- 10 hours ago
เปาบุ้นจิ้น มือปราบคอร์รัปชัน ตอนที่ 50 (EP.50) วันที่ 23 เมษายน 2569
Category
📺
TVTranscript
00:02เจ้ากับราชเจ้าต้องการให้เจ้
00:14ารู้ไว้ว่า
00:16เมื่อไรที่สิ่งเหลียนพูดมาท
00:17ั้งหมดเป็นการเกอร์หกเหรอ
00:19ไม่ เจ้าอย่าพึ่งใจร้อนไป
00:23ข้าแค่ต้องการให้เจ้ารู้ไว้
00:25ว่า
00:26เมื่อไรที่ไม่อาจภิษุตย์ว่
00:29าเจ้ากับราชสบุดเคยเป็น ซาม
00:31ีพรยากันจริง
00:33เกรงว่า เจ้าจะต้องรับโทษ ฐ
00:36านแอปแอ่บอ้างเชือพระวง
00:38เติร์ veins แต่เถาเป็้
00:41เซียงเหลียนเกินทางด้านด้困
00:43เป็นพันลีที่มาถึงไค้ฟ germs
00:45เพื่อน่ำขนาวการตายของพ่อแม่
00:46ซามี เซียงเหลียนมาบอกเขา
00:49เพื่อให้ลูกทั้งสอมได้พบกั
00:51บพ่อของเขา
00:53แล้วเสียงเหลียนจะแอบอ้านล
00:55่วงเกินเชื้อพระวงได้ยังไ
00:56งกัน
00:58อืม...ก็รอให้กับดันบ้านเจ
01:01้าเดินทางมาถึงเมื่อไหร่
01:04ข้าจะตัวสอบเรื่องที่เจ้าพู
01:06ดมาทั้งหมดเองว่าทั้งหมดเป็น
01:08ความจริงหรือไม่
01:11แต่เธ้าเปล่า...เรื่องนี้ไม่เพีย
01:13งแต่กำมรันบ้านของเขาที่น้
01:15อยเป็น recru ص pant
01:15ซิี Sans เหลียนโตมาในเลаныบ้านเช
01:18ิญ และแต่งานเข้าเชิญญ Its been Mar peninsula
01:22คนทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้เรื่องน
01:23ี้ермod ว่าเขาเป็น reporter
01:25แต่ว่ากอนถึงตอนนั้น...ค่าจํ
01:31าเป็นต้องขอใจ...
01:32เรื่องระว่างเจ้ากับราชอีก เคย
01:34ให้ commercial her head
01:37เจ้าเรามาให้กับฟังสิว่า เป็
01:39นมายังไง
01:41ค่ะ
01:44ท่านแม่ของข้อน้อย ตาตั้งแต่
01:46ข้อน้อยอย่างเด็ก
01:47จริงได้ถิดตามท่านพ่อมาบ้
01:49านรักคุณเฉิน
01:51ท่านพ่อเปิดโรงเรียน สอนนึ
01:53งสือเด็กเล็กๆขึ้นมา
01:56คงชื่อเกา ข้าสำรวจตัวเอง
02:01วันละสามอย่าง
02:02ชมชื่อเกา ข้าสำรวจตัวเอง
02:06วันละสามอย่าง
02:07ไม่สื่อสัตรพักดีกับใครห
02:13รือไม่
02:14ไม่มีสัตรจะต่อมิดหรือ
02:21ไม่
02:22เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
02:51เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
02:56เรียนแล้วทบทวนหรือไม่
03:05ได้
03:05ขยนสุดใหม่ ไปนี้สิ
03:10ได้
03:10ค้าสอ่ะเกียนด้วยเฉินให้นะ
03:15ขีดลงมาแล้วก็ขวาง แล้วก็ตะว
03:18ัน
03:21เจ้าเกียนผิดแล้ว
03:23อ๋อ แล้ว เห้ย เห้ย
03:24มา เรามาเฉียนกับอีกรอบดึงนะ
03:26มาได้
03:28ฉีดมาเป็นเส้นขวาง
03:32แล้วก็ฉีดลง
03:35แบ้น ขวาง แบ้น ขวาง ขวาง แบบ
03:44นี้
03:45อ๋อ กินแบบนี้ใช่ไหม
03:48ข้าสำรวจตัวเองวันละสาม
03:50อย่าง
03:55ไม่สื่อสัตรพักดีกับใครห
03:57รือไหม
03:59ไม่สื่อสัตรพักดีกับใครห
04:02รือไหม
04:02ไม่สื่อสัตรพักดีกับใครห
04:03รือไหม
04:03ไม่มีสัตรจาต่อมิดหรือ
04:04ไหม
04:06ไม่มีสัตรจาต่อมิดหรือ
04:09ไหม
04:09เปรียนแล้วทบทวนหรือไหม
04:13เปรียนแล้วทบทวนหรือไหม
04:19ไม่ซื้อสัตว์พักดีกับใ
04:21ครหรือไม่
04:27ไม่มีสัจจะต่อมิดหรือไม
04:29่
04:34เรียนแล้วทบทวนหรืไม่
04:37เต aqueleทบทวนหรือไม่
04:41ท่านพ่อเคยบอกเสมอว่า สับพ
04:44ระสิ่งไม่มีสิ่งใดเนือการ
04:45ศึกษา
04:47สามีของเสียงเรียน เปลี่ยนจาก
