00:00Üç yıl önce bugün hepimiz çok büyük bir acıya uyandık.
00:04Kahramanmaraş depremi tüm Türkiye'ye çok büyük bir yasa
00:08boğdu. Günlerce, haftalarca, aylarca uyumadık. Acıda,
00:14hüzünde, öfkede ortaklaştık. Bir yandan ağladık, bir yandan
00:21canla başla çalıştık. Büyük bir dayanışma ağı kurduk. Acımızı
00:27kalbimize gömüp kardeşlerimize yardıma koştuk. Tarihimizin
00:32belki de en ağır günlerini, gecelerini birlikte yaşadık.
00:36Depremde kaybettiğimiz tüm canlarımızı rahmetle anlıyorum.
00:40Hepimizin başı sağ olsun. En büyük temennimiz bu büyük acıların
00:47tekrar yaşanmaması, geçen üç yılın ardından deprem bölgesindeki
00:51mağduriyetlerin bir an önce giderilmesidir. Bugün burada
00:56olmamızın sebebi sadece depremde kaybettiklerimizi anmak
00:59değil elbette, olmamalı da. Aramızdan ayrılanların her bir
01:04yüreklerimize derin bir boşluk bırakıyor. Geride kalanlar
01:08omuzlarında çok ağır bir yükle hayata tutunmaya çalışıyor. Bu
01:13büyük acıları görünür kılmak hepimizin boynunun borcudur.
01:18iyi bir planlama, güçlü bir denetleme ve insana, insan yaşamına
01:23verilen değerle bu ölümlerin önüne geçebilirdik. Bunu hep
01:28hatırlamalı, her fırsatta dile getirmeliyiz. Bu gerçekle
01:33yüzleşmeliyiz. Bu gerçek için bu gerçek hepimizin içine dert
01:39olmalı. Dert olmalı ki sorumlulardan hesap soralım.
01:45Bebeğini toprağa vermiş bir annenin öksüz kalmış bir yavrunun
01:50göçük altında saatlerce çocuğunun elini tutmuş bir babanın
01:54acısını ancak böyle hafifletebiliriz. Ve daha
01:59önemlisi bu büyük acıların tekrar yaşanmamasını ancak
02:03böyle sağlayabiliriz.
Yorumlar