- 5 hours ago
Category
📺
TVTranscript
00:02รายการต่อไปนี้เป็นรายการทั่ว
00:03ไป สามารถรับชมได้ทุกวัย
00:32พี่ขจรไหวไหมคะ แต่จิตว่าเรา
00:35หาที่พักกันก่อนดีไหมคะ
00:39พี่พวกดีนะครับ นี่ก็ดึกมากแล
00:40้ว
00:44ทีนี้น่าจะมีโรงแรมใหญ่ให
00:46้พักอยู่นะคะ
00:49โรงแรมเหรอครับ พี่ก็มันด
00:52ูไม่ค่อยดีเศรคเท่าไหร่ไหม
00:54คุณชายก็พอหิ่งเขารงแรมด
00:55้วยกัน
00:57ไม่เป็นไรหรอกมังคะ เพราะยัง
00:59ไงเราก็นอนแยกห้องกันอยู่แล้
01:01ว
01:06ก็นั่นนะสิครับ
01:21ฉันกลัวว่าไอ้ขจอบมัน
01:22จะไม่เชื่อเรื่องให้เราก็โก
01:24ไอ้ขจอมันไม่ได้โง่นะรัจ
01:25ิต
01:26ไม่งั้นมันจะปั่นหัวคนอื่นใ
01:27นขนาดนี้เหรอ
01:29นารีเชื่อรัจิตเธอค่ะ
01:31คนโรพหวังสมบัติอย่างพี่ข
01:32จอเนี่ย
01:33ยังไงก็เชื่อ
01:34ก็ได้
01:37ถ้าเธอจะลอกรอ wzgl้าให้ไอแกช
01:39รนไปเจอที่โรงแรม
01:40เพื่อจับมันที่ได้ขนางค่าเข
01:41า
01:43ที่พังหงหงาจะมีโรงแรมให
01:44ญ่ชื่อนักขริญอยู่
01:45ตอนเดินทางไปถึงขึ้น Canadians คงจะม
01:47ึดพอดี
01:49ฉันจะพลาสุธาห์กับสม 준 pra
01:50nes เอ็มขมอท์ไปเจอที่โรงแรม
01:50นั้น
01:52ได้ค่ะ
01:53งั้นเราไปเจอกันที่โรงแรมนั
01:55กขริญนะคะ
02:15พี่ขอจรคะ
02:19นี่เราไม่ได้ไปโรงแรมนักขดิ
02:22นเหรอคะพี่ขอจร
02:24ลงแรมนักขดินไปไกล พี่ว่
02:27ารงแรมนี้สะดวกกว่า
02:31ไม่ต้องห่วงนะรัจจิต รัจจ
02:33ิตก็เคยครบกับพี่มันตั้งน
02:34าน
02:35ราจิตน่าจะรู้ว่าพี่ไว้ใ
02:37จได้นะ
02:41ค่ะ ราจิตไว้ใจ
02:43เพราะว่านอกจากสับมือแล้วเ
02:45นี่ย
02:45พี่ขจรก็ไม่เคยร่วงเกินอะไรร
02:47าจิตเลย
02:50กระเป๋าหนักไหมคะพี่ขจร
02:52ไม่ครับ สบายมาก ไปเช็คเองกันด
02:55ีกว่า
02:55พี่ขจรคะ งั้น ราจิตขอตัวไป
02:59เข้านำแบบนึงนะคะ
03:01ได้ครับ
03:04- หัวของตัวนักน่ะมึง คื
03:14นนี้มึงเสร็จกูแน่
03:20- คุณสมอนมิกจะตามมาทันใช่ไ
03:22หมคะ?
03:23- ถึงตามมาไม่ทัน คุณสมอนมิ
03:26กก็รู้สถานที่โรงแรมนักค
03:27ลิ่งอยู่แล้วครับ ไม่ต้องหัว
03:28- แต่ตอนเนี่ย ผมรู้ว่าเราจะถือ
03:32มังแรมจริงแล้วครับ แล้วแ
03:33อ้คจอร์มาจะทำอะไรแล้วจิตมากว
03:34่า
03:58- พี่ขาจรมีอะไรเหรอคะ? พี่รู้สึ
04:04กไม่ค่อยสบายอ่ะ ราจิตพอม
04:06ิยาไหม?
04:09- อ๋อ มีค่ะ เดี๋ยวราจิตเอ
04:12าไปให้ที่ห้องนะคะ
04:13- ขอบคุณมากนะ
04:16- พี่ขาจรจะทำอะไรคะ? ถึงเสร็จครู
04:28แน่
04:28- หวบเป็นอะไรคะ?