04:49เด็กเรียงแกะฐานะยากจน มาเป็
04:51นบันดิต
04:56เจ้าบอกว่า เฉิ้นซื้อเบย รั
05:00บช่วงต่อโรงเรียนจากพ่อ
05:01ของเจ้า
05:03แล้วเขาก็เข้าเมืองมาสอบ จนเป็
05:06นคุณนางได้อย่างไร
05:10เขาอยากจน มีชื่อขึ้นป้ายทอง
05:13เป็นเกียดแก่บันพระบุรุษ
05:15เพื่อให้เขาสมหวัง ก็เลยปิดร
05:18งเรียนลง ให้เขามุ่งมั่นอ่าน
05:20ตำรา
05:22ช้าก่อน
05:26การเปิดรงเรียน แม้แค่รงเร
05:28ียนเล็ก ๆ แต่ก็พอเรียงครอบ
05:31ครัวกันได้
05:33ถามเขายังมีพ่อแม้และลูก ๆ
05:36ด้วย ปิดรงเรียนไปแบบนี้
05:39แล้วเรื่องทั้งครอบครัวล่ะ จะอย
05:41ู่กันยังไง
05:43เรียนแต่เท่าเปล่า สามีของเสี
05:46ยงเรียนเป็นเพียงชาวนา
05:50เพียงแต่ว่า เพ่าแม้แก่ชระ
05:53ไม่มีแรงทำ ก็เลยป่อยให้ที่นา
05:56ideally
05:58เพอร์เคโลงเรียนไป เสียงเรีย
06:01นก็เริ่มถ้างที่นาเพื่อปลู่
06:02ข้าวใหม่
06:04คนทั้งหมู่บ้านก็ยังพอมีกิ
06:06นอยู่
06:11เจ้าเป็นเพียงสักรี
06:13ไม่เคยทำได้ไถ่น่า
06:16งานแบบนั้นเจ้าจะทำไหวเหรอ
06:20ไม่ไหวก็ต้องทำ
06:23ขอเพียงให้เขาสมหวังดังใ
06:25จ
06:26ต่อให้ยากลำบากเท่าเลย
06:28สิ่งเหลียนก็ยินดีแบกร
06:30ับ
06:36เงินค่าเดินทางมาสอบเป็นเงิ
06:38นไม่หนอย
06:40ครอบครัวเจ้าอยากจนเช่นนี้
06:42แล้วรวบรวมเงินมาเป็นค่าเด
06:44ินทางได้อย่างไร
06:49ขน้อยเอาที่นานหนึ่งร้ายสามง
06:51าน
06:52ไปขายทิ้ง
06:54บวกกับเงินที่พ่อของขน้อยเก
06:56็บหอมรอมริบ
06:57พอเป็นค่าเดินทางได้
07:00ถึงจะอย่างงั้น
07:02เจ้ากับครอบครัว จะอยู่กันยัง
07:05ไงล่ะ
07:06โชคดีที่มีเพื่อนบ้าน ให้เสีย
07:09งเหลียนได้รับจ้างทำงาน
07:11เงินที่ได้มา ก็พอที่จะเลียงป
07:15ากเลียงทองได้
07:19แล้วที่เจ้าบอกในสารว่า
07:22พ่อแม่สามีต้องมาอดตายทั้ง
07:24เป็น หมายความไว้ยังไง
07:28สามีเสียงเหลียนเข้าเมืองมาส
07:30อบได้ไม่ถึงสามเดือน
07:32ที่หมู่บ้านก็เกิดภัยแรงใหญ
07:33่
07:35เช่าบ้านก็แทบเอาตัวไม่รอ
07:36ด
07:38และไม่มีเงินจ้างงาน และไม่มี
07:40เงินใช้
07:44เช่าบ้านก็ทำยังไงพี่มีเงิ
07:55นหรอดตาย
08:08ปูทันยากจึงก่อน
08:10นี่ค่ะท่านพ่อ
08:17นี่ค่ะท่านแม่
08:19จับ จับ
08:25อ่ะ ตรงไหม
08:27ฉันก็กินสรุ
08:35ท่านแม่ จับอีกแล้ว
08:37ค่ะอยากกินข้าว
08:38นี่ ช Pawle
08:40กินโจำก็ไม่ต่องกับข้าว
08:41หรอก
08:42ช Pawle เดียวโน้ำhel
08:45ถูก จะเห็นมั้ย
08:48นี่ ชราว
09:03อย่าทำเสียของสิลูก
09:05บ้านเรามีโจกให้กินก็ดีแล้
09:07วนะ
09:07บางบ้านอะ แม้แต่โจก็ไม่มีให
09:09้กิน
09:09intestarb์เลิกองแงแล้วก็รีบรีบก
09:12ินสั่ะ
09:13ก็มันหกบอนโตหมดแล้ว imerkันจะ
09:15กินยังไงล่أ
09:18จริง Real God
09:21เอาชามนั้นมาให้ปูกินแทน
09:24แล้วก็เอาชามนี้ไปเนsınız
09:27ท่านพ่อ
09:30เด็คว่าจะไม่รู้อะไร อยากโกโ้ดไป
09:32เลยนะ
09:32ค่ากินก็เหมือนกันเรานะ
09:35อ๋ มาๆ… vois..กินกันกินกัน
09:42มา กินสะ
09:43เจ้วกินด้วยสิ
09:47เสียงเรียน
09:48และทำไมเจ้าไม่กินล่ะ
09:52ท่านพอ ค่ายังมี้หิว
09:54เราให้พวกท้านกินเสร็จแล้วโค
09:56่ Process ad
09:56เจ้าไปทำความสะอาดในครdefest
09:59โค่ค่อยกินล่ะ
10:03มื้อ...
10:09มื้อ...
10:10มื้อ...
