- 2 months ago
Category
🎥
Short filmTranscript
00:00ได้ช่วยๆ ประ กฎาติ์ investigative แมบว่าแฟท์ที่ส่วนการอย่างๆ
00:09ผมเห็นผีใช่มั้ยครับพ่อ
00:11พ่อบอกแล้วไงอารัน
00:12มันเป็นเพราะอารันป้วย
00:13อารันก็เลยเห็นภาพหรอนทุกครั้งที่ส่องกระจบ
00:15ผมปล่วยยาวกระเสยๆกระเชิว
00:16วันใบหน้าเรียบเฉย
00:18ผมคุณเคยกับมันเป็นอย่างดี
00:19อะไร tänkerได้ดู
00:20คุณต้องการกันกัน
00:50minecraftกันมีspeed
00:51เปลitarian
01:00vfiction
01:05วoru � Manufacturer
01:08พ가는 dive
01:09ในรกเชิญ
01:10Ο 고 הר거야
01:13พวก described
01:15ทำออเวกありがとうございました
01:17ก็คงเหมือนคนใครคุณเดินอื่นที่นี่แหละ
01:38มีใครสักคนพาเรามาส่งไว้ที่นี่
01:42แล้วก็เริ่มเราไว้ที่นี่
01:45ได้เวลาละ จะไปก่อนนะ
01:48เฮ้ย เดี๋ยววannt
02:09เดี๋ยว ๆ เดี๋ยว
02:15อารุษสวัสครับ อารัน
02:18ตื่นเช้าเหมือนกันนะ
02:20เป็นไงครับ ไม่คือนอนหลับสบายไหม
02:28ครับ
02:34อารันได้ทำตามที่หมอสั่ง
02:44เมื่อว่าทุกอย่างใช่ไหมครับ
02:47เออ ครับ เรารู้สึกเป็นไงบ้าง
03:03เป็นไงบ้างครับ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม
03:07อารันจำหมอได้ใช่ไหมครับ ไหนบอกชื่อหมอหน่อยซิ
03:18หมอ
03:22หมอนินครับ หมอเป็นหมอประจำตัวอารัน
03:28อารัน แล้วนี้ก็หมอโอภาส
03:32ครับ
03:34อารันครับ ถ้าอารันจำอะไรไม่ได้อารันไม่ต้องฝืนนะครับ
03:39แต่อารันต้องบอบหมอตรง ๆ เพราะหมอจะไม่ต้องรู้ทุกอย่าง
03:43ทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นอารันย์จะไม่หายนะครับ
03:49ครับ
03:50โอเค
03:52งั้นเดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะครับ
03:55เดี๋ยวเราค่อยไปตัวกันอีทีช่องบาย
03:58โอเคครับ
03:59ก็ต้องเที่ยมสิรียสเกาะนะ
04:14ได้หับมอง
04:29ถึงจะไล้ความทรงจำ
04:40และไล้สติบ้างในบางครั้ง
04:44แต่ผมยังเหลือความฉลาดติดหัวว่าอยู่บ้าง
04:48ผมคงถูกส่งตัวมารักษาเรื่องที่ผมเห็นพี่ชายแก่ในกระจก
04:54นึกให้ออก
05:00นึกให้ออก
05:03นึกให้ออก
05:05แต่กระบวนการรักษาทางจิต
05:09จะทำให้ผมหยุดเห็นพี่ได้จริงเหรอ
05:13เจ้าประวัติของคุณเนี่ย
05:19ผมไม่ติดอะไรเลยนะครับ
05:21แต่ผมสงสัยดนิดหนึ่ง
05:24หมอสงสัยเลยครับ
05:26พี่ยินครับ
05:29นี่ประวัติภยาบาลใหม่
05:30พี่มาสม das, ที่มีลงภยาบาล premium
05:34เดี๋ยวเหมือนข้าวที่แล้วอีกไหม
05:36รับไปเขาก็ไม่เอาหรือไม่ก็อยู่แป๊บเดียว
05:39คนหนุμแบบได้พี่กลัวใจจริงๆ
05:42ลองดูหน่อยก็ไม่เสียขังนะครับพี่
05:47มันจะเสียเวลา
05:49พี่ว่าเราไปหาคนที่เขามีอายุหน่อยหรือไม่ก็ใกล้เกษียนดีกว่าไหม
05:53พี่จะเพิ่งถอดใจสิครับ
05:56โปรไฟล์แบบคุณเนี่ย
06:00สามารถที่จะสมัครในโรงพยบาลใหญ่ในเมืองได้
06:04ทำไมคุณถึงเรื่องมาสมัครที่โรงพยบาลนี้นะครับ
06:09เออจริงๆนะหมอ
06:12ผมไม่เคยชอบความบุ่นวายนะครับ
06:15ไม่ชอบความบุ่นวาย
06:18หรือว่ารักสบายกันแน่ครับ
06:21นี่หมอหมายความว่าไงครับ
