- 21 hours ago
Zombie animated
Category
🎥
Short filmTranscript
00:00Sa nakaraan kong buhay, para lang paligayahin ng asawa ko ang unang pag-ibig niya, hindi lang niya palihim na
00:05nilimas ang lahat ng yaman ko.
00:07Hinayaan pa niya akong makagat at mamatay ng buhay sa mga zombie.
00:10Habang silang dalawa, ginamit ang pera ko para magtayo ng sarili nilang taguan.
00:16Nagpapakasarap sa buhay sa gitna ng apokalipsis.
00:18Pero sa kabutihang palad, binigyan ako ng langit ng pagkakataong mabuhay muli dala ang matinding galit.
00:24Isang segundo matapos akong lapain ng mga zombie.
00:27Umalik ako isang linggo bago ang apokalipsis.
00:29Ikadalawampo siyam ng Desembre.
00:31Mabilis kong binuksan ang cellphone ko para i-check ang balanse sa banko.
00:35Nang makita kong nandoon pa ang pera ko.
00:38Inilipat ko agad ang lahat ng ito sa sarili kong account.
00:41Sa pagkakataong ito, sisiguraduhin kong ako ang makakaligtas hanggang dulo.
00:45Sakto namang tumawag si Jang Ran.
00:47Galit siyang nagtatanong kung saan napunta ang pera.
00:50Kaya sinabi ko sa kanya, na inilagay ko ang pera sa ibang investment.
00:54At pagkalipas ng kalahating buwan, dodoblehin ko ang ibibigay ko sa kanya.
00:58At tulad ng inaasahan, naniwala naman ang utu-uto.
01:01Nagkunwari pa siyang naglalambing bago ibinaba ang tawag.
01:04Agad kong binuksan ng CCTV sa bahay.
01:07At doon ko nakita na kasama niya silo tao.
01:10Nagpaplano ang dalawa na magtanan palayo kapag nakuha na nila ang pera.
01:14Habang pinapanood silang naglalandian,
01:16nanggigigil ako sa sobrang galit.
01:18Ganitong ganito ang nangyari sa nakaraan kong buhay.
01:20Sinamantala ni Jang Run ang pagtitiwala ko.
01:23At nilimas ang lahat ng pondo ng kumpanya ko para ibigay sa unang pag-ibig niyang silo tao.
01:28Nang malaman ko ito, nagwala ako sa galit.
01:30Pero bago pa man ako makapag-file ng annulment,
01:33bigla na lang sumabog ang apokalipsis.
01:35Ginamit ng dalawang malandi ang pera ko.
01:37Para gawing isang matibay na taguan ang sarili kong bilyonaryong bahay.
01:41Habang ako, walang-wala ni isang cussing.
01:43Wala akong nagawa kundi magmakaawa kay Jang Run na buksan ang pinto.
01:47Pero imbes napapasukin ako, nilakasan pa niya ang tugtog sa speaker para makaakit ng mas maraming zombie.
01:53Hinayaan niya akong lapain ng buhay.
01:55Sa pag-alala sa mga nangyari, binuksan ko ang computer ko.
01:59Tinitigin ko ang mga ID at impormasyon ni na Jang Run at Lotao, at napangisi ako ng malamig.
02:04Pareho silang may matataas na posisyon sa kumpanya ko.
02:07Gamit ang mga dokumento nila, sigurado akong makakautang ako ng malaking halaga.
02:11Kaya pagkatapos kong kalikutin ang sistema, ginamit ko ang mga pangalan nila para umutang ng 20 milyong piso.
02:18Dinagdag ko rito ang sarili kong pera.
02:20Sa kabuhuan, nakalikom ako ng saktong 100 milyong piso.
02:23Hindi lang iyon, mabilis ko rin pinafreeze ang supplementary credit card ni Jang Run.
02:28Tinontak ko rin ang isang ahente para ibenta agad ang dati naming bahay.
02:32Nang makuha ko na ang pera, nagmaneho na ako para maghanap ng magiging safe house.
02:37Pagkatapos umikot sa buong hapon.
02:39Sa wakas, may nahanap akong isang bahay bakasyonan sa gitna ng bundok na malapit sa ilog.
02:44Pagkatapos magbayad ng down payment at makuha ang susi, tinawagan ko agad ang pinakamagaling na security agency.
02:51Ipinagutos kong gawing isang hindi matitibag na kuta ang bahay na ito.
02:54Pero habang inaayos ko ang listahan ng mga bibilhin kong supplies, tumawag na naman si Jang Run.
03:00Nakakasuka ang pabebe niyang boses nang maglamang siya.
03:03Babe, bakit nakafreeze ang card ko?
03:05Pwede mo ba akong padalhan ng isang milyong piso?
03:07Malamig ko siyang tinanong kung ano bang bibilhin niya.
03:10Medyo inis na sumagot si Jang Run.
03:12Gusto ko sanang bumili ng kotse.
03:14Ano bang problema mo?
03:15Bakit mo pinafreeze ang card ko?
03:17Ay unfreeze mo nga to bilis.
03:19Napatawa na lang ako.
03:20At apangako lang niya sigurong bibilhan niya ng bagong kotse silo tao.
03:24Ang kakapal talaga ng mukha ng dalawang to.
03:27Ginagawa talaga nila akong personal ATM nila ah.
03:29Kaya naman ngumiti ako at sumagot.
03:31May malaki kasi akong investment ngayon, babe.
03:34Kulang pa nga ako ng mga sampung milyon eh.
03:36Tingnan mo nga kung makakautang ka sa mga kaibigan mo.
03:39Pagkalipas ng kalahating buwan, ibabalik ko ng may tubo.
03:42Gagawin kong dalawangpung milyon.
03:44Narinig kong bumilis ang paghinga ni Jang Run.
03:47Kagyat siyang naniwala sa kasinungalingan ko at agad ibinaba ang telepono.
03:50Sa buhay na ito, sasaga din ko lahat ng mapapakinabangan ko sa kanila.
03:55Alam kong hindi palalampasin ni Jang Run ang pagkakataong ito.
03:58At tulad ng inaasahan, tumawag ulit siya.
04:00Kaya naman dinagdagan ko pa ang pain ko.
04:03Babayaran din kita agad, babe.
04:05Pwede pa akong gumawa ng promissory note.
04:07Dudoblihin ko pa ang ibabalik ko sa iyo.
04:10Nagalangan pa ng ilang segundo si Jang Run bago pumayag.
04:13Pagkababa ko ng telepono, itinuloy ko ang pag-aayos sa listahan ko ng mga bibilhin.
04:18Bumili rin ako ng napakaraming armas at pangdepensa sa sarili.
