00:06- อืม นี่ช็อกต่อก็ใครมาอีก
00:08ล่ะ ฉันบอกกันไปตะกี่ครั้งแล
00:10้ว เพื่อนร่วมฉันก็ต้องรัก
00:11ใครเป็นมิดต่อคัน
00:12- โอ้ยแกโตไปผู้ใหญ่แล้วนะ ท
00:14นุธนอมรักการตัวเองหน่อยได
00:16้ไหม ประดังพยาบาลครั้งหนึ่
00:17งต้องจ่ายนั่นกี่ร้อย
00:18- โหโห น่ะ น่ารำคาญเป็นบ้
00:20าน นี่
00:21- นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพ
00:24ูด ต่อพวกท่าน ก่อนที่พวกท่าน
00:28จะเกิดเรือก แล้วก็เป็นคำพูดส
00:30ุดท้ายด้วย
00:31- งั้นหน่ายต้องเสียใจมากแน่
00:35เลย ไม่ได้บอกลาพวกท่านดีๆ
00:37- เสียใจเหรอ? อืม
01:00- เมื่อก่อนรู้สึก แต่ตอนนี้ไม่ร
01:03ู้สึกแล้ว
01:07- เพราะการเข้ามาของเธอ ได้มอบ
01:10ตอนจบให้กลับคืนนั้น ที่แตกต
01:13่างออกไป ก็ทั้งเรียกได้ว่า
01:15- เป็นความสุข เพราะงั้นไม่ม
01:22ีอะไรน่าเสียใจแล้วล่ะ
01:23- ตอนนี้ในพูดคำว่าเสียใจ
01:27ความสุขพวกนี้เป็นแล้วนะ
01:30- จริงสิ ขอถามหน่อยได้ไหม ตอน
01:38หลังแม่เธอเป็นยังไงบ้าง
01:39- แม่ฉันไม่ฝื้น พ่อฉันนะ
01:46ก็โดนฟ้องร้องเพราะทำการทด
01:48ลองที่ผิดกดมา
01:49- ทั้งจุดไฟเผ่ารถคันนี่ พาแ
01:53ม่ไปจากพวกเราตลอดการ
01:54- เพราะงั้นหลังจากฉันกับ
01:57พี่เรียนจบก็ไปทำงานที่กรมค
01:58วบคุมพิเศษ
02:00- เขาคิดว่าผู้ล่าเป็นกลุ
02:01่มคนที่ดือร้านสุดโต ไม่มี
02:03อารมณ์ความรู้สึกที่แท้จร
02:04ิง จำเป็นต้องควบคุมอย่างเข
02:05้มมวน
02:06- งั้นเธอล่ะ เมื่อกี้เธอยังไม่
02:10ได้พูดถึงตัวเองเลย สองแขนข
02:12องเธอถูกพ่อเจอจนรูพุ่นไป
02:14หมด เธอไม่โกรดท่านเหรอ
02:15- ก็ไม่ใช่ว่าไม่โกรดเลยเหรอ
02:26บางครั้งก็เสียใจเหมือนกัน ส
02:29ับสนว่าพ่อไม่รักฉันใช่
02:31หรือเปล่า
02:32- จนกระทั่งฉันได้มาเจอตัวกั
02:36นจริงที่ได้สร้างความเจ็บป
02:37วดนี้
02:40- ก็ไวรัสอฟินิทียังไง
02:42ความดื่รันสุดต่งของพ่อฉ
02:44ัน ที่จริงก็เกิดจากไวรัส
02:46ชนิดบี้เหมือนกัน
02:47- เพราะงั้นสมัยมหาลาย ฉัน
02:49ก็เลยเรียนสาขาวิชีวภาพ ค
02:51ิดว่าทันที่จะบ่านทอนตัวเ
02:53องจากข้างใน
02:53- ไม่สู้เอาเวลาไปใช้กับโจทย
02:55าก ในการเอาชนะไวรัสนี้ดีกว
02:57่า
02:57- พูดง่ายๆก็คือ ไปรัก ไปเปล
03:04ี่ยนแปลงในทางบวก อย่ามีความ
03:06สุข และเบ้าใจ กว่าไปเกรียด
03:09ทางเยอะเลย
03:09- จริงสิ วันนี้ฉันเตรียมข
03:15องขวันเล็กๆมาให้นาย
03:17- ฉันคงจะทำหรวนระหว่างทาง ฉ
03:25ันไม่หานะ นายรอก่อนเดี๋ยวมา
03:26- อาลโอาจารย์ครับ ยาที่ก่
03:35อนหน้านี้ให้นายอยากกินอยู่ไหม
03:37- กินอยู่ครับ แถมริศยายังด
03:39ีกว่าที่ผมคิดมาเยอะเลย
03:41- ตอนนี้ผมเรียกความรู้สึก ที่
03:42ผมไม่เคยมีมาก่อนเพิ่มขึ้นมา
03:43เยอะเลย
03:48- เฮ้ย...
