- 2 days ago
ดูซีรีย์จีน ดูละครจีน พากย์ไทย ย้อนหลัง
Category
😹
FunTranscript
00:01ในที่รายการต่อไปนี้เหมาะสำห
00:03รับผู้ชมที่มีอายุ 13 ปีขึ้
00:05นไป
00:05อันมีภาพเสียงหรือเนื้
00:07อหาที่ต้องใช้วิจรณะยานใน
00:09การรับชม
00:10ผู้ชมที่มีอายุน้อยกว่า 13 ป
00:12ีกว่าได้รับคำแนะนำ
00:13คุณความกลับคิดว่า ให้ว่
00:27าเราแสดงเป็นนักของเรียนมั
00:28นจะเวิร์กเหล่ะคะ
00:29ผมโอเคนะ ผมตัวแน่ตัวเองดีมา
00:32ก
00:32ใช่ ถ้าเขาทำได้ฉันก็ทำได้
00:34ไม่ ไม่ ไม่ ไม่
00:36ตอนที่พวกนายคิดว่าฉันอู้อย
00:38ู่
00:39ฉันก็ไปแค่นักแสดงมาแล้ว
00:40เหมือ อ่า พวกเขามาแล้ว
00:44เขามาสิ
00:48อ้าว Hej... ยังเด็กกันอยู่เลย
00:51ประตูอาตโตนะ ไม่จะสใจหรอก
00:55พวกนายเป็นนักแสดงเด็กนะ
00:57ถือฉันยังไม่ค่อยมีประสบ
00:59การณ์
00:59แต่ฉัน เหนคารЕκเตอร์ในตัว
01:01ของพวกเขา
01:02พล้ายกับพวกเธอ ตอนเด็ก ๆ
01:05นี่คือหอยันจะเล่นเป็นประเคเท
01:07ศตอนเด็ก
01:07ไม่ใช่คนนี่หรอ น่าเหมือนกว่
01:10านะ
01:11นั่นสิ หน้าคลายมาก
01:12เราเลือกนักแสดกจากบุคลิก
01:14ไม่ใช่หน้าตา คาร์ECTERS สำคัญ
01:17ที่สุด
01:17ไม่มีใครสนใจหรอกว่า
01:19หน้าตาเหมือนกันไหม
01:21ใช่แล้วล่ะ สวนมากผู้ชมทางท
01:23ีวี
01:23ถึงจะสนใจเรื่องพวกนั้นนะ
01:25ฉันไม่แนะนำแล้ว
01:27ทำขอรู้จักกันเองเลย
01:28นั่งตาสบายเลยนะ
01:31ทำตัวตาสบายนะ
01:32ว้าว สวยจัง
01:38สิคด้าสใส่คือ ตอนที่ 15 แส
01:41งสายัน
01:54วัทธจักษ์ จักษ์กัจัน
01:59เต้าแล้วนะเจ้าสุดลงแล้วครั
02:02บ คุณโท เราจะเซ็นสัญญากันเมื่
02:08อไหร่ดีครับ
02:11ฉันเช็คเวลาแล้วจะติดต่อกล
02:13ับไปนะครับ ได้ครับผมจะรอนะครับ
02:16โอเค ค่ะ ขอบคุณนะ บ๊ายบาย บาย
02:18บาย
02:32เธอเธอเธอเธอ
02:57เมื่อเขือเทศ สิวเช้ง ซุประแม
03:00น
03:00บ้านจะขายได้แล้วเน้ะ
03:17ลูกแน่ใจแล้วจริง ๆ เหรอ
03:21ขายบ้านแล้วจะไปอยู่ไหน
03:24คงเช่าบ้านหรือไม่ก็ ย้ายก
03:27ลับไปอยู่กับพ่อ
03:28ไม่พูดเป็นเล่น จะย้ายมาอยู่กั
03:29บพ่อ งั้นเหรอ
03:30ไม่ดีเหรอ
03:31ดีสิ
03:37ลูกทนได้เหรอ
03:39ทำไมจะไม่ได้เหรอ
03:42ก็สามีของลูกทิ้งบ้านไว้
03:44ให้ ลูกขายลงจริง ๆ เหรอ
03:47ส่วนแบ่งกับบ้านหรือไง
03:49คะ ทำไมพูดเยอะจัง
03:50แค่ถามจัง ๆ
03:55อ้าว มาสิ มา
03:58ว้าว
04:01ใหญ่มาก
04:09ที่จริงฉันไม่เข้าใจเลย
04:11ทำไมเราถึงถูกลงโทษให้ถูกพ
04:13ื้นแล้ว
04:14ห้ามลงโทษทางกายไม่ใช่หรอ
04:16ก็นั่นพ่อฉันนี่นา
04:18เขาจะลงโทษเรายังไงก็ได้
04:21พอไม่คิดดูแล้ว
04:23เรื่องที่ถูกพื้นกับเธอในห
04:24อปสุ้ม
04:25เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเลยนะ
04:27พูดอะไรเชื่อแบบนั้นได้อย่างไร
04:30เชfindenแล้ว
04:32เราใช้ที่นี่ได้จริงๆ Philip
04:34เราจะถูกจับมันก็ไม่แล้ว
04:38ทุกคนรู้ว่าปลzw Wheel ถูกปิดไป
04:39เมื่อปีที่แล้ว
04:41แต่มันตะอีกหลายเดียว
04:42더วimar yoroi
04:43ฉันเลยเช่าที่นี้ไว้ เราใช้ซ้อ
04:47มและเปิดการแสดงได้
04:48ถ้าเราได้แสดงแน่นะ
04:51สิ่งต่างเมื่อก่อนก็คือ..เราไม
04:53่ถูกเรารบบ้ Perché 3 คร Virtual
04:56บางท hairs ก็สงสายว่าตอนนี้จะเป็
04:58นยังไง
04:59ถ้าการแสดงเมื่อ 17 ปีที่แล้ว ป
05:01ั插ชมความสำเร็จ
05:03อาจมีอะไรก็ได้คนอาจจะเปร storage เรื่
05:06อง subjected
05:07เพราะvey Дляท tulขนาด visions
05:08ideal
05:12เมื่อ 17 ปีก่อนโรคซ้า ตอนนี้ก
05:14็มีโควิด
05:16แต่เราก็ยังได้กลับมาเจอกันอ
05:18ีก
05:19นี่ดูไม่ใช่เรื่องบางเอิญนะ
05:22เหมือนพรมลิคิดมากกว่า
05:23ใช่แล้ว มันคือพรมลิคิด
05:30ฉันอยากบอกทุกคนผ่านการแสดง
05:32นี้
05:33ว่าในโช่เวลาที่ลำบากแบบ
05:34นี้
05:35ยังมีคนโงกกลุ่มหนึ่ง
05:38ที่อยากทำบางอย่าง
05:40ที่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะไปร
05:42อดไหม
05:43เมื่อ 17 ปีก่อนพวกเขาไปคนโง่
05:46วันนี้ก็จะเป็นคนโง่อีกครั้ง
05:51เราสามารถแสดงละครเวธีแรก
05:54หลังเกิดโลกระบาดได้
06:02ตอนนี้ก็ทำได้นะ
06:04แต่ฉันชาบตอนกลังคืนมากก
06:05ว่า
06:05ทำไม
06:07ฉันไม่อยากตื่นเช้านะ
06:11ตื่นไม่ได้หรือสิ
06:15สวัสดีค่ะ
06:17หนูมารบกวนไหมคะ
06:18ไม่จ้ะ
06:20คุณว่ารูปสวยมากเลย
06:22หนูว่าดเป็นแต่คนกล้างปา
06:26ฉันก็ไม่ได้ว่าดมานานแล้ว
06:29แล้ว...