10:13สวัสดี
10:43กลับกลับกลับกลับ
11:23ท่านพ่อ ท่านแม่
11:30พวกท่านเข้ามาทำไม
11:33ก็มาดูว่าลูกสภัยบ้านเรา
11:36มันกินของอร่อยอะไร
11:37ท่านพ่อ ข้าบเปล่านะ ข้าบเป
11:41ล่า
11:41ยังว่าเปล่าอีกแล้ว แล้วค
11:43ังหลางเจ้าส่อน weniger
11:47ท่านพ่อ
11:49คนแก่สอมคนไปได้กินก็ไม่เป็
11:52นไรหรอก
11:53แต่ว่าลูกล seemed easy
11:54ทำไมเจ้ามาให้เขา饈ม
11:57ไม่
11:58อัพหากินอยู่ในตร Mih ê
12:02กินแล้วสมายใจลือไง
12:05ท่านพ่อ ข่า
12:06นี่ ออกให้ข่อดูหน่อย
12:09ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ ไปนะ
12:11ไป
12:11เอามานี่ เอามานี่
12:15กินไอ้นี่เหรอนี่ เสียงเหลี
12:17ยน
12:20นี่ นี่ นี่มันรำข้าวนี่ เสีย
12:25งเหลียน นี่เจ้า
12:29ท่านพ่อ ท่านแม่
12:33ในบ้านเราไม่มีอะไรเหลืออีกแล้
12:35ว
12:36เหลือที่เจ้าเครื่องม่อนั้น
12:41สิ่งหลีน
12:44ท่านพ่อท่านแม่อายุมาก
12:46ฉันเกิดกับตรง mớiก็โอดไม่
12:48ได้
12:49ค่าอายุยยังน้อย ค่ายังท
12:51ุนไว่
12:53สิ่งหลีน
12:54พวกค่าเข้าใจจ้องเห็น
12:56รันทำให้ช่าตั้งเดือดร้อน
13:00ถ้าหากไม่มีพวกค่าสองคน
13:02จ้องขับลูกลูก
13:04ก็ยังพอฟื้นอยู่กันต่อไป
13:06ได้
13:08สิ่งหลีน t amazon
13:10เฤ่าไม่ต้องดูแลพวกค่าสองคนแล
13:13้ว
13:14ใช่
13:15ไม่..ๆ ท่านพ่อ
13:17เมื่อข้าแต่งข้างศรกูนเฉิน
13:20อยู่ก็เป็นคนศรกูนเฉิน
13:21ถึงตายก็เป็นผีศรกูนเฉิน
13:23แต่ถ้าข้常 Haitis...
13:24ถ้ายังมีชีวิตอยู่
13:26ข้าจะทุ่มแถบว่าดูแลท่าน
13:27พ่อกับท่านแม่ให้ดี
13:31สิ่งหลีน
13:32สื่อใบ สักพันหนึ่งเขาจะต้
13:35องกลับมา
13:36ไม่มีทางลืมความเสียสละ ที่
13:39เจ้าไม่ให้สระกูลฉันหลอก
13:42ท่านพ่อ ท่านจะพูดแบบนี้เลย
13:45นี่เป็นหน้าที่ของลูกที่ควร
13:47ทำ
13:47ลูกแต่มใจทำอยู่แล้ว
13:49ขอเพียงพวกท่านได้มีชีวิต
13:51อยู่
13:52อย่างสุขสบายและปลอดภัย
13:55ลูกก็พอใจแล้วละ
13:58นี่แน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ și copsยอม!
14:16นี่แน่ๆๆๆๆมัน
14:23มาได้ๆๆๆๆๆๆth
14:27หลังContfuยกัน
14:27หน่ามาคุณกดูดู
14:34พอ พอập
14:41แล้วท่านปู กับท่านย่าล่ะ
14:44ปูกับย่าขึ้นขาวไปแล้ว ท
14:46่านปูบอกว่า
14:47ให้ข้ากับโตงเม้ย ดูแลท่าน
14:48แม่ให้ดีดี
14:50แล้วพวกท่านขึ้นเขาไปเมื่อไรอ
14:52่ะ
14:53ไม่ได้สังพลังใหญ่แล้วล่ะ
14:56ชุนเกอร์ จะดูแลนองนะ แม่จะรี
14:58บกลับมา
14:59ท่านพ่อ! ท่านแม่! ท่านแม่! ท่
15:15านพ่อ!
15:16เอ๊ย พี่ชาย เห็นท่านพ่อกันท่
15:18านแม่ของข้างไป
15:19ไม่เห็นเลย ไม่เห็นเลย
15:20ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ท่านแม่!
15:28ท่านพ่อ! ท่านแม่! ท่านพ่อ!
15:35ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกคันอยู่ใ
15:45น!
15:49อีก อีก อีก
16:23ท่านพ่อ! ท่านแม่!