04:22Dahil sa oras na dumating ang apokalipsis, mas nakakatakot ang mga tao kaysa sa mga halimaw.
04:27Habang wala si Jang Run, bumalik ako at agad na pumirman ng kontrata para ibenta ang vilya.
04:32Pero sakto namang pagkatapos kong mag-impake at paalis na, nakasalubong ko si Jang Run at Lutao na cara rating
04:38lang.
04:39Tinignan ko si Lutao at tinanong kung bakit siya nandito.
04:41Bigla siyang nataranta.
04:43Agad siyang pinagtanggol ni Jang Run at ngumiti.
04:45Asawa ko, narinig daw ni Lutao na kulang pa ang budget mo sa investment.
04:49Kaya nandito siya para magdala ng pera.
04:52Mabilis namang ngumiti at sumangayon si Lutao.
04:54Kaya sinadya kong magpanggap na nag-aalala, medyo malaki ang kulang ko ngayon eh.
04:58Kung hindi tayo maglalabas ng pera ngayon, mawawala na ang pagkakataon.
05:03Pagkarinig nito, agad na naglabas ng kasulatan ng utang si Jang Run at sinabing nakalikom siya ng 10 milyong piso.
05:10Inabutan din ako ni Lutao ng kasulatan, tuwang-tuwa siyang nagsabi,
05:13Boss Lee, ibinenta ko na ang sasakyan at bahay ko.
05:17Nakabuo ako ng 5 milyon.
05:18Kinuha ko ang mga papel ng utang at pumirma.
05:21Nagkunwari pa akong naiiyak.
05:23Sobrang natouch naman ako sa inyo.
05:25Hindi ko inakalang kayong dalawa pa ang tutulong sa akin.
05:27Huwag kayong mag-alala, babayaran ko kayo sa tamang oras.
05:30Pagkasabi nun, kinuha ko ang briefcase ko at umalis.
05:34Pagkasakay ko sa kotse, binuksan ko agad ang CCTV sa bahay.
05:38Nakita ko silang dalawa na nagtatawanan, tinatawag pa akong isang malaking utu-utu.
05:43Napangiti rin ako, nasa akin na ang lahat ng pera nila.
05:46Malinaw na kung sino ang mababang karote.
05:48Habang halos mamatay-mati sila sa kakatawa.
05:51Biglang pumasok ang ilang kalbong siga.
05:53Sa takot ni Jang Run, tinanong niya kung sino sila.
05:56Palamig na sumagot ang isang kalbo, nabili na ng boss ko ang villa na to.
05:59May kalahating oras kayo para lumayas dito.
06:03Pagkaraan ng ilang sandali, tumawag sa akin si Jang Run na bakas ang gulat sa boses.
06:07Asawa ko, ibinento mo ba ang bahay natin?
06:10Kalmado akong sumagot, oo, kulang kasi ang puhunan ko eh.
06:14Sinabi ko na kapag bumalik na ang pera, bibilhan ko siya ng mas malaking bahay.
06:18At sinabihan siyang lumipat muna sa nirentahan kong three-bedroom na apartment.
06:22Dahil takot sila sa mga siga, wala silang nagawa kundi kunin ng susi at malungkot na umalis.
06:27Nang makalipat na sila sa apartment, napangisi ako ng palihim.
06:31Ang subdivision na iyon, datang mismong lugar kung saan unang sumabog ang zombie outbreak sa nakaraan kong buhay.
06:38Napakaraming tao doon, siguradong wala silang kawala.
06:41Pinunuko ng CCTV ang buong bahay, tapos palihim din akong nagkabit ng malaking speaker sa pinto nila.
06:46Ang pagtira nila riyan ay parang pagbagsak na rin mismo sa bitag ko.
06:50Kakasimula pa lang ng kalbaryo nyo.
06:52Pagkababa ng tawag, inis na inis na nagdadabog si Jang Ran.
06:56Tapos, may binulong siya kay Lutao, at mabilis na silang nag-impake para lumayas sa vilya.
07:02Samantala, kumuha ako ng mga tao para unti-unting iakyat sa bundok ang lahat ng binili kong supplies.
07:07Lahat ng klase ng gamit na makikita sa market, binili ko na.
07:11Pagkaayos ng lahat, anim na oras na lang bago magsimula ang katapusan ng mundo.
07:16Ayon lahat sa plano ko, ginawa ng isang matibay na kuta ng security agency ang bago kong vilya.
07:21Bukod sa mataas na bulletproof na gate, may dumadaloy ring high voltage na kuryente sa mga pader.
07:27Nagpatayo pa ako ng watchtower para mas madali kong mabantayan ang paligid.
07:31Balot ng CCTV ang buong paligid.
07:33Binigyan pa ako ng libreng mga crossbow ng security agency.
07:37Pagpasok ko sa vilya, kompleto na ang lahat ng equipment na kailangan ko para makasurvive.
07:42Hindi ko na rin kailangang mamroblema sa kuryente at tubig.
07:45Pagkatapos kong maayos ang lahat ng gamit, bagsak ako sa sofa sa sobrang pagod.
07:49Sunod nito, binuksan ko ang monitor ng CCTV.
07:53Nakita ko si Jang Ran at lo tao na nakalipat na doon sa inihanda kong apartment para sa kanila.
07:58Tapos, nag-text pa sa akin si Jang Ran at nagtanong.
08:01Kamusta ang investment? Chill lang akong nag-reply sa kanya.
08:04Okay na okay. Wala siyang kaalam-alam.
08:07Nawala ni kapirasong pagkain sa loob ng apartment na yun.
08:10Mula nang naging kami ni Jang Ran, naging senyorita na siya at ni hindi man lang napagod.
08:15Kung hindi ko makain sa labas, laging nagpapadeliver ng pagkain.
08:19Hanggang sa makita ko sila nilutao na nagpapakasarap at nagmimilagro sa loob ng kwarto.
08:24Nawala man lang silang kaalam-alam sa mga nangyayari.
08:29Ininspeksyon kong mabuti ang loob at labas ng mansyon, at nang makasigurong walang kahit anong butas sa seguridad.
08:35Hinintay ko na lang ang pagdating ng katapusan ng mundo.
08:38At sa wakas, noong ikaapat ng Enero, alas 7 ay medya ng gabi.
08:42Biglang nag-iba ang kulay ng langit.
08:44Isang nakakakilabot at kulay dugong kidlat ang biglang gumuhit.
08:48Kasunod nito ay ang pagbuhos ng kulay dugong ulan.
08:50May mga reporter pang nagbabalita tungkol sa nakakapagtakang pangyayaring ito.
08:55Siksikan ang mga tao sa kalsada, at lahat sila ay nakatingala sa mapulang langit na ito.