04:41- ไอ้ เดี๋ยว
04:45- หวบคุณมากกะ
04:48- เดี๋ยวเต็ม รับของน์
04:50- ไอ้ เดี๋ยวหรอ
04:51- ณ ดีได้ ๆ
05:00ว้าว
05:02ทำยางต้องมาแต่ตอนนี้ด้วย
05:04มีอะไรที่ฉันพอช่วยได้ไหมคะ
05:06ไม่เป็นไรครับ
05:08สภาพนี้ยังไงก็ต้องเลขชั
05:09งมาซ่อน
05:16เป็นยังไงบ้างครับ
05:19ฉันไหวคะ
05:30อย่าพอมานะคะ
05:32มันสายไปแล้ว
05:34มาถึงขนาดนี้แล้ว
05:36คิดว่าจะนอดมา
05:38อย่าแค่
05:39เฮ้ย
05:53เข้าพอมแดงด้วยใช่ไหม
05:56จะหนีไปไหน
06:11นั่นใช่เลยควรสมอนมีหรือเปล
06:13่าคะ
06:15ใช่
06:28รสเป็นอะไรคะ
06:30ย้างแตกนะครับ
06:32แต่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
06:33ตอนนี้เรื่องที่สำคัญคือเราต้
06:34องลีไปที่ตรงแรมแล้วครับ
06:36ผมกลัวว่าเราจะจะถูกไอ้แค่
06:37จอดมันทำไม่ดีไม่ไร
06:39งั้นขึ้นลดเลยค่ะ
06:42โอเคค่ะ
07:01โอเค
07:11นี่
07:11นี่
07:11เดี๋ยมมากนั้นมึงอะ
07:25โทษฐานี่มังทำคุณเลือดออก
07:29พี่กระตอน
07:32ต่อมสักสิ
07:33แก่งตัวนั้นทำมือ
07:38พี่กระตอน
07:48คนชื่อจิตที่นี่พักที่นี่วั
07:50นนี้
07:50อยู่ที่ห้องไหนครับ
07:51รับสักคู่นะคะ
07:58ไม่มีคนชื่อรับสักสิ
07:59ว่าไงนะครับ
08:02ไม่มีคนชื่อรับสักสิ
08:03รับสักคนนี้จริงๆ ค่ะ
08:05คุณท Πจ ham ตี นัดกับรับสั
08:07กağıับ
08:07รับสักราป avenue
08:07รับสักหลับสักคือ
08:19ถ้าคราวที่แล้วที่ดงแรมระเบ
08:21ิดไม่ลง
08:22แล้วก็มองเสร็จได้
08:24ไปแล้ว
08:26หมายความว่า
08:28ครั้งที่แล้วที่ฉันโดนหวัง
08:29ยา
08:31เป็นฝรีมือพี่อย่างนั้นเนอะ
08:33ถ้าไม่ใช่กู
08:38แล้วจะเป็นใคร
08:42มา วันนี้ก็
08:44เชื่องเชื่องนะ
09:01กันใจจั comprehension
09:04กันกบอ считน знаю
09:05กัน vomiting
09:18กัน��วมันก่อน
09:24อืม
09:30อืม
09:40พอนะครับ
09:44พอนี้นะครับ ขุณควรตี้
09:51สุดธา
09:57พี่ขาจร
10:00ที่พังงาจะมีโรงแรมใหญ่ช
10:10ื่อนักคลินอยู่
10:11ตอนเดินทางไปถึงขึ้นแน่งค
10:12งจะมืดพอดี
10:14เราไม่ได้ไปโรงแรมนักคลินเห
10:15รอคะพี่ขาจร
10:18โรงแรมนักคลินไปไกล
10:19พี่ว่ารงแรมนี้สะดวกกว่า
10:22พี่ข้าจรค่ะ
10:23งั้นกระจิตขอตัวไปข้างน้ำ
10:25แป๊บนึงนะคะ
10:27ได้ครับ
10:51พี่คะ
10:52ว่าไงคะ
10:54ช่วยรายชั้นหน่อยได้ไหมคะ
10:57ฝากเราจดหมายนี้
10:58ไปส่งให้พนังงานต้อนรับที่
11:00โรงแดมนักคลิน ดวนเลยได้ไ
11:01หมคะ
11:02บอกว่า
11:02ให้คนที่ชื่อทาตีที่มาตามหาระ
11:05จิตค่ะ
11:07มีผู้หญิงคนนึงฝากจดหมายนี้
11:08ให้คนที่ชื่อทาตีที่มาตามหาระ
11:11จิต
11:18ผมชื่อทาตีครับ
11:19จดหมายน้ำไม่ของผม
11:20นี่ค่ะ
11:25พี่ขาจรพาราจิตมาที่โรงแ
11:26รมอันนบ
11:27ไม่ใช่โรงแรมนักษริน
11:28นาดีรีบมาดวดเลยนะคะ
11:31ผมดูแล้วว่าราจิตอยู่ที่ไหน
11:42สรุปเรื่องมันเป็นยังไงกั
11:43นแน่ค่ะพี่ขาจร
11:47ถ้าแกไม่พูดความจริง คราว
11:49น LIKL เอาเก่ตายได้
11:50fer infrastructure UN ยังเก่นนะคะนัดรี
11:54ตอบในนี้พี่ขาจรเขาคงไม่กล
11:56้ากตรงจรอะไรอีกแล้วhamasz
12:01พูดความจริงมาถึงค่ะพี่ข
12:02าจร
12:03หลักถAMUN คาตาขนาดน Bone
12:08ว่าไงค่พี่ขาจร
12:10ก็อย่างที่เห็นเลย
12:12พี่ทำสมอนมิสดท้อง
12:14แล้วพี่ยังติดนี่พนานอีก
12:16พี่...
12:27มันอะไรมึงจะจ่ายนี่กู
12:30กลัวแล้ว
12:31พี่...
12:32กลัวตายเหรอ
12:33พี่...
12:34มึงกลัวตายก็อย่ามาเป็นนี่ก
12:35ูตั้งแต่แรกถูกว่า
12:37พี่หวัน...
12:41พี่หวัน...
