก็คิดแผงกัน
04:10กับคืนมาอยู่กินเช่นเดินได้
04:15เราต้องทำให้หลวงพี่รารึด
04:20ถึงสิ่งเก่าๆที่เคยชอบซะก่อน
04:22แล้วคอยอ้อนมอนท่าน
04:24ดู
04:25ดูสิ จัดทนไว่มัย
04:30ดูสิ จัดทนไว่มัย
04:34ดูสิ จัดทนไว่มัย
04:35อบร่ำกลิ่นกาย
04:37จนหอมกลุ่ง
04:39แล้วนำอาหารที่พระพิกษุเคยชอบ
04:40เข้าไปถวาย
04:42ทั้งขอปวารณาตนเป็นอุบาสิกา
04:44ดูแล
04:45และเรื่องของฉันต่อไปอีก
04:50น้องจะมาถวายพระตาหารให้หลวงพี่ทุกเช้าทุกเพลงเลยนะจ๊ะ
04:55ไม่ต้องถือเป็นประจำนิตยภัทธิก็ได้โยม
04:58อาตมานอ่ะ
04:59ไม่ได้ข้า
05:00ขัดสนอะไร
05:05แม้พิกษุลุ่มห้างปรามไว้
05:07ก็ไม่เป็นผลดีขึ้นมาได้
05:09นางผู้เคยเป็นอุบาสิ
05:10คุณพระยายายังคงปฏิบัติตามแผนของตนอยู่เช่นนั้นสื่อมา
05:15แม้ตอนของครั้งจะเป็นอุบาสิ
05:20ปัญหาการดูแลตนเองอย่างแน่วิธนา มาให้พระพร้อยมีจิต
05:25กันวิธนา มาให้พระพร้อยมีจิต
05:30น้อมอยู่คุณเดียว หาเลี้ยงตัวได้ย่างลำปาก
05:34บ้านจิต
05:35ช่องก็ขาดคนซ่อมแซม ตอนกลางคืนก็น่ากลัวน่ากลัว
05:40ว่าอยากจะนิมนหลวงพี่ กลับไปดูบ้าง
05:45เมื่อโดนรบร้าวบ่อยครั้ง สุดท้ายพี่กัน
05:50ทิกษุใหม่ก็ทนไม่ไหว ยอมไปชันอาหารที่บ้านบ้าน
05:55ไป ๆ มา ๆ กันได้ไม่นาน พระพร้อยมีจิต
06:00ก็ปรับปรุ่มบ้านเรือน ให้สดชื่นขึ้นเรื่อย ๆ
06:03อารมณ์อันเกิดจักใจ
06:05ที่ไปสมผัดสิ่งสดชื่นสวยงาม ก็เริ่มถูกน้มเข้าสู่กับดักของ
06:10ตรงจริง
06:15นิบนค่ะ หลุ่มพี่ เช้านี้น้องเตรียมอาหารที่หลุ่มพี่
06:20พี่โปรดไว้ทั้งนั้นเลย
06:23ในที่สุด ขั้นติดของพิกษย์
06:25ที่สุดนุมก็ขาดนุม
06:28อันเกิดจัก เห็นทีจัก
06:30ที่สุดนี้กินเหล็กกันหาไม่พ้นแน่แล้วเหนอ
06:33เฮ้ย เสียดายจริง ๆ
06:35จริง ๆ
06:40กลางราตรีหนึ่ง สงสาวบรูปนี้จริงตัดใจขอบคุณ
06:45กลางราตรีหนึ่ง สงสาวบรูปนี้จริงตัดใจขอบคุณ
06:50ออกไปครองคู่กับนางผู้เป็นพระยา
06:55สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สะดับเรื่องราวแล้ว ส่งมีพระมหาที
07:00ที่คุณต่อฟิกษุ ผู้ลุ่มหลงนั้น จอดวา
07:05ดูก่อนพิกษุ เมื่อชาดก่อนนั้น