09:00Sakto sa mga oras na iyon, may isang tao sa gitna ng siksikan ang biglang bumagsak at nangisay.
09:05Wala pang isang minuto.
09:06Tumayo ang taong iyon na parang bali-bali ang katawan, at punong-puno ng naguumbukang ugat ang kanyang mukha.
09:12Mapupula ang mga mata na halatang uhaw sa dugo.
09:15Bigla na lang niyang sinunggaban ang pinakamalapit na tao sa kanya.
09:18At kinagat ng buong lakas ang ugat nito sa leeg.
09:20Agad na bumulwak ang napakaraming dugo.
09:23Nang makita ito ng mga tao, nagsigawan sila sa sobrang takot at kanya-kanyang takbo para makaligtas.
09:28Totoo nga, nandito na ang katapusan ng mundo.
09:31Nang makita ko ang mga zombie na iyon, biglang kumabog ng mabilis ang dibdib ko.
09:35Nanambalik sa buong katawan ko ang matinding takot noong nakaraang buhay ko, kung saan namatay ako sa kagat ng mga
09:40zombie.
09:42Pero mabilis din akong kumalma, dahil sa buhay na ito, handang-handa na ako sa lahat ng mangyayari.
09:46Agad kong binuksan ng mga CCTV at nakita ko si Najang Ran at Lutao.
09:51Kumuha na sila ng maraming gamit para harangan ang pinto.
09:54Habang si Lutao naman ay bal isang palakad-lakad sa sala.
09:57At nagmumura dahil wala man lang daw siyang makitang kahit anong kutsilyo sa bahay.
10:02Pagkakita ko rito, hindi ko napigil ang ngumiti ng nakakaloko.
10:06Hindi lang mga patalim ang tinanggal ko sa bahay na yan.
10:09Kahit sa loob ng mga kabainet, walang ni isang kumot o kahit anong pwedeng pampainit.
10:13Nang lumipat sila dyan, hindi man lang nila chinek ang buong bahay.
10:17Ang inihanda ko para sa kanila, ay isang literal at walang kawalang kulungan.
10:21Bigla na lang, napasigaw ng napakalakas si Jang Ran sa sobrang takot.
10:25Oh, may mga zombie sa labas ng pinto.
10:28Sa mga oras na iyon, may pito o walong zombie na ang nagkukumpulan sa hallway malapit sa pinto nila.
10:33Sa sobrang takot, nagtago si Jang Ran sa likod ni Lutao at Yamakap.
10:37Pero nakakagulat na itinulak lang siya nito.
10:40At pabulong siyang sinigawan, hayop ka, hinaan mo ang boses mo.
10:44Gusto mo ba tayong mamatay?
10:46Pagkatapos nito, dahan-dahan silang nagtago sa loob ng kwarto.
10:50Sa una, nagkukunwari pa silang nagdadamayan.
10:52Pero lumipas ang ilang araw at walang dumating na saklolo.
10:55Wala silang magawa kundi uminom ng tubig galing sa gripo para mapuna ng gutom nila.
11:00Nahihilo na sila sa sobrang gutom.
11:02Habang ako, nakaupo lang sa tapat ng ihawan at sarap na sarap kumain ng inihaw na karne.
11:07Relax na relax lang akong pinapanood silang mag-away.
11:10Kitang-kita ko kung paano manginig si Jang Ran sa takot.
11:13Paano na to?
11:14Wala tayong makain dito sa loob.
11:16Tapos puro zombie pa sa labas.
11:18Mamamatay tayo sa gutom dito eh.
11:20Nang marinig ito ni Lutao, nayamot siya at inutusan si Jang Ran na tawagan ako.
11:25Tila naman nabuhayan ng pag-asa si Jang Ran.
11:27Agad siyang tumigil sa pag-iyak at tinawagan ang numero ko.
11:31Mahal, nasaan ka?
11:32Sobrang natatakot na ako.
11:34Unung-puno ng zombie dito sa labas ng pinto.
11:37Iligtas mo naman ako.
11:38Bilisin mo.
11:39Pagkarinig ko rito, muntik na akong humagalpak ng tawa.
11:42Pero nagkunwari akong seryoso at sinabing, huwag kang matakot, babe.
11:46Papunta na ako dyan.
11:48May itinago akong isang balot ng tinapay sa pinakailalim ng kabinet sa TV.
11:52Kainin mo muna yan.
11:54Nang marinig ito, mabilis na kumari pa ng takbo si Lutao palabas ng kwarto.
12:00Nagpataya ng dalawa at nagkasakitan para lang sa isang tinapay.
12:03Nakita ko pa kung paano tadyakan ng malakas ni Lutao si Jang Ran Palayo.
12:07Punit na punit niya yung balot at parang patay gutom na nilamon ang tinapay,
12:11at hindi man lang siya tinirhan kahit kaititing.
12:13Tirhan mo naman ako, mamatay na ko sa gutom eh.
12:16Akala ko ba ako ang pinakamahal mo?
12:18Mahal kita, pero lumayas ka dyan.
12:21May mga nalaglag na piraso ng tinapay sa sahig.
12:23Punit na punit niya yung balot at parang patay gutom na nilamon ang tinapay,
12:27at hindi man lang siya tinirhan kahit kaititing.
12:30Ikalabing apat ng Enero, taong 2026, alas 2.14 ng hapon.
12:34Ilang beses siyang tumawag sa akin, pero palagi ko itong pinapatayan.
12:40Pagkatapos magutom ng dalawa pang araw, hindi na talaga kinayan ang dalawa.
12:44Palihim nilang inusag ang sofa sa may pinto, binuksan ito, at tuluyang lumabas.
12:49Bumulaga sa kanila ang mga pader ng pasilyo na puno ng natuyong dugo,
12:53at nagkalat din sa sahig ang mga putol na braso at binti.
12:56Namutla sa matinding takot si Jang Ran, at mahigpit na kumapit sa braso ni Lutao.
13:01Nang makarating sila sa may fire exit, pinindot ko ang busina sa may pinto.
13:05Sa isang iglap, umalingaw-ngaw ang napakalakas na kanta sa buong pasilyo.
13:09Sa loob lamang ng ilang segundo, ang lahat ng mga zombie sa buong palapag
13:13ay baliw na sumugod papunta sa direksyon nilang dalawa.
13:16Bakas ang matinding gulat at takot sa kanilang mga mukha,
13:19kaya agad silang lumingon para tumakbo pabalik sa loob.
13:22Pero, vlog, biglang sumara ng kusa ang pinto.
13:26Nakatitig lang ako sa monitor.
13:27Hawak-hawak ang remote control ng pinto.