12:43พี่EEวัน รียกผมเลยพี่
12:45หรือว่ามึงจะให้กูไปคุยก
13:00ับมันเอง
13:02อย่าไปบอกคีย новง์นะพี่
13:06ถ้าย indices มอนพิสต์ต่างข้างатиادBecause
13:10ไม่ชอบวีหน้าใหม่อยู่
13:12ไม่มีสมอตวิทย์
13:14ผมโดนยิงตายไปหน้าแล้ว
13:16กว่าลองนะพี่
13:18พี่
13:20ก็พลมอ่ารองนะพี่
13:21ถอย่างงั้นมึงก็ไปหาเงินมาให
13:22้กู
13:24ถ้าคือ socialism
13:26เลื้องถึงหัวไอ้ย้งแนะ
13:28ได้แกเป็นxtures
13:29แนะนอนแครกะพี่
13:30เดี๋ยวตัดถึงเวลานะ
13:32มึงจะโดนยิงไส้แต่ก็ไม่ใช
13:34่ปัญหาของกูแล้ว
13:34успех
13:37เอ frenet
13:37พวกมันออกไป
13:48นี่...กายยังไม่คืนดีกับพวก
13:50ราจิตอีกเหรอ
13:53ฉันไม่มีหน้าเอาสภาพตัวเ
13:54องแบบนี้ไปเจอราจิตหรอก
13:57ตอนนี้ฉันกับราจิตต่างกั
13:58นดาวฟ้ากับเหว
14:01ราจิตได้สับสมบัติ
14:03กายเป็นคนล่ำรวย
14:05ดูฉันดิ
14:07กายเป็นยาจก
14:10ถูกตัดออกแต่กองมาระดก
14:13ต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้
14:18ราจิตได้สมบัติ
14:20เป็นเพื่อนกัน
14:21ก็ต้องให้อาไถ่กันได้สิ
14:24แกกลับไปขึ้นดีกับราจิ
14:29ตเท่านะ
14:30ฉันทนเห็นแก
14:32นั่งสำนิดพิดแบบนี้ไปตลอ
14:33ดไม่ไหวหรอกนะ
14:36อย่าเลย
14:38สิ่งที่เกิดคือมันก็เป็น
14:40กรรมของฉันแล้วล่ะ
14:42ทำกับเพื่อนไว้สัขนาดนั้น
14:56เพราะแบบนี้กันเลยเข้าหาละ
14:57จิต
14:57เพื่อเอาสมบัติของราจิตไปใช
14:58้นี่ใช่ไหม
15:01อื้อ
15:03ใช่
15:07คุณทาตรีใช่ไหมคะ
15:09เห็นลุ่งน้องบอกว่าคุณขอ
15:10นะเจอฉัน
15:12เชินนั่งก่อนค่ะ
15:14ครับ
15:19ผมมาหาคุณเรื่องนายขจร
15:21เรื่องพี่ขจร
15:23มีอะไรรู้เปล่าคะ
15:25ขอโทษนะครับ
15:27ตอนนี้นายขจรอยู่ที่ไหนครับ
15:29นี่เราเพื่อนเคยเจอน่ากันขBecause
15:31ฉันควรรา flames เพราะครับ
15:34ถ้าผมเดาไม่ผิด
15:36brakingครับนายขจรน่าจะบอกคุณ
15:37ว่าเขาจะกลับบ้านไปอ Speak
15:39เพื่อมาขอคุณแต่งงาน
15:41ใช่ไหมครับ
15:43และระหว่างด้วยคุณท้อง
15:44นายขจรก็มีพรรยาอีกคนที่
15:46กำลังปวยนัก
15:47และตอนนี้เขาก็กำลังหลอกออกส
15:49มบัติของหลานผม
15:51คุณตั้งใจจะใส่รายพี่ขจร
15:53ผมกล่าไว้แล้วว่าคุณจะต้
15:54องไม่เชื่อ
15:55ผมเลยตั้งใจมาเจอคุณ
15:59เพื่อให้คุณเห็นกับตา
16:12สวัสดีค่ะคุณสมอนมิด
16:18นี่พรรยานายขจรที่ผมพูดถึ
16:21ง
16:36พี่ก่อโทษนะสมอนมิด
16:38พี่ตั้งใจว่าจะได้ใช้มีให้หม
16:40ด
16:42แล้วก็ไม่เริ่มต้นกับลูกแล
16:44้วก็เธอ
16:46เราจะได้ใช้ชีวิตเป็นครบครับเด
16:47ียวกัน
16:47ฉันไปพี่น่ะ
16:53พี่ฉะนights จำด้าнутอีกหรอก
16:55ว่าเรามีลูก
16:57สมอนมิด
16:59พี่รักทั้งเธอ รักทั้งลูกนะ
17:02ที่พี่ทำเร็วทุกอย่างเนี้ย
17:03ก็ขอแค่ให้ได้อยู่กับเธอกับ
17:05ลูกเข้านั้นเอง
17:06พี่ได้อย่างอันเงี้ย
17:09ยกโทษ знаюพี่ครับนะ
17:12พี่ขอร้อง
17:24พี่ขอร้อง
17:27ขอบคุณทุกคนนะคะ
17:29ที่เอาความจริงมาบอกฉัน
17:32ถึงฉันจะโกดพี่ขอจรยังไ
17:34ง
17:35เขาก็เป็นพ่อของลูก
17:39เราคงเลิกกันไม่ได้เหรอคะ
17:43แต่ถ้าคุณสมอตมีคิดแบบ
17:44นี้
17:44คือการทำเพื่อลูก
17:46พวกเราก็คงห้ามอะไรไม่ได้
17:50ลูกที่เกิดมาไม่มีพ่อ
17:51ก็คงจะชีวิตนำบ่างเหมือนก
17:52ัน
17:56ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ
18:08ในเมื่อคุณเลือกแล้วฉันก็ข
18:10อให้โชคดีนะคะ
18:12ค่ะ
18:15งั้นฉันกับพี่ขอจรขอตัวก
18:17่อนนะคะ
18:21ครับ
18:23ไปกันเธอ
18:49ขอบคุณสมอตมิดที่เข้าใจ
18:52พี่
18:52พี่อ่ะ
18:56จอดลด
18:57โทษใจเหรอคะ
