Με τη γυναίκα του να έχει υποστεί καθολικά εγκαύματα σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο διαπρεπής πλαστικός χειρούργος Δρ. Ρόμπερτ Λέντγκαρντ, έχει αφιερώσει τη ζωή του για να δημιουργήσει ένα νέο `τεχνητό` δέρμα. Εκτός από τον ατελείωτο χρόνο και τα αμέτρητα χρήματα που ξοδεύει στην έρευνα και τα πειράματά του, για να πετύχει ο Ρόμπερτ χρειάζεται τρία ακόμα πράγματα: κανέναν ενδοιασμό, έναν συνεργό κι ένα ανθρώπινο πειραματόζωο. Όπως φαίνεται οι ενδοιασμοί δεν υπήρξαν ποτέ πρόβλημα για εκείνον. Η Μαρίλια, η γυναίκα που τον φρόντιζε απο τη μέρα που γεννήθηκε, αποδεικνύεται στην πιο πιστή συνεργό. Το μόνο που μένει είναι να βρει το κατάλληλο ανθρώπινο πειραματόζωο...
Ανατρεπτικό, σοκαριστικό και τολμηρό. Αυτές οι τρεις λέξεις αρκούν ίσως για να περιγράψουν τη ταινία του Pedro Almodovar, που επιστρέφει μετά το χλιαρό `Broken Embraces` του 2009. Αυτή τη φορά ο κορυφαίος Ισπανός σκηνοθέτης αφήνει πίσω του τα μελοδράματα, στρέφεται σε κάτι διαφορετικό και ξανασυναντά τη `μούσα` του από τα 80s, τον Antonio Banderas, που στο μεταξύ έχει ωριμάσει ερμηνευτικά. Η ίδια ιστορία θα μπορούσε κάλλιστα να έχει εμπνεύσει τον David Fincher ή τον Quentin Tarantino. Επίσης ένα τέτοιο θρίλερ story θα μπορούσε να παραπέμπει σε κάποιο ξεχασμένο b-movie από τα 60s. Όμως στο `The Skin I Live In` ο σκηνοθέτης παίρνει αυτό το υλικό και το παρουσιάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο, βάζοντας ανεξίτηλα την προσωπική του σφραγίδα.
Σίγουρα αρκετοί θεατές ενδέχεται να ενοχληθούν από τις σκληρές σκηνές ή κάποιες `δύσκολες` σεναριακές επιλογές. Άλλωστε, ο ίδιος σκηνοθέτης φροντίζει να φέρνει σκόπιμα το κοινο σε άβολη θέση, εναλλάσσοντας - όσο ξεδιπλώνεται η πλοκή - τους ήρωες με τους οποίους το κοινό συμπάσχει και ίσως ταυτίζεται. Όμως το `The Skin I Live In` γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστικό, ακριβώς επειδή ο Almodovar επιλέγει να το παρουσιάσει τόσο φωτεινό, τόσο υπαρκτό και τόσο εφικτό. Σε αυτό βέβαια μεγάλο ρόλο παίζει και η εξαιρετική κινηματογράφηση από τον Jose Luis Alcaine, και γενικότερα η αισθητική της ταινίας.
Στο `The Skin I Live In` έχουν θέση οι σταθεροί προβληματισμοί του Pedro πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και σχέσεων των δύο φύλων. Όμως εδώ είναι πιο έντονος και ενδιαφέρων ο προβληματισμός του Almodovar πάνω στην αίσθηση που όλοι μας έχουμε βιώσει κάποια στιγμή... την ανάγκη να αλλάξουμε το `δέρμα` μας, την εικόνα μας προς τα `έξω`, ενώ την ίδια στιγμή `μέσα` μας παλεύουμε να κρατήσουμε αναλλοίωτη και άφθαρτη την ψυχή και τα πιστεύω μας. Μπορεί στο τέλος της ταινίας τα συναισθήματα να είναι ανάμεικτα, όμως σίγουρα το `The Skin I Live In` δεν είναι μια ταινία που σβήνεται εύκολα από τη μνήμη. Αντιθέτως είναι από εκείνα τα φιλμ που σηκώνουν πολλή κουβέντα…
Comments