07:10โดน หญิงพูดนี้ทำให้เธอสิ่งชีวิตมาแล้ว
07:15พิกษุ หลายรูปในธรรมสภา
07:20จึงอรัฐนาให้ทรงเล่าอาดิตชาติเรื่องนั้น
07:23พระพุทธอมก์จริงทรงชีวิต
07:25แสดงกันทินชาดกดังนี้
07:30แสดงกันทินชาดกดังนี้
07:35แคว้นมาคดที่มี
07:38เมื่อกันก่อนยังมี
07:40ที่มีผู้กวางกระจัดกระจาย
07:42หากินอยู่เขตที่สูง
07:44ในป่าติกกันกับ
07:45กันทุนใคร
07:50ยามว่าสันตริดู อาหารบันที่ราบสูงในปากก็อุดมสมบูรณ์
07:55แล้วกวางหากินกันยังมีความสุข
07:57มนุษย์ซึ่งทำหน้าทำไรอยู่เบืองลานก็มีความสุข
08:00ไม่ขึ้นมรันกวาน
08:05เร็วเข้าสิ ทางนมมีใบ้ไม้อ่อนอ่อนเยอะเลย
08:08เดี๋ยวสิจ๊ะพี่ ทางนี้ก็มี
08:10เหมือนกันไปทางนี้ดีกว่า
08:12เจ้ากวางสองตัวเนี่ยจะวิ่งไปกินที่ไหน
08:14แถวนี้อ่อน
08:15แถวนี้อ่อน
08:20จนกระทั่งหมดฝน เข้าชนรุดูแรงที่แห้งผาก
08:23ยาบต่อการหาอาหาร
08:25เหล่ากวางน้อยใหญ่ก็สุดจะทนอดอยากได้
08:28ผกมันเฝ้ามองเข้า
08:30ของชาวนาอย่างกระหาย
08:35ดูสิ ข้าวในนาน่ากินจังเลย
08:38เห็นแล้วน้ำลายหลาย
08:40สิ ในปากที่พวกเราอยู่ก็แห้งแรง
08:43นี่อ่ะไม่ได้กินอะไรมาหลายไว้
08:45หิวจนสาดทองไปหมดเลย
08:47ข้าก็หิวเหมือนกัน
08:48เราแอบไปกินข้าวในนานสักน้อย
08:50ชาวนาอาจจะไม่รู้ก็ได้นะ
08:52กินนิดกินหน่อยไม่เป็นไรหลอกมัง
08:55เมื่ออาหารไม่ป่าหายากเข่า
08:58กว่างหลายตัวก็ไม่รู้
09:00ก็พากันลงมากินข้าวในนา
09:02จนเกิดความเสียหายไปทั่ว
09:05กว่างกว่างฝากก็통ลBE
09:07widely
09:08็ самое
09:10ดีนะ ที่พวกเราต่อสินใจอาบกินข้าวในหน้า
09:12ไม่งั้น คงหิวตายแน่เลย
09:15ไม่ใช่มีแต่พวกเราที่มาแอบกินหรอกนะ
09:17กวางตัวอื่นก็มากินกันเยอะ ๆ ตั้งไปเมื่อ
09:20ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องรีบกินรีบหนีนะ
09:22เดี๋ยวชอนามาเห็นเข้า
09:25กวางตัวอื่นก็มากินข้าวในหน้า
09:30กวางอิ่มน้ำ ถ้ารู้ไม่ว่า
09:32ชาวนาในหมู่บ้านกำลังจ้องจากกำจัด
09:35อย่างอาวไปอาวตาย
09:40น้อย พวกค่าทำงานกันแทบตาย
09:43จะกวางพวกนี้มากิน
09:45กวางตัวอื่นก็มากินสมติ
09:47เดี๋ยวเถอะ ข้าจะเหวียงแห้กลุมมัน