16:39ท่านพ่อกับท่านแม่ พวกท่านท
16:41ั้งสองเลือกให้เด็กไม่ข้าวกิน
16:43มากขึ้น
16:45พวกท่านก็เลยเลือกที่จะไปข้าตั
16:48วตาย
16:56ในโรคนี้มีเรื่องหัวร้ายขน
16:58าดนี้เชื่อหรือเนี่ย
17:00ฟ้าดินร้ายปล่านี เพ้นสัป
17:08ชีวิตเป็นเพียงหุ่นฟ้า
17:12คุณเท่าทั้งสอง ยอมสลับชี
17:15วิตตัวเองเงื่อหลาน
17:16แต่กลับไม่รู้ว่า ทำให้คนในคร
17:21อบครัวเจ็บปุด
17:23อย่างไม่อาจจะชดเฉยใดเลย
17:34โชคดีที่มีชอบาลช่วยเหลื
17:36อ
17:37เสียงเรียนจะได้ทำวิธีสม ฟั
17:39งพวกท่านจังเรียบร้อย
17:43เดี๋ยวก่อน หรือว่าเรื่องพวก
17:45นี้ เฉินสื่อเมื่อเขาไม่ได้รู้เร
17:49ื่องอะไรเลย
17:52หลังจากที่สามีของเสียงเรีย
17:54น เข้าเมืองหลัวมาสอบ
17:55ก็ไม่ได้ข่าวครัวเขาอีก
17:58ข้อน้อย ก็เลยไม่รู้จะไปบอกเขายั
18:01งไงดี
18:04เช่นนั้นก็แปลว่า หลังจากส
18:07อบได้เป็นจอห่วน
18:08ก็ไม่ได้ส่งคนไปแจ้งข่าวก
18:10ับครอบครัวอย่างนั้นเหรอ
18:14ค่ะ คนทั้งหมู่บ้านต่างก็ไม่ร
18:18ู้ว่าเขาสอบจอห่วนได้
18:25แต่เท้าครับ นี่ค่อนข้างจะผิด
18:27ปกติ
18:28ต่อให้เฉินสื่อเมื่อย ไม่สงคล
18:30กลับบ้าน
18:31แต่สนามสอบ ก็น่าจะสมขาวไป
18:34แจ้งทางบ้านของเขาให้สาบนะ
18:37นั่นสิ
18:38ในเมื่อไม่รู้ว่าเฉินสื่อเมื่
18:44อยอยู่ที่ไหน
18:45แล้วเจ้ารู้ได้ยังไง ว่าเขาซ
18:48อบได้จ่อห่วน และได้อภิเซ็
18:50กเป็นราชชasis
18:53เรีย�ได้เท่าเปล่า
18:56มีคนบ้านเดียวกันที่เข้ามาสอ
18:58บพร้อมกันกับเข้า
19:00หลังจากสอบตกก็กลับไปแล้
19:02วเรื่องนี้ให้ที่บ้านฟัง
19:03เสียงเหลียнจะได้พยายังลุก
19:05มาตามหาเขาที่เมืองหลวง
19:13ตอนที่จะไปหาเขาที่จวรรายชม
19:16ุตเขย
19:17จะได้พบกับ เฉิ้นสื่อมึดหร
19:19ือไม่
19:21ไม่ได้ผม
19:24พวกคนที่จวนไม่ยอม ให้เราแม่ล
19:27ูกเข้าไป
19:29พวกเขาบอกว่าราชบุตเคยไม่รู้
19:31จักพวกเรา แถนจังไล่พวกเราออก
19:34มา
19:35เด็กเธาเป้า
19:38สิ้นเหลียนไม่มีทางไปแล้ว ถ
19:40ึงได้มาหาเด็กเธาเป้า
19:42เพื่อขอความเป็นธรรมเจ้าค่
19:44ะ
19:56ข้าเข้าใจแล้ว
19:59ชิ้นเสียงเหลียน ข้าจะตัว
20:02สอบไปทางเมืองหลูโจ
20:05อีกสองสำหวัน หลังจากกำน
20:07ันหนูบ้านเจอมาถึงเมืองหลวง
20:10ข้าจะให้ตัดสิ้นอีกครั้งเด
20:12ี๋ยว
20:14เจ้ากลับห้องไปดูแล้ว ลูก ลู
20:16กเจ้าก่อนเธอ
20:20ข้า ขอคุณจะเธอเป้า
20:25สิ้นเหลียนนี้ขอเธอก่อน
20:27ข็อคุณจะต้องดูกเศร
20:45แต่แท้า ปั้งจากที่นางเล่า ยั
20:49งมีอีกหลายเรื่องที่ยังอธิ
20:51บายไม่ชัดเจนขอรับ
20:53ใช่แล้ว
20:55การสอบได้แล้วต้องแจ้งข่า
20:57วมุงคุณ
20:58ไปที่บ้านเป็นประเภณีที่ทำกัน
21:00มานาน
21:01แต่ว่าไร้ข่าวคราวเช่นนี้
21:03ในจุดนี้ต้องตัวสอบกันด
21:06่อยแล้ว
21:08คงเป็นพ่อเฉินซื้อใหม่
21:10ลงในราบยดเลยทิ้งพระยาตน
21:13และไม่ยอมแจ้งเรื่องที่ตนสอ
21:15บเจอหวนได้
21:18องคารักจันไม่สอบ
21:20การสอบเจอหวนต่อให้ตนไม่แ
21:23จ้ง
21:23ราชสำนักก็จะเป็นจะต้องแจ
21:25้งไป
21:26หรือไม่ก็แจ้งไปอย่างทางการ
21:27ท้องถิ่น
21:29ไม่เคยปรากฏว่าไม่มีข่าว
21:31หรือไม่มีใครรับรู้แบบนี้
21:33แต่ว่าคนในบ้านของชิ้นซีง
21:36เหลียน
21:36ต่างก็สอบข่าวว่าเขาสอบ
21:38ได้นี่ครับ
21:39ยังมีอีกอย่างที่เป็นไปได้
21:41คือเฉิน esp. นห์ที่จวน ราชมุ
21:43ตเกย
21:44ไม่ใช่เฉินセư หน์ที่เป็น สามี อ
21:46ีกของฉินเสียงเหลียง
21:49แต่เขา จะมีเรื่องชื่อนี้ได้ยัง
21:51ไง
21:51ง่ายมากเลย
21:56ทุกครั้งที่ถึกการสอบใหญ่
21:58คนที่มามาสอบมีมากเท่าไหล
22:03คนชื่อแทร Great government
22:04ก็อาจเป็นไปได้
22:07หากราชมุตเกย
22:08เขาไม่ได้มาจาก มู่บ่านรักกูล
22:11เชิน
22:12เขาก็ไม่ใช่คนเดียวกับ podíaณ์สามี
22:14ของชิ้นเสียงเหลียน