06:24หลายคนที่มาสมัครงานที่โรงพยาบาลนี้เนี่ย
06:29ก็คิดว่าโรงพยาบาลที่อยู่ไกลจากชุมชนแบบนี้
06:33งานคงจะต้องสบายแน่ๆ
06:35แต่พอได้เข้ามาทำงานจริงแล้วเนี่ย
06:38จริงแล้วเนี่ย ก็ต้องท้าออกไปทุกลาย
06:44คือผมมาที่นี่ เพราะผมอยากช่วยคนคำหรอ
06:49คุณรู้ใช่ไหมครับ ว่าการที่จะมาทำงานที่นี่เนี่ย
06:54คุณจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
06:58เวลาทั้งหมดของคุณที่มีเนี่ย จะต้องจมอยู่กับที่นี่
07:03นั่นคือสิ่งที่ผมตัดสินใจเลยที่นี่
07:05ไม่ แต่ผมคิดว่าคนเราไม่ควรเอาประสบกันในอดิษต มาวัดกันครับ
07:12แล้วครอบครัวคนหรworkerครับ
07:15แล้วแฟน์คุณ полов่ان
07:17ควงโอเคจริงๆ เหรอครับ
07:20ครอบครัวผมอะ ก็แล้วแต่ผมนะ แล้วผมไม่มีห่วงอะไร
07:24ผมว่าหมอควรแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัว กับเรื่องงานออกจากกันนะครับ
07:30ตอนนี้โอ้สัมภาษณ์เขาไปก่อนได้เลย
07:36พี่เชื่อใจโออยู่แล้ว
07:38เพราะว่าเดี๋ยวสุดท้ายโอ้ก็ต้องเป็นคนที่ทำงานกับเขาเยอะที่สุด
07:41เอาล่ะครับคุณพี่ร่านทอน
07:46คุณพร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่
07:50ทันทีครับ ถ้าหมอรับผมนะ
07:53ถ้างานก็ตามผมมาเลยครับ
08:00ตามผมมาสิครับ เดี๋ยวผมจะพาโทรลงพยาบาล
08:07นี่ตกลงเราได้งานแล้วเหรอ
08:20นึกให้ออก
08:24นึกให้ออก
08:28นึกให้ออก
08:33นึกให้ออก
08:36นึกให้ออก
08:45คืนนี้ผมมานั่งหน้ากระจกเพื่อรอให้ผีชายแก่ประกฎตัว
08:49ประกฎตัว
08:53ผมเชื่อว่าเขาต้องการบอกอะไรบางอย่างกับผม
08:56เจ้าไว้นะ
08:59หาคำตอบจากมันให้ได้
09:02นึกให้ออก
09:05นึกให้ออก
09:08แต่สงสัยอย่างนะครับหมอ
09:11ทำไมที่นี่ดูไม่เหมือนโลงพยาบาลเลยครับ
09:16ไม่เหมือนโลงพยาบาลอย่างไรหรอครับ
09:19ก็ไม่รู้สึกครับ
09:28มันต้องมืดมน
09:29แล้วก็น่ากลัวใช่ไหม
09:31ไม่
09:32หมายถึง
09:34แล้วดีคุณเหรอครับ
09:36คุณยังไม่เห็นเหมือนที่ผมคิดไว้เลย
09:38อย่างไรครับหมอ
09:53เห็นมอนินป่ะ
09:55มอนินเหรอ
09:58หมอนิน หมอนิน
10:02เหมือนจะเห็นที่ไหนล่ะ
10:05อ้าา จะเย็นสิค listener
10:07พี่ไปไหนเนี่ย
10:08สระบเ�と思いますหรือเปล่า
10:10หมอนิน
10:12หมอนินน่าจะติดเคชเเล่า
10:15ทำไม หมอนินทำอะไรไหน
10:19เปล่า
10:21มีเรื่องอยากคุยอ่ะใช่
10:25อย่างไรวันนี้ Barack Hu 한번
10:27ตอนนี้พี่กินข้าว เห็บ หิวแหละ
10:36น่า เสียงทองร้องดังขนาดนี้แหละ พี่กินข้าวกัน
10:42เออ นายยังไม่เคยไปลงอาหารเลยใช่ป่ะ
10:46ตลองมา ไป ไอลูก
10:51หิว
10:57ที่นี่เป็นห้องสันธนาการ อ่ะ
11:09เวลาว่างๆ หรือว่าทำกิจกรรมข้างบ้นมาทำที่นี่แหละ
11:20สวัสดีค่ะ คุณนารัน จะไปทานข้าวเหรอคะ
11:25ใช่ครับ
11:28ธานข้าวให้อร่อยนะคะ
11:30ขอบนครับ
11:35เขารู้จักชื่อได้ไง
11:38เขาก็รู้จักชื่อคนไข้ทุกคนไล่
11:42จริงๆ ที่นี่ก็เหมือนครุ๊บนะ แค่เขาทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่ใช่ครุ๊บ
11:45โอ้โฮ