13:30Bahagyang napangiti ang aking mga lobby, at sumigaw sa kanilang dalawa.
13:34Ito ang inihanda kong sorpresa para sa inyong dalawang taksil.
13:37Nagustuhan nyo ba?
13:38Napatingala silang dalawa para hanapin kung saan galing ang boses,
13:41hanggang sa makita nila ang CCTV camera na nakakabit sa speaker.
13:45Inilitabutin ni Lutao ang speaker para sirain ito, pero hindi niya talaga maabot.
13:50Napahagulgol naman si Jang Ran.
13:52Anong gagawin natin?
13:53Nakikiusap ako, parang awa mo na, huwag mo kaming patayin.
13:57Patayin mo na yang music.
13:59Papalapit na ang mga zombie ng paunti-unti.
14:01Kaya napatili sa matinding takot si Jang Ran.
14:04Akala ko pa naman, sabay nilang haharapin ang kamatayan.
14:07Pero hindi ko inaasahan na biglang itutulak ni Lutao si Jang Ran papunta sa mga zombie.
14:12Nanlalaki ang mga matang nakatingin lang sa kanya si Jang Ran.
14:15Bago pa man siya makapagsalita kahit isang salita, ay kinagat na ng zombie ang kanyang braso.
14:20Nihindi man lang siya tinapunan ang tingin ni Lutao.
14:23Sahalip ay mabilis nitong binuksan ang bintana sa gilid at tumalon pababa.
14:27Si Jang Ran na sugatan at naliligo sa sariling dugo dahil sa kagat ng zombie.
14:31Ay ibinuhos ang lahat ng kanyang natitirang lakas, para makawala mula sa kumpol ng mga zombie.
14:36Sumunod din siyang tumalon pababa.
14:38Pagkatapos niyang tumalon, ay hindi ko na nakita pa ang anino niya.
14:42Malamang sa malamang, patay na yun.
14:44Ngayong nakaganti na ako, masaya akong nagluto ng hotpot para magdiwang.
14:48Nakabukas ang furry place sa loob ng bahay, habang nagpapakulo ako ng hiniwang baka at tupa sa yinyang pot.
14:54Sobrang nakaka-relax.
14:56Pagkalipas ng labin limang araw sa apocalypse, nawalan na ng tubig at kuryente sa buong syudad.
15:01Wala akong balak maging tagapagligtas.
15:03Araw-araw, puro kain at tulog lang ang ginagawa ko.
15:07Kain at tulog.
15:08Sobrang gan at sarap ng naging buhay ko.
15:10Ito na rin ang unang pagkakataon na nakapagpahinga ako ng ganito,
15:13pagkatapos ng napakaraming taon ng pagpapakahirap sa trabaho.
15:17Akala ko talaga naging pagkain na ng mga zombie si Jang Ran.
15:20Hindi ko inaasahan, pagkalipas ng isang buwan.
15:23May dalawang modified na sasakyan ang huminto sa mismong tapat ng vilya ko.
15:27Bumaba mula sa sasakyan ng isang babae at nanginginig na sumigaw,
15:31may tao ba dyan na pwedeng tumulong sa amin?
15:33Tinitigan ko sa video ang pamilyar na mukhang iyon,
15:36at halos magngit-ngit ang mga ngipin ko sa matinding galit.
15:39Ang malanding si Jang Ran na to, kinagat na pero buhay pa rin.
15:42At nakuha pa talaga niyang sumama sa ibang mga survivor,
15:45para makapunta rito sa akin.
15:47Kung ganun din naman pala,
15:49pues, huwag niyo akong sisihin kung maging malupit ako.
15:52Tahimik lang akong nanonood sa monitor.
15:54Pagkatapos sumigaw ni Jang Ran ng ilang beses,
15:57ay sumenyas siya sa likuran.
15:58Sunod-sunod namang nagsibabaan ang mga tao mula sa sasakyan.
16:01Akalain mo nga naman,
16:03kasama rin nila si Lutao.
16:04At may hawak pa siyang baril.
16:06Pinaikutan ni Lutao ang buong vilya,
16:08hanggang sa napatingin siya sa mataas na pader nito.
16:11Sabi niya,
16:12akyatin niyo yan.
16:13Dito na ang magiging base natin simula ngayon.
16:16Nang marinig yun ng mga tao sa likod niya,
16:18agad silang tumakbo palapit sa pader.
16:20Kaso,
16:21pagdampi pa lang ng mga kamay nila sa pader,
16:23nakuryente na agad sila ng matinding baltahe at natamba.
16:26Nang makita nila ito,
16:27mabilis na napatras ang ibang mga kasamahan
16:29at hindi na naglakas loob na sumubok ulit.
16:32Napatras din si Lutao ng isang hakbang,
16:34itinaas ang kanyang baril,
16:36at malakas na sumigaw.
16:37Makinig kayo dyan sa loob.
16:39Buksan niyo agad ang date.
16:40Kundi,
16:41malalagot kayo sa akin.
16:42Sa harap ng kanyang banta,
16:44ang isinagot ko lang ay ang pag-asinta sa kanya ng aking crossbow.
16:48Itinutok ko ito sa kanyang,
16:49at kinalabit ang gatilyo.
16:51Swosh!
16:51Mabilis na kumawala ang palaso,
16:53kasunod ang tunog ng pagbaon nito sa laman.
16:56Ang nakatayong si Jang Ran sa tabi niya,
16:58ay biglang hinabdat ni Lutao para gawing buhay na pananga.
17:01Bumaon ang palaso sa kaliwang balikat niya.
17:04Konti na lang at tutuhag na sana ito sa puso niya.
17:07Napahandusay si Jang Ran at humagulgol sa sakit,
17:09habang malamig lang siyang tinignan nilutao,
17:11bago.
17:12Pabilis na nagtago sa likod ng mga tao.
17:14Agad akong nagsalita sa mikropono at sumigaw.
17:17Umalis na kayo dyan,
17:18kundi papatayin ko ang lahat ng makita ko.
17:21Nang marinig ang boses ko,
17:22biglang napatingala si Jang Ran.
17:24Gumagapang siyang lumapit sa gate habang umiiyak at nagmakaawa.
17:28Mahal,
17:28buksan mo to,
17:29papasukin mo ako.
17:31Takot na takot na ako.
17:32Nang marinig ko siyang tawagin akong mahal.
17:34Nakahinga ng maluwag ang mga nakaligtas.
17:36Kahit hindi ko alam kung paano sila nakatakas sa kamatayan.
17:40Malinaw sa nangyayari ngayon na ginamit lang nilutao si Jang Ran bilang sandata.
17:44Ngumisi ako at sinabing,
17:46huwag ka nang umarte.
17:47Alam ko ang relasyon nyo.