19:05พี่คิดว่าคนอย่างฉันจะเอาคนอย
19:07่างพี่มาเป็นพ่อของลูกเหรอ
19:10นี่เธอคิดจะทำอะไร
19:13สมอตมิด
19:20สมอตมิด
19:23สมอตมิด
19:24สมอตมิด
19:52เฮีย
19:53เฮีย
19:54เฮีย
19:55เฮีย
19:55อย่าเนี่ย
19:59เฮีย
20:07ลากมาไปถุงนะ
20:09ครับ
20:18มีแม่คนเดียวก็เผา
20:22ไม่จำเซ็นต้องมีพ่อระยำแบ
20:24บนั้นหรอ
20:27ออกรถ
20:44อร่อยไหม
20:47นี่ฉันทำเองเลยนะ
20:53อร่อยมาก
20:56ยังทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมเลย
20:58นะ
20:58แน่นอนสิ
21:06แล้ว
21:08อาการปล่อยเธอเป็นยังไงบ้าง
21:10ฉันให้นิดไปตามหมอให้เรานะ
21:13เดี๋ยวให้หมอตรวจอาการสักหน
21:14่อย
21:15อร่อยมาก
21:21ครบใจมากนะแล้วจิต
21:25ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะยัง
21:28ทำดีกับฉันอีก
21:34สิ่งที่เธอเจอ
21:36มันมากเกินกว่าฉันจะโกดเธ
21:37อได้
21:40ลืมมันไปสัธนะ
21:47ราจิต
21:48ราจิต
21:49กลับมาแล้วเหรอ
21:51ฉันรู้เรื่องจาก
21:53รู้เรื่องจากนารีแล้วนะ
21:58พิงพาว
21:59สุดาเขาไม่ค่อยสบาย
22:01เขาจะมาพักที่มีสับพักหนึ่
22:03ง
22:10เป็นไงบ้างได้หินว่าไลพี่
22:11ขอจรไปได้
22:12แล้ว
22:15สุดา
22:19พิมพาวนาลีวัน
22:22ดีใจที่ได้เจออีกนะ
22:31นี่พวกเขา
22:41ค่ะ
22:41อย่าเท่งอนสิ
22:43ฟังเหตุผล foolsฉันก่อน
22:45ไม่ฟังได้ไหม
22:46เธอน으면ชอบใจอ่อนไม่เข้าเรื่อง
22:50ใช่
22:51เธอจำไม่ได้หรอ
22:52บ้วย File สุดาทำอะไรกับเธอบ้าง
22:55ช้ายคนรัก
22:58กับพื้อิญที่ฉันรักที่ส
23:00ุด
23:02ทำแบบนี้ได้ยังไง
23:04ความรังหมายไม่มีที่ว่างสำห
23:05รับคน 3 คน unacceptable
23:09พี่ขอจรเขาเลือกฉัน
23:12แล้วฉันก็หลักเข้า
23:14มันก็เรี่ยงไม่ได้ทิ้น liberatedЧтоจะ
23:15Ez ต้องเป็นแบบนี้
23:17แล้วจิ Sterniz
23:18ฉันมีเรื่องอยากบอกเธอ
23:22เรียนจบเมื่อไรฉันจะแต่งงานเก
23:24็บพี่ขอจร
23:25ใครบอกว่าฉันจำไม่ได้
23:28ฉันจำได้หมดทุกอย่างนั่นแห
23:30ละ
23:31สุดาเขาได้ปรتเรียนแล้วนะ
23:33ชีวิตสุดาเขาพังก็เพราะ
23:34ว่าหลงพี่ขอจร
23:36ฉันนี้สิที่ต้องขอบคุณสุด
23:38าที่ทำให้ฉันดุดผลจากที่ขจ
23:40รมาได้
23:41ไม่อย่างนั้นฉันคงตกอยู่ในส
23:43ภาพนั้นแบบสุดาไปแล้ว
23:49แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปล
23:51ว่าสุดาจะไม่ทำร้ายเธออีกนะ
23:55ตอนนี้สุดาเขาป่วยหนักมากนะ
23:57เขาคงทำร้ายฉันไม่ไหวหรอก
24:04ไม่รู้แหละ
24:06แต่สิ่งที่สุดาษ์ทำกับเธอ
24:08มันมากเกินกว่าที่ฉันจะให้
24:09อภัยนะ
24:22คุณทาศวีนี่เก่งจริงๆเลยนะ
24:24ครับ
24:24เล่นละครหลอกไอ้แม่งดาหน้
24:26าสะอยู่มัด
24:26แต่เสร็จดาษ์ที่ผมไม่รู้แผนน
24:28ี้ด้วย จะขอตามไปดูน่างมาสะหน่
24:29อยครับ
24:31ชมรัจจิตดีกว่าครับ เขาไม
24:33่ควรวางแผน แถมยังตัวเอง
24:35เข้าไปเสียงอีก
24:38แต่ในขาจรนี้ก็โชคดีนะครั
24:39บ ที่เจอผู้หญิงรักจริงอย่
24:41างคุณสมอตมิด และยังเอาตั
24:42วรอดไปได้
24:43ผมว่าก็คงจะไม่สบายสักเท่าไร
24:46หรอกครับ เป็นเขยพวกอังยี่ ทำอะไร
24:49ผิดพลาขึ้นมาโดนเล่นอวม
24:51แน่
24:55ยังไงต้องขอโทษอีทีนะครั
24:57บ ที่ไม่ได้เตรียมเรื่องแผนก่
24:58อน ทำให้คุณบุ่นวายไปด้วยเลย
25:01ไม่เป็นไรแล้วครับ ผมเข้าใจ
25:22เจอพริมพ์เรากำนานรีวันแล้
25:23วใช่มั้ย
25:24ใช่ค่ะ แต่พวกเขาไม่ยอมคุยก
25:27ับฉัน พวกยังเกลดอยู่
25:31อย่าคิดมาก เพื่อนกัน สักวัน
25:34ของเข้าใจกัน
25:36ไม่เป็นไรหรอกครับ สมควรละ เพ
25:41ื่อนเร็วเร็วอย่างฉันใครจะอยากข
25:43ก
25:44เดี๋ยวหายกโลดก็ปรับของเข