11:48เขาก็แค่ทำหน้าที่เขาหรือเปล่า
11:50อืม ไม่ใช่อ่ะ
11:52เป็นงั้นตัวปีเขาไปหาอ่ะ
11:55อยู่ไปนานๆเดี๋ยวก็รู้เองแหละ
12:05กำไรบังข้อมืออ่ะสำคัญมากเลยนะ
12:12เห็นเครื่องสแกนบาร์โคตรที่อยู่ในมือพวกเขาปะ
12:15แค่เขาสแกนกับไหลเนี่ย
12:16ก็จะรู้ทุกอย่างเกี่ยมกับตัวเราบนเลย
12:18เวลาจะตัวสอบตัวต้นหรือแม้แต่มากินข้าว
12:21แค่สแกนบนข้อมือเรานี่ย
12:23abそうมีให้อาหารแบบไหนให้เรา
12:25กันจืดต้องพูดอีกแล้ว
12:29หน้าเบืออ่ะ
12:31ผมขอใครได้ให้สองฟองเลยนะครับ
12:45คุณนาลันบันนาลัยนะคะ
12:57ครับ
12:58ขอบคุณครับ
13:15อัลัน ทางนี้
13:29ไปเร็ว
13:31ที่นี่ดูไม่เหมือนรงพยาบาลเลยนะ
13:42ใช่เวลา
13:44เราก็ว่างันแหละ
13:47แถมผู้ป่วยที่นี่
13:51ก็ดูไม่เหมือนคนไข้เลย
13:55เพราะคนดูปกติมากเลย
13:59รีบกินเหรอ เดี๋ยวยินแล้วแม่อร่อยนะ
14:03เข้าดูในดิ
14:13ไม่ได้
14:16นี่มันลึกส่วนตัว
14:20ส่วนตัวขนาดไหน
14:22ต้องมันลึกตลอร่อยเวลาเลยหรอ
14:26อืม
14:27อืม
14:29มอนินบอกว่า
14:31เป็นหนึ่งในวิธีการรักษา
14:34อ๋อ
14:36คือมึงเป็นโลกความจำเสือบนี้
14:38มันไม่มีหรอกโลกความจำเสือบ
14:40เขาเรียกคนมีปัญหาด้านความทรงจำแล้ว
14:47จริงดิ
14:49ยิ่งอยากอ่านเลยขออ่านแล้วดิ
14:51อ๊ย
14:52ไม่เข้าใจความใหม่ของเขาว่าส่วนตัว
14:55เข้าใจ ขอดูนิดเดียว
14:58ทำไมเป็นเพื่อนกันรู้เรื่องส่วนตัวกันไม่ได้ไง
15:02เพื่อนหรอ
15:07ได้
15:09งั้นมึงลองเล่าเรื่องส่วนตัวของมึงมาก่อนดิ
15:14ได้ดิ อยากรู้อะไรอ่ะ
15:16เอาเป็นเรื่องที่
15:20ทำไมมึงถึงมาอยู่ที่นี้ก็ได้
15:28กูเห็นภาพหลอนอ่ะ
15:32ภาพหลอนยังไง
15:39กูก็เคยมีชีวิตปกติเหมือนคนอื่นเขานี้แหละ
15:44จนวันนึง
15:46พ่อกูได้รับมรดกที่ดิ นผือนนึงมา
15:48เข้าเลยมีโปรเจ็ตอยากเอาไปทำเป็นตลาด
15:52เดิมที่ดิ นผือนนั้น
15:54เป็นหมูบ้านมูっสริม
15:56แล้วก็มีสุสารเก่าแก่
15:58ที่ใช้ฝั่งศพคนในหมูบ้านนั้นด้วย
16:00ตอนแรกแม่กูก็ไม่เห็นด้วยนะ
16:02เขาไม่อยากรบรู
16:04หรือไปไล่ที่อยู่อาศัยของชาบ้าน
16:06แต่พ่อกูก็ไม่ฟัง
16:08ดื้อจะทำให้ได้
16:09แล้ววันหนึ่งกูก็ดันไปเห็น
16:12อะไรที่ไม่ควรเห็นเขา
16:17สิ่งที่ไม่ควรเห็นนะน่ะ
16:21มันเห็นอะไรอ่ะ
16:24เห็นคนตาย
16:25ที่ถูกฟังอยู่ในสุสารนะน่ะ
16:27นี่มึงเห็นผีเหรอ
16:34แล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดด้วย
16:39พวกเหรอเอาไปเล่าให้เพื่อนสนิทที่อยู่ในหมู่บ้านนั้นฟัง
16:42เพราะผีที่กูเห็นอ่ะ
16:44เห็นผีของพ่อเพื่อนกูเอง
16:46แล้วเรื่องราวก็ลูกรามใหญ่โตเลย
16:49คนเอาไปลือกันหนาหูว่าวิญญาณบรรพบุรุษไม่เห็นด้วย
16:53ที่เจาคืนที่ตรงนั้นไปทำเป็นตลาด
16:55แล้วก็เกิดกันแบบทวงกัน
16:57ส่วนตัวกูเอง
17:00ก็ยังเห็นวิญญาณพวกนั้นอยู่เรื่อยๆเลย
17:04แต่เมื่องรู้ป่ะว่าพ่อไม่เชื่อ
17:09พ่อคิดว่ากูเป็นบ้า
17:11จนวันหนึ่งเขาก็พากูขึ้นรถมาส่งไว้ทีนี้
17:16แต่ไม่เคยกลับมาเยี่ยนอีกเลย
17:25แล้ว...