03:52อาจารย์
03:53- ที่แرกฉันอยากบอกนาย ก่อนหน้
03:56านี้ตอดปรุงยา ฉันยิมผิด
03:57ไป
03:57- ที่ให้นายไป ไปแค่วิตامินธร
04:00รมดาทั่วไปเท่านั้น และทัลนาย
04:01มาจำว่านายมีประสบการณ์ทา
04:02อารมณ์ใหม่
04:03คงเป็นได้แค่ว่าจุดอยู่ใน
04:04มีความสามารถในการรับรู้อ
04:05ารมพาลุ่นสึกของคนปกติทั่
04:07วไป
04:09สาบแล้วครับ
04:46สาบแล้วครับ
05:03สาบแล้วครับ
05:46นี่เป็นน้ำตาของฉันเหรอ
05:51แต่ฉันแค่เคยเห็นมาจากบนใบ
05:54หน้าของคนที่อ่อนโยน
05:58ฉันเคยคิดว่าสิ่งนี้เป็น
05:59แค่สัญลักของความอ่อนแอ
06:00แต่จนกระทั่งคนคนนี้เดินเข้ามา
06:07ฉันเริ่มอิจฉาน้ำตาของเธอ
06:10ความสมบูรณ์ร้อมของเธอ
06:14บางทีตอนที่เวลัสของเธอเข้าส
06:15ู่ร้างกายของฉัน
06:17ได้นำความสมบูรณ์ของเธอมาให
06:19้ฉันด้วย
06:20จากนั้นก็เรียกได้ว่าปฏิห
06:22ารเหมืองความสุด
06:23ได้ปึงเกิดขึ้นเรา
06:28คนที่มีความสามารถที่จะรัก
06:32เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่รัก
06:35การตอบสนองตามสัญชาตยานมั
06:37นคืออะไรกัน
06:41หาเจอแล้ว ช่วงดีไม่ทำหาย ใช้
06:43ไอไอว่าอยู่ต้องนาด
06:55ต้องตามต้องสิ
07:25กลับกลับกลับมาก
08:01การการการสิ่งหาที่สุดหลั
08:23ง
08:46เชื่อฉันน่ะ รีบไปอับน้ำอุ
08:48่นซะ
08:49อื้ม
09:07งั้นเมื่อกี้ฉันเป็นฝ่ายเริ่ม
09:08แล้วอย่างนั้นหละเนี่ย
09:10จบเห่แล้ว
09:12ไม่นึกเลยว่าฉันจะไปชอบคนที่
09:13เป็นโรคขาดอารมณ์ความรู้ส
09:15ึก
09:15แต่เขาก็แสดงออกว่าชอบฉัน
09:17มากนี้นา
09:18บางทีเขาอาจจะหายแล้วก็ได้
09:43จำลองสภาวะท่างอารมณ์
09:47ด้วยการปรับสารสื่อประสาทใ
09:50นสมอง
09:52เขากำลังกินยาจำลองอารมณ์
09:54นั้นหรอ
09:56ความห่วงใยและความรักที่เข
09:58าแสดงต่อฉันในช่วงนี้
10:00เป็นเพราะริศยาทั้งนั้นเลยห
10:02รอ
10:09เขากินยามาเพื่อเล่นกับความร
10:11ู้สึกของฉัน
10:13จะได้ให้ฉันยินยอมผู้พัทธ
10:14าสัญญาด้วยง่าย
10:16ถ้าเขาเป็นแบบนี้จริงๆ
10:19นั้นฉันจะต้องตัดเขามาให้เหล
10:21ือเยื่อยาย
10:21ดี
10:36ดี
10:37อั rapt
10:37อัน
10:39合 Сегодня
10:40นัน
10:42เตรียน
11:10ทำไมขยับตัวไม่ได้แล้ว
11:30รู้สึกหมดแรงไปทั้งตัวแล้ว
11:31ใช่ไหม
11:40ไม่ต้องเป็นหวงนะ
11:42เธอไม่ได้ปวย
11:43ไม่ต้องเป็นหวงนะ
12:15แค่โชยโอกาสตอนเธอรับ
12:17แอปอลอย่าให้เธอลงไปไม่กี่เม
12:19ตร
12:20ไม่ได้เป็นผลร้ายอะไรมากกับร่
12:21างกายหรอก
12:23เพียงแต่
12:25เพื่อทำให้เธอไม่มีแรงนี้
12:26ไม่ต้องเป็นผลร้าย
12:57เธอจะห่างเหินกับฉันทอดทิ
13:00้งฉันไม่ได้
13:10หิวแล้วสินะ
13:13พวกเราไปกินอาหารเช้ากันเธอ
13:15กินอาหารเช้าเสร็จ
13:16ค่อยปอลอย่าเธออีกสองสามเม็
13:18ด
13:24ไม่เอา
13:41ที่แท้ฝันไปหรอกแล้ว
13:42ที่แท้ฝันไปหรอกแล้ว