17:48Ginamit mo ang pera ko para bumuhay ng lalaki,
17:51ang kapal din ang mukha mo eh, no?
17:53Pipinilit niya lang ako.
17:54Mahal,
17:55parang awa mo na,
17:56patawarin mo ako.
17:57Papasukin mo muna ako,
17:59please.
18:00Kapag hindi mo binuksan ang gate,
18:01papatayin ko siya.
18:03Pero kalmado ko lang sinabi.
18:04Wala akong pakialam.
18:06Nang marinig ito,
18:07humagulgol sa desperasyon si Jang Ran.
18:09Mahal,
18:10naging mag-asawa tayo.
18:11Kahit pinagpalit kita,
18:13hindi ko naman siguro deserve na mamatay.
18:15Kung hindi ka lang sana puro pera
18:16at naglaan ka ng oras sa akin,
18:18edi sana hindi.
18:19Pagkarinig ko niyan,
18:20napatawa na lang ako sa sobrang inis.
18:22Nang makita nilang wala akong pakialam.
18:25Marahas na itinulak nilo tao si Jang Ran.
18:27Inutusan niya ang iba pa na simula ng pag-atake sa bahay ko.
18:30Siya naman,
18:31nagmaneho ng kotse at paulit-ulit na binanga ang gate ng bahay,
18:35pero wala man lang itong naging gasgas.
18:37Nag-set up ako ng mesa at upuan sa balko na hey,
18:40at chill lang na kumakain ng hotpot.
18:42Amoy na amoy ang sarap ng pagkain,
18:44habang ang mga tao sa ibaba ay gutom na gutom.
18:46Nang maamoy nila ang hotpot,
18:48lahat sila ay parang
18:49mga tanganggan sana nakaunat ang mga leeg
18:52habang nakatingin sa akin.
18:54Umiiyak na nagmakaawa si Jang Ran.
18:56Mahal, apat na araw na akong walang kain.
18:58Parang awa mo na,
18:59bigyan mo ako ng kahit konting pagkain.
19:02Kahit isang lagok na tubig lang,
19:04sapat na.
19:05Nagnangalit naman ang mga ngipin nilo tao
19:06habang nakatingin sa akin,
19:08at gigil na sumigaw.
19:09Uksan mo ang pinto,
19:11kundi,
19:11papatayin kita,
19:12pero ngumiti lang ako ng nakakaloko.
19:14Pumupusta ako,
19:16walang balay ang baril mo.
19:17Pagkasabi ko niyan,
19:18biglang nagiba ang mukha nilo tao.
19:20Suminghal siya sa inis,
19:22at itinutok ang baril sa akin.
19:23Kung meron ba o wala,
19:25subukan mo para malaman mo.
19:27Kumuha pa ako ng isang piraso ng baka
19:28gamit ang chopstick at isinubo ito,
19:30ninamnam ang sarap sabay sabing.
19:32Sige,
19:33iputok mo.
19:34Sumigaw din ng malakas ang iba pa.
19:36Iputok mo na,
19:37patayin mo siya.
19:37Pero,
19:38nag-alinlangan si Lutao.
19:40Sa huli,
19:40ibinaba rin niya ang baril.
19:42Samandal ako sa upuan,
19:44busog na busog.
19:45Pangasar kong sinabi,
19:46laro tayo ng isang game.
19:48Mag-aaway si na Jang Ran at Lutao,
19:50tapos pumusta kayo.
19:51Kung sino sa inyo ang tataya sa mananalo.
19:54Pakakakuha kayo ng isang kahon
19:55ng instant noodles bilang premyo.
19:57Ano sa tingin nyo?
19:58Deal ba?
19:59Pagkasabi ko pa lang yan.
20:00Bigla na lang sumugod si Lutao
20:02sa nakaluhod na si Jang Ran.
20:04Hindi rin nagpatalo si Jang Ran.
20:06Agad na nagupakan ang dalawa,
20:08at lahat ay pumusta sa panalo ni Lutao.
20:11Butot balat na nga kasi itong si Jang Ran,
20:13kaya wala pang ilang dalaw
20:14ay naidiin na agad siya ni Lutao sa lapag.
20:17Bagbog sarado hanggang sa halos hindi na makahinga.
20:20Sa huli,
20:21isang malakas na suntok sa sentido
20:22ang pinakawalan ni Lutao kay Jang Ran.
20:25Bumagsak si Jang Ran at nawalan ng malay.
20:27Naghiyawan ang lahat,
20:28at may isang sumigaw.
20:30Nanalo si Lutao.
20:31Panalo tayong lahat.
20:32Nasaan na ang pabuya?
20:33Naglabas ako ng isang kahon ng instant noodles
20:36at inihagis ito sa kanila.
20:38Itinaas ni Lutao ang baril niya at sumigaw.
20:40Subukan yung agawin to.
20:42Papatayin ko kayo.
20:43Eksakto nga ang kining lahat ni Lutao
20:45ang mga noodles nang
20:46nagsalita ako sa mikropono
20:47habang natatawa.
20:49May bonus pa kong balita sa inyo.
20:50Ang baril ni Lutao
20:52ay peke.
20:53Pagkasabi ko noon,
20:54nagiba ang tingin nilang lahat.
20:56Natulala ang lahat.
20:57Nanlalaki ang mga matang napatingin sa akin si Lutao.
21:00Niyakap niya ang mga noodles
21:01at mabilis na tumakbo.
21:02Agad namang nakabawi sa pagkagulat ang iba.
21:05At mabilis nilang pinalibutan si Lutao.
21:07Nang makita ito,
21:08itinutok ni Lutao ang baril niya
21:10at umatungal.
21:11Sino mang lumapit,
21:12pasasabugin ko ang bungo niya.
21:14Huwag ka nang magpanggap.
21:15Kanina pa tayo naglalakbay
21:16pero niminsan,
21:17hindi ko nakitang nagpaputok yan.
21:20Pagkasabi niyon,
21:22sumugod ang lalaki
21:22at isang malakas na sipa
21:24ang nagpatamba kay Lutao.
21:25Inagaw ng mga galit na galit
21:27at nalinlang na survivors ang noodles
21:29at pagkatapos ay binugbog nila si Lutao
21:31hanggang sa magagaw buhay ito.
21:33Kahit umaagos ang dugo sa ilong at bibig niya,
21:35pilit siyang gumagapang papunta sa mga noodles.
21:38Nagmamakaawa siyang nagsabi,
21:40tirhan niyo naman ako.
21:41Parang awa niyo na.
21:42Pero nakakaawa man.
21:44Nilantakan na ng grupo
21:45ang lahat ng noodles.