25:45้าใจกันได้ เชื่อสิ
25:51ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นล
25:52่ะครับ
25:56เห็นดาจิตบอกว่าจะให้นิดพ
25:58าหมอมาใช่มั้ย
26:01ใช่ค่ะ แต่ความจริงแล้วฉัน
26:05อยากไปที่อื่นมากกว่า
26:08ที่ไหนครับ
26:32มือเป็นยังไงบ้างคะ
26:45แต่แค่นี้ไม่หนักหน้าหรอก
26:47ช่วยเธอตอนตกมาก็ได้แผลมากอ
26:49ันนี้
27:02เพียง
27:02ถ้ายอย่างนั้นก็ขอให้นรีหาย
27:06ไว้ไว้นะคะ
27:14แล้วเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง
27:17ไม่เป็นไรแล้วค่ะ
27:20ทำเป็นเค้มแข็งนะ
27:29แล้วสุดาไม่คิดจะมาเดินเล่น
27:31ด้วยกันหรอก
27:33นั่นสิคะ
27:35เป็นคนอยากให้นรีพามาแท้ๆ
27:39แล้วพิมพากำนาลีวันล่ะ
27:41เป็นยังไงบ้าง
27:43พูดถึงเรื่องนี้เราก็เชียดนะคะ
27:46สองคนั้นเนี่ย
27:48ดูไม่มีทาทีที่จะให้อัภายส
27:50ุดาง่ายๆ เลย
27:52ก็คงไม่ถวงเธอนั้นแหละ
27:55ก็จริงค่ะ
27:57แต่รัจจิตคิดว่า
27:59เวลามันไม่เคยรอใคร
28:01แล้วก็ไม่เคยย้อนกลับมาได้
28:04กลัวแต่ทีที่
28:06จะทำให้สองคนั้นเนี่ย
28:08รู้สึกผิดเวทตลอดชีวิต
28:14มันสินะ ว่าฉันย้อนเวลากลั
28:17บไปได้
28:21นาลี่อยากไปแก้ไขอะไรเหรอคะ
28:26ไม่ ฉันไม่อยากแก้ไขอะไรเหรอ
28:31ทำไมเหรอคะ
28:33เพราะทุกอย่างในอดิต พาให้
28:36ฉันไม่ยุ่นอยู่ตรงนี้
28:41หมายถึงได้มรดกแล้วเหรอคะ
28:47ใช่ ได้อยู่ข้างข้างมรดก
28:52หัวใจ มันถูกออกแป๊บไว้
28:58เพื่อเห็นรักเธอ ไม่เคยจะเพลอ
29:05มันรักเพียงแต่เธอ เพียงแต่
29:08เธอ ไม่เหลือใจเธอ
29:10นาลี่นี่คี่งกจริงๆเลยนะคะ
29:11คือเป็นของเธอ แค่ของเนี่ย
29:17ไปหาซูดากันดีกว่าค่ะ
29:19ค่ะ
29:21คงทุกออกแป๊บไว้
29:23เพื่อให้นักใจของเธอ
29:26สุดา เธอไม่คิดออกมาเดินเล่น
29:28บ้างเหรอ
29:29ไหนบอกไม่อยากเธอหมอ
29:31แต่อยากมาเที่ยวทะเลแทนไง
29:34ไหนปล่อยให้ฉันกับนาลี่มาเด
29:35ินเล่นกัน 2 คนแบบนี้ล่ะ
29:41สุดา หลับเหรอ
29:44สุดา
29:50สุดา
29:52สุดา
29:54นี่
29:54สุดา
29:56สุดา
29:57สุดา
29:57สุดา
30:03รีบกับบ้าน แล้วตามหมอดวดเลย
30:06ค่ะ
30:28คงต้องทำใจหน่อยนะครับ
30:30อาจจะอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วั
30:31น
30:34ค่ะ
30:35นี่
30:53สุดา
30:57ฝืนแล้วเหรอ
31:00เป็นหนักขณะนี้ทำไมไม่บอกกัน
31:02อ่ะ
31:05ฉันรู้ว่ามันไม่ทัน
31:09ตั้งแต่คุณฮาตรีพาฉันไปโ
31:11รงเมาะครั้งก่อนแล้ว
31:14รักสายทั้งไงก็ไม่หาย
31:26สู้ฉันได้ใช้ชีวิต
31:28เห็นพวกเธอเป็นครั้งสุดท้ายั
31:32งจะดีกว่า
31:39ไหวไหม
31:51ไม่เป็นไรแล้วนะ
32:05เธอไม่น่าออกมาเลยอ่ะ
32:08ฉันกลัวการถวจแย่ลงกว่
32:10าเดิม
32:14ฉันก็อยากจะเห็นเดือนเห็นตะว
32:16ันบ้างนี้
32:20เธอไปนั่งตรงนั้นก่อนนะ
32:23เธอไปเดินขึ้นที่เดิน
32:24เธอไปเดินขึ้นที่เดิน
32:29ขอบใจส่ง
32:47ทิ้มพราวนรีวันดีใจที่
32:52ได้เจอนะ
32:53จ้ะดีใจจ้ะ
32:57อาการเป็นไงบ้าง
32:59อาการแย่ลงประเดิมเยอะเลย
33:01ฉันถามสุดา
33:09ตอนแรกก็รู้สึกไม่มีแรง
33:10แต่พอเห็นพวกเธอ
33:14ก็มีแรงขึ้นมาเลย
33:16มีจริงนี้เรียกสำออยหรือ
33:17เปล่าจ๊ะ
33:20เจ็บนะ
33:28นี่พวกเธอ
33:31นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล
33:32้วนะ
33:33ที่เราจะได้คุยกับสุดา
33:49ก็ดีแล้วที่มีแรง
33:51แล้วนี่ได้ไปเจอกับพ่อแม่บ้
33:52างหรือยัง
33:53ยังเลย
33:56แบบนี้คง
33:58นั้น
34:02เอาอย่างนี้ไหม
34:03พวกเราสี่คนเนี่ย
34:05มาช่วยกันเขียนจดหมายถึงพ่
34:06อแม่สุดากัน
34:08แล้วเดี๋ยวให้นารีวันเนี่ย
34:09เป็นคนไปส่งจดหมายให้