13:46สิสิ เปิดได้แล้ว
13:48กินอาหารเช้า
13:59ไปนั่งฝั่งตรงข้ามเลยบ้าน
14:15ไปนั่งฝั่งตรงข้ามเลยบ้าน
14:22เมื่อวันเจอในกระเป๋าเสื้อคร
14:23ุมได้
14:24นี่อะไรเหรอ ยา
14:26ไม่นับหรอก
14:28แค่วิตามินทั่วทั่วไป
14:34งั้นในเริ่มกินตั้งแต่เมื่อ
14:35ไร
14:38หลังแต่งงานมั้ง
14:40ตอนชาไม่อยากกินของมันเกินไป
14:53อาจารย์ติงบอกว่า
14:54เขาได้ข่าวเสร็จชิ้นส่วน
14:55ชิ้นที่สองแล้ว
14:57เสร็จชิ้นส่วนนั่นเมื่อครึ่
14:58งปีก่อน
14:58ถูกนักสะสมนิรรนามที่อยู่
15:00ข้างกัน
15:00ประมูลไปจากงานประมูลใต้ดิ
15:01น
15:02แต่ว่า
15:04ไม่รู้ฐานัทที่แท้จริงของคน
15:06คนนั้น
15:07หาได้ยากพอสมควร
15:14ฉันมีวิธี
15:15ปกตินักสะสมพวกนี้
15:16จะซื้อประกันให้ของสะสมของ
15:18ตัวเอง
15:20ประกันภายหนิงอัน
15:23ขอบคุณหนึ่งสองท่านที่ไว้
15:24ใจในบริษัทของเรา
15:29พูดจัดการหลิว
15:30อันนี้ประกันได้ไหม
15:31คุ้มครองวงเงินเท่าไร
15:36สามล้าน
15:38คุ้มครองเยอะขนาดนั่นเลยเหรอ
15:40แน่นอนครับ
15:41ก่อนหน้านี้มีนักสะสมชื่ออ
15:42ินเชอ
15:43มีชื่อเสียงมากเลย
15:44เขาก็เอาของที่เหมือนเมือนกับข
15:46องพวกคุณมาที่บริษัทของเรา
15:47ก็คุ้มครองสามล้าน
15:50นักสะสมชื่ออินเชอ
16:16เต้นมาสิบกะรอบแล้วก็เป็นอ
16:18่านตามนี้ละกันให้ฝ่ายตัดต
16:19่อจัดกันด้วยละกัน
16:20ได้ค่ะพอออสเซียร์
16:36ท่ายแบบนี้ทุกวันได้รำคั
16:37ญชมัดย่านเลยจริงๆ ต้องยกให
16:39้ฝ่ายประชาสัมภัณฑ์เลย คิด
16:40วิธีพวกนี้มันทรมานฉัน
16:42คุณเป็นผู้มีอำนาจต่อสิ
16:43นใจของกรมควบคุมวิเศษไง
16:44ครับ สร้างภาพรักษ์ที่ประช
16:45าชนก็ถึงง่าย ไม่มีผลเสีย
16:48เข้าเรื่องสำคัญเลยละกัน ยัง
16:51จำหาร์ดดิสแก้วที่บันทร
16:53ิกยารักษาอฟินิทีที่ฉัน
16:55เคยพูดกับนายได้มั้ย ได้ข่า
16:56วแล้วนะ
16:59ต้องการให้ผมทำอะไรครับ
17:01เสร็จชิ้นส่วนของหาร์ดดิ
17:02สชิ้นนึงในนั้น อยู่ในมือของ
17:04นังสัสมที่ชื่ออินเชอร์ ใ
17:06นขิ้นหาวิธีไปเอามันมา จะปล
17:08่อยให้ยานี้ออกสู่ตลาดไม่ได้เด
17:10็ดขาด
17:15จำไปนะ จะปล่อยให้ยานี้ออกสู่ตล
17:19าดไม่ได้เด็ดขาด
17:53ขอโทษด้วย ไม่ร่วมตก
17:57ไม่เศร้าพระชัยคุณอินเชอร
17:59์ไหม เมื่อวันซื้นคุณประมู
18:00ลเสร็จชิ้นส่วนแก้วชิ้
18:01นนึงจากงานประมูลได้ดิน ขายต
18:03่อให้เราได้ไหม
18:03พวกเราจ่ายราคาเดิม หรือให้ร
18:05าคาสูงขึ้นก็ได้
18:09สืบรู้ว่าผมซื้อไป พวกคุณไม
18:11่ธรรมดาเลยเนอะ
18:16แสนชิ้นส่วนผมให้พวกคุณฟ
18:17รีฟรีก็ได้ เพียงแต่
18:21พวกคุณต้องช่วยผมเรื่องนึง
18:25นี่คือประยาของเพื่อนผมคนหนึ่ง
18:29ทื่อชีชี
18:32สวยมากเลยนะ
18:35พวกเขาสองคนว่าสองสำเรือนก่อน
18:37แยกกันอยู่ชั่วคราว
18:39แต่ตอนหลังเพื่อนผมเอาป๊บว่า
18:41รูปภาพช่วงนี้ของเธอ
Comments