21:45Wala silang itinira para sa kanya,
21:48kahit kopiraso.
21:49Nang makita ito,
21:50tuluyang nawala ng pag-asa si Lutao.
21:52Paulit-ulit niyang hinampas ang sahig
21:54sa sobrang galit at iyak.
21:56Makalipas ang ilang sandali,
21:57iniangat niya ang kanyang ulo
21:58at buong galit na tumitig sa akin.
22:01Masalanan mo to.
22:02Hayop ka.
22:02Nagkibit-balikat lang ako.
22:04Habang sarap na sarap
22:05sa pag-inom ng malamig na coke
22:06at kalmadong sumagot.
22:08I enjoy niyo yan.
22:09Bakit ko nga ba na lamang peke ang baril niya?
22:12Kasi kanina,
22:13gamit ang binoculars ko,
22:14nakita kong may sticker pa ito ng laruan.
22:16At saka,
22:17kung totoo man ang baril niya,
22:19matagal na sana niya akong pinaputukan.
22:21Nagaangas lang ang gago.
22:22Sa mga oras na yun,
22:24dinilaan ni Lutao ang tuyong-tuyo niyang labi.
22:26At pasuray-suray na tumayo,
22:28gusto pa rin niyang agawin ang noodles.
22:30Pero sinipan na naman siya pabagsak.
22:32Kasabay nito,
22:33dahan-daang nagkamalay
22:34ang walang malay na si Jang Ran sa tabi.
22:36Nang makita niyang nilalantakan nila
22:38ang mga noodles,
22:39bigla siyang tumili,
22:41huwag niyo kainin yan.
22:42Binigay ng asawa ko sa kinyan.
22:44At kasabing yun,
22:45parang baliw siyang sumugod.
22:46Ang kinahinatnan,
22:48nabugbog na naman siya.
22:49Ngayong wala nang baril silo tao,
22:51wala na siyang kwenta.
22:52Hindi na siya sinusunod ng mga survivors.
22:55Isa-isa silang bumalik sa mga sasakyan nila
22:57at nagsimulang magplano
22:58kung paano aagawin ang bahay ko.
23:00Ako naman,
23:01nakaunan lang ang mga kamay sa likod ng ulo ko,
23:03at chill lang na pinapanood sila.
23:05Simula ng magka-zombie apocalypse,
23:07sobrang nakakabagot ng mag-isa dito.
23:09Kaya ngayong nakikita kong pinipiga nila
23:11ang mga utak nila para makaganti sa akin,
23:13nakakaaliw na lang panuurin.
23:15Habang papalubog na ang araw,
23:17sumigaw ulit ako sa megaphone.
23:19Kanina pa nakagat ng zombie si Jang Ran.
23:21Pwede na siyang mag-transform anumang oras.
23:24Nang marinig yun,
23:25sabay-sabay silang napatingin kay Jang Ran.
23:27Namutla si Jang Ran sa kaba.
23:29Napaatras ng ilang hakbang at pilit na nagpaliwanag.
23:32H. Huwag kayong maniwala sa sinungaling na yan.
23:35Hindi ako nakagat.
23:36Kung nakagat ako,
23:37edi sana kanina pa ako naging zombie.
23:39Pero hindi na naniniwala sa kanya ang mga kasamahan niya.
23:43Patanjin nga ng sugat mo.
23:45Pagkarinig niya nito,
23:46pilit niyang tinakpan ang mga damit niya
23:48at patuloy na umatras.
23:50Umiling-iling siya at sinabing,
23:52hindi nga ako nakagat.
23:53Nang makita nilang pumapalag siya,
23:55may isang survivor na sumigaw,
23:57hoveran nyo siya.
23:58Pagkasabi noon ay agad nila siyang pinalibutan.
24:00Walang may pakialam sa pagtili ni Jang Ran.
24:03Nang makita ang nakapangingilabot na sugat sa braso niya,
24:05napasingha pang lahat.
24:07Halos lahat kasi ng laman sa kaliwang braso ni Jang Ran ay nahiwa at natanggal na.
24:11Tugoan ito at halos puro laman na lang.
24:14Nang makita ko yun,
24:15kinilabutan din ako.
24:16Hindi ko inasahang magiging ganon siya kalupit sa sarili niya.
24:19Hindi ako magiging zombie.
24:21Tinanggal ko na yung parteng na kagat.
24:22Pero may isang biglang nagsalita.
24:24Hindi pwede,
24:26hindi tayo pwedeng makipagsapalaran.
24:28Malay ba natin kung may incubation period yan?
24:30Kailangan natin siyang paalisin.
24:32Agad na napatingin si Jang Ran kay Lutao na nasa tabi niya.
24:36Tumakbo siya,
24:37kumapit sa braso nito,
24:38at nagmakaawa.
24:39Parang awa mo na,
24:40huwag mo naman akong paalisin.
24:42Mamamatay talaga ako kapag umalis ako rito.
24:44Pero walang awang iwinaksin ni Lutao ang kamay niya.
24:47Lumipat ito sa pwesto ng iba pang survivors,
24:49at malamig na nagsalita.
24:51Umalis ka na,
24:52huwag mo na kaming idamay.
24:54Pagkarinig dito,
24:55halos gumuho ang mundo ni Jang Ran.
24:57Itinaas niya ang damit niya
24:58at ipinakita ang bahagyang umbok ng tiyan niya.
25:01Buntis ako sa anak mo.
25:02Paano mo naisap mo rang paalisin ako?
25:05Akala ko ay ililigtas siya ni Lutao alang-alang sa bata.
25:08Pero nagulat ako nang tinignan lang siya nito nang walang emosyon.
25:12Bago walang awang sumagot,
25:13malay ko ba kung kaninong anak yan?
25:15Lumayas ka,
25:16wala kang kwentang lalaki,
25:18hayop ka.
25:19Pagkatapos,
25:19lumingon siya sa akin at biglang lumuhad sa harapan ko.
25:23Umiiyak siyang nagmakaawa sa akin.
25:25Asawa ko,
25:26alang-alang man lang sa pagbubuntis ko,
25:28papasukin mo na ako.
25:29Walang kasalanan ng bata,
25:31wala na talaga akong ibang matatakbuhan.
25:33Atawa ako nang marinig yun.
25:34Kung sino ang nakabuntis sayo,
25:36dun ka pumunta.
25:37Lumayas ka,
25:38baka madumihan mo lang ang lupa ko.
25:40Sa nakaraang buhay ko kasi,
25:42maaga akong namatay kaya hindi ko alam na buntis pala si Jang Ran.
25:45Nang makita nilang wala silang mapapala sa akin,
25:48sumigaw na rin ang iba pang survivors.
25:50Padilim na,
25:51wala na kaming mapupuntahan.