17:33เขาจะพาเรามาส่งไว้ที่นี่ทำไมว่า
17:39เพราะว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาลของคนที่ถูกลืมไง
17:44ใครที่มาอยู่ที่นี่
17:47ก็ถูกออกมาทิงไว้ทั้งนั้นแหละ
17:55คุณนี่สมทรัยเช็ refine
18:07อ่ะ ถึงตาเรียบมึงบ้าง
18:11อ่ะ
18:16มึงเอาอาจสมทรัยเช่ง nu
18:20นี่ดูดิ
18:22มึงเห็นผีใช้แก่เหรอ
18:32ใช่
18:35กูมักจะเห็นมันทุกครั้งที่กูส่มกระจก
18:43แต่กูไม่รู้เหมือนกัน
18:47ว่ามันคืออะไร
18:49เราต้องการไหนจากกู
18:51จนมีวันนึงกูประเชินหน้ากับมัน
18:59กูถามันไปเลยว่าต้องการไหนจากกู
19:03ได้จิ้งผมก็ได้
19:06แต่พ่อกูกวดมาก
19:07ทุกอย่างมันเป็นผ้าที่อาหลังสร้างขึ้นมาทั้งนั้น
19:09แล้วก็ก็ไลศทุกกระจกทุกบาลในบ้าน
19:12แล้ว
19:18แล้วตัวอีกที
19:20กูว่าไม่อยู่ที่นี่นี่แหละ
19:26กูถึงอยากถามหมอนนิดไง
19:28ว่าเขาเอากูมาทิงไว้ที่นี่ทำไม
19:30มึงรู้สึกไหมล่ะ
19:33เมื่อวันสุดท้ายก่อนที่จะมาที่นี่
19:36กับวันแรกที่มาถึงที่นี่
19:38เหมือนดูหนังคนละเรื่อง
19:41เหมือนโลกคนละบัยเลย
19:43หมายความว่าอะไรอ่ะ
19:50ใครๆ ที่อยู่ที่นี่ เขาก็คิดแบบนี้กันหมดนั้นแหละ
19:52การให้เราเหมือนหลุดออกมาในโลกอีกใบนึง
20:00รู้ว่ามันเหมือนอะไรรู้ไหม
20:04มันอะไร
20:11เหมือนโลกหลังความตาย
20:16ชื่อที่เวลาหยุดหมุน
20:18มีแต่พวกเรา
20:21ที่ต้องรอรับคำที่ภาคสาพูดไปยังดินแดนถัดไป
20:29ดูหนังเยอะเหมือนกันนะมึงเนี่ย
20:31กูไม่เชื่อหรอ
20:35แล้วผีมันจำได้หรอ
20:37ว่าตัวเองตายตอนไหน
20:41มึงรู้ปะ
20:43ถ้าเราตาย
20:44ความทรงจำตอนที่เรากำลังจะตาย
20:48จะถูกรบออก
20:57มันก็เลยเกิดช่องวางของความทรงจำไง
20:59ได้แน่แน่นะ
21:01แหลบที่มึงใช้ชีวิตอยู่ดีๆ
21:03อัน
21:04แล้วก็มาผลที่มี
21:05กูไม่เชื่อ
21:18แต่สีหน้ามึงฟองอ่ะ
21:20ว่ามึงเชื่อ
21:21ไม่เชื่อกันแล้วแต่
21:25อัน
21:27เกินเสร็จแล้วเอาจำไปเก็บด้วยนะ
21:29เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน
21:30แล้วมึงตามกูมา
21:32เดี๋ยวกูพาไปที่ที่นึง
21:35ไม่เชื่อกันแล้วแต่
21:41อัน
21:43เกินเสร็จแล้วเอาจำไปเก็บด้วยนะ
21:45เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน
21:47แล้วมึงตามกูมา
21:48เดี๋ยวกูพาไปที่ที่นึง
21:52เหลือ
21:53ไปไหน
22:05อารันครับ
22:06ทานข้าวเสร็จแล้วหรอ
22:10ครับ
22:11เป็นยังไงบ้างครับ
22:13กับข้าววันนี้อร่อยไหมครับ
22:16ก็โอเคนะครับ
22:18อื้อ
22:19นี่พิท их анийทอนครับ
22:20เป็นพยpic большойใหม่
22:21จะมาช่วยผมกับหมอนนินดูแลที่นี้ครับ
22:25โอโห
22:28สวัสดีครับ
22:30สวัสดีครับ อbralัน
22:32เรียกผมพรีทยาได้ครับ
22:34ฝากเนี่ยฝากตัวได้นะครับ
22:39อารันครับ วันนี้เนี่ย เรามีนัดการตอนบ่ายนะ