06:30ชอบว่ารูปเสือพาทั้งแต่เมื่
06:32อไหร่คะ
06:34ว้าว...
06:35นานจนจำไม่ได้แล้ว
06:38ถามทำไมเหรอ
06:40หนูต้องเลยเป็นคุณตอนเด็ก
06:42เราอยากรู้จักคุณให้มากขึ้นนะคะ
06:44ตอนนี้ฉันเลยไม่รู้จะตอบยังไ
06:46งดี
06:47ตอนที่คัดตัวนักแสดง
06:50ผู้กำกับบอกว่าเราเหมือนกัน
06:52หนูไม่เข้าใจว่าทำไม
06:57เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนแบบ
06:59ไหนล่ะ
07:01อืม...
07:05บางทีก็รู้สึกไม่มั่นคง
07:09ไม่รู้ว่าอะไรถูก
07:11หรือว่าผิด
07:13แล้วก็ไม่ค่อยอารมณ์เสียกับ
07:15เพื่อน
07:16แต่กับครอบครัวไม่เหมือนกัน
07:17ค่ะ
07:18เพราะเธอรู้ดีว่า
07:20ต่อให้เราอารมณ์เสียแค่ไหน
07:23ครอบครัวก็จะอยู่เคียงข้างเราเสม
07:25อ
07:25ไม่มีวันจากเราไป
07:27เธอก็เลยปล่อยอารมณ์
07:29ใช่ไหม
07:31น่าจะอย่างงั้นค่ะ
07:32คุณรู้ได้ยังไงค่
07:34ก็แบบที่ผู้กำกับบอก
07:35เราเหมือนกันไง
07:38แล้วคุณแล้วค่ะ
07:40ฉันเหรอ
07:44ตอนฉันยังเป็นเด็ก ฉันอยากโ
07:46ตเป็นผู้ใหญ่เร็วเร็ว
07:48คิดว่าการเป็นผู้ใหญ่เป็นเรื่
07:49องดี
07:50สามารถตัดสินใจด้วยตัวเ
07:52องได้
07:53หลายปีมานี้ ฉันเลยคอยเตือนตัว
07:56เอง ว่าฉันโตแล้ว
07:59ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
08:02บางทีก็จงใจ ทำสิ่งต่างๆ ให
08:05้คนอื่นคิดว่าฉันเป็นผู้ให
08:06ญ่
08:08แล้ว...จากนั้นละคะ
08:13คนเรานี่ไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ
08:17พอฉันมาจนถึงจุดนี้
08:20ก็รู้สึกเหมือน
08:22กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
08:25ฉันปิดบางอะไรๆอย่าง
08:27ไม่กล้าบอกคนอื่น
08:30อาจเพราะไม่อยากรบโกนคนอื่น
08:34นี่ หอย่อน มาคุยกันหน่อย
08:36อ๋อ ได้ค่ะ
08:38อ๋อ นมีอีกเรื่องที่อยากถามค่
08:41ะ
08:41อะไรเหรอ?
08:42ผู้กำกับบอกว่าบทคือเรื่อง
08:44จริงของคุณ
08:46เรื่องจริงหรือเปล่าค่ะ
08:48จริงสิ
08:49งั้น...สุประแมนเขา...
08:54อืม...
08:56ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว
08:58งั้นคุณรู้สึก
09:04เธอยังเด็กอยู่
09:05หลายๆเรื่องคงยังไม่ค่อยเข้า
09:07ใจ
09:07ทำไมผู้หายถึงชอบพูดประโยค
09:08นี้กันจัง
09:11พูดง่ายๆก็คือ...
09:13ฉันยังไม่ปล่อยวาง
09:15ทำไมเราต้องปล่อยวางแล้วคะ
09:18ถ้าเข้าสำคัญขนาดนั้นจร
09:20ิงๆ
09:21เรายิ่งต้องจดจำเข้าไว้สิ
09:24เออยัน ทำอะไรอยู่
09:25มานี่
09:26ค่ะ หนูไปก่อนนะคะ จ้ะ
09:47ว่าแต่...
09:49หลังฟังคนพูดถึงสุประแม
09:50นแล้วจุจุผมก็นึกขึ้นมาได
09:53้
09:55อะไรเหรอ
09:57เมื่อก่อน...