25:53Pwede bang makitambay na lang kami sa labas ng gate mo kahit isang gabi lang?
25:57Mas ligtas kasi rito sayo.
25:59Parang awa mo na,
26:00pangako hindi kami gagawa ng gulo.
26:01Tumingala ako sa padilim ng langit.
26:04Alam na alam ko sa sarili ko.
26:05Kung tama ang alala ko,
26:07mamayang gabi na susugod ang mga zombie.
26:09Kung aalis sila ngayon,
26:11baka may maliit na chance pa silang mabuhay.
26:13Dahil nagmamatigas silang manatili,
26:15nagligpit na lang ako ng lamesa at pumasok sa loob.
26:18Sa CCTV,
26:19nakita kong nagtatago sa kotse ang mga taong yun.
26:22Hindi ko alam kung anong pinag-uusapan nila.
26:25Samantalang si Nalutawa at Jang Ran,
26:27nakaupo lang sa labas ng pinto ko.
26:29Maputlang mapatla na ang mukha ni Jang Ran.
26:31Nilinis ko naman isa-isa ang mga palaso ko.
26:34Puno na ang lagayan,
26:35at nilapag ko na rin ang crossbow sa mesa.
26:38Tahimik lang akong naghintay na tuluyang gamabi.
26:40Hanggang alas 10 na ng gabi,
26:42hindi ko pa rin binubuksan ang ilaw sa sala.
26:44Nakatutok lang ang mga mata ko sa monitor.
26:47Nang bigla,
26:47may isang batong inihagis papasok sa bakuran ko.
26:50Kasunod nito,
26:51tumitaw ang grupo nila sa likuran ng bahay ko.
26:54Hindi ko alam kung saan sila nakakuha ng dalawang grapple ng hook.
26:57Sinubukan nilang ihagis yun sa pader.
26:59Pagkatapos ng mahigit 10 beses na pagtatangka sa likod.
27:02Sa wakas,
27:03saktong sumabit ang hook sa mataas kong pader.
27:06Pagkatapos,
27:07pinilit nilang paakyatin silo tao gamit ang lubed.
27:09Hindi ko muna binuksan ng high voltage na kuryente sa pader.
27:13Tutal,
27:13gusto naman nilang maglaro.
27:15Pagbigyan na nga natin sila.
27:16Nagtatago ako sa dilim.
27:18Nakangiting tinutok ang crossbow sa ulo niya.
27:20Konting kalabit lang sa gitilyo.
27:22Siguradong tagaw sa ang ulo niya.
27:24Sa mga oras na iyon,
27:25nakasakay siya sa pader.
27:27Kumapa siya sa loob ng bag niya at naglabas ng ilang bote.
27:30Tinilip ko sa night vision goggles ko.
27:32Mukhang mga sariling gawang molotov iyon.
27:35May hawak na molotov silo tao at binato ang isa sa balko na hinang vilya.
27:39Pak,
27:40sumabog ang bote sa salamin at nagningas ang apoy.
27:42Pero walang galos yung salamin.
27:44Mabilis ding namatay ang apoy.
27:46Agad siyang naglabas pa ng ilang molotov,
27:48bigil na nakatitig sa vilya.
27:50Sumigaw siya.
27:51Alam kong nakatingin ka sa CCTV.
27:54Uksan mo tong gate at papasukin kami.
27:56Kung hindi,
27:57susunugin ko to.
27:58Isasama kita sa impyerno.
28:00Nakatayo lang ako sa likod ng one-way mirror.
28:02Sumigaw ako sa megaphone.
28:04Tingnan mo nga sa ibaba ng bundok kung anong meron doon.
28:07Lumingon silo tao sa ibaba.
28:08Biglang nang inag ang buong katawan niya.
28:10Nahulog pa siya mula sa pader.
28:12Narinig ko na lang ang takot na takot niyang sigaw.
28:15Ang daming zombie.
28:17Tulungan niyo ko,
28:18parang nabali yung binti ko.
28:19Pagkasabi noon,
28:20kinalagkad niya ang binti niya papunta sa sasakyan.
28:23Kahit nasa loob ako ng vilya,
28:25ramdam ko ang pagyanig ng lupa.
28:27Pagkasilip ko sa binoculars,
28:29siksik ang kawan ng mga zombie
28:30ang dumadagsa sa kalsada.
28:32Wala pang kalahating oras,
28:34aabot na sila sa vilya.
28:35Napansin na rin ang mga nasa sasakyan
28:37ang mga zombie.
28:38Isang lalaki ang natatarantang nagsalita.
28:40Ang daming zombie.
28:41Tumakas na tayo.
28:42Pero may nagmasid at nagsabi.
28:44Parang hindi naman sila dadaan dito.
28:46Sa main road lang ata sila dumadaan.
28:49Kahit parang isang matibay na kuta ang vilya ko.
28:51Inilabutan pa rin ako sa dami nila.
28:53Mahigpit kong hinawakan ang crossbow
28:55habang nasa tabi ng bintana.
28:57Nagmamasid sa paligid.
28:58Nang mga oras na yun,
29:00halos mawala na sa sarili si Jang Ran sa takot.
29:03Hinampus niya ng malakas ang gate ng vilya.
29:05Humahagulgul.
29:06Papasukin mo ko.
29:07Li Cheng, buksan mo to.
29:09Ang daming zombie sa labas.
29:11Makikitago lang kami.
29:12Aalis din kami mamayang umaga.
29:14Dahil sa pag-iyak niya,
29:15nagpanik na rin ang iba.
29:17May hawak na molotov silo tao at nagbanta.
29:19Kapag hindi mo to binuksan,
29:21ibabatok ko tong mga molotov sa bakuran nyo.
29:24Apupuntahin ko rito ang mga zombie
29:25para sabay-sabay na tayong mamatay.
29:27Oo nga.
29:28Pare-pareho tayong mga tao dito.
29:30Kaya mo ba kaming panoorin mamatay?
29:32Buksan mo na to.
29:33Kung hindi, magkakamatayan na tayo rito.
29:36Habang tinitingnan ang nanlilisik nilang mga mata,
29:39naalala ko bigla ang nakaraan kong buhay.
29:41Noong walang awang inagaw sa akin ang kaysa isa kong tinapay.
29:44Sa panahong ito, walang kwenta ang kabutihan ng tao.
29:47Napabuntong hininga ko,
29:49at sa huli, nakapag-desisyon na.
29:51Nang makita nilang wala akong pakialam.
29:53Mas lalo pang humagulgul si Jang Ran.
29:55Mahal, parang awa mo na.
29:56Iligtas mo ko.
29:58Kahit ako na lang ang papasukin mo.
