kendime giden yolda bir barikattı annem tartaklayıp tercihlerimi yarınıma çelme takan bir namlu gibi dayadı egosunu ömrüme bir ünlem işaretiydi annem düşlerimin önünde içimde zonklayan ilk gençliğimde
annemin ıskartasıyım italik yazılmıyorum mülk’ün ve erk’in önünde hazin bir yanılgıdır annem eşya tıkıştıran ömrüne
ben anne bilmedim annem yakamda bir kangren çiçeği
İlk yorumu siz yapın