22:43ทำ CT สแกน อารันจะไปเลยไหมครับ
22:47เดี๋ยวผมขอไปห้องน้ำก่อนได้ไหมครับ
22:50แล้วเดี๋ยวผมตามไป
22:51ห้องหมอนินอยู่ตรงไหนแล้วครับ
22:54เดี๋ยวอารันถามกับพยาบาลได้เลยนะครับ
22:57แล้วก็ให้เขาผ่าไปเลยก็ได้
23:00ครับ
23:02นั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
23:04ได้ครับ
23:21นั่นอารันครับ
23:24เดี๋ยวตอนบ่ายนี้ผมอยากให้คุณเข้าไปดูการทำ CT สแกน
23:29เราก็เริ่ม co-rot ของอารันเนี่ย
23:31จริงๆ court. พฤศนามตายกันเลยน่ะ
23:34อารันเหรอครับ
23:36เคสนี้พิเศษ剣ท submitted by vessel
23:42จริงๆเนี่ย
23:44เคสที่นี่ทุกเคสเนี่ย
23:46เป็นเคสพิเศษหมดเลยครับ
23:48เพลงแต่ว่า
23:50คุณอย่าพยายาม
23:52เข้าไปพูดอะไรซุ่มสี่สุ่มห่ากับคนไข้
23:56แล้วก็คือลิยาตต่างๆเนี่ย คุณต้องระวังเป็นพิเศษนะครับ
24:00ครับหมอ
24:02เอาเป็นว่า อย่างที่คุณรู้แหละ ว่าที่นี้ไม่เหมือนที่อื่น
24:05แล้วการที่คุณจะใช้อะไรที่คุณเคยทำมาเนี่ย มาใช้กับที่นี้มันก็คงจะไม่ได้นะ
24:11ครับหมอ ได้ครับ
24:14ทางที่ดีเนี่ย คุณอย่าพูดอะไรเลยจะดีกว่า
24:20ครับ
24:26เฮ้ย เสร็จจังวะ
24:32นานเลยล่ะเมื่องเนี่ย
24:36วิน
24:45เฮ้ยวินอยู่ไหน
24:47วิน
24:49เฮ้ย
24:55วิน
24:57แม่
25:00เราไม่ส่งเสียงเลยนะมึง
25:03เฮ้ย
25:04เฮ้ย
25:05นานเลยนะมึงอ่ะ
25:09เมื่อเดี๋ยวกัวรอข้างนอกแล้วกันนะ
25:19เฮ้ย
25:33วิน
25:34วิน
25:35จันมึงใช่ป่ะ
25:36วิน
25:37เฮ้ย ตอบคุณหน่อยดี
25:39เรื่องแบบนี้ไม่ตลกด้วย
25:41วิน
25:49เฮ้ย
25:51เย็ق
26:08ตอบสำคัญในก็ละกัน
26:09- เดี๋ยวจะเป็นขั้นตอนสำคัญในการรักษานะครับ
26:20เพื่อให้เราเข้าใจแล้วก็วินิจฉัยอาการของอารันได้ดีขึ้น
26:24เดี๋ยวหมอจะต้องทำ CT Scan สมอง
26:27เพราะว่ามันจะช่วยประกอบการรักษาได้แม่นยำขึ้น
26:30แต่อารันไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะ ไม่เจ็บเลย
26:34เดี๋ยวอารันแค่ต้องเข้าไปอยู่ในเครื่องแป๊บเดี๋ยว
26:39- พร้อมไหมครับ?
27:07- หมอครับ
27:09- ผมมีเรื่องอยากถามหมอหน่อยนะครับ
27:13- ถามมาได้เลยครับ
27:17- ผมอ่านสมุตบันทึกเริ่มนี้หมดทุกหน้าแล้วครับ
27:27- แต่หมอช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับ?
27:33- ว่าผมมาทำอะไรที่นี่?
27:37- แล้วอารันจำอะไรก่อนหน้านี้ได้บ้างหรอครับ?
27:39- ตอบคำถามผมมาก่อนครับหมอ
27:45- โอเค
27:47- อารันใจเย็นนะ
27:49- ถ้าอารันยังไม่อยากเล่าอะไร
27:51- ก็ไม่เป็นไรนะครับ
27:53- แต่อารันไว้ใจหมอได้
27:55- หมอเป็นหมอเจ้าของอาการของอารัน
27:59- เพราะฉะนั้นหมอจำเป็นต้องรู้ว่ามันเกืออะไรขึ้นบ้าง
28:09- วันนั้น...
28:13- ผมเห็นพีชายแก่ที่กระจก
28:17- แต่มันไม่เหมือนกับทุกครั้งนะครับ
28:21- ไม่เหมือนหรอครับ
28:23- ยังไง?