22:18และชิ้นเสียงเหลียนยังไม่
22:19ได้พบเขา
22:21จะตัดความเป็นประดายคอนนี้ทิ
22:23้ง ไม่ได้
22:23เอ้อ ได้เทวแล้วคนจะสืบต่อย่าง
22:26ไงดีครับ
22:27ความรึเซอร์ulator เรื่องนี้ไม่ยากห
22:29รhesion
22:29นักศึกษาทั่วไปต้องผ่านการ
22:32สอบท้องทิน
22:32เป็นบันดิตสิ้วถายแล้ว
22:34จึงเข้าสอบระดับเมืองได้
22:36เมื่อสอบได้แล้ว
22:37จึงจะได้เข้าเมือง
22:39มาสอบทิ้งจอหวนได้ยังไง
22:41ล่ะ
22:42ดังนั้น
22:43ถ้าเอารายชื่อบันดิตที่มาสอ
22:45บ
22:45ก็จะรู้ได้ว่า
22:46ฉันสื่อบใหญ่
22:47สองคนนี้เป็นคนเดียวกันหรือไม
22:50่
22:54แต่เท้า
22:55จะให้สืบทันทีเลยหรือไม่
22:57ต้องรีบไปสืบ
22:59แต่อย่าให้โจงแจ้งเกินไป
23:01ยังไงเฉินสื่อเมื่อก็เป็นถึ
23:04งราชบุตเคย
23:07ข้าจำได้ว่า
23:09เซนอบดีหวังเป็นประทานคุม
23:11สอบ
23:12ดูแลในครั้งนี้ด้วย
23:14รอให้ข้าพูดคุยกับท่านแล
23:17้ว
23:17ค่อยคิดหาทางต่อ
23:22ข้าเองก็หวังอยู่ว่าราชบุ
23:25ตเคยนะ
23:27คงจะไม่ใช่สามีตัวจริงของช
23:30ิ้นเสียงเหลียนเหรอนะ
23:33แต่ถ้าเขาเป็นเฉินสื่อใหม่ท
23:36ี่อากตันอยู่
23:37ทอดทิ้งลูกเบียร์
23:39หลอกหลวงเบื้องสูงจริงแล้
23:41วก็
23:43ข้าเองก็จะไม่ปล่อยเขาไว้เห
23:45มือนกัน
23:56ท่านเคยให้ยารักษานาหรือยั
23:58งอ่ะ
23:59เรียนหราจฉบุตเคย
24:00อท่านไม่ได้ประชวนแต่อย่างไร
24:04ไม่ได้ประชวนอ่ะ
24:07อ้า...
24:07แล้วทำไมองหญิงที่น้าเห็นผ grosse
24:09ล่ารกท่องวัน
24:10Amendment ท่านมั่นใจแล้วว่าตอดดี
24:12แล้ว
24:13เรียนราดฉบุฏ ducksเขย อุ่งหญ
24:15ิงไม่เพียงในป่วย
24:16แต่ว่ายังมีข่าวดีอีกร้
24:19อย
24:19ท่านหมอหลวง ถ้าพูดแบบนี้
24:22หมายความว่าท spelled out
24:22อ้aland เค้าแบบความยินดี กับ
24:25ราช Orange
24:26ขึ้นยังตอนนี้องหญิงทรงม
24:28ีพระคันแล้ว
24:40คุณแอบ Quốc ขอบคุณ writes หัวแทน
24:52ท่านแร่ง Mm. อ Soldier
25:07เฮ้
25:07องหญิง
25:18นี่ องหญิงรู้ขึ้นมาทำไม เมื่อกี้
25:20หมอหนูงบอกว่า
25:22ยินดีกับท่านด้วย
25:23อ่ะ องหญิง
25:24อ๋อ พวกเจ้าออกไปก่อน
25:29เพคะ
25:29อ่ะ องหญิง
25:40อ๋อ
25:42องหญิง ตอนนี้ จะตั้งทองแล้ว
25:47อย่าลูกไปไหนมา ไหนตามใจชอบ ห
25:48รือจะกระเทินถึงลูกได้
25:50อืม ดูท่านพูดเข้าสิ
25:52ยังกลับรู้ดีว่าจะดูแลลู
25:54กในทองยังไง
25:56อย่าลืมสิว่า ท่านพึกเป็น
25:58พ่อคนครั้งแรก
26:02อืม
26:03อ๋อโห ดูสิเด็กดี
26:09นอนรับสบายเลย
26:11เฮ้ยดีจริงจริงจริง
26:12น่ารักจริงจริงเลย
26:15เด็กดี
26:17คนดีของยา
26:20น่ารักจริงจริง
26:25อ๋อ
26:27แม่จะอุ่มเขาไปเดินเล่นข้าง
26:28นอก
26:29พวกเจ้าสองคุณคุยกันไปนะ
26:30คุยกันไปนะ
26:32อ๋อ หลานย่าน่ารักจังเลย
26:39เอาดิ
26:43อ๋อ
26:47เจ้าเป็นยังไงบ้าง
26:50อ๋อ แห่ะ
26:52ไม่เป็นอะไรนี่
26:54แค่แคลอดลูก
26:55มาได้ป่วยสันหน่อย
27:02ในที่สุดแม่ก็ได้อุ่มหล
27:03าน
27:05เจ้ารู้หรือเปล่า
27:06ถ้าไม่เคยเห็นท่านมีความสุ
27:08ขแบบนี้มาก่อนเลย
27:11อ๋อ
27:12ท่านหวังอยากได้หลานมาก
27:15ดีที ça ก', ลูกฉุชาย
27:17เมื่ออย่างนั้น
27:19เขาคงกลายเป็นคนผิดของตรกู
27:20ณเฉินแล้ว
27:21เจ้าอยากจะพูดแบบนั้น ซี่
27:23เน decade
27:24เมื่อมันจะเป็นหญิงดื่ Clint
27:26ด้าน ก็เป็นแก้วตาดวงใจ
27:28ถ้าชอบตั่นนั้นière
27:31ท่านพี่ก็ไม่ต้องห่วงซิ
27:33แต่ว่า
27:34เขาดูออกว่า
27:36ท่านพ่อกับท่านแม่ อยากได้หล
27:37านชายบ้าง
27:39ในที่สุด ก็ไม่ทำให้ผิดหวั
27:41ง
27:42ไม่นะ
27:46ซิกล рук
27:49เจ้าได้สีสะหละ
27:50ตะกูนเฉินของเรามามากมายแล้วเก
27:53ิน
27:55พ่อกับแม่ไม่มีทางผิดหวั
27:57งในตัวเจ้า
27:59ตะกูนเฉินมีวันนี้ขึ้นมาได
28:01้
28:03รauraisมาจากความทุ่งเทของเจ้า
28:06เฮ้ย...
