00:00Sabrın saklı yazı, insanın yüreği bazen kış ayazında dövüşür.
00:08Dışarıda pencere camlarını vuran rüzgarın sesi değil,
00:13içeride göğüs kafesinin en sessiz odasında kopan fırtınadır.
00:19İnsanı üşüten.
00:22Hayatın o yorucu yokuşunda, soluk soluğa kalındığında,
00:27insan sanır ki bahar hiç gelmeyecek.
00:32Kilitli kapılar bir daha hiç açılmayacak.
00:37O ağır sabır taşı nihayet çatlayacak.
00:42Gökyüzü kurşuni bir hırka gibi dağların üzerine örtülmüşken,
00:47umut da bir kuytunun dibine düşmüş gibi sessizleşir.
00:55Oysa tabiatın da, insanın da kalbinde değişmez bir kanun vardır.
01:04En güzel çiçekler, en sert, en taştan toprağın altından doğar.
01:12Toğum toprağın okuranlık ve boğucu zindanında yapayalnız kaldığını sanır.
01:21Bilmez ki, o sessizlik kayboğuş değil,
01:26köklerin derine inmesi,
01:29gelecekteki fırtınalara karşı gövdenin çelikleşmesi demektir.
01:35Beklemek, zannedildiğince bir ceza değil.
01:41Toprağın, suya, kalbin huzura kavuşacağı,
01:46o mukaddes buluşmanın hazırlığıdır.
01:50Zaman, kış günlerinde sanki durur.
01:56Akreple yelkoğan, birbirine küsmüş gibi ağır akar.
02:02İşte o demlerde sabır,
02:05kalbin kendi baharına yazdığı gizli bir mektuptur.
02:10Mektubun zarfına dertler mühürlenir.
02:14Adresi ise, yalnızca zamanın ötesindeki o müjdeye verilir.
02:23İnsan o mektubu içinden defalarca okur.
02:28Dayan yüreğim, kışın en sert olduğu an,
02:33bahara en çok yaklaşılan andır.
02:37Ve gün gelir, dağlardaki karlar erimeye,
02:44toprak derin bir oh çekmeye başlar.
02:49En umutsuz, en karanlık sandığın,
02:54saniyenin ardında bir çiğ tanesinin üzerinden
02:59süzülen ilk güneş ışığı değirir yaralara.
03:04Çünkü, kış ne kadar uzun ve zalim sürerse sürsün.
03:12Bahar, kendi vaktine asla şaşırmaz.
03:18Yüreğin üşüdüğü yer,
03:20aslında yeniden doğmaya hazırlandığı,
03:24en bereketli topraktır.
