00:00ชายแก่วัย 70 ปีต้องขับรถทุกปี เป็นระยะทาง 2,000 กิโลเมตร
00:03ไปในชนบทเพื่อกลับหัวให้กับหัวหน้าหมูเก่า
00:05หัวหน้าหมูเก่าข้าพระเจ้ามาดูท่านอีกแล้ว
00:08หลานชายไม่เคยเห็นคุณปูตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน
00:11กำลังจะถามว่าเขาไปกลับใคร
00:13แต่พอได้เห็นเสร็จทีแห่งตรงปากกิน
00:15เข้าไปในสารเจ้าด้วย
00:16คุณผู้จัดการโมเรศคุณยังอยู่ที่นี่เหรอ
00:18ฉันหลอกลวงเพื่อนเก่าคุณหลัด
00:21ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้
00:22ฉันยังนีไม่กี่วันนั้น
00:24และเสร็จทีพอเข้าหอสบ
00:25กลับร้องให้แสนใส่กว่าแม่ทับเก่าเสียอีก
00:27พี่สาวครั้งที่ 3 พี่สาว
00:31ตามมาด้วยกศัตรใต้และกศัตรปากกิน
00:34ก็ปรากจตัว
00:42คุณผู้สั่งเสียเขาไว้
00:43ต้องหาทางทุกวิธีทาง
00:44หาลูกฤาของหัวหน้าหมูเก่า
00:46ไม่ไงเขาตายไม่ลisierung
00:48หยั่งนำหาตา
00:50พวกขนาดออก
00:50ขอให้คุณผู้อย่าพูดเรื่องผิดขึ้น
00:52แม่ทับเก่ากลับทนหายใจ
00:53ร่างกายของตัวเองคงอดทนไม่ไว它อีกนานแล้ว
00:56สมมัยนันหัวหน้าหมูเก่าเสียสลัด
00:57เพื่อช่วยเขาไม่ใช่หรือ
00:59ตอนนี้ปลายวิญญาณครับถุกว่างไว้ในสารเจ้าที่สมขนาดนี้
01:02ใน หอเห็นได้ว่าลูกหล่านของเขาไม่ได้มีชีวิตอันร่ำรวย
01:05เขาแค่ห่ว่างว่าจะช่วยให้ได้บ้างในชีวิตที่เหลืออยู่
01:08แต่ไม่รู้ว่าขนาดนี้
01:09หล่านสาวคนเดียวของหวนหน้าหมุกเล่า
01:11กําลังประจันزน่าلิ่งใจจ่าย 2 ป่องในโรง อาหารของโรงเรียน
01:14เท่าเจ้าเขาเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยาวัย
01:15พึ่งพาบการชุยเหลืừngอของชาวบ้านจึงจบมัธยมได้
01:18หลังจากนั้น เผ้าเกรстиย์ได้รับการคัดเลือกเข้าโรง เรียนมัธยมของกุณนาน
01:22แม้ว่าโรงเรียนจะยกเว้นค่าเล่าเรียน
01:24แต่ค่าอาหารแพงลิก แน่ร่าอาหาร ยังคงทำให้เขาต้องดูปลงราด
01:27ยังต้องหยุดก้าวร่า เพื่อเติมเท้าให้ อิ่ม
01:29เขาต้องรอจนคนอื่นกินเสร็จหมด
01:31ถึงจะมาขอเสร็จอาหารที่เหลือขายไม่หมด
01:33และ clausesกรถ làmąćสุด และป่าโรงอาหาร
01:34มักใจไปจังดีเก็บข้าวไว้ให้เขาเสมอ
01:37แต่วันนี้
01:37สุดเศรศร์นี้ให้ชันป่ากทำไปบอบคุณธุенти fråga
01:59ไม่กล้าต่อสู้กับคนพวกนั้นเลย
02:01เศษอาหารถูกแย่งซื้อหมด
02:03เด็กผู้หญิงก็แค่ตักข้าว 1 ชามกับน้ำสุบสาย 1 ชาม
