00:00Rodzice wiedzieli, że ich nowo narodzony synek może umrzeć.
00:03Kiedy przyszli do szpitala, zobaczyli puste łóżeczko.
00:06Byli przekonani, że nie zdążyli się z nim pożegnać.
00:09To historia Alberta Szułczyńskiego.
00:11Urodził się 19 marca 1986 roku w Warszawie.
00:16Po porodzie otrzymał 10 punktów w skali Apgar.
00:19Wszystko wskazywało na to, że jest zdrowy.
00:22Rodzice zabrali go do domu, ale po dwóch dniach zaczęło dziać się coś niepokojącego.
00:27Chłopiec płakał przez całą noc.
00:30Rano jego mama zauważyła, że jest bardzo żółty.
00:33Natychmiast trafił do szpitala.
00:35Diagnoza była dramatyczna.
00:37Sepsa. Stan dziecka pogarszał się z godziny na godzinę.
00:40Kolejne narządy przestawały prawidłowo pracować.
00:43Kiedy mama przyszła po dokumenty, usłyszała od pielęgniarki pytanie,
00:47czy w ogóle wierzy, że jej synek przeżyje.
00:50Rodzina była zrozpaczona.
00:52Wtedy mama zwróciła się do zaprzyjaźnionej zakonnicy.
00:55Siostra Maria Niklewicz była również lekarką.
00:58Znała powagę sytuacji.
01:00Zachęciła rodzinę do modlitwy za wstawiennictwem brata Alberta Chmielewskiego.
01:04W modlitwę włączyły się siostry Albertynki.
01:07W tym czasie chłopiec został w szpitalu ochrzczany.
01:10I kiedy rodzice przyszli go zobaczyć, jego łóżeczko było puste.
01:14Przez chwilę myśleli o najgorszym, ale Albert żył.
01:16Jego historia stała się dla rodziny świadectwem szczególnej Bożej opieki.
01:20Nie możemy po latach rozstrzygnąć medycznie, co spowodowało poprawę jego stanu.
01:25Ale najbardziej porusza mnie w tym wszystkim jedna rzecz.
01:28Kiedy rodzice byli już zupełnie bezradni, inni ludzie zaczęli modlić się za ich dziecko.
01:34Ludzie, którzy nawet go nie znali.
01:35I to jest coś niesamowitego w kościele.
01:38Kiedy człowiekowi brakuje już siły, żeby wołać do Boga,
01:41może znaleźć się ktoś, kto będzie wołał za niego.
01:44Bo w kościele nikt nie musi nieść swojego krzyża samotnie.
