00:006 Şubat depremlerine de Banatya Doğanşehir'de yakalandım.
00:04İlk depremde kendi evimizdeydik.
00:07Uyumamıştım zaten.
00:08Kardeşimin üstüne koştum direkt.
00:10Ona sarılıp onu uyandırdım.
00:12İkinci depremde dedemin evine gittik.
00:14Orası müstakil, güvenli olacağını düşündüğümüz için oraya gittik.
00:18Ama orasının hayatı altından geçtiği için ikinci depremde direkt yıkıldı.
00:23Ve biz ailecek enkazda kaldık.
00:25En arkada ben kaldığım için de durumum çok kötüydü.
00:28Ardından gelen hastane süreci, sol bacağım ampute oldu, sol hemifleji geçirdim.
00:34Benim için yaşamak bile bir mucizevi bir şeydi.
00:37Onca insan hayatını kaybetmişken ben ona ağlayamazdım.
00:40Hayat bacaktan ibaret değildi.
00:42Ve ilk söylediğim cümle anne giden bacak olsun hepiniz ayaktasınız ya, hayattasınız ya demiştim.
00:47Atlatacağıma inanıyordum bunu.
00:49Ben zaten her zaman umudunu kaybetmeyen, umuduna tutulan biri olduğum için umudumu hiçbir zaman kaybetmedim.
00:54Hep hayata tutundum.
00:55Her zaman dirençli oldum, inançlı oldum.
00:59Telefonumun içinde bir sürü anım, fotoğrafım olan her şeyimi kaybettim.
01:03Ki o ev benim doğduğum evdi.
01:05Çocukluğumdu.
01:06Orada büyümüştüm ben.
01:07Ben orada bütün hayatımı geride bıraktım.
01:106 Şubat benim için ikinci bir doğum günüydü.
01:13Öncelikle kesinlikle eski sağlığıma kavuşmak.
01:15Kendi mesleğimi bu şekilde de olsa icra edebilmek.
01:17İnsanlara yardımıyla dokundurabilmek.
01:23Hayata dönmek.
01:24Tekrar eskisi gibi.
01:26Depremi önemseyelim.
01:28Her şey, her duyguya cümle kurulamıyor.
01:31Ya kurulacak çok zor.
01:33Çok çaresizliğin adı bu.