28:25- มันเขาจะศือสานะได้บางอย่างกับผม
28:31- ผมเลยไปเฝ้ารออยู่ที่หน้ากระจก
28:33- แน่จิงใช่ไหม
28:35- แน่จิงหรอяться meantinations
28:37- แต่พ่อผมก็โก้ษมาก
28:39- กลодаษมากเลยครับหมอ
28:41- พ่อวิงใลทุกกระจก
28:43- ในบ้าน
28:50- ข้อร 한ension ไปเฝ้าหน้ากระจกลับครับ
28:51- เพื่อนี้จะสือสานกับพ Earl กลับไป
28:55อารันท์ทำแบบนั้น بهทำไมนะครับ
28:59ผมไม่คิดนะครับ
29:02因为ผมคงรู้อะไรบางอย่าง
29:04ถ้าการเจอหน้ากับ coverage
29:06อารันรู้ใช่ไหมครับ
29:08ว่าทุกๆอย่างมันควรจะต้อง
29:11ตามแผนการรักสา
29:14แล้วทุกคนเขาก็หวังดีกับอารoute
29:16อยากจะเห็นอาการดีขึ้น
29:21แล้วมันยังไงครับหมอ
29:22สุดท้ายผมก็ยังไม่หาย
29:25ผมก็เปαιนดีขึ้นนี่หมอ
29:26ผมไม่ยังหินแบนเป็นเดิมอ่ะ
29:28มันต้องใช้เวลาไงครับ
29:29และถ้าอารันให้ความรุ่มมือ
29:31ทุกๆ อย่างมันก็จะสามารถ
29:34เป็นไปตา pajust ant bisa years ay
29:34ที่เราวางแพนกันไว้
29:35ทั้งต้น
29:37เบ้าหมายอะไรที่มอวางไว้
29:39เพื่ออะไรหอ
29:41เพื่อจะบอกว่าผมหรือ
29:42ก็ไม่ได้พูดเอาอะไร
29:43เห็นมันเป็นภาพหลอนใช่ไหมหมอ
29:45อรันจะเย็นครับ
29:47พี่หมอพยายามจะพูดอยู่เนี่ย
29:49หมอแค่จะบอกว่าอรัน
29:51ไม่ควรจะไปข้ามขั้นตอน
29:53หรือว่าทำอะไร
29:55โดยพลาการแบบที่อรันทำ
29:57แบบนั้น
29:59อรันรู้ไหมครับ
30:01ว่าพ่ออรันเขาเป็นห่วงอรันมากนะ
30:03ทุกๆครั้งที่เกิดเรื่องเลย
30:07แล้วหมอก็เห็นว่าเขาพยายามอย่างดีที่สุดเลย
30:09ดีที่สุดเลยในการที่จะรักษาอารันธ์
30:15เดี๋ยวนะครับ
30:19ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง
30:21ใช่ครับ ทุกครั้งเลย
30:25มันคืออะไรหมอ
30:28คือ...
30:30อันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกนะครับ อารันธ์ที่เกิดเรื่องแบบนี้
30:34แล้วหมอก็เข้าใจได้ว่าทำไมวันนั้นข้อของอารันธ์ถึงได้...
30:39ได้สติแตก
30:42เพราะว่าพ่อเขารักอารันมาก
30:44เขากลัวว่าอารันจะเป็นอะไรไป
30:46เขาก็เลยไม่อยากให้อารันไปหมกมุ่น
30:48อยู่กับเรื่องภาพหลอนแบบในตอนนั้น
30:52ตอนนั้น
30:54ตอนนั้นตอนไหนอีกหมอ
30:56ฮะ
30:57ตอนที่อารันละเมอ
30:59เดินลงมาจากห้องนอนตัวเอง
31:01ไปห้องเก็บของที่มีกระจก
31:04แต่ไปหมดแล้วอารันก็
31:06ขังตัวเองอยู่ในนั้น
31:07ไม่จริง
31:09ไม่จริง
31:11ผมไม่เคยเป็น
31:13หมอกับพ่อ
31:15รวมหัวอะไรแต่งเรื่องมาหลอกผมใช่ไหมครับ
31:17ทั้งหมดนี้มันเคยเกิดขึ้นแล้วนะครับ อารัน
31:19ไม่จริง
31:21กับทุกอย่างมันเคยเกิดขึ้นแล้ว
31:23ไม่จริง
31:25มันเคยเกิดขึ้น
31:27หมอโค
31:29หมอกับพ่อ
31:31รวมหัวอะไรแต่งเรื่องมาหลอกผมใช่ไหมครับ
31:33- แล้วหมอจะลอก綻 boisไง ขอป้อนอล่านไปทำไม
31:37- ไหนล่ะหมอ ลักฐานเอ่ะ ถามันเคยเกิดขึ้นแล้วเอ่ะ อยู่ไหน
31:41- Ask it ไหน ���
31:44ii หมอ ut
31:58- หมอก 1968 หมอ maneuver
32:00ก่อนนะครับแล้ว
32:04เดี๋ยว
32:06เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปแบบทุกครั้ง
32:08ทุกครั้ง
32:10ตอนนั้น
32:12ผ่านไปทุกครั้ง
32:14ทุกครั้งอะไรหมอ
32:16ทุกครั้งอะไร
32:18เหตุการณ์เหล่านี้มันเคยเกิดขึ้นแล้วหรอ
32:20ฮะ
32:22มันคืออะไรหมอ
32:24หมอกับพ่อรวมหัวกันแต่งเรื่องมาหลอก
32:26มาต่อแหละอะไรผมใช่ปะ
32:28ผมจะไม่ชื่ออะไรหมออีกแล้ว
32:31ผมจะไม่ชื่ออะไรคนที่นี่อีกแล้ว
32:33今日 สมุด Spreadly這樣
32:34มันก็เลิ locking
32:35- อาร Connecticut! aikaancyamos
32:36- มา หลอกهم