09:58ทุกครั้งที่ผมอยากทำอะไร
10:00สุประแมนจะทำกับผมเสมอ
10:02แต่ก็ดูออกว่าเขาไม่รถการณ
10:04์เงิน
10:07เข้าแค่อยากสนุกเนอะ
10:08ก็ใช่
10:10แต่ถ้ามองอีกมุมนึง
10:12ไปไปได้ไม่ว่าตลอดเวลาที่ผ่
10:14านมา
10:15เขาคิดถึงคนรอบข้างก่อนเสม
10:17อ
10:18เลยไม่อยากทำให้เราผิดหวัง
10:21ดังนั้นเข้าเลยยอมสละความร
10:24ู้สึกของตัวเอง
10:25เพื่อเห็นแก่คุณก่อน
10:29ถ้าวันนั้นฉัน
10:32เลือกที่จะเก็บเด็กเอาไว้
10:34ไม่ ๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกลสิ
10:37บางเรื่องก็ไม่ได้จบสวยสำหรั
10:39บทุกคน
10:40แล้ว
10:41ถ้าตอนนั้นคุณเก็บเด็กเอาไ
10:43ว้
10:43แล้วทนขนหูไปตลอดชีวิตน
10:45ั้นเหรอ
10:49ตอนนั้นเอง
10:50ในที่สุดฉันก็เข้าใจการป
10:52รากฏตัวของซุปเปอร์แมน
10:56ในช่วงนี้
10:58เพื่อให้ฉันได้ปล่อยวางสิ่ง
10:59ที่ติดคางเข้าอยู่
11:01ขอโทษนะ
11:28ในช่วงโควิดสิบเก้าการแส
11:31ดงในที่สาธรรณาทั้งหมดถู
11:32กแล้วครับ
11:36หลายคนที่ทำงานสายนี้ก็เปลี่ยน
11:39อาชีพไปแล้ว
11:45ขณะละครที่อยู่ต่อและซ้อมต
11:48ามปกติ
11:49คือคนที่ยอมเสียงกับโรคล
11:51ะบาท
11:52และหวังว่าจะเอาชนะลิขิดฟ
11:53้าได้
12:03ผู้กำกับก็ยังเหมือนเมื่อก่
12:05อน
12:06ยังชอบเดิมพันกับพระเจ้า
12:08แต่พวกเราที่ไม่สามารถแม้แต่จะ
12:10เรียกว่ามือสมัครเล่นได้
12:12ก็เรือกที่จะเชื่อในตัวเขา
12:15แล้วซ้อมละครเรื่องนี้
12:17โดยไม่มีใครรู้ด้วยซ้อมว่
12:18าจุดจบอยู่ที่ไหน
12:21จนกระทั่งวันนี้
12:24นี่...อั่นข้าวเร็ว
12:26นี่มึงอันข้าวเร็ว
12:29เอามือเที่ยงออกมาออกข้าวสิ
12:30หละเร็ว
12:32การระบาดเริ่มตรงตัว
12:33ราทธิภัณect christian
12:34ในการรวมตัว การภื้นฟืนฟ
12:36ูระคอนเวธีในขอบเขียที่จําก
12:37ัด
12:45แล้วพวกirensกับ ก็ฉตาพนาคนอ
12:48ีกครั้ง
12:49อาจจะเป็นอย่างนี้ที่ทุกคนว่
12:50าก็ได้
12:51กับมาพบกันครั้งนี้ คือผมนิ
12:54เคีย
12:55นี่คือละคอนเวธีที่ชั้นจะแส
12:57ดรค่ะ
12:59เป็นสิค๊ะ ทุกคนต้องมาให้ได้
13:01นะคะ
13:02เอานี่กลับให้ที่บ้านด้วย
13:04ใช่มีอะไรยังให้พวกหน่าย
13:06อย่าลิ้นมาดูล่ะ
13:09เงิบกัน
13:15หนูกำลังจะมีการสแดงนะคะ
13:17เลยจะชวนพ่อผ่าไปดู
13:19รูปจะแสดงเหรอ
13:21อาฮะ เมื่อที่ทำสมัยเรียนหร
13:23ือ
13:23จะไม่ว่าตอนนั้นลูกกลอดรึ
13:25จำเกิด 현้譜 มาได้เรียนต่อ
13:26ลูกยัง 볼ง Wrestling อีกantes
13:27จะมาดูไหม 댥�� pigeon
13:29ดู
13:48บางที ความล้มเหลวเมื่อ 17 ปีก
13:51่อน อาจเพื่อช่วงเวลานี้ก็ได้
14:02วัธจักษ์จักษ์จักษ์จั
14:03กษ์หลังจากครั้งนั้น
14:25นักษาผมเอง
14:35ตรงนี้มียาอยู่ อย่าลืมกิน
14:37ด้วยนะ
14:39มีอะไรกินไหม ฉันหิวมากเลย ฉัน
14:42หิวมากขออาหาร
14:43น่ายหิง น่ายหิงใช่ไหมคะ
14:45ฉันไม่รู้เรื่อง
14:46ยา เดี๋ยวดูทางหน่อยสิ โถ่
14:59น้องพี่
15:00พี่คะ
15:02ใช่เธอจริงๆด้วย
15:04พี่คิดถึงเธอมากเลย
15:06ฉันกลับมาแล้วนะพี่
15:07ลิลลี่
15:10เชฟเหรอ
15:11ผมไม่ใช่เชฟแล้ว
15:12ตอนนี้ผมกับลีน่าเป็นหมอพา
15:14เนจร
15:16ผมเลยกลับมาเป็นหมออีกครั้ง
15:22ทำไมเมืองใต้ดิน
15:24ถึงได้มืดมน
15:26แบบนี้ล่ะ
15:27ทำไมทุกคนที่นี่ถึงกลายเป็นแ
15:30บบนี้
15:30ตั้งแต่คุณจากไป
15:32เมืองใต้ดิน
15:33ก็เริ่มสุดสมลงเรื่อยๆ
15:35ไม่นานมานี้ก็ไม่โรคระบาด
15:38พวกจะเมืองกดขีรับสัดด้อน
15:39หากเป็นประโยชน์เข้าตัว
15:41และปล่อยปละล้านเลยพวกเรา
15:44เรามองไม่เห็นความหวังเลย
15:47พวกที่ไปได้ก็ไปกันหมด
15:50พวกที่ยังเหลืออยู่
15:52พี่คะ
15:53ไปจักทades
15:54นี่ ด้วยกันน่ะคะ
15:56ตลาบไดที่เราทำงานหนัก
15:59ยังมีโลกกว้างอยู่ข้างนอกน
16:00ั้น
16:01มีอีกหลายที่ที่เรายังมองไม่
16:02เห็น
16:03ก Ensure 19
16:06เราก็จะได้เห็นอันอัน condemnAKE
16:08ครับ
16:08ครับ คัดก่อน
16:10อุฉ insiderก่อนนะครับ
16:12��ม ไม่ออก
16:12พูดช่วยวัยทีปาร์จาดใช้ท
16:13hep ที่นี่มัยหน่อย
16:15แม้เกิดเทศ เป็นอะไรไปเนี่ย
16:17บทพูดของเธอม recommends
16:18ขอโทษทีค่ะ พูกรlands