02:06ถือไปนั่งกินอย่างเงียบเงียบที่มุม
02:07และเธอเพิ่งกินไป 2 คำ
02:09คนแปดหน้ากลุ่ม 1 มาล้อมตบ
02:11เขาตกใจอ้าเพื่อน
02:12คุณไม่ต้องกลุ่ม
02:13เราไม่มีเจ็ดอนาร้าย
02:14เราแค่อยากสัมภาษณ์คุณหน่อย
02:16เขาเจ้ากลุ่มคนนี้คือนักก่าวที่โรงเรียนเชินมาประชสังพันธ์
02:19เมื่อที่ผู้บริหารโรงเรียนกำลังอูวดมากเรื่องอาหาร
02:22มากระฐานอาหารระดับ 5 ดาวของโรงอาหาร
02:24ไม่นึกว่ากล้องสดจะไปบันทึกเด็กผู้หญิงที่มีแค่ข้าวขาว
02:27กับน้ำสุบสายพอดี
02:29ทุกคนถามเธอว่าทำไมกินแค่ข้าวไม่กินผัก
02:31เด็กผู้หญิงคิดว่าตัวเองทำผิดกดอะไร
02:33ตกใจมากทันทีขอโทษ
02:35ฉันไม่รู้ว่าข้าวทำผิด
02:36ฉันไม่กินแล้วฉันไม่กินแล้วนักข่าวรีบอฐิบาย
02:39ไม่ได้จะตำนิดเขา
02:40แค่สงสัยว่าทำไมสั่งแค่ข้าวไม่สั่งผัก
02:42หรือว่าผักในโรงอาหารไม่ถูกปะ
02:44เพราะมีแค่ข้าวที่เป็นแป้ง เรากินแค่ข้าว
02:48อะไรนะ
02:49หรือว่าข้าวไม่ฟรี ขอโทษฉันไม่รู้
02:52ฉันคิดเสมอว่าข้าวของโรงเรียนฟรี ฉันจ่ายเงินได้
02:56เด็กผู้หญิงดึงเงินทอนกำมือจากระเป๋า
02:58ประทานกรรมการรงเรียนเห็นเช่นนั้นก็บอกว่า
03:01ไม่ใช่ให้เขาจ่ายข้าวๆ แต่ถ้าเขาขาดเงินจริงๆ
03:03ทำไมไม่สมัคร เงินช่วยเหลือนักเรียนยากจนของโรงเรียน
03:06ไม่เอาฉันไม่เอาเงินช่วยเหลือ ฉันไม่กล้ากับหัวหน้ากับเลขฐานุการ
03:10ฉันไม่เอาแล้ว ประทานกรรมการได้ยินคำนี้ก็โกรดจนหน้าแดง
03:13เงินช่วยเหลือของโรงเรียนเป็นเขาสนับสนุมเอง
03:16ไม่นึกว่าจะมีคนเอาไปทำวิต์เหงาซ่อนเงิน
03:18หวัวหน้าฝ่ายวินัยก็ไม่ได้ค่ายคิดถึงเหตุการณ์นี้
03:21ไม่รู้จักอธิบายยังไงทันที
03:22และตอนนี้นักกาบ 04 hipe peo ออกมาจากระเป๋า 2010 เด็กผู้หญิง
03:26ดูคุ้นตามาก ได้รับความยินยอมจากเด็กผู้หญิงแล้ว
03:29เค้าก็หยิดมาดูอย่างละเอียด
03:30และประทางกรรมการณ์ที่มาจากก่องทับ
03:32เห็นทั้นทีว่านี่คือเรียนกิติยดชั้นหนึ่ง
03:34เขาถามเด็กผู้หญิงทั้นทีว่าเอามาจากไหน
03:37นี่ของป wave ฉันคนเกยงเก่า
03:39เนื้อและลดลายของเหรียนี้ เป็นรุ่นเก่าห์จาก 50 ปี Victoria
03:43เห็นได้ว่าเด็กผู้หญิงเป็นลุกหลานของผู้มีความดείกความชอบ
03:46และในเวลาเดียวกัน
03:47หลานชายแม่ทับที่กำลังดูการถ่ายท่อสด
03:49ก็แจ้งเรื่องนี้ให้คุณปูซ่า แม่ทับเก่าได้ยิน เรียนกิตยศชั้นหนึ่ง รีบยั่งมือถือมาดูอย่างแล้วอีก หัวหน้าหมูเก่าปู
03:56อะไร?