32:38- ถ้าวันนี้อารันไม่ได้พร้อม
32:39ก็ทำ ct scan อะไรพวกนี้
32:40เราก็ไม่ต้องทำ
32:41เดี๋ยวเราค่อยทำมันอื่น compet
32:43- ไม่
32:44ผมไม่ทำ block
32:44c-tone ct scan บ้าวอะไร
32:46ถ้าผมจะไม่ชื่อหมอ
32:47itte ra lane erased
32:49เสียเวลาฉะมัด
32:50ผมฟังมาตั้งนาน
32:52ถ้าคนไข้ไม่อยากรักษาก็ปล่อยเขาไปสิครับ
32:58ผมเจอเคสแบบนี้ไม่เยอะนะครับ
33:00เราเวลาไปรักษากับคนไข้ที่เปิดใจแล้วฟังดีกว่าไหมครับ
33:04ถ้าเขาไม่อยากสแกนก็ปล่อยเขาไปสิครับหมอ
33:07เสร็จเวลาทำมาหากกินแล้วนะครับหมอ
33:09หมอครับ
33:11หมอก็รู้นี่ครับ
33:13ถ้าคนไข้ปฏิเศษกันรักษาที่นี่
33:15ก็แค่ 2 ตัว ไปลง ภัย บาล บ้า
33:17ที่ขอ อาจจะมี วิธี ลักษา ที่เด็ก ขาด กว่าเราเยอะ
33:20สำหรับคนไข่ที่ ไม่รู้ ตัวว่า ป่วย
33:22ผมว่าดี ออกนะครับหมอ
33:24ก็แค่ ฉีด ยาก่อน ประสาท ให้เบอร์ ๆ ไป
33:27หรือ มายก็แค่ เข้า เครื่องชอด ไฟฟ้า
33:30ไม่ต้องมายืนเทียงอะไรกันแบบนี้ให้เสียเวลาอ่ะครับหมอ
33:36โหวหมอ
33:37จะบายสามแล้วนะครับ
33:39เดี๋ยวมีคิวคนไข้ต่อไปด้วยสิ
33:41เอาไงดีครับ
33:43ให้ผมส่งชื่อไปเลยไหมครับ
33:45จะได้แยกย้าย
33:48เราจะได้แยกย้ายกันไง
33:50ไม่ต้องสะโกงสแกนแล้วครับ
33:51ผมว่ามันเสียเวลานะครับหมอ
33:55ส่ง
33:57ส่งชื่อ...ส่งชื่อไปไหน
34:00ก็โรงพยาบาลบ้างไงครับ บรรัน
34:02ถ้าที่นี่รักษาคุณไม่ได้
34:04ก็คงต้องให้ที่อื่นดูแลคุณแทน
34:06จริงไหมครับหมอนนิน
34:08บอกอารันไปซื้อครับ
34:22นี่กำลังรวมหัวกันหลอกอะไรผมอีกแล้วใช่ปะ
34:24ไม่ได้ผลหรอก ผมไม่กลัวหรอก
34:30Schule all
34:38มันก็แค่เรื่องพื้นฐาน
34:40ยังไงก็ต้องสแกนอยู่ดี
34:41ไม่มีวิธีอื่น
34:44อย่าให้เสียเวลาไปมาก 고�ันนี้เลยครับบรรัน
34:46จริงไหมครับหมอนนิน
34:48พวกเราเนี่ย
34:50ก็ทําตามรำดับการรักษา
34:53แค่สแกนสมองบรรรน์ดูโฉยๆ
34:55มันอาจจะไม่มีอะไรผิดปกไปบ้าปีอhadar
34:59- เดี๋ยวครับหมอ อะไรกันครับ พีช การที่คุณพูดแบบเมื่อกี้กับคนไข้เนี่ย คุณยังใหญ่จะทำงานที่นี่อยู่หรือเปล่า
35:24- ก็สรุปขอว่ายอมสแกนไปแล้วครับหมอ คุณรู้ไหมว่าคุณทำแบบนี้เนี่ย อาการของเขาอาจจะหนักขึ้นก็ได้
35:34- งั้นผมขอโทษแล้วกันครับ ที่ทำให้เป็นพารัก
35:42- พีช ครับ หมอนิน ฝากดูแลอลันด้วย แล้วก็เดี๋ยวพากลับไปที่ห้องได้เลย
35:54- ส่วนผลซีทีสแกนเดี๋ยวพวกนี้เราค่อยมาอ่านกัน
35:57- ครับ หมอนิน
36:00- ค่อยค่อยรู้ไหมครับบรัน นะครับเดี๋ยวผมช่วย
36:15- ค่อยค่อยรู้ไหมครับบรัน นะครับเดี๋ยวผมช่วย
36:30- นี่คุณเพิ่งเริ่มทำงานที่นี่เหรอครับ
36:33- ใช่ครับผมเพิ่งเริ่มทำงานที่นี่วันแรก
36:36- รู้ไหมว่าคุณเป็นพยาวาลที่- ที่อะไรครับ
36:41- ผมพูดว่าปากหมาได้ใช่ไหม
36:44- ใครๆที่รู้จับผมก็พูดนี้กันหมดเลยครับบรัน
36:48- ที่เจอกันที่โรงอาหารคุณก้มหัวทักทายผม
36:54- รู้สุภาพมากเลยนะ ไม่เหมือนกันเมื่อกี้เลย
36:57- แล้วคุณก้มหัวให้ใครอะ ผมจะบอกให้นะครับ
37:02ครับ ผมก็หมวให้คุณลุงที่เดินพาด hundred Measure
37:08คุณลุงที่เดินพาดหลังผม
37:10ใครบ้ารัน
37:17คุณลุงคนนั้นแหละค่ะ ไปแบบไหนไปครับอ่ารัน
37:22ภijn calculator เพริจไม่ตราบ
37:24แต่นั่นทำให้ผมแน่ใจว่า
37:27ภijn เหนเห็นผีชายเกี่ย jeweดตามหลังผมมา
37:29แสดงว่ามันเป็นวิญญาณจริง ๆ
37:32ไม่ใช่ภาพหลอนในหัวของผม
37:34แต่ทำไมพีตึงเห็นมันได้
37:38และไม่ได้เห็นผ่านกระจกด้วย
37:40ฉันเก็өเชิに不同
37:55ฉันหลทำ não
38:00stretches
38:01ฉัน particraphic
38:03ฉันก็....