34:11เพราะบ้านารีวันเนี่ย
34:12อยู่ใกล้กับที่ทำการเป็สนี
34:14ได้เดี๋ยวฉันไปส่งให้
34:16เอ่อ แล้วไหนกระดาษปากกาล่ะ
34:18เดี๋ยวฉันช่วยเหียนให้นะ
34:20อ๋อ ฉันมี
34:21เฮ้ย
34:23มา
34:23กราบเทาคุณพ่อคุณแม่ที่
34:38เขารก
34:41ตอนนี้ลูกเขียนจนหมายฉบับน
34:42ี้
34:45ตอนนี้ลูกของไม่กล้าบอกว่า
34:48ลูกสบายดี
34:49ร่าง ห้อกับแม่เสมอนะ
35:13สุดา
35:15อ่ะ แล้วก็อย่าลืมไปส่งให้ส
35:22ุดาด้วยล่ะ
35:24ได้จ้ะ
35:27นี่สุดา เธอสบายใจขึ้นแล้ว
35:29ใช่ไหม
35:32จ้ะ
35:52เฮ้ย
35:52ถ้าฉันน่ามีจริง
35:54ขอให้ฉันได้กลับมาเป็นเพื่อน
35:56กับพวกเธออิ่งนะ
36:03พูดอะไรแบบนั้นล่ะ
36:06ตอนนี้พวกเราทั้งสี่คนเนี่ย
36:08ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่
36:10แล้วเราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอด
36:12ไป
36:19ไม่ได้
36:25ฉันไปเข้าหวงน้ำก่อนนะ
36:28ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม
36:31ไม่เป็นไรซ่ะ
36:32มันคลบขนาด
36:34มันคลบขนาด
36:42ฉันมีออิ่ง
36:55คุย
36:55พว่านรอด
36:56คุย
36:59คุย
37:00คุย
37:00คุย
37:01สุดา สุดา สุดา สุดา สุดา
37:10สุดา ได้ยินที่ฉันพูดไหม ส
37:12ุดา
37:13สุดา เหมือนสิสุดา สุดาได้
37:16ยินฉันไหม สุดา สุดา
37:22สุดา
37:23สุดา
37:43ต้องขอโทษด้วยนะครับ
37:45ที่เราถือวิศาสะประกอบวิธ
37:46ีสวทศพ
37:47และชาวนากิจเลยด้วยที่ไม่ขอ
37:49อนุญาตก่อน
37:49แต่ช่วงสงคราม
37:53การนำสบขึ้นมาคลุงเทพมัน
37:54ลำบากมากจริงครับ
37:57ฉันเข้าใจค่ะ
38:00แค่พวกคุณเป็นธุรัทธรรม
38:01สกริยาสุดา
38:03ฉันก็ขอบคุณมากแล้ว
38:08สุดา...
38:11สุดาลูกแม่
38:15ไม่นานายรูป
38:18ทำไมไม่กลับมาหาพวกแม่
38:26คุณแม่คะ
38:26คุณแม่คะ
38:27สุดาเขาคุ้งระอายใจที่จะกล
38:29ับมา
38:31เพราะก่อนที่เขาจะไป
38:33เขาก็ทร้อกกับคุณพ่อคุณ
38:34แม่
38:36พอเขาเจ็บป่วย
38:38เขาจะกลับมาให้คุณพ่อคุณแ
38:40ม่ดูแลก็คงไม่ถูก
38:49พอไอ้ผู้ชายสัตรเลวคนนั้น
38:51มันอยู่ไหน
38:52แม่จะมีข้ามัน
38:53แม่คะ
38:56คนแบบนั้นไม่มีข้าพอให้คุ
38:58ณน้าเกลียดเหรอครับ
39:00ถึงผมจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
39:01เป็นยังไง
39:03แต่ผมเชื่อเวนกรรมมีจริง
39:05และคนแบบนี้ต้องได้รับกรรม
39:06ครับ
39:16คุณแม่คะ
39:18แล้วคุณพ่อละคะ
39:22อยู่ไหนจ๊ะ
39:24พ่อก็เสียใจมาก
39:26จนไม่กล้าออกมารับอันทิก
39:27ด้วยตัวเอง
39:55เกอร์
40:04จะกลับแล้วเหรอลูก
40:06ค่ะ
40:09แต่ว่าก่อนที่หนูจะกลับ
40:12หนูมีจดหมายจากสุดาให้คุณพ
40:14่อค่ะ
40:21พ่อไม่อ่านนะ เอาไปให้แม่ของเธ
40:24อ
40:26แต่หนูคิดว่าสุดาอยากให้คุ
40:28ณพ่อได้อ่านนะคะ
40:31เพราะว่าตอนที่สุดาเขียนจ
40:33ดหมายนี้
40:34สุดาบอกกับหนูว่า
40:37อยากให้คุณพ่อได้อ่านค่ะ
41:12กราบเท้าคุณพ่อคุณแม่ท
41:14ี่เขารพ
41:15ตอนที่ลูกเขียนจนหมายฉบับน
41:17ี้
41:18ลูกคงไม่กล้าบอกว่าลูกส
41:19บายดี
41:21แต่ลูกดีใจ
41:22ที่ไม่ได้สร้างความถูกให้คุ
41:24ณพ่อกับคุณแม่มากกว่านี้
41:26ลูกผิดเองที่เอาแต่ใจ
41:29และไม่เชื่อคำเตือนของคุณพ่อ
41:30คุณแม่
41:32โดยเฉพาะคุณพ่อ
41:36ลูกไม่หวังให้คุณพ่อให้อ
41:37ภัย
41:38แต่ได้โปรด
41:39อย่าเสียใจกับลูกเลย
41:42และอย่าโทษตัวเอง
41:44ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
41:46เพราะลูกคงไม่มีวันให้อภ
41:47ัยตัวเองเด็ดขาด
41:49ถ้าทำให้คุณพ่อต้องรู้สึก
41:50แบบนั้น
41:53รักคุณพ่อคุณแม่เสมอ
41:55สุดา