03:57ฉันกลับสวันฟ้าดิน เอารถมาเร็วฉัน ต้องไปเสียงซิตี้
04:01ฉันต้องเจ็ดผู้หญิงคนนี้ทันที ในโรงอาหาร ประทานกรรมการดักหัวหน้าฝ่ายวินัยไม่เป็นคน
04:07ทำเรื่องดูแลลุกหลานทีระชนให้แย่ขนาดนี้ ผู้จบก็คืนเรียนให้เด็กผู้หญิง และพาทุกคนโคงคำนับเธอลึกๆ
04:13ปกต้องบ้านเมืองคือหน้าที่ที่คนในช่าทุกคนควรทำ คุณไม่ต้องสุภาพ พูดดีฉันเชื่อ
04:18ถ้าคุณปูและพ่อแม่ของคุณได้ยินคำนี้ ก็ต้องภูมิใจในตูคุณแน่นอน
04:22นักขาเป็นความหมายดี แต่ไม่นึกว่าเด็กผู้หญิงจะเศร้าใจมากขึ้น เมื่อได้ยินคำนี้เท้าจ้า 10 ปีที่แล้วเจียงเกิดทันดินไหวใหญ่
04:29แม่ของเขาสมัครใจขอไปช่วยใครที่บัตร แต่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้เขาอายุยังไม่ถึง 5 กลับก้อสุนเสียความรัฐของแม่
04:35ของตALuration ของแม่ ...
04:36แต่เด็กผู้หญิงไม่รู้ว่า ...
04:38มีเด็กชายที่แม่ของเธอช่วยชีวิตไว้ ...
04:40ผายหลังกลายเป็นเสด BETของคนนี้ parachute ไปจนจังท่านเจียง
04:46ท่านเจียงเป็น อะไร ...
04:47เร็วเร็วลงมา ...
04:49ฉันต้องเอาให้เด็กผู้หญิงเร็ว ...
04:51และ period ไม่มีก็ when อ ARE expert 一 banned but you painful days overload
04:54讓 Thor upp Misty นายยินเรื่องราวของเด็กผู้หญิงป abundゴ–
04:56เร preddyed texthair,
04:57ก็มีหร pais signaling middle computer,
04:59มากน้อยก็ต้องแสดงความจริงใจต่อลูกหลานทีระоф Hungarian
05:01แต่มีคนรักเธอก็มีคนเกรดเธอ
05:19ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนก็รู้
05:21เขามีงานพกidezภาษ basics
05:21พก Thanksgiving art
05:23จะไมต้องให้ prats
05:25ที่ประธานกรร�도การการก็รู้สึกผิดปกติด้วยเครรษแบบเขา
05:28แม้จะไปสอบพิเศษก็ไม่น่าจนถนาดนี้
05:30หรือเด็กผู้หญิงคนนี้กอดหกจริง ๆ
05:32เด็กผู้หญิงถูกเขาบางครับสน anonymrau
05:34ต้องกalisตรสาว한เรื่องที่เขิดขึ้น
05:35ฉันทำงานพาศถามที่ร้านอาหารทุกวัน
05:38เมื่อว่านี้
05:39ผู้จัดการร้านอาหารและฉันจะออก
05:40ยังหักค่าแรงฉันหมดอีก
05:42ฉันไปหาเขาเอากลับทุกเขาตีอีก
05:45เพื่อน
05:46พวกเขาดีๆ
05:47ทำไมต้องหักค่าแรงฉัน
05:49เพราะ
05:50เพราะพวกเขาบอกว่าฉันทำให้ลูกสาคุณอุโกรธ
05:53เชียงเฉียนเฉียน
05:54เชียงเฉียนเฉียนกลับบอกเขาใส่ความ
05:56ชัดๆเขาเองที่เกียดทำงาน
05:58จะโทษคนอื่นได้ยังไง
05:59อีกอย่าง
06:00มีหรักฐานอารัยพิสου一點속ได้ว่า ผู้ correctingยังตีเขา
