11:22ترجمة نانسي قنقر
12:01ให้ผลบาทเจ็บเสียวกว่าครึ่งที่ไม่บาทเจ็บก็อีดโรยนะถ้าหาเหล่านี้ได้ตามก็มองมาจากสิบอังหวะประเจ้าอยู่ไว้เล่นเดินทับไม่ได้หลับที่นอนให้ตามพระนะเรศให้ทางที่จงได้จากก็ทั้งเสร็จก็มีทั้งแรงกายและแรงใจ
12:02camps guardianทางหมดเส้นทั้งสองประกาศแล้วแต่กำศึกรียี่ย่งว่ายมีแต่งใต들이ล้อดเข้าเข้า
12:10الزária Irene, สะหนูแอน n ่เป็นอะไรแนนเน้อแอน
12:27ไอน้อมียาหรือไหมไม่
12:28ziem ที่เจ็บหม cape
12:29هم
12:31إينا
12:32إينا
13:55อับหลวงของค่าเองก็มาจากศึกเอาวะเช่นกันเจ็บบ้างพิการบ้างมีได้ดีไปกว่าเจ้าสึกเท่าไรแต่ทรงมีพระบัญชาว่าถ้าไม่ได้ตัวพนเรธมีให้กลับไปพวกเราจากทำฉันใดได้เราประเจ้าค่า
14:05มีใดประเจ้ามีประเจ้าที่จากฮมีชามากลับไปชาตเช่า
19:40هาใช่ที่ของพระเจ้าแอควรเสด็จไหมมังจีชวาประทับอยู่ที่ใดหม่อมฉันก็จักอยู่ที่นั่นเซว่ยก่อนสักนิดเธอดเรื่องอื่นมีพักต้องเจราจา
20:05มีต้องเสด็จมาอีกแล้วนะ
20:23ถ้าเสด็จพ่อรู้เข้าท่านจากพ่อโดนกริวไปด้วยส่งมีคำสั่งให้หม่อมฉันไม่เยี่ยมท่านเอง
20:41พระเจ้านันฮะบุเรงส่งรักท่านดังดวงใจมังจีชวาติดคุพระองค์กับทุกข์เสียยิ่งกว่า
21:01ข้าต้องผิดเดิมได้ที่ข้าสั่งทอยทับใช่ว่าใจข้าตข้างแต่ข้าต้องการรักษาชีวิตไพ้ผลไว้เพียงเท่านั้นถ้าวันข้างหน้าผู้ที่ขัดคำสั่งเราเป็นผู้อื่นวิชิดเจ้าจะให้เราทำเยี่ย่งได้
21:30ขอเดชะพระมาหาอุปราชามีได้คิดขัดพระราชองค์การหากแต่มีแม่ตาต่อไพลพลดอกไปค่ะจึงตัดสินพระไทยไปเช่นนั้นย่ามสึกยัมมีคนตาย
21:59มัวจะคิดเล็กคิดน้อยดังค่าควายจะได้พลิกจึกเสียทั้งขึ้นทางล่องหากเจ้ามีใจไม่ตาไพลพลจริงย่ามออกสึกจงสั่งให้พวกมันบุกไปครั้งหน้ายังพอมีห้นทางรอดแต่ถ้อยกลับมาแล้วใสมีแต่จะต้องตายด้วยอายาศึกเท่านั้นเธอได้พอ
22:14พวกที่ถอยทัพกลับมากับเจ้าสมโคลโดนโทษประหารแต่นี่เห็นแก่เจ้าจึงสั่งให้เขียนด้วยรวดหนังและตัดหูพวกมันทิ้ง
22:15ข้าที่พูดไม่รู้ฟัง
22:33คำสั่งเจ้าชีวิต
22:40พูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นหากวันข้างหน้าเจ้าคิดทำสิ่งใด
22:42ไปต่องให้จงดี
23:08ขอบคุณ
23:14ขอบคุณขอบคุณข่cjiวาง
23:18موسيقى
24:10พี่เนรษเจ้าขาว
24:30พี่เนรษเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนมีได้พักหน่วยหรือไม่
24:45แล้วดูทีหรือครั้งพอมทั้งดำกว่าเก่าตั้งวากไม่เอาก็ลูกกินนอนอยู่ในสนามรบแม่จักให้งามสักปาลใดแล้ว
25:12ก็มีเรื่องนี้แหละ
25:26ข้าฉนาพี่วะและเขาเบินเสด็จพระสุพันธ์กระยาเล่าจะเสด็จถึงพระนักครไม่ได้เอ่อ
25:47พี่มาไม่ได้แล้วจับแม่ฮะมีเหตุใดได้แล้ว
