01:44bir çocuk kreşe gidiyor normal rutin hayatında. Arkadaşları çift ayak zıplarken Urosege arkadaşın
01:51elinden tutuyor ve deniyor, deniyor. O kadar azimli ki görseniz hani ama yapamıyor. Yapamadığını
01:57fark ettikçe de tek ayak zıplama yöntemini kendi kendine geliştirmiş. Tek ayak zıplamaya
02:02çalışıyor. Benim en büyük hayalim ben Urosege'nin çift ayak zıpladığında ki kendi duygusunu
02:09çok merak ediyorum. Çünkü ilacı aldıktan yaklaşık 2-3 hafta sonra Urosege çift ayak zıplayacak.
02:13bir kazanım olacak ilaçtan sonrasında. Ben Urosege'nin bu hayalini, bu durumu fark
02:19etmesini heyecanla bekliyorum. Sonrasında Urosege'yi biz hayaller kuruyor. İşte gitmek
02:26istediği yerler var, dans etmek istiyor, müzikle ilgilenmek istiyor. Bu hayallerin gerçekleştirmesi
02:32için Urosege'nin sağlıklı olması gerekiyor. Bizler eşim de ben de kamu personeliyiz. Bu
02:40büyük bizim de kaldırabileceğimiz bir güç değil. O yüzden vali konayla kampanyamızı
02:43başlatmak zorunda kaldık.
02:45neydi? Arkadaşı olabilir. Arkadaşı mı? Tamam. Ben anne olarak evladımın gözlerine
02:52bakmaktan korkuyorum. Ben şu an Urosege'nin gözlerine bakarken onun bana soracağı sorulardan çok korkuyorum.
03:00çok sorgulamaya başladı. Çok sorgulamaya başladı ve ben en çok evladımın yanında güçsüzüm aslında.
03:05Tek duam, tek beklentim, sağlıkla bu kampanyayı hızlı bir şekilde bitirebilmek ve
03:12Urosege'nin o ilacı aldıktan ertesi sabahı ben de, eşim de, Urosege'nin büyümesinden korkmadığımız bir güne uyanacağız.
03:19Kişelerine çıldırma, kaldırma.
03:21Kişelerine...
03:24Kişelerine...
03:26Dikkat et...
03:36tailğiyo kuşacak!
03:38Gel bana koş, bence bana.
03:39Bana mı bana mı?
03:41Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