16:20เธอเข้าไม่ถึงบทของลิลลี่เลย
16:22นะ
16:23ทำไมไม่คิดมาก่อนว่าจะแสดงย
16:24ังไง
16:25พักสิพ่านอาที
16:26โอเคนะพักสิพ่านอาที
16:41ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะแสดง
16:43ออกมายังไง
16:44หลังสามมีฉันจากไป
16:48มันเป็นช่วงเวลาอัญญาวน
16:50าน
16:51ที่ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้ง
16:53ใบหมืดมิด
16:57ถึงแมりที่บ้านจะเปิดไฟ
16:59แต่ฉันก็ยังรู้สึกหมืดมน
17:03มาขอให้คนที่มองไม่เห็นอนาคต
17:05และไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
17:07พูดให้ขำลังใจคนอื่น
17:09แบบนี้ได้ยังไงล่ะ
17:11ผมเข้าใจ
17:13เพราะอัญุมากขึ้น
17:14เราก็รู้สึกว่าช่วปเวลาที่
17:16แย่มันก็แย่ไปเรื่อยเรื่อย
17:18เหมือนรกระบา elite
17:19ที่ไม่จบไม่สิน
17:21เวลาผ่านไป
17:23เราก็ค่อยค่อยเลิกเชื่อว่า โล
17:24กจะดีขึ้นได้
17:30เคยได้ยินเรื่องจ็อกกจั blond 17 ปี
17:32ไหม
17:36ที่อัเมริกา
17:38จ็อกกจั lohลง จรชีวิต
17:40หลังจากพวกมันเกิดมา
17:43ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตซ่อนต
17:44ัวอยู่ในดิน
17:46จนถึงปีที่ 17
17:47พวกมันถึงได้
17:49โพโลกขึ้นมาเนือดิน
17:50และสยายปี
17:51ทำไม่ถึงเป็นแบบนั้นหรอ?
17:55มันเป็นสัญชาติยานการเอาต
17:56ัวรอด
17:57พวกมันวินด้วยกัน
17:59ปสมพันกัน
18:00และทำทุกอย่างด้วยกัน
18:02แม้ต้องเพเชิญหน้ากับ
18:04นักล้าและภัยธรรมชาติ
18:05พวกมันก็ยังสามารถเอาตัว
18:07รอดได้
18:08และมีชีวิตต่อไป
18:10ด้วยความหวัง
18:11โรมันติกเกินไปหรือเปล่า
18:14ก็แค่มันแรงนะ
18:19เมื่อ 17 ปีก่อน
18:20เราเจอโรคซาส
18:23วันนี้
18:24เราก็เจอโควิด
18:25ในเมื่อเราเคยกล้าอาหาร
18:28และอดทนมาได้
18:30ทำไมวันนี้เราถึงทนไม่ได้ละ
18:47ทุกอย่างบนโลกนี้
18:48รวนมีวัทธัจักร
18:50เหมือนวงจอน
18:52ที่วนซ้ำไปมา
18:55วัทธัจักรเซล
18:56วัทธัจักรมันแรง
19:00ความรู้สึกของเรา
19:02ความสัมพันร์ระหว่างผู้คน
19:04ทุกอย่างรวนมีวัทธัจักร
19:05ของมันเอง
19:09เหตุผลที่ชีวิตเปลี่ยนแปล
19:12ง
19:13เป็นเพราะวัทธัจักรของเรา
19:14และคนรอบข้างเกี่ยวพันกัน
19:16และมีอีทธิพลต่อกัน
19:19หรือจะเรียกอีกอย่าง
19:21ก็คือโชคชะตา
19:26และนี่คือเรื่องราวของพวกเรา
19:34เมื่อกี้
19:36ขอบใจนะ
19:38ที่ช่วยฉันเก็บนั้งสือไง
19:41ขอบใจนะ
19:44ฉันที่ช่วยมานเช้ง
19:45หรือว่าสิวเช้งก็ได้
19:47สิวเช้ง
19:49สวัสดี
19:50ฉันชื่อลีเรีย
19:51ชื่อจริงคือโทรกาโทร
19:53โทรเมโทร
19:55ก่อนฉันมอสี่
20:02ฉันไม่มีความสุข
20:16ไม่เลือก indispensrey
20:17บฐยังไม่ปล рублейสุข
20:21ฉันชื่อสุด
20:23ฉันไม่เลือกขอบคุณเธอ
20:31ไม่เลือกเป็นเพื่อนกับเธอ
20:34เรื่องในอนาคต
20:36ก็จะไม่เกิดขึ้น
20:52นี่
20:58ทำอะไรเนอะ
21:01ก็เธอไม่เชื่อฉันนี่
21:03ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ
21:05ฉันแค่ถามเฉยๆ
21:06ไม่มีใครเชื่อฉันสักคน
21:10เธอนิจัยแคบจริงๆ
21:11ทำไมชอบคิดไปเองว่าคนอื่นไม่
21:13เชื่อ
21:28ฉันเคยคิดว่า
21:29ฉันเคยคิดว่า
21:30หลังเรียนจบมัทยม
21:31ฉันจะได้ไปเรียนต่างประเทศ
21:34แต่สถานการณ์ตอนนี้
21:35คงไม่มีโอกาส
21:36แต่ถ้ามีโอกาสเนอะ
21:38ฉันก็อยากเห็นโลกภัยนอกอยู่
21:40ดี
21:40นั่นความฝันของเธอเหรอ
21:42ไม่รู้สิ
21:44ของงานมัง
21:46เธอนี่แปลกจัง
21:48แปลกเหรอ
21:49แล้วของเธอล่ะ
21:51ฉันเหรอ
21:53หลังเรียนใช่นะ
21:54อืม
21:56ฉันอยากเป็นนักแสดง
22:03นี่สาวน้อยตาเธอแล้ว
22:05อันนี้เปลี่ยกกว่า
22:07ต่อพิบบอกความรับมา
22:11ฉันเคยติดคุกมาก่อน
22:14ฉันไม่ชอบซุประแมน
22:25ปีนี้เราจะกินสปันเคกกัน
22:28ปีน่า
22:29เราค่อยชวนทั้งชมลมละคร
22:31ฉันจะทำเคกก้อนอย่ายให้ใน
22:32ฉันไม่ต้องสองกับคนเยอะเยอะทุ
22:33ดพังหรอกนะ
22:34ฉันหลองกันแค่
22:36สองคนก็พอแล้ว
22:39เลิกพูดได้แล้ว
22:40อธิษฐานสิ
22:53อธิษฐานสิ
23:00สอง
23:05นึง
23:07สิ
23:08สอง
23:09นึง
23:10ทือปีนธิษฐานสิ