38:04ฉันก็เป็น
38:06ฉัน Bertrand
38:08วิน วิน
38:14วิน
38:17คุณเอง
38:20๊นเป็นไรอ่ะ
38:22โอเคไหม
38:24กุ่นเป็นไงกัน
38:28กุ๋กุ๋อ
38:31หับลูกตา ให้ตัวช่วยบอกฉันที
38:39เพื่อกี้เห็นให้ผีชายแก่น้อยู่แล้วใช่ไหม
38:50ไม่เป็นไรนะ
38:52ไม่เป็นไรไม่เป็นไร
38:54กูอยู่ตรงนี้แล้ว
39:01ไม่เป็นไรนะ
39:07ไม่เป็นไรนะ
39:11ไม่มันบอกนี้
39:25ได้ยกไม่ใช่ไง
39:27เยอะเลยอ่ะ
39:30ถ้ามือเป็นไง เนธ์ปอบกูทิ
39:34ทำไมมึงเป็นขนาดนี้เนี่ย
39:42มันโผลมาให้กูเห็นอีกแล้วอ่ะ
39:46มีกระจกเมื่อกี้
39:48ปองร้อม
39:52เห็นเป็นตัวเลยหรอ
39:57เออ
40:03กูทนไม่ไหวแล้วอ่ะมึง
40:06กูกลัวมึงกู
40:08กูทำไม่ได้อ่ะ
40:10ไม่เป็นไรมึง
40:12ไม่เป็นไรนะ
40:21มึงเคยสงสัยไหม
40:23ว่าถ้ากูอยู่กับมึงอ่ะ
40:27อายชายแก่ที่มึงว่า
40:29จะโพกมาให้มึงเห็นไหม
40:35มึงหมายความว่าไงอ่ะ
40:39มึงกับกู
40:41ลองเดินไปดูที่กระจกด้วยกันไหม
40:43ถ้ามึงเจอมันก็ไม่เป็นไร
40:51มีกูอยู่ตรงนี้ทั้งคน
40:54จะดีหรอ
40:59แต่ถ้าไปแล้วเจอมันน่ะ
41:01อย่าทิ้งกูนะเว้ย
41:03เออ รู้แล้ว
41:05ไป
41:07แต่ถ้าไปแล้วเจอมันน่ะ
41:09อย่าทิ้งกูนะเว้ย
41:11เออ รู้แล้ว
41:13ไป
41:15รู้แล้ว
41:19ไป
41:45มึง
41:51เฮ้ย อะไร
41:53อะไร เห็นอะไร
41:54เห็นอะไร
41:55กูเห็นมึงเงียบไปอ่ะ
41:57มาดูเร็ว
41:59ไอ้ป่า
42:00ที่อยากอย่าเล่นแบบนี้ด้วย
42:02ปกใจหมด
42:03มาเร็ว
42:15ไม่เห็นไม่ได้เลย
42:25อะไรว่ะ
42:27ไม่รู้อ่ะ
42:37มาเร็ว
42:41ไง มีอะไรเป้า
42:42ไม่เป้า
42:44ไม่เป้า
42:45เป็นเป�แอ้ง
42:49เอา
42:52mid presenter
42:54Ug 是
42:55บงโรง diyorsun
42:56พนเบ้น
42:57ถ้า
42:58พนเบ้น
43:00พนเบ้น
43:02จิ้ง
43:03Tag
43:04ตรง filing
43:06ฆ่า
43:07พนเบ้น
43:08คุณนารัน
43:10คุณนารันค่ะ
43:12คุณนารัน
43:18คุณนารัน
43:20ลูกค่ะ
43:22แล้วค่ะ
43:23ตามเช่นมา
43:25เดี๋ยวครับ ไปไหนครับ
43:27ตามมาค่ะ
43:38เดี๋ยวๆ พี่ค่ะ
43:40ตามนี้ค่ะ
43:42เดี๋ยวนะครับ
43:44นี่เราต้องไปไหนกันครับ
43:46ตามมานั้นนี้ค่ะ
43:57ผีพยาบาลคนนั้นเป็นใครอ่ะ
44:02เราลำแม่ใจใช่ไหมครับ
44:04ไม่เคยเห็นพยาบาลคนนี้มาก่อนเลย
44:06ไม่คุณคุณเป็นอะไรกัน
44:07นี่คิดว่า
44:08ตัวว่าประหน่าไหร่วะ
44:36ช่วยด้วย
Be the first to comment