00:01Yemek değil.
00:02Allah'ım öyle sen git.
00:03Demek.
00:17Bugün burada bir anne olarak konuşacağım.
00:20Ben kızımı
00:21vücudunda taşıdığı sevme hastalığı
00:23yüzünden değil, maalesef ki bir
00:25hemşire ihmalı yüzünden 9 ay önce toprağın
00:27altına verdim. Ve bana
00:29ondan geriye kalan sadece anıları
00:31ve mezarı oldu.
00:34Ancak ne yazık ki
00:35son zamanlarda
00:37kızımızın mezarına koyduğumuz oyuncakları
00:40kıyafetleri
00:41rüzgar gülleri, çiçekleri
00:44ondan geriye kalan
00:45koyduğumuz şeylerin çalınması
00:48bizi derinden etkiledi.
00:50Çünkü bizim
00:51sevgimizi gösterebileceğimiz, ona
00:53duyduğumuz tarifsiz özlemi gösterebileceğimiz
00:55tek yer onun mezarıydı.
00:57belki bazıları için
00:59bir çiçek,
01:00bir eşya, basit bir eşya olabilir ama bizim için öyle
01:03değil. Ondan bize
01:05kalan son hatıralar, son
01:07anıları biz onun yanına
01:09getiriyorduk. Hissediyordur mutlu olur
01:11diye. Ama maalesef ki
01:13bunların çalınması bizi derinden etkiledi.
01:16evlat acısı zaten tarifi zor bir acı
01:18iken, böyle olaylarla
01:20karşılaşmak bizim acımızı
01:22tekrar tekrar yaşamamıza sebep oldu.
01:25Biz
01:26öldü diye vazgeçmedik.
01:28Her bayramda
01:29kardeşine aldığımız aynı elbiseyi ona da alıyoruz
01:32ve asıyoruz. Bu sadece
01:34bu yıl için geçerli değil.
01:35Seneler sonra da olsa, o sene hangi
01:38yaştaysa ben o yaşın elbisesini
01:40alıp geri getireceğim. Çünkü
01:42ben evladım gitti diye ondan
01:44vazgeçemem. Ona
01:46kavuşacağım günün
01:48günün hayalini sayıyorum. Gün sayıyorum.
01:51Kavuşmamızı
01:52hayal ediyorum.
01:54Evlat çok başka bir şey.
01:58Bilmiyorum. Bu acıyı
01:59Allah kimse yaşatmasın. Bu
02:00üzüntüleri de kimse yaşatmasın. Bir
02:02anne olarak ben geliyorum burada
02:04evladımı mutlu edebilmek adına
02:06ondan parçaları buraya
02:08bırakıyorum ama ertesi gün geldiğimde onları
02:10yerinde bulamamak
02:11ilk günkü acı kadar acı
02:13veriyor bana. Yasmin'in
02:15hatıralarını çalmaları
02:16benim aynı acıyı tekrar tekrar yaşamama
02:19sebep oldu. Yasmin buraya
02:21geldiğinde zaten yaralıydı.
02:24Bizim yaralarımızı tekrar
02:25değiştiler. Benim tek isteğim
02:28evladımın hatırasının
02:30anısının huzur içerisinde
02:32yaşamasıydı. Ne yazık ki yani
02:35geldiğimiz, yaşadığımız bu
02:37olaylar neticesinde mezarımızı
02:39kapatma kararı aldık. Kendimizi
02:41böyle daha rahat hissediyoruz.
02:43Burası benim için sadece bir taş
02:45değil, bir mezarlık değil. Burası
02:47benim evladım. Her geldiğimde sanki
02:49evladıma sarılıyormuş gibi hissediyorum
02:51kendimi. O yüzden
02:53vicdan sahibi herkese de sesleniyorum.
02:55Lütfen bu mezarlara,
02:57altında yatan insanlara ve
02:59geride kalan sevdiklerine saygı
03:00göstersinler ve bunları çocuklarına
03:03da öğretsinler.
Yorumlar