00:00Müzik
00:00Ben Melike Esma Şavkılı depremde, 6 Şubat depreminde evimiz yıkıldı ve enkazda kaldım 105 saat, 5 gün.
00:14Babamı, abimi, ablamı depremde kaybettim.
00:18Enkazda annemle beraberdim.
00:21Biz yan yanaydık, annemle konuşuyorduk.
00:25Annem aslında kendini bırakmıştı, böyle baygındı, konuşamıyordu artık, bağırdığından sesi gitmişti.
00:32Melike çok güçlü bir kız, o enkazın altında bile bana yardımcı oldu, beni uyutmadı, sürekli beni uyanık tuttu.
00:41Anneciğim uyuma, anne bağırma, sen yorulma, ben bağırayım dedi.
00:46Bize dozer sesleri gelmeye başladı, biz oradan artık kurtaracaklarını anlamıştık.
00:519 saat uğraştılar, beni çıkarmak için.
00:55Çok şükür hanıtıcım, hiçbir şeyin yok, maşallah, çok şükür, Allah'a şükür, iyisin.
01:01Çıktıktan sonra yoğun bakıma götürdüler beni.
01:04Benim bacağımı kestiklerinde ben daha yürüyemeyeceğimi düşündüm.
01:08Dediler ki senin protezini yaptıracağız.
01:10Ben öylelikle çok sevinmiştim, şöyle bir rüyayı gördüm.
01:14İşte babam bana diyordu ki, sen çok güçlü bir kızsın, işte ayağa kalkacaksın, geleceksin yanıma falan diyordu.
01:22Bana bacak taktılar.
01:25Ondan sonra alışma sürecim biraz sürdü.
01:32Çocuk iyilik merkeziyle tanıştım.
01:35Ve orada bizim fizik tedavilerimizi görüyorduk her gün.
01:40Yani böyle kocaman bir aile olduk orada.
01:42Sonra ben de yine bir an attım bir yere, yürümeye başladım.
01:47Çok sevinmiştim.
01:51Protezi yapılınca yürüdü, o bize bir sevinç oldu.
01:55Hayat sevinçim hala var, kaybetmedim.
01:58Umudumu kaybetmedim, hiçbir zaman.
02:03Melike'nin en büyük isteği protez bacağının takılmasıydı.
02:07Çünkü o istediği an gelip babasını ve kardeşlerini mezar başında anmak istiyordu.
02:13Onun hayali gerçek oldu.
02:14Melike işte istediği zaman gelip ailesini kabri başında ziyaret ediyor.
Yorumlar