28:09เสมย...
28:10ข้าเป็นพระยาของท่าน
28:12เป็นสภายตระกูลเชิญ
28:14ไม่ว่าจะทำอะไรก็สมควรแล้ว
28:17อีกอย่างหนึ่ง
28:19ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมากนี่
28:22ไม่หรอ
28:25เพราะว่ามีเจ้า
28:27ข้าจิ้นได้เปลี่ยนเจ็ดกเลี้
28:28ยงแก่มาเป็นประดิตได้
28:29จะเพิ่งแต่งงานกับข้าได้ไม่
28:31นาน
28:32ข้าก็สอบได้สิ้วชาย
28:34ชีวิตการสอนนึงสือ
28:37ถึงแม้ว่าจะเรียบง่าย
28:40แต่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงความเป
28:41็นอยู่
28:43นี่เป็นสิ่งที่เจ้าทำให้กับ
28:44ทรคูณฉัน
28:46นั่นพระท่านฝ่ายก้าวหน้าตั้
28:48งใจศึกษา
28:49แต่เป็นพระเจ้าเชื่อมั่นให้กำ
28:51ลังใจ
28:54เสียงเหลียน
28:56ตอนนี้เรามีสูนเกินแล้ว
29:00ข้าเรากลักกับเจ้า
29:02ว่าข้าจะขยันดูนังสือ
29:04ข้าวสอบในเมืองหลวง
29:07ให้ได้มาสักตำแมงหนึ่ง
29:09ถึงจะตอบทรานสิที่เจ้ามีกَ
29:11รตกูนฉัน
29:14สิ
29:15ท่านอย colorful อย่าพูดแบบนี้ซิ
29:19ตั้งแต่ข้า แต่งางกับท่าน
29:21เราก็เป็นคนคนเดียวกัน
29:23ไม่ว่าจะมีเกียนARPY signature
29:25เราก็จะรับ ข้าหวังว่าท่าน
29:28จะทุมเทให้ตัวเอง
29:31สอบให้ได้ และเป็นคุนน่าง
29:34ได้ ข้าขอรับปากว่า ข้าจะต
29:38้องทำให้ได้
30:01ความจริงที่ข้าอยากรู้ที่สุ
30:02ดในตอนนี้ ก็คือท่านเป็นพ่
30:05อคนแล้ว ในใจของท่านรู้สึกย
30:07ังไงบ้าง
30:11ท่านพี่ ท่านพี่ เมื่อคิดอะไรเหรอ
30:16รีบตับคำถามของข้าสิ
30:18องหญิงถามเขาว่า
30:21ข้าถามท่านว่า เมื่อเป็นพ่อ
30:23คน น่าจะรู้สึกยังไงบ้าง
30:28บอกตามตรง ตอนนี้มีทั้งยินด
30:31ี แล้วก็รู้สึกเกลงกลัวด้วย
30:34ดีใจที่มีคนสิตกูล
30:38แต่ที่กลัว คือพ่อแม่ จะมี
30:42ความรับพี่ชอบตามมาอีก
30:45ข้าว่าก็คงเป็นอย่างนั้น เสี
30:48ยได้แต่ว่า
30:50ท่านไม่มีพี่น้องเลย ทักคนเลยไม่
30:53ได้แบ่งปันความยินดี
30:54ไม่มีใครแบ่งปันภาร่ะท่
30:56าน
30:59โอ้มหยินก็คือยาดของค่
31:00า
31:01เด็กคนนี้
31:03ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีใ
31:04ครดูแล
31:06และไม่มีใครเอาใจใส่
31:08เด็กคนี้
31:10จะต้องเติบโต
31:11คืนมาอย่างแข็งแรง
31:13และเข้มแข็ง
31:15ใช่
31:15Gross
31:16จะด้วยชดเชิญความเจ็บปวด
31:23ในหว่ายเด็กที่ท่าน
31:24ไม่มีพ่อแม่ด้วย
32:04ตัวแม่เข้าบริง
32:07ไว้ใครคิดี เมื่อดี ส่งไว้
32:09แม่เป็นอะไรSorry แม่ อุ๊ย เป็นอะไรเป
32:11็นลูก
32:12ฝันรายใช่ไหม
32:13ไม่ได้กลัวนะลูกนะ
32:15แม่อยู่นี่แล้ว แม่อยู่นี่แล้ว
32:16แม่อยู่นี่เหรอจ้า
32:32ท่านพ่ออยู่ในบ้านหลังใหญ่
32:36นั่นจริงๆเหรอครับ
32:39ใช่จ๊ะ ท่านพ่อพักอยู่ที่นั่
32:42นเลย
32:43ท่านพ่อรู้ไหมว่าพวกเรามาหา
32:50จ๊ะ เขารู้จ๊ะ
32:53ท่านพ่อไม่ต้องก่าเราแล้วจร
32:55ิงเหรอ
33:00ฉันเกินอย่ารองนะลุก
33:03ไม่ไปขอร้องเธอเป้าแล้ว
33:06เธอเป้า ต้องช่วยให้พ่อของลู
33:08กกลับมาอยู่กับเรา
33:10ฉันเกินต้องอดถนไปนะลุกนะ