09:49แล้วจะมัดไปเชื่อดกินสมติ
09:50ใส่หายแค้นเลย
09:52ข้าวยังไม่ทันสุขได้เกี่ยวเลย
09:54ดูสิ
09:55พวกกวางทำรายจนหมดแล้ว
09:57จัดกายมันเลยพ่อ
09:59อย่าให้รอดไปได้สักตัวเลย
10:00ช่วย
10:02ช่วยเกี่ยว
10:04ช่วยเกี่ยว
10:05พากันแค้นพวกกว่าน
10:07จริงวางแผนกันตามภูมิปัญญาตัว
10:09ซึ่งรู้สึกกัน
10:10ควรแน่กลัวถึงสิน
10:14เดี๋ยวเธอ
10:15ต้องมาในน้าข้าวเราอีกเธอนะ
10:17พ่อจะวางบ่วงและสุ่มยิงเกลี่ยงเลย
10:20ส่วนค่า
10:22จะใช้เจ้านี่ตะครุบมันไว้
10:24เอาไปเป็นอาหาร
10:25เกี่ยนน่าจะดีนะ
10:30เมื่อผู้กว่านถูกกำจัดบ่อยค้านเข้า
10:32ก็พากันเตลินมีขึ้นบนป่า
10:34ก็พากันเตลินมีขึ้นบนป่า
10:35ไม่ลงมาขโมยข้าวในงากินอีก
10:40บนป่าสูงขึ้นไปนั้น
10:42ยังมีกวางหนุ่มซึ่งเกิดและโตในป่าลึก
10:45ใกล่ผู้คนมาติดพันกวางสาว
10:48ที่อาไสอยู่ชายป่าติดขึ้น
10:50ไม่นานทั้งสองก็ร่วมชีวิตกัน
10:55ก็เติมมานอนใกล้ใกล้พี่นี่สิจ้า
10:59เดี๋ยวพี่...
11:00จะคอยไล่เมลงให้
11:02น้องจะได้นอนหลับสบาย
11:04แม่พี่...
11:05ก็...แค่นี้ก็ยังใกล้ไม่พออีกหรือจ้า
11:10วันหนึ่งถึงคราวจะตาชีวิตพริก
11:12วันหนึ่งถึงคราวจะตาชีวิตพริก
11:15กวางตัวผู้เกิดอยากลงไปหาอาหารยังชายป่าข้างล่างขึ้นมา
11:20นั่งกวางสาวก็มีได้ห้ามปราม
11:25อืม...ข้าวกำลังโตเต็มคอร่วง
11:29เขียวสด...
11:30น่าเขียวจัน รีบลงไปเธอน้อง
11:32ได้สิจ๊ะพี่จ่ะ
11:34น้องก็...
11:35กำลังอยากกินอยู่พอดีเลย
11:40นึงจากกวางสาวเกิดและโตในบริเวณแทบนี้
11:45จริงเป็นผู้นำทาง
11:47โดยมีกวางสามีเดินตามหลัง
11:49มือพ้นชายป่าข้างล่าง
11:50ป่าออกทุ่งโลง
11:52เธอได้กระสาจึ่งมนุษย์
11:54ก็ชะลอฝีเท้าลงอย่างระมัดระวัง
11:55แต่ก็มีได้ตักตื่นกวางนุษย์
12:00อุ๊ย
12:02เป็นคุณคุณ
12:04อุ๊ย
12:05กลิ่นมนุษย์นี่
12:07ไปทางนั้นอันตรายแน่ๆ
12:09มาสิจ๊ะ
12:10น้องจ้า
12:11มั่วช้าอยู่ทำไม
12:12เร็วเร็วพี่หิวแล้ว
12:14จริงเป็นเขาไป
12:15ไปยิ่งกลิ่นแรง
12:17ไม่เอาดีกว่าเรา
12:19ขึ้นเขาไปแกลกว่านี้
12:20สวัยแน่ๆ
12:25กวางตัวเมีย
12:26ปล่อยให้กวางตัวผู้
12:27ซึ่งมาจากป่าลิบ