30:00Baka anak mo tong nasa sinapupunan ko.
30:02Hahayaan mo bang mamatay ang sarili mong anak?
30:04Maya-maya, lumuhad na rin silo tao sa gate para magmakaawa.
30:08Boss Lee, patawad.
30:10Buksan mo na.
30:11Parang awa mo na.
30:12Iligtas mo ko.
30:15Kalimutan na natin ang mga utang ko.
30:17Iyong-iyo na yung pera kapalit ng buhay ko.
30:20Ano?
30:20Deal.
30:21Napairap na lang ako.
30:22At malamig na sumagot sa megaphone.
30:24Kapag namatay ka.
30:25Sa akin pa rin mapupunta ang pera mo.
30:27Ganito na lang.
30:28Patayin mo si Jang Ran.
30:30At baka pag-isipan kung papasukin ka.
30:32Pagkasabing pagkasabi ko noon.
30:34Agad dumampot ng bato silo tao at walang awang hinampas iyon kay Jang Ran na nasa tabi lang niya.
30:39Gamulong sa lapag si Jang Ran para iwasan ang atake.
30:42At habang umiiyak ay sinabing.
30:44Gusto mo ba akong patayin?
30:46Wala talaga kayong kwentang mga lalaki.
30:48Saktong-sakto.
30:49Palakas ng palakas ang ingay ng kawan ng mga zombie.
30:52Kaya nagkanya-kanya na nang tago ang lahat sa mga sulok-sulok.
30:56Nang makabawi sa gulat si Nalu Tao at Jang Ran, nandyan na pala ang kawan ng mga zombie.
31:01Nasa malaking kalsada sila, mga 60 metro ang layo mula sa villa, kaya mabilis na nagtago ang dalawa sa may
31:07damuhan.
31:08Takot silang gumawa ng kahit anong ingay habang mahigpit na nakotakip ang mga kamay sa kanilang bibig.
31:13Akala nila, makakaligtas na sila.
31:15Pero laking gulat na lang nang biglang tinulak ni Jang Ran si Lutao.
31:19Pagulong na lumabas si Lutao mula sa damuhan.
31:22Agad tuloy napunta sa kanya ang atensyon ng mga zombie.
31:25Kaya naman napamura siya ng malutong.
31:27Habang kaladkad ang bali niyang binti, dumapang siya papasok sa sasakyan at mabilis na pinaharurot ito.
31:31Pero napakarami talaga ng mga zombie.
31:34Wala pang sampung metro ang natatakbo ng sasakyan, ay pinalibutan na agad ito ng kawan.
31:39Tanging ang nakakabingin sigaw na lang ni Lutao ang naiwang umaalingaungaw.
31:43Nang makita ko yun, napangiti ako.
31:46Naisip kong, oras na para tapusin ang larong ito.
31:48Agad kong inabot at pinindot.
31:50Ang switch ng speaker na nakakabit sa gate ng villa.
31:53At sa isang iglap, bumayo ang sobrang lakas na kanta sa buong paligid.
31:57Biglang nagkagulo ang mga zombie.
31:59Para silang mga gutom na isdang hinagisa ng pagkain sa isang kalmadong sapa.
32:03Habang umuungol, sabay-sabay at baliw na baliw silang tumakbo papunta sa direksyon ng villa.
32:08Sa sobrang takot, napaupo at nanghina si Jang Ran sa lapag.
32:12Nagkukumahog namang tumayo ang iba pang mga nakaligtas para tumakas.
32:16Pero maya-maya lang, dinamba na rin sila ng mga zombie.
32:19Habang sumisigaw, lumingon si Jang Ran sa villa at nagmura.
32:23Mamatay ka rin, hayop ka.
32:24Pero saglit lang din, pinagkaguluhan at kinain na siya ng mga zombie nang walang natira.
32:29Walang nakaligtas ni isa sa kanila.
32:31Hanggang sa mawala sa paningin ko ang kahuli-hulihang zombie.
32:34Doon lang ako nakahinga ng maluwag.
32:36At tuluyan na akong napasandol sa sofa.
32:39Sa wakas, nakaganti rin ako.
32:41Nagkalat ang mga putol na braso't binti sa tapat ng gate ng villa.
32:44Dahil dito, mukhang sinuyo na tinubos ang mga tao sa loob ng villa, na magandang pamamaraan na rin para maitago
32:50ang presensya ko.
32:52Pagkatapos noon, ilang grupo pa ng mga nakaligtas ang dumaan sa tapat ng gate.
32:56Pero kapag nakikita nila ang nakakasukang itsura sa labas, agad din silang lumalayo at nag-iiba ng daan.
33:02Masaya naman ako sa pagiging mag-isa.
33:04Araw-araw nag-eehersisyo at nagpaprakti bumitaw ng baril, naging napakagaan ang buhay ko.
33:08Hanggang sa sumapit ang pangalawang taglamig, biglang tumunog ang matagal ng patay na radyo.
33:14Para po sa kaalaman ng lahat ng mga mamamayan, nagsagawa na ang gobyerno ng malawakang paglilinis laban sa mga zombie.
33:20Inaasahan na sa loob ng isang buwan, maibabalik na ang kaayusan sa lipunan.
33:25Kaya hinihikayat namin ang lahat na manatili ng ligtas sa kanika nilang tahanan habang naghihintay ng rescue.
33:31Pinatay ko ang radyo, at nagfokus na lang ako sa pagpiprito ng stakes sa kawali.
33:35Malapit na ang araw ng ating kalayaan.
33:37At pagsapit ng tagsibol, nagpadala ng militar ang gobyerno para tuluyan ng ubusin at patayin ang lahat ng natitirang zombie
33:43sa buong syudad.
33:45Pagkatapos, mabilis silang nagtayo ng mga evacuation centers.
33:49Unti-unti nang bumabalik sa normal ang lipunan.
33:51Muli na rin itinatayo ang aming bayan.
33:54Nang buksan ko ang gate ng vilya.
33:56Matagal na palang nalinis ang paligid.
33:57At higit sa lahat, tapos na silang mag-disinfect.
34:00Sa bawat simoy ng hangin, amoy mo na ang halimuyak ng sikat ng araw na may halong disinfectant.
34:05Ang mga bulaklak at halaman sa paligid ay malagot masiglang tumubo.
34:09Puno sila ng buhay.
34:10Dahan-dahan kong sanara ang gate ng vilya.
34:13Pansamantala akong nagpaalam sa nag-iisang ligtas na lugar sa gitna ng katapusan ng mundo.
34:17Dahil mula ngayon, mas lalawak pa ang mundong pwedeng galawan.
34:21Nagsimula na ang panibagong yugto ng buhay.
Comments