23:20เฮลإหลอก
23:39เมื่อกี้เรามาทçeชมเรื่องรับมัต conscious
23:40ภาพของ
23:40ดูผลถึงยืนประเวที และพูด
23:41มากขนาดนี้
23:43ผมขอนะนำตัวนะครับ
23:45ผมชื่อหมกเซ็ง
23:46แสดงเป็นหมอตลาดมืด ในเรื่
23:48องเมืองใต้ดิน
23:50แต่เมื่อ 17 ปีก่อน
23:52บทของหมอคนนี้
23:55คือเพื่อนสนิทของผม
23:58ที่ชื่อซุประแมน
24:01เรามันจะเจอกันอีกเลย
24:03ตั้งแต่ตอนม.4
24:06และผมก็คงไม่จะเจอเขาอีกแล้ว
24:10ฉันไม่อยากกลอหกแม่อีก
24:12เข้าใจมั้ย?
24:14สรุปคือ
24:16ฉันจะตั้งใจเรียนและเป็นนัก
24:19เร็นที่ดี
24:21ฉันไม่อยากเล่นแล้ว
24:23เล่นเหรอ?
24:25สำหรับในอัพแค่การเล่น
24:26แต่สำหรับฉันไม่ใช่
24:28ฉันไม่เคยเล่นเลย
24:30ฉันไม่มีทางเลือก
24:31สรุปว่าเลิกขันตะกากได้แล
24:33้ว
24:36หน่อยไปทางเลือก
24:38ใน juven ทีจะตั้งใจเรียนได้
24:40แต่ฉันไม่มี
24:42ฉันต้องคอย ขายซีacao ดิเธื่อร์
24:43กับนาย
24:44งั้นทiblyที่หามาได้
24:46ฉันก็ให้แม่เพื่อเอาไปใจะคร
24:48ักษาพยาบัล
24:49เข้าใจแล้ว
24:50นายต่อการเท่าไร
24:53ฉันให้นายได้บางส่วน
24:56ไม่มีประโยชน์หรอก
24:57หน่อยใจให้ฉันเดินนี้
24:59แล้วเดินหน้าหรอ
25:01เดือนน่าคือจะจ่ายข้ารักษา
25:02ให้แม่ฉัน
25:07ใช่ครับ
25:09เพราะเหตุนี้
25:11เราจึงไม่จะเจอกันอีกเลย
25:14พอมองย้อนกลับไป
25:16มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
25:19ทำไมเราถึงไม่ขอโทษกันนะ
25:24ไม่รู้สิครับ
25:25แต่การตัดสินใจ
25:27ที่ผิดเวลาก็มักจะผิดเสมอ
25:32อาโลเช่งใจ
25:33เอาได้เป็นส่วนที่จิมซาจุ
25:34ยด้วยนะ
25:36ได้ครับ
25:39ฉันอยากได้ใส่ตั้งสิบคู่ว่
25:40า
25:41ครับ
25:50พวกกำกรับ
25:52ขอโทษครับที่มาสาย
25:54ปกคียไม่ต้องพูดมากแล้วถึ
25:55งคิวนายแล้ว
26:00ผมเป็นหมอตลาดมืดของที่นี่
26:03เรียกผมว่าเชฟก็ได้นะ
26:27คืนนี้ฉันจะขึ้นแสดง
26:29แต่จะมาไหม
26:34คืนนั้นผมเลิกงานหนึ่ง
26:36สุดท้ายก็เลยไปไม่ได้
26:40บางครั้งผมก็สงสัยนะ
26:42ถ้าผมได้อ่านข้อความนั้นเร็
26:43วกว่านี้
26:45ถ้าผมได้ไปดูละครเรื่องนั้น
26:48ผมจะไม่เสียมเพื่อนคนที่ไปใช่ไหม
26:51ผมเป็นหมอตลาดมืดของที่นี่
26:53เรียกผมว่าเชฟก็ได้นะ
27:08แต่โลกไม่มีคำว่าท่าหรอก
27:10ครับ
27:12ถ้าคือนั้นคนมา
27:14บางทีสิ่งนั้นอาจจะเปลี่ยน
27:16ไปก็ได้
27:17หมายความว่ายังไง
27:20ถ้ามีคนอยู่ที่นั่นอีกคน
27:22คงจะต่างไปเยอะ
27:25สรุปคืนนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน
27:27เกิดอะไรขึ้นกันได้
27:46ครับ
27:46ลองเล่นใปล่อย
27:53คือไง
28:11ไม่คิดว่าเธอจะเข้าชมรมละ
28:13ครกับฉัน
28:15แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา
28:17ฉันทำทุกอย่างคนเดียวเสมอ
28:19แต่พอเธอไม่อยู่ชมรมละคร
28:22ฉันนอนไม่หลับเลยเนอะ
28:25รู้ไหมว่าฉันกลัวอะไรมากที่ส
28:26ุดที่สูญพินิต
28:28ความรู้สึกของการถูกทิ้งไ
28:30ว้ข้างหลัง
28:32เหมือนคนทั้งโลกลืมฉันไปแล้
28:34ว
28:36ฉันกล่วจริงๆนะ
28:39แต่ไม่ใช่พระเธอชอบเขา
28:42ฉันกล่วจที่เธอกโหกฉันมาต
28:43ลอด
28:45ถ้าปิดบางฉันมาตลอดไม่ยอ
28:47มบอกฉัน
28:50ฉันมองเธอเป็นเพื่อน
28:52เชื่อใจเธอ
28:54เธอเห็นฉันเป็นอะไร
29:20การตัดสินใจของฉันในตอนน
29:22ั้น
29:23หลายอย่างมันก็ยากจะอธิบาย
29:25เพราะเราลงมือก่อนคิดที่หลั
29:27งเสมอ
29:28เราเลยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา
29:32จะบอกว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูป
29:34ก็ได้
29:35หรือจะพูดว่ามีแค่ตอนที่เร
29:38ายังเป็นเด็ก
29:39เราถึงดูแลคนอื่นได้อย่างบริส
29:42ุดใจ
29:44ตอนนั้นฉันไม่ได้พยายามจะถ่าย
29:48โทษที่ปิดบางเรื่องซูเปอร์แ
29:49มน
29:50และไม่ได้จะทำตัวสูงส่ง
29:53ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องเข้า
29:54สูนพี่มิดเพราะก่อเรื่องขึ
29:56้นอีก
29:57ความคิดมันผุดขึ้นมาในห
30:01ัว
30:02เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน
30:05ฉันจะไม่ทิ้งเธอ
30:14นี่...นี่...
