Ve insanlar, deliliğin sınırlarında, ürkek, ufak ve hassas adımlarla gezinir.''Pencerenin kenarında, boş boş dışarı bakıyorum. Nice seneler, orada oturdum, bir şeyler bana hep sonraki anda delireceğimi söyledi. Ama öyle olmadı üstelik delirmekten korkmuyorum. Delilik korkusu bir şeylere sadık kalma anlamına gelebilir. Henüz bir şeye bağlı değilim. Her şeyin bana sadık olmasına rağmen, sadık olduğum bir şey yok.Onlara bakmamı istiyorlar. Nesnelerin, olguların çaresizliğine, penceremin dışındaki pis köpeğin kurşunî gökyüzünün altında, delicesine yağan yağmurda su içişine bakmamı istiyorlar. Acıklı çabalarını izlememi istiyorlar. Herkes, mezara girmeden önce konuşmaya çalışıyor. Zaten düştüler, konuşacak zaman kalmadı. Beni delirtmek için nesnelerin bu geri dönülmezliğini istiyorlar. Ama bir sonraki anda ise delirmemi istiyorlar. ''( Karhozat/Lanet)
Yorumlar