42:19นารี่ว่าคุณพ่อคุณแม่สุ
42:22ดาจะดีขึ้นหรืออย่างคะ
42:24ไม่มีทาง
42:29ลูกตายทั้งคน
42:31ไม่มีทางที่จะรู้สึกดีขึ้น
42:32เร็วเร็วนี้หรอก
42:40แต่เธอทำดีที่สุดแล้ว
42:45และเธอก็ทำตามที่สุดาต้องกัน
42:50สุดาไม่อยากให้พ่อแม่โทษต
42:51ัวเอง
42:52ที่เป็นต้นเหตุให้เขาตาย
42:55ซึ่งฉันก็ว่า อุกท่านหู
42:56เข้าใจ
43:01ขอบคุณนะคะที่ให้กำลังใจ
43:06สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม
43:08อย่างนั้นจากลงแรมของเดียวนะ
43:14ฉันจะไปธุระ
43:16ธุระ ธุระอะไรคะ
43:19แล้วไปที่ไหน ไปกับใคร
43:22บอกได้หรือว่า เป็นความรับ
43:25คะ
43:26นี่เธอไม่ใช่ผู้บวกคองฉันน่ะ
43:29แล้วฉันก็ไม่ใช่เด็กสามหวบ
43:30ด้วย
43:31ถามอะไรแบบนี้
43:34ไม่บอกก็ไม่เป็นไรคะ
43:36แค่นาลี่เนี่ย ไม่พาเพื่อนแบ
43:38บคูณสีจัน
43:39ไปทำให้คนภูเก็ดปวดหัวอีกก
43:41็พอแล้วคะ
43:43แล้วจิต
43:44รีบไปสิคะ เดี๋ยวก็ไปทำโทราศ
43:49ายหรอก
43:50แล้วจิตกับลงแรมคนเดียวได
43:51้คะ
43:53นั้นฉันไปแล้วนะ
43:56ไม่ใช่ความรับอะไร
43:58ก็ต้องบอกได้จริงครับ
44:17ค่อย ค่อย ดู ค่อย ค่อย
44:18ยังไงเสร็จแล้ว
44:21นี่ มาหาฉันถึงบ้านเช้า
44:23เพราะท Tools roll มาหาภายของฉัน
44:24ที่ฟูpiciousäm ไม่ไวยเพื่อ
44:25คุณน้าเป็นคนฟูแผล najleค่ะ
44:32หนูก็เป็นคนฟูแผลเหมือนกัน
44:33ค่ะ
44:35เปล่าครับ คือ
44:36นิสระจิตหลานสอันkräว ฉันเ
44:37อง
44:39คนที่ได้มรับพisen โ ragโตโหม
44:40คนรัดครึ่งกับฉันเอง
44:59นารีค่ะ ทำไมนารีต้องแนะนำตั
45:02วรจิตสระเอียดขนาดอันค่
45:04ะ
45:06ก็...
45:08อ่า...หนูจ๊ะ
45:11ไปช่วยป้าเตรียมแบบข้าวหน
45:12่อย พอดีได้เวลาเข้าเย็นน่ะ
45:17ได้ค่ะ เชิญค่ะ
45:21ไอ้ป้ามาหน่อยวะ เรื่องมันยา
45:32ว เดี๋ยวร้อยค่ะ
45:51รู้คล่องแคล่วดีนะจ๊ะ
45:55หนูชอบทำกับข้าวกินเองนะคะ ต้
45:57อนเด็กๆ หนูทำกินเองเป็นประตำ
45:59เลยนะคะ
46:01หลานเสร็จถีสม ทำกับข้าวกิ
46:04นเองเหรอ
46:07คุณป้ารู้จักคุณตาด้วยเหร
46:08อคะ
46:13ก็ตะกูลอดิสวน เสร็จถีให
46:15ญ่ของเมืองภูเก็ด ใครก็ต้องได
46:17้ยินชื่อมั้งแล้วจ๊ะ
46:27ถึงหนูจะเป็นหลานของคุณตา แต
46:29่หนูก็ไม่ใช่หลานที่ๆของคุณ
46:31ตาเหรอคะ
46:34หนูเป็นหลานของคุณได้สวยน้อง
46:36สาวของคุณส reveal และนี้นะคะ
46:38ตอนที่คุณแล้วกับคุณแม่ונุ
46:40เสีย คุณตาท่านก็เลยรับหมู่มา
46:42เรี้ยงค่ะ
46:44ก็ถือว่าโจ๊กดีนะจ๊ะ
46:47ยังมีคนอีกมาก ที่แห่งพี่น
46:49้องไม่เคยเหลี่ยวแร์
46:52ไม่ดูหมายแร์ไม่ว่า ยังจะโก
46:55้เหมือนโก้ทองกันอีก
46:58ไฟ drunk
46:59แต่คุณตาท่านก็รู้สึกผิด
47:00นะคะ
47:04คุณตาท่านมีน้องสาวสองคน
47:08คือคุณยายของหนู
47:10กับคุณยายอีกคน
47:13แต่คุณตาโสมได้มรดกของคุ
47:15ณทั่วตมาคนเดียว
47:17ตอนนั้น ท่านเกิดความโรบบัง
47:19ตา
47:21ท่านเลยไม่ได้แบ่งสมบัติให้
47:23เนัก
47:25แต่สุดท้าย
47:27มันก็กลายเป็นนารกในใจของท
47:29่านมาโดยตลอด
47:32จนถึงวันที่ท่านเสีย
47:35ท่านก็ไม่เคยมีความสุขอีก
47:36เลย
47:44แกเล่าวว่าอย่างนี้ก็พอเข้
47:45าใจแล้ววะ
47:47แต่ไม่ต้องพาเมลาจิตมาที่นี้
47:48ก็ได้นี่ว่า
47:50เกือบความแตกแล้ว
47:52มันจำเป็น
47:54ก่อนหน้าเนี่ยราคาดีบุคม
48:09ันตกหนъกมาก
48:11Espero than see you
48:11ชั้นกับรัจจิตก็เลยเอาเงิน
48:16กองกลางไปรับซื้อดีบุคมา
48:18เพื่อช่วยแม่เขารมละลาย แล้วคน
48:20งานต้องตกงาน
48:23ฉันขอโทษแกจริงๆว่ะ
48:25มันไม่ใช่เงินฉัน ฉันไม่คว
48:27รทำแบบนี้
48:30แต่ฉันทนเห็นคนหมดตัวไปต่อ