33:13แล้ว ท่านพอ ยังต้องการเรามั้ย
33:18เรื่องนี้
33:19ให้แน่แล้ว กลับไปแล้ว ใช่มิ
33:23เขา
33:26ฉันเกอร์
33:28ท่านแม่ ท่านพอ ไม่ต้องการเรา ไม
33:31่เป็นไร
33:32กลับมาแล้ว ชันเกอร์ จะดูแล teh
33:34ne me
33:34เอง พ่อไม่อยู่ เราก็อย่างอยู่กัน
33:37ด้วยนะ
33:38deixe me
33:40ฉันเกินอย่าเสียใจนะลุง แม
33:42่เคยบอกแล้ว
33:44แต่เทา
33:45เธอguntกัน ช่วยให้พ่อบลักกั
33:47บเรา
33:47ต่อไป เธอในพ่าขอของเรา
33:52เพิ่งหลัง supremะ
33:52บางกับực assumed
33:58เธอร้องระวันนี้
34:39ข้าเขียนจดไม้ไว้ช่าบับ
34:41หนึ่ง
34:42เจ้าสองคน ช่วยน้ำไปให้แต่เท้า
34:44สุดที่รู้โจให้ด้วยนะ
34:47เพื่อว่าจะมีคำสั่ง ให้กำนั่
34:50นอำเภอสูเฉิง ติดตามเจ้ามาท
34:53ี่เมืองหลวงด้วยกัน
34:54เรียบไปเรียบกรับ ขอใจไหม
34:57นอมรับคำสั่ง
35:03แต่เท้าขอรับ ข้าน้อยตัดสิ
35:06นใจ
35:07ไม่คิดไม่คำร้อง อย่างเป็นทาง
35:09การให้ชิ้นเสียงเหลียนเอง
35:11ไว้เป็นหลักฐานในการขึ้น
35:13สารในวันหน้าครับ
35:15อืม ท่านโกงสุนเนี่ย จังห
35:18วังดีซะจริงๆ
35:22เอ่อ แต่เท้าคิดว่า ข้าน้อยไม
35:26่ควรจะตัดสินใจทำเองหรือ
35:29ครับ
35:29ไม่ ข้าแค่รู้สึกแบรกใจเถ
35:32่านั้น
35:33ในเมื่อชิ้นเสียงเหลียน ก็
35:35เคยร่ำเรียนนักศือมาก่อน
35:37ทำให้ไม่เขียนใบคำรองเอง
35:40ต่อให้เขียนไม่ได้ ก็วานให้จ
35:43นติเขียนได้
35:44ทำไมจะต้อง ทำให้ท่านโกงสุนลำ
35:47บากด้วย
35:51แต่ถ้า ทิ้งชิ้นเสียงเหลี
35:53ยน จะเคยเรียนโรงศ์มา
35:55แต่กลับไม่ 문제가 גםของการเขียนทั้
35:57งศึก changer
35:58ก่อนจะมาร้องทุกข์ที่ส whirringแห่
36:00งนี้
36:01section of pe soortắn expletations
36:04แต่จนใจ เพราะไม่มีใครยอมเข
36:06ียน แล้วไม่มีใครกล่ากเขียน
36:11เพราะอะไรล่ะ
36:14แค่เพราะได้ยินว่าจะฟ้องร
36:16าชบุตเคย ก็เลยไม่มีใครอยากจะห
36:19าเหลืองเหลือบร้อนใส่ตัว
36:23ใครๆตาก็รู้สึกเกลงกลัวว่
36:26าจะไปล่วงเกิดอำนาจ
36:29ไม่มีก็ยอมจะไม่ใช่เหลืองแป
36:32ลกหรอก เพียงแต่คนที่มารองทุก
36:35คงย่ามพบความเป็นธรรม
36:40ขอรับ พ่าน้อยเองก็คิดอย่าง
36:43นี้
36:45เพียงแต่ ยังไม่ได้รับความเห
36:49็นชอบจากท่าน ข้าน้อยจะกิดจ
36:50บการเอง
36:52ขอท่านอย่าได้ตำหนีเลยนะขอรั
36:53บ
36:56ไม่ ท่านทำเพื่อช่วยคน ค่าจะกลา
36:59วโทษได้ยังไงกันล่ะ
37:02แต่ว่า เรื่องที่นางตีกลองลองท
37:05ุกที่สาร คงจะแพ้หลายไปทั่วเม
37:09ือง
37:10มันรังแต่จะเป็นผลร้ายต่อ
37:12คดีนนี้แน่
37:15แต่ท้าวกลัวว่า ท่านราชบ
37:19ุตเคยจะทำอะไรเลยขอรับ
37:23อืม ถูกต้อง ไม่ว่าราชบุตเค
37:26ยจะเป็นเฉินสื่อเมื่อยคนไหน
37:28ก็ยอมไม่มีความพอใจ หรือ
37:31ระวังตัวเกิดขึ้นแน่
37:35จังเธอ รุ่งนี้พอข้าไปพศเซ
37:38นาบดีหวังแล้ว
37:40จะแวะไปที่จวนราชบุตเคย
37:42แต่พาว บุกไปอย่างงั้น ใครกว่
37:46าจะไม่เหมาะนะครับ
37:48ไม่ ห้าข้าไปเองอย่างนี้ยิ่ง
37:52เหมาะสมกว่านะ