26:14พี่ฝากความมาในสารนี้พระเจ้าค่ะพี่บอกว่าหรักแม่อ่านแม่จะเข้าใจ
26:43ข้าสุพันธ์กระยาทะหวายบังคมมาอย่างเบื้องบาทพ่อกับแม่
27:04ด้วยความรักอาหลายเป็นล้นพ้นลูกพามินอัทเวกลับไปอโยทยาด้วยไม่ได้แต่มีอาจตัดใจทิ้งลูกไว้โดยลำพังจึงมีได้ตามพระนเรศกลับไปสนองพระเด็กพระคุณดังที่ตั้งใจ
27:15แม่แม่ลูกจัดอยู่ของสวดีแต่ใจพักดีต่อพ่อแม่และอโยทยาของเขานั้น
27:37นี่มีวันเสื่อมคลายหัวออกคมกันแล้วจักทิ้งลูกอะไรได้
28:06พ่อพ่อเราทำผิดต่อลูกหญิงนักกินให้ไปอยู่ตัวคนเดียวถามกลางอาริกราชสตรูอโยทยากับผมสวดีอย่างไร
28:28ใครก็ต้องรบกันสุผันกระระยาอยู่ทั้งนั้นเดี๋ยวรอดปากเกี่ยวปากกาไปได้หรือมาพอดี
28:49เจ้าพี่ของเจ้าเราอยู่ที่ใดพี่เจ็บใครยังไม่หายดีหรือใครตัวหายแต่ใครใจอาจจะยังพระเจ้าค่ะใครอยู่ตรงนั้น
28:56거� Lostหายเทรินแสดนพระมหาอุปราชามาปัดนี้ข้ามีเรื่องจะข้าดcosne
28:58كرام
29:00لابدهเก่าพระเจ้า
29:02جه้าพี่ไม่ใส่ใจในการ سึกไม่หน้ำซ้ำยังมีใจฝากฝ่ายสะตรู
29:10خمหاؤอุปราชาของโ
29:16vierilanเป็นไปเสียเช่นนี้เราจะเอาชนะอ้โยทยาได้วันใดถ้าไม่เห็นทางได้
29:59อย่ายมาทอด lemonade อยู่ที่นี่ห้าเรียกให้เป็นเข้าเฝ้ากล่ำไม่ไปอยauf
30:19ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นใครถ้ักท่านเห็นว่าข้ามีคู่ควรจากทดถอนเสียก็ได้ต้าง不对
30:20พ่ eventual อุปราชาคือผู้ที่จะมาค่องแผซนิดนี้ต่อจากข้าจะไม่เสียดายเลยกันนั้นเลย
35:04فأو لم يكن مخاطر
35:12أمامك في حتى أمامك
35:18أحد يقول أنه لم يكن مخاطر
35:22يمكن أن يكون مخاطر
35:24أمامك في حتى أمامك
35:28أمامك في حتى أمامك
35:34جاهو خาว
35:48همانี่การที่สั่งให้ไปทำเป็นเยี่ยงใด
35:55หัวเมืองทั้งเนื้อทั้งพิศูโลกพิชัย
36:15สวันขโลกสุโขไทยกำแพงเผ็ดและพิจิตลูกได้ถ่ายข้าวเทครัวอบพยพเมืองด้านนอกทั้งปวงเข้ามาในพรณครเรียบร้อยพระเจ้าค่ะดีคืนปล่อยไว้ถ้าพงสวัสดียกมาจากยืดไปเสร็จเปล่าเช้าขาว
36:38ที่ให้ไปส่อมกำแพงและคุดคู่เมืองทางตะวันออกให้กวางลึกเป็นแม่น้ำประจบกันรอบพนครสำเร็จแล้วหรือไหมกำลังเร่งมืออยู่ประเจ้าค่ะเสด็จพี่แพ้ค่ะเรื่องการสึกนะปล่อยให้เป็นทุลากของลูกๆ
36:45ทั้งไพ้ค่ะหากทรงกองวนมากเกินไปเพราะว่ารากายจากสู้โทมนะแพ้ค่ะ
36:58นั้นถ้าบุเรงไม่ยอมเสียอโยทยาไปแน่คงมันล้อมตีจงกว่าจะได้คืนไปเราจักต้องเจอกับสึกใหญ่
37:22เจ้าดำเก่งกล้าและใจร้อนชอบบุกไปข้างหน้าเจ้าขาวสุกคุมกว่าต้องขอยระวังหลังไห้เจ้าทั้งสองอย่าทอดทิ้งกันเป็นอันขาดจำไว้
37:47เจ้าที่ที่พวกเราเจ้าเจ้าทีเจ้าที่รับคงไงเจ้าทีเจ้าที
Comments