48:31หน้าไม่ได้
48:33นึกถึงตัวเองสินะ
48:38เอ้าเฮ้
48:39แกทำดี ฉันจะกโหลดได้ยังไ
48:41งวะ
48:43เฮ้
48:45นี่แกไม่กโหลดถ้ายังจริง
48:46เหรอวะ
48:48อ้ remain
48:48уюย้าย resonates
48:49ถ้าโหลดหน่อยที่ผ่านมาฉันห
48:53ลับไม่ฉนิดเลยเพราะоновแกกโห
48:54ลด
48:55แต่แกไม่น้องห่วงนะ ดีบุคท
48:56ี่ซื้อมาเป็นอยู่
48:57STRPL
48:58สงคลามสงกๆไหร่แกขายเอาเว
49:00นคlvles อ่าเลย
49:01ฉันเอาคืนแน่
49:03เงินตั้งพันด์กว่าบาท ไม่
49:05เอาได้ยังไงวะ
49:08ไม่ใช่พันด์
49:11เฉพาะส่วนของแกก็
49:14แสนกว่าบาทแสนกว่าบาท
49:18เฮ้ แฟนกับบาท
49:25สิ่งที่คุณตาสมเสียใจที่
49:27สุด
49:28ก็คือเรื่องน้องสาวคนสุดท้
49:30อง
49:33แม่ของนาลีนั่นละค่ะ
49:40คุณตาสมอยากจะเจอคุณยายสมอ
49:42ีกสักครั้ง
49:45เพื่อขอโทษในสิ่งที่เกิดข
49:46ึ้น
49:48แต่ก็ไม่เคยสมเร็จ
49:52คุณงายายไม่ยอมให้ไฟคุณตา
49:55แปะแตบมีระดุค
49:57คุณยายท่านก็ไม่ยอมรับไว
49:59้
50:01บนตาสม
50:03ท่านกันเลยยกมีระดุคทั้งหมด
50:04ณ์ หัยน permissions
50:08ถ้าหนูธรรมได้
50:11หนูอยากจะบอกคุณยายสวง
50:14อยากจะขอรองคุณคุณยาย
50:17ให้ทันให้อภายคุณตา
50:30คุณตารองหาย
50:36ไม่มีอะไรทั้งจาก
50:39ตาแค่เส้าใจเรื่องที่หนูแล้ว
50:40เข้า
50:42สักวัน
50:44หนูจะทำให้คุณแม่ของนาฬิ
50:46เข้าใส่คุณตาโสมค่ะ
50:58เพื่อนเวณ
51:00เพื่อนเวณ
51:05ทุกขอโทษไปแล้วไง
51:10เพื่อนทั่ว
51:11พี่จะเท่านือกับเพื่อนกันา weather
51:13พี่กันได้ความหลังไปแล้ว
51:14เฮ้ ฎัย
51:15vivirกว่า planes
51:17อะไรกันเธื่อนทำไมลBen
51:20โอ๊ presidente
51:22เดี๋ยวเดี๋ยว เดี๋ยว
51:24เดี๋ยวไปตีเต Block
51:25เดี๋ยวลูก
51:27เด๋ยวจะตีเจficienteยมันไหม
51:28อี๋ยวเพิดว่าไม่ว�ม
51:29กันว่าแม่creatมี
51:31พอกันทำให้หนู
51:31Tomba
51:36มันทำให้ลูกต้องสูญเสียไปเท
51:38่าไหร่
51:39เคยรื่มได้อย่างนี้
51:39เช่าเลือดขอออกมาใน transparence
51:42แม่ ลึกครับ
51:43พี่...?
51:45บอก plastics
51:45เดี๋ยวเดี๋ยวลูกได้โรกนะ
51:46โรกๆๆๆ
51:48เฮ้ย祝่า
51:50สายแน่โรfia
51:51PC
51:52เจ้าเจ้าเจ้า
52:38หือ อร่อยมากเลย
52:42นี่ถ้าไม่ได้หนูมาช่วยทำกับข
52:44้าว ป้า琴ไม่ได้กินอาหารอร
52:46่อยแบบนี้
52:48ไม่ถึงขนาดนั้นรับค่ะ
52:50ได้คุณป่าแนะนำมากกว่า
52:52หนูเองก็ไม่ได้เก่งเท่าไรแล้ว
52:54ค่ะ
52:58อ่ะ หมูของ
53:07กินซะหน่อย
53:08ช่วงส่งพล้าไม่ได้หากินอ
53:09ีกง่ายเนอะ
53:12พี่ไปเอาใจแล้วจะหายเหรอ
53:15ไม่หลือไว้
53:21อ่ะ
53:25แล้วนี้ น่ารี่ทำนาเสียงเงินไป
53:28เท่าไหร่คะเนี่ย
53:29ทำไมดูโกบจัง
53:31ยังไม่เสีย
53:32แค่เปลี่ยนรูปไป
53:35เดี๋ยวก็ได้คืน
53:46ไม่ต้องไปสนใจหรอกจ๊ะ
53:48เพื่อนกันตีกันเดี๋ยวก็ดีก
53:49ัน
53:50น่ะนี่ หนูกินแกงส้มนี่ดี
53:52กว่า
53:54เดี๋ยวจ้ะ ขอบคุณค่ะ
54:09เหรียคา
54:12สัส� 이제
54:13เขาเป็นเพื่อนเหมือนคุณ sek middle mí
54:14เขาเป็นอนาดีผู้มานของฉัน
54:17ราจิตอยากจะคุยเรื่องคุณสัส
54:18использ kron
54:19อยากรู้ข้อมูรภัยตรูของห WOR
54:21date
54:21เหรอ
54:23สองสัยว่าจะód мер
54:24แต่เขาเป็นหัวเมียกัน หัวเม
54:26ียก็ไม่เว้น cart
54:27แต่กลับกรุงเทพ ผมจะย่าย
54:33เธอแอบเขากับรีวเหรอ
54:35นารีกับราจิตเป็นนาหลานกั
54:36น
54:38ใครจะไปคิดแบบนั้นละคะ
54:39และถ้าไม่ใช่นาหล่ะ
54:41จะคิดไหม
54:45ราจิตไม่คิดว่าตัวเองจะค
54:46ออ่อนขนาดนี้
54:48มีขนาดสิ่งที่เดียวนี้นะคะ
54:52ราจิต
54:53ราจิต
54:59ราจิต
55:01ราจิต
Comments