00:00Atıbında yazıyor, yazıyor ve böyle muhterem bir...
00:03Adana'daki az önce açıkladığım, bahsettiğim Milli Mensucat Fabrikası'nda çocuk işçiler.
00:09Yani dramatize ettiğimi düşünmeyin.
00:13Ben Ceyhan Akit'in de 11 yaşındaydım.
00:153 yıl sonra, 2,5-3 yıl sonra bir fabrikada cizlice çalıştım.
00:19Ve radyoda şark cephesinden haber beklediğimiz müthiş anların küfrünü.
00:25Günler geçecek, ekmek derdi çökecek omuzlarıma.
00:30Onun gibi filmini yaptılar.
00:32Yani düşünün, biz niye bir türlü bilinçlenemiyoruz?
00:38Biraz da kendimiz de aramamız lazım.
00:41Sen benim mavi gözlü arkadaşım.
00:43Kabil değil, unutmam seni.
00:4526 Eylül 1943, seni yapayalnız bırakıp hapishanede,
00:49bir üçüncü merkezi kompartilonuna tutarken koşacağım memlekete.
00:54Ve tren bir güvercin gibi çırpınarak istasyona girecek.
00:58Gözü yaşlı bir genç kadına 5 saniye ardından kocasını getirecek.
01:04Babam şuradan çıkıp gelse, 5 saniye sonuna koluna girersiniz.
01:11Kibarlığınızdan ve nezaketinizden dolayı Orhan Bey diyeceksiniz.
01:15Değil mi? Hayır.
01:15Orhan Bey muhabbetiyle anında samimi olursunuz.
01:18Ve burası esprilerle, bir takım böyle komik hikayelerle canlanır.
01:28Herkes coşardı.
01:30Orhan Kemal'in böyle bir özelliği vardı.
01:32Bakın Semih Balcıoğlu çok enteresan bir şey anlatmıştı.
01:37Hatta iki tane şey anlattı da.
01:39Bir tanesi şeyde onun gittiği İkbal kahvesinde.
01:45İşte kahvenin içinde insanlar var.
01:50Herkes bir yerde oturmuş, tablo oynuyor, İskanbilo oynuyor, çay içiyorlar falan.
01:54Baban girdiği zaman diyor, işte boş bir masaya geçer.
01:59Biraz sonra sandalyeyi, tabureyi kapan, herkes onun masasına gelir.
02:04Böyle bir insan.
02:05Yani bir kere müthiş bir kültürel birikimi var.
02:10Anlattığı hikaye olağanüstü.
02:13Ve bunlar o insanları orada o atmosfere sokuyor.
02:18Bakın, o da vefat etti.
02:21Yani babamın bütün dostları, işte ben tanıdığım kişiler yıllar içinde gidiyor.
02:28Erol Şahadi Erdik, Erol abi derdik.
02:32Babamın da işte yakın dostuydu.
02:37Ya dedi, babanla bir gün kahvede oturuyoruz.
02:40Babam bu hapishane anılarını anlatıyor.
02:42İşte Bursa cezaevini falan anlatıyor.
02:45Biz de cezaevi anısı diye dinledik.
02:50Sonra diyor, yetmişkinci kovuş gibi bir eseri yazdı.
02:56Bu anlattığı şey miydi bize diye ben şaşırdım diyor.
03:01Yani şimdi oraya bir şey anlatıyor.
03:05Sonra kağıdı o kadar rahat geçiriyor ki.
03:08Yani bir kere yazmak onun için hiç problem değildi.
03:11Yani müzeye gelen dostlarımız var.
03:17Müzede 370 sayfalık orijinal vukuatlar isimli eserinin dosyası var.
03:24Bir gazeteci 1954 yılında o dosyayı kaç günde yazdığını söylemiş.
03:32O 370 sayfalık eseri.
03:35Ne demiş biliyor musunuz?
03:3720 günde yazdığını söylemiş.
03:39370 sayfa romanı 20 günde yazıyor.
03:43Hocam duyuyorsunuz değil mi?
03:45Valla kıskandım.
03:47Ben de kıskandım.
03:49Öyle dolu ki arkasından onun ikinci cildini yazıyor.
03:53Hanımın çiftliği çıkıyor.
03:56Ve okuduğunuz zaman hiçbir yerde sarkma görmezsiniz.
04:01Kopma yoktur.
04:02Ama bu adam o arada senaryo yazıyor, öykü yazıyor, götürüyor onları satıyor, para alıyor, geliyor işte evin tenceresi kaynıyor.
04:11Ama siz okuduğunuz zaman aynı tempoda, aynı hızda o eseri okuyup bitiriyorsunuz.
04:16Böyle bir insan karşımızda, bu insanın insanlarla ilişkisi de böyle.
04:25Şimdi öncelikle ben Osman Gazi Belediyesi'ne çok teşekkür ediyorum.
04:29Yani bir yıldır Orhan Kemal'i Bursa'da yaşatıyorlar.