30:15เหมือนอะไรขึ้น
30:20หนูเอง
30:23หนูตีเขาค่ะ
30:24เป็นเพื่อนรักนี้
30:38ฉันว่าเราอยากคบกันเลย
30:47ฉันจะต้องคุดว่างอย่างเงิน
30:47เธอคิดดีแล้วเหรอ
30:50อืม
30:52สิวเชียงสำคัญกับเธอขนา
30:55ดนั้นเลยเหรอ
30:57แล้วสำหรับนาย
30:59เพื่อนคืออะไร
31:06คนมักจะพูดกันว่า
31:08เราเลือกครอบกลัวไม่ได้
31:11แต่สำหรับฉันแล้ว
31:13เพื่อนก็เลือกไม่ได้นะ
31:15ในเคยได้ยินคนพูดเหรอว่า
31:19ฉันตัดสินใจเลือกเธอเป็นเพ
31:21ื่อน
31:22หรือมาเป็นเพื่อนกันเธอ
31:28ก็ไม่เคยจริง ๆ เลย
31:33การที่เราจะเป็นเพื่อนกับใคร
31:36เรารู้ตั้งแต่วินาทีวแรกที่
31:38เจอกันแล้ว
31:41มันบริสุดละเรียบง่ายกว
31:42่าการเป็นคนรัก
31:46มันไม่เกี่ยวกับรูปรักภายน
31:49อก
31:50หรือคุณสมบัติภายใน
31:54ดังนั้น
31:57ฉันเลยอยากละฝาเพื่อน
31:59ที่เต็มใจจะแสดงให้ฉันเห็น
32:01ทั้งด้านดี
32:03และด้านไม่ดีของเธอ
32:23นี่
32:29อะไรอีกละ
32:32ฉันพูดกับสุปปะแมนแล้ว
32:34ฉันจะไม่คบกับเขา
32:35หั
32:37ฉันคิดว่าเพื่อนสำคัญกว่
32:39า
32:41ฉันไม่อยากละเลยความรู้สึกเธอ
32:44ดังหน Rank นั้น
32:46ฉันจะไม่คบกับเขา
32:49เธอเข้าใจไม่ว่าทำไมจะถึงเกล
32:51ดนะ
32:52หา
32:54ฉันไม่ได้เกลดได้เธอชอบเขา
32:56ฉันเกลดที่เธอไม่บอกชัน
32:58อะไรเน antis
33:00ถ้าฉันบอกเธอก็จะเสียใจ
33:02ถ้あ lakesังไม่ בא�ูกยผล slicing
33:03เนี่ย
33:05แล้วม desdeทุ browser
33:07จะให้ทำง่ายล่ะ
33:09ชิค...ฉันไม่รู้เหมือนกัน
33:13เอาเป็นว่า...
33:14ฉันไม่ชอบเขา 봐요
33:16ห้า
33:16พอมองย้อนไปจะรู้สึกง้อมากเลย
33:21ฉันชอบเขา แต่ไม่ยอมศาฐาพ
33:23แล้วยังจะหวังрах ingredi c us ชอบฉั
33:25นกลับอีก
33:26ง้อจริง ๆเลย
33:28แล้วเธเลยเขาโฟนมา
33:29ฉันก็เลยเหงานั้น
33:31งี้เง้าจริง ๆ
33:33เธอจะดาfikตัวเองทำไม
33:35ก็มันจริง scientific
33:37พอฉันมาคิดดู'
33:40vi that she otra.ก
33:41ับความรู้สึกเธอ ต่างกันหร
33:44ือ
33:44ต่างกันตรงไหน
33:46ที่ฉันรู้สึกกับเขาเป็นแค
33:48่ความรู้ permitted
33:50แต่ระหว่างเธอกับเขา เป็นความร
33:51ู้สึกที่สารสมมารถเรื่อยๆเน่
33:53ะ
33:56ไห้!ไม่รู้pciónอธิบายยังไงก cords
33:58ออกประมาณนั้นแหละ
34:00นี่สะรุปคือ
34:02ถ้าพวกเธอใจตรงกันจริงๆ
34:04ก็ต้องคอบกันนะ
34:07แล้ว เธอจะไม่เสียใจเหรอ
34:10ไม่ รอกยา
34:12ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอพู
34:14ดจริง
34:14แม�อย่ายตัวแสบ
34:17ช่วยฉันถูกพึ้นน่อย
34:18ฉันถูกลงโทนมาทั้งทíaธิม
34:19แล้ว
34:22ไปเอาไม้ถูกพึ้นกัน
34:24อือ
34:27จะว่าไป
34:28ทำไมสริวผ่างถึงยอมปล่อยเร
34:29ื่องนี้ไปล่ะ
34:30ฉันว่าพ่อฉันคงคงไปขุ neglect
34:32เข้าที่www
34:32부� community
34:32หลับแล้ววาเธอเดือดร้อน
34:40พอมาคิดดู ฉันก็จำไม่ได้แล
34:44้วว่า ทำไมจูจู เราก็ดีกันส
34:48ะอย่างนั้น และกลายเป็นเพื่องรั
34:50กกันอีก
34:52เรื่องเล็กน้อยในตอนเด็ก เรามองม
34:54ันเป็นเรื่องใหญ่เสมอ แต่พอเราโ
34:56ตขึ้น ถึงรู้ว่าโลกนี้มี
34:58เรื่องที่แย่กกว่านั้นอีกเยอะ
35:01สิ่งที่เราเรียกว่า แย่ตอนย
35:03ังเด็ก ก็กลายเป็นเรื่องเล็กน
35:04้อย
35:07ตอนเรายังเด็กว่าถ้าจักผ่
35:09านไปเร็วกว่า ความรู้สึกมาแล้วก
35:13็ไปอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้กลั
35:15บอยู่นานมาก