12:29ไม่เคยรู้จักกลิ่นมนุษย์
12:30ก็โจนลงไปแต่เพียงผู้เดียว
12:35มาเร็วเข้าน้อง
12:37รวงเข้าเขียวเขียวกับย่าพึ่งแต่ก
12:40ยอดอ่อนเต็มไปหมดเลย
12:42เห็นเจ้าร่ำร่ำว่าอยากกินไม่ใช่เหรอ
12:44มาซี่
12:45ชักช้าพี่กินหมดเลยนะ
12:47ฉันกินไปตัวเดียวเถอะ
12:49ฉันไม่อยู่
12:50ตรงนี้มีนายพานนั้นหน้า
12:52บิ่งชุนกลุ๊บเลย
12:54ไว้เจอ
12:55กันชาติหน้านะพี่นะ
12:57ไปก่อนล่ะ
13:00นั่งกวางสาวไม่เพียงแต่ดูเดิน
13:04นั่งกวางสาวไม่เพียงแต่ดูเดิน
13:05หากยังหันหลังกลับแล้วจะกุยหมีอย่างเร็วอีกด้วย
13:10นั่งกวางสาว
13:14คือสำหรับ
13:15อันตรายของป่า
13:17ที่สัตว์ทุกตัวรู้ดี
13:19แต่กวางหนุ่มก็ถลำละ
13:20กลุงมาจนไม่อ่าดแก้ไขให้พทอัंตรายได้แล้ว
13:24нет
13:26นี่
13:28Ö
13:30อร Leader
13:44นี่
13:45полит divisions
13:47ไม่นะไม่นะ
13:48โอ๊ย
13:52ระยะใกล้ บวกกับมึ่งที่กำบัง
13:55ลูกธนูแข็งแข็งก็เสียบชั้นแหละ
13:57ปักคาต้องคอจนลึกสุดคมสอน
14:00กวางหน่วล้มทั้งอยู่
14:02ช่างทักาลิ้มทั้งอยู่
14:04ต้องความศัย
14:07โอ้ย น้องจ้า ชอบพิฟ
14:12โอ้ย น้องจ้า ชอบพิฟ
14:17ไม่สามารถถนพิฟ บาทแพด้าน
14:19ลง ลง ด้วยพิฟ ถนู ความเจ็บปวดปวด
14:22โอ้ย น้องจ้า ชอบพิฟ
14:27อันเป็นที่ประจำป่า
14:29ก็แสดงร่างออกมา โปรดสัน
14:32โอ้ย น้องจ้า ชอบพิฟ
14:37ตั้งจิตเป็นกุศนไว้เธอเจ้า ความเจ้ย
14:41เจอได้เขียน
14:42แข้นสัตรีต้นเหตุนี้เลย
14:47รุปกะเทศ ได้ติดเชียงการตายในสามประการค์
14:52คือ ภราณผู้หญิงสอน
14:54ภรรยาที่เป็นผู้นำทาน
14:56และกวางสามวัน
14:57ที่ปล่อยตัวให้ตกในอำนัดสตรี
15:02ช่องเกิดในพอพูดใหม่
15:06และจะได้
15:07ในสมเพค เพราะโนกเพราะ
15:09ดังชาตินี้ที่มาตายเพราะโลก
15:12ต้องติดในคำเลย
15:17สมัยพุทธการต่อมา
15:20กวางหนุ่มกำเนิดเป็นพระพิกษุ
15:22ใหม่ผู้ภายแพ้กิเลดก่าม
15:24หนังกวางสาวกำเนิดเป็นพระยาผู้หญิง
15:27อยากศึกพระรุกเทวดา
15:29สวยพระชาติเป็นพระพุทธจา
15:32ที่รัดถูกกันที่นั่งปริสัง
15:37ขาลหักเวชิ้นนั่งที่รัดถูก
15:40ต่างชนะประทัง
15:42ต่างชนะประทัง
15:47ต่างชนะประทัง
