Ne bu şehirdeyim ne de bu çağda

İçime doğru yürüdüğüm o sessiz akşamda,
Dünya yavaşça çekilir omuzlarımdan,
Gürültü susar, zaman diz çöker,
Ve ben, bilinmeyen bir kapının eşiğinde beklerim.

Bir an olur…
Gözlerim kapanmaz, ama başka bir ışık açılır içimde,
Uyanırım;
Ne bu şehirdeyim ne de bu çağda,
Bir bahçedeyim
Sevginin toprağa kök saldığı,
Merhametin dallarında kuşlar gibi ötüştüğü bir bahçede.

Orada rüzgâr incitmez,
Her esinti bir şefkat cümlesi fısıldar,
Çiçekler sadece açmaz
Anlar, dinler, kalbime dokunur.
Renkler daha derin, daha gerçek,
Sanki her biri bir duanın cevabı gibi.

Toprağa bastığımda yargı yoktur,
Gökyüzüne baktığımda korku,
Ve ben ilk kez yüklerimden arınmış bir insan gibi
Kendi ruhumun gölgesinde dinlenirim.

Bir çocuk gibi saf,
Bir bilge gibi dingin,
Kendimi yeniden bulurum
Kaybolduğum yerde.

Bilirim…
Bu bahçe dışarıda değil,
Ne bir haritada ne bir masalda saklı.
O, içimin en derin yerinde büyür sessizce
Her kırıldığımda biraz daha yeşerir,
Her sustuğumda biraz daha konuşur.

Ve ben ne zaman yorulsam bu dünyadan,
Gözlerimi kapatmam yeter
Çünkü kaybolduğum yer
Aslında en çok ait olduğum yerdir.