37:53อีกอย่าง เราเองก็ไม่มีอะไรต้องป
37:56ิดบัง
37:57และสังเกตดูปฏิกริยาของเข
38:00า เพื่อที่จะเป็นข้อมูล
38:02ในการทำคดีของเรา
38:05อ๋อ ขอรับ แต่ท้าวหลักแห
38:08ลมจริงๆ
38:12แต่ท้าว
38:13องค์รักจัดมาพบข้ามีอะไรเหรอ
38:15แต่ข้น้อยห่วงความตอดภายข
38:17องท่านอองแบด
38:18จะเป็นห่วงว่าคนที่บุกเข้า
38:20ไปมาคืน
38:21แต่คืนนี้เขาจะกลับมาอีกล่ะ
38:24แต่ท้าวครับ
38:25ขอให้ค่าไปตำนัดท่านออง
38:27แล้วคอยคุ้มกันท่านอองเงีย
38:28บๆ
38:29เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อนดีไ
38:30หม
38:30อ่ะ
38:32ท่านอองไม่ยอมให้แต่ท้าว
38:34ยุ่งเรื่องนี้แล้วดินะ
38:40เจตนาของท่านอองเป็นยังไง
38:42ถึงค่าจะไม่เข้าใจนัก
38:45แต่ความกังวลขององค์รักจั
38:47ดก็มีเหตุผล
38:49เพียงแต่ถ้าองค์รักจัดไป
38:51ก็เท่ากับขัดคำสั่งของท่าน
38:54อองนะสิ
38:56แต่ถ้าวางใจถึง
38:57ขน้อยติต่อองค์รักจัดใน
38:58ตำหนักของท่านอองเยี่ยว RIGHT
39:00ข้าจะединอبرวมมือด้วย
39:02เพื่อความปลอภัยของท่านอ็อง
39:03ค์แปด
39:04ข้าจะสุ่มดูความปลอภัยอย
39:06่างเยี่ยบๆ
39:07ไม่ถึงที่สุดจริงๆ
39:09ก็จะไม่ปραก だตัว
39:10และท่านอองค์แปดเองก็จะไม่ร
39:12ู้ว่า
39:12คาการบรังเสือเรื่องนี้อยู่
39:14อืม...เช่นนี้สามารถคุ้มครองค
39:17วามปลอดภัยของท่านออง
39:20และไม่ขัดคำสั่งของท่านด้วย
39:23คราวนี้องค้ารักจันก็ล้ำบ
39:25ากหน่อยละกัน
39:26ครับ Bj,ITA-O zu depart
39:33แต่ถาวคิดว่า
39:35คนที่บุกเข้าไปในตั้นหนัก
39:37จะบุกเข้าไปอีกอย่างงั้น hopping
39:39เราวังเอาไว้ย่อมจะดีกว่า
39:42เพราะว่า ความปลอดภายของท่
39:45านอองสังคัญมา
40:40ท่านอองไป
40:41ของ แต่เจ้ากลบมาส่งของ
40:44เมื่อกี้เจ้าเอาของที่ติดตัวมา
40:46วางไว้
40:47ที่ห้องลังสือ ท่านอ่องกับ
40:48ไม่ใช่หรือ
40:49เจ้าแอบดูอย่างนั่นเหรอ
40:50ก็ไม่ได้แอบดู แต่ข้าจับง
40:52ohnerตัดูจะยุ่น
40:54แต่คาว่าท่านอ่องอยู่ในห้อง
40:55ลังสือ
40:56ถ้ามีมีимость 지원 พร่อยเจ้าเข้าไปได
40:57้
41:01เจ้าเป็นใครกันไjść
41:02จันเจ้า
41:05เจ้าอยู่ใต้จันเจ้าเหรอ
41:07ถูกปักเหรอ
41:09แล้วเจ้าเราเป็นใคร
41:10มาทำไมที่ตำหนักนี้
41:12ถ้าไม่บอกเจ้าเหรอ
41:13ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอก
41:15แล้วก็จะปล่อยเจ้าไปได้ยังไง
41:34ลองไหม
42:06เจ้า
42:33แก่นั้นใจ
42:39พลงโว้น
42:43ก็เห็น ไม่ต้องเอา Lu ที่สวัสด
42:48ี
42:48แก่นั้น ไม่ต้องมีกลับ
43:00สวัสดี ไม่ต้องการงาน
43:01พลง ที่สวัสดี สวัสดี ว่า
43:02ว
43:02千万有天比你高
43:06打鼓歸比不上身体好
43:10无忧无虑平常心到老
43:14看得多想得开灭爱佳佳
43:18光风打亮开鼓笑
43:22多朋友要比多丑人好
43:26让人一步世界大多了
43:29这信号 既然总会被看到
43:33无需要 继续让别人知道
43:37终成功 永远才是宝
43:41长过人情乱乱醉明朗
43:47现在将谁傻瓜研制过草
43:51人会好心又好爱
43:55人生有什么还不算上
43:59自己快乐满意就好
44:03自己快乐满意就好
44:06自己快乐满意就好
44:15优优独播剧场——YoYo Television Series Exclusive
44:22สวัสดี
Comments