06:03ฉันยังพูดได้ว่าเขา ติผู้ Death เลย
06:05ร้ายสํานึก
06:06ร้ายสํานึก
06:07แม่ทับเก่าที่กำลังเดินทางมาความ Hidden, 180
06:10สังการทันที ให้สอบสวนรากูลเจียงอย่างเค็มงวด
06:13และเสียสังการไม่ว่าจะเสียอะไรก็ตาม
06:15ให้ทำลายกลุ่มบริษัตรากูลเจียง
06:17for avons secondo quelqu'un when achat
06:19ให้เขาเลื้อชดเลื้อตาชดตา
06:21ค่าคุณบอกว่าชันเจียงเฉียงเฉียง
06:22ถามให้คุณไม่มีข้าวกิน
06:24งั้นชันวันนี้จะต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้
06:26приходเชยดีดีเล็กเขียว
06:27ในมหาวิทยาลัยเป자�ดี
06:30โอนเงินดีดี
06:31ดูแล้วพอเขากินข้าว 3 วัน
06:33เด็กผู้หญิงทั้งตกใจทั้งตรู
06:34เขาบอกว่าจริงๆ กินแค้ waited just to be
06:36แต่เชียงเชียงกลับบอกว่า วันนี้ไม่กินหมดก็ไม่ให้เดิน
06:39ประทานกรรมการมองไม่ได้ที่นักเรียนหิน com1 เดื้อ LETS
06:42คณะนี้ ก็ตักเบิน 2 3 คำ
06:45ไม่นึกว่าเชียงเชียงจะบอกให้เขาปากเลย
06:47เสียวสู้พุ้นไม่อยากทำเรื่องอย่าง
06:50ก้อนิ่ง Jennie Neem กิน島 เหบากเหล่านี้ให้ฉันหมด
06:51ไม่งั้นอย่าโทษฉัดนั้นใจแร้ afflite
06:52คุณอย่าลืม สารเจ้าที่ล็อกประตูเป็นค้อนของบ้านฉัน คุณก็ไม่อยาก
06:58เรามาลองกันดูสิ ไม่เอาฉันกิน
07:00ฉันกินที่นี่ขออย่าตัว
07:03ฉันขอบคุณความใจดี แต่ฉันหิวจริงๆ ฉันกินข้าวฉันอยากกินข้าวมาก
07:08เพื่อปกป้องสารเจ้าตรกูล เด็กผู้หญิงพอมแกรนหยิบขนงปังยัดใส่ป่า
07:13แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็กินผักเยอะขนาดนี้ไม่หมด
07:37ارüneกับฉัน
07:39กลับเป็นคุณ
07:403 ครั้ง 5 หนจอมแตก
07:42스�immersเป็นคนรักเล็กๆของคุณหรือเปล่า5 ๆ เลว3
07:46ถึงตาคุณจอมแตก
07:48วันนี้ฉันบอกคุณคุณจะจอมแต่อีก
07:50ต้ารวมคุณไปจัดการด้วย
07:53ฉันอยากรู้ว่าคุณจะจัดการเป็นอย่างไร
07:55พระทานกรรมการน์ไม่คิดฝนเลย
07:56จะมีหน้าครียนกล้าตกหน้าเขาต่อหน้าคุณใน
07:58แจ้งตำรุษ แต่หัวหน้าฝ่ายวินในข้างๆกลับดึงเขาไว้
08:01แนะนำให้เขาอย่าใช้อารมณ์เด็ดขาด
08:03เธอเป็นลูกสาวในผลเสียงจริง
08:05พระทานกรรมการได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
08:07เขาเจ้าเมื่อหลายวันก่อนเขาเพื่อโปรเจ็กต์หนึ่ง
08:09ไปส่งของควันที่บ้านกระกูลเจียงด้วยตัวเอง
08:11เธอไม่รู้จึงจริงว่าเป็นคุณ
08:14ท่าฉันรู้ว่าเป็นคุณ
08:16ให้ฉันกล้า
08:41สวัสดี