35:17แล้วคุณเคยคิดไหมว่า ในอนา
35:20คตถ้าเรามองย้อนกลับมาตอนนี้
35:23หลายๆอย่างอายไม่แย่อย่างที่ค
35:24ิด
35:27อืม
35:31ที่จริงเธอพร้อมแล้วล่ะ
35:33เธอแค่ขังตัวเองไว้
35:36ไม่ลองดูอีกสักตั้งล่ะ
35:42อืม
35:44ผมจะไปเรียกพว่มกับนะ
35:47โอเค
35:48ผู้กำกับเราพร้อมนะครับ
35:53พ่อไหนเป็นไงบ้าง
35:55สบายดี อับบ้านได้แล้ว
35:58นี่ ไหนว่ามันจะรมละครมาด้วยไ
36:00ง ไหนล่ะ
36:02ไม่มี ฉันโกหกไหน
36:04ห้า หมายความว่าไง
36:06หา
36:10หา
36:13แล้วสิวเช้งล่ะ
36:16อยู่นั่นไง
36:31ชาญเด็กก้า ลองตามฉันมาสิ
36:37หนึ่งเดือนต่อมาก ไม่มีผู้ติ
36:45ดเชี่ยวรายใหม่ในห้องกลงติ
36:46ดต่อกัน 20 วัน
36:48โอ้งการอนามัยโลกได้นำห้อง
36:49กลงออกจากเขตโลกละบ้าน
36:53พวกเธอว่าวันนี้ ฉันมีอะไรเปลี่
36:54ยนไปบ้าง
36:57อะไรล่ะ
36:58มา ไม่เห็นจริงๆเหรอ
37:01กลับมาไปประทันอาควรียนเห
37:03รอ
37:03ไม่อย่างนั้นจะทำยังงายถ้าไม่
37:04มีฉันล่ะ
37:18พวกเธอหยุดไง
37:20ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
37:22สิวผังมาเป็นประทานอาควรี
37:23ยนได้ยังไง
37:23คิดให้ตายก็คิดไม่ออกเหรอ
37:26จริงสิ เราไม่ต้องใส่หน้ากากแล
37:28้วนี่
37:29ฉันก็ไม่ค่อยอยากใส่เหรอ
37:31ในมื้อไม่ต้องใส่แล้ว
37:33ทิ้งได้
37:34เย้
37:45ถ้ามีคนดูรูกเก่าๆ
37:47ฉันเองก็จะไม่ค่อยได้แล้วว่
37:49า
37:49ตอนเด็กๆ ฉันเป็นยังไง
37:52ตอนที่ฉันได้ดูพวกเขาแสدان
37:54ถึงหน้าตาเราจะไม่เหมือนกัน
37:56แต่ก็รู้สึก
37:58คล้ายกันมากๆ
38:00พอได้ดูพวกเขา
38:02ฉันก็เริ่มคุ 입oft Hoje
38:05ฉันคิดว่าพวกเขาเป็นตัวฉ
38:08ัน
38:16คิดว่ายังว่าอนาคตอยากทำอะไร
38:18เขาบอกว่าอยากเป็นศัตราจารย
38:19์ด้านมะแรง
38:21น่าคนลุกอ่ะ
38:23ไม่หลอกฉันแต่เสร็จใจแล้ว
38:25ว่าฉันจะเป็นหมอ
38:28ห้ะ อย่ามาตั้นลก
38:29พี่ว่าตัวเองเก่งนักแล้วง
38:30่าย
38:30ถ้าสอบไม่ผ่านฉันก็จะสอบ
38:32ใหม่
38:33สอบไม่เรื่องจน billion
38:36โอเค ฉันสนับสนุนด้วย
38:54เมื่อ 17 ปีก่อนเราทำได้ไม่ดีเหรอ
38:56วันนี้เราทำได้ไม่ดีเหรอ
38:59บ่อยครั้งมันก็ขึ้นอยู่กับ
39:01มุมมองของเราเอง
39:03ถ้าเราเอาแต่คิดเสมอว่าเราทำได
39:05้ไม่ดี
39:07แล้วเราจะมีความกล้า เดินชัด
39:09หน้าอย่างผ่าเผอได้ยังไง
39:37กี้ยังคต่อที่ครับ
39:45พวกกันไปก่อนนะ จะพร้อม ๆ ถึง
39:46โอเค ค่ะ
39:56กันระยาว
40:04พี่กวัน พักเสร็จริยังคะ มา
40:07เล่นกันต่อ ท่ะค่ะ
40:08มาแล้ว จันดีไปไหนกัน มาแล้ว ๆ
40:23เฟรนชโทษหนึ่ง ไม่ปิ่งข้าง
40:25ล้าง
40:26โอเค เฟรนชโทษมาแล้ว
40:29ทุกคนทำงานมาหนื่อย ๆ หลังเลิกง
40:31านก็ต้องอยากพอนคลาย
40:32นั่งดูคลิปตลก ๆ จนถึงเวล
40:34าก็เข้าหนอนนะ
40:35ใครจะมาดูดามากกัน
40:37แต่ว่า มีใครบอกฉันได้ไหม
40:40ว่าทำไมมันถึงสำคัญนัก
40:43ทำไมคนที่ทำงานมาหน่อย ๆ แต่ก็ยัง
40:46เต็มใจ
40:47จะจ่ายเงินมาดูดรามา
40:50อาจเป็นเพราะ
40:53เราสามารถจะช่วงเวลาที่
40:55น่าประทับใจที่หาไม่ได้แล้
40:57วในชีวิตประจำวัน
41:00เราจะจดจำเชื่องเวลาเหล่านั้นไว
41:02้
41:02แล้วมันจะม่อพันลังให้เราก
41:04้าต่อไป
41:15เร็วเข้า ทำไมมาช้าจัง
41:17การแสดงจะเริ่มแล้ว ไปสิ ๆ ๆ ๆ
41:21ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
41:34เธอไม่เคยเจอแม่เธอแท้เลย
41:36เธอเอาแต่ถามผมอยู่เรื่อยว่า
