Te staje sbattenno comme a’ na dannata
si addeventata peggio ‘e na vajassa
è ora d’’a fernì sta sceneggiata
pirciò assettate, calmate e te passa.
Sta vita ‘nzieme comme a mmalatia
è durata tant’anne, e sta passanno,
‘a freva è scesa e resta na buscia
che stà cca dinto, ‘e core nuoste ‘o ssanno!
E mo che faje? Te stienne ‘ncopp’’o lietto
facennete venì nu svenimento
po’ t’arrepiglie e cu’ l’affanno ‘mpietto
me dice ca nun io nun tengo sentimento.
Io già ‘a canosco chesta tiritera
saccio tutt’’e suspire ‘e sti lamiente
tu tiene ‘a faccia tosta ‘e sta manèra
e cirche ‘e ‘ntennerì, accussì, ‘int’’a niente.
Io m’aggio miso na curazza ‘acciaro
pecché te saccio bbona, ‘a dinto e ‘a fora,
pirciò nun ce stà a fa cchiù ‘o pare e sparo
mo stongo dint’’o mio e ce resto ancora.
Sti lacrime so’ chianto ‘e cuccudrillo
nun luceno maje d’oro songo ‘e ramma
chelle ca me pugneveno, e t’’o strillo,
erano perle dint’all’uocchie ‘e mamma!
Commenti