41:38แม่หนูอยู่ไหน ทำไมหนูไม่มีแม่
41:40ล่ะ
41:41จนผมรู้จะตอบยังไง
41:43ครั้งหนึ่งหลัชีไปที่ต้นมาเด
41:44ือบายซอ และพูดว่า
41:46แม่หนูก็ต้นมาเดือบายซอ
41:48ผมคิดว่าลูกจะเชื่อหรอก
41:50หลังจากด้านเวลาที่เธอแนะนำ
41:52ครับโคตัวเอง
41:53เธอจะบอกว่าแม่เธอประตับไม
41:55พอถึงวันประชุมผู้ปกรอง
41:56ผมก็รู้สึกวันลีอองในเรื่อง
41:58พัชคาตหาการ
41:59แต่มันลูกสาไว้
42:00ส่วนลูกผมก็อุ่มต้นมาเดื
42:01อใบซอ
42:02ประเด็นคือ
42:05ทำไมผมจะบอกลูกว่า
42:06แม่เป็นต้นไม้ล่ะ
42:08เพราะผมคิดว่าผู้หญิง
42:10เป็นสายพันที่ดูแลลำบากมากคร
42:11ับ
42:14ถ้าคุณไม่ดูแลรถน้ำให้ดี
42:16เธอก็จะเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว
42:17แต่ถ้าคุณรถน้ำให้ปุยมาก
42:19เกิดไป
42:20เธอก็จะตายเหมือนกัน เหมือนแม่
42:21ของลูกผม
42:22ตอนที่เธอทิ้งผมไป
42:24เธอจะสู้ห をมาก
42:25แต่ที่แย่ที่สุดก็คือ
42:27ผมยังไม่รู้เลยว่าผมทำอะไรผิด
42:30ข้นรอบตัวชอบถามผมว่า
42:32นี่กว่าดาแล้วนะ
42:33ทำไมไม่ปรูปรูต้นอื่นล่ะ
42:35ที่จริงผมอยากบอกว่า
42:38เมื่อไม่นานมานี้
42:39ผมเพิ่งเจอต้นหนึ่ง
42:41ต้นนี้ก็เป็นผัก
42:43กินได้ด้วย
42:46เท่าที่ผมรู้
42:48เธอเคยเหี่ยวเช้ามาก่อน
42:50แต่ไม่นานนี้เธอเริ่มง้องงามอ
42:52ีกครั้ง
42:53บางที
42:56เธอก็กำลังรอ
42:59โอกาสที่จะได้รับการดูแลอีก
43:01ครั้ง
43:05ครับ
43:17เธอเทศเป็นผักด้วยเหรอ
43:19ผักอะไรล่ะผลไม้ต่างหาก
43:21ใช่ มักเทศเป็นผลไม้ไม่ใช่ผั
43:23กนะ
43:24บ๊ายบาย
43:25เดี๋ยวเซ็นให้ด้วยนะ
43:27โอเค
43:28ค่อยคุยกันนะคะ
43:29โอเค
43:32โอเค
43:34โอเค
43:43โอเค
43:43ไง
43:44ไง
43:47ขอโทษนะ
43:49ฉันมาสายพระมีเรื่องต้องทำ
43:51ไม่เป็นไร
43:52เออ
43:53ผมเป็นยังไงบ้าง
43:55อ๋อ
43:56ดีมากค่ะ
43:58ทีมชัดเจนมาก
44:00พัฒนาขึ้น
44:01อืม
44:03แล้วคุณ
44:05เก็ดมุกไหม
44:09เก็ดนะ
44:10หือ
44:14ขอบคุณค่ะ
44:19แต่ตอนนี้
44:21ฉันยังไม่อยากคิดเรื่องนั้นจ
44:22ริงๆ
44:25อ๋อ
44:27ไม่เป็นไร
44:29ไม่เป็นไร
44:32อืม
44:33ว่าแต่คุณวางแผนจัดทำอะไรต่
44:35อแล้ว
44:36ขายบ้านไปหรือยัง
44:40ฉันเพิ่งบอกในหน้าว่าจะ
44:42ไม่ขายบ้านแล้ว
44:44ก็เลยมาช้านะ
44:48บ้านหลังนั้น
44:49ซุประแมนทิงเอาไว้ให้
44:51ฉันก็เลยอยากเก็บไว้
44:53เพื่อเราลึกถึงเขา
44:55โอเค
44:56ผมเห็นด้วย
44:57เก็บไว้ก็ดีนะ
45:02ฉันจะไปหาแม่ที่อเมริกา
45:06อาจจะไปเรียนต่อ
45:09คงไปเรียนแฟชั่นไ思้
45:11ยอดเยี่ยมเลยครับ
45:12ในที่สุดความฝันของคุณก็
45:14เป็นจริงแล้ว
45:15ถ้าคุณมีเวลาว่างก็
45:22ไปเยี่ยมฉันได้เน
45:24ผมนี่当然เลยว่าง
45:38กลับกลับกลับกัน
46:04เจ้าเจ้าเจ้าเจ้า
46:36เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
46:39าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
46:45้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้า
46:49เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
46:52าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
46:52้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้า
46:52เจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้
46:52าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ้าเจ
46:52้าเจ้าเจ้
Comments