00:00ชายแก่วัย 70 ปีต้องขับรถทุกปี เป็นระยะทาง 2,000 กิโลเมตร
00:03ไปในชนบทเพื่อกลับหัวให้กับหัวหน้าหมูเก่า
00:05หัวหน้าหมูเก่าข้าพระเจ้ามาดูท่านอีกแล้ว
00:08หลานชายไม่เคยเห็นคุณปูตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน
00:11กำลังจะถามว่าเขาไปกลับใคร
00:13แต่พอได้เห็นเสร็จทีแห่งตรงปากกิน
00:15เข้าไปในสารเจ้าด้วย
00:16คุณผู้จัดการโมเรศคุณยังอยู่ที่นี่เหรอ
00:18ฉันหลอกลวงเพื่อนเก่าคุณหลัด
00:21ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้
00:22ฉันยังนีไม่กี่วันนั้น
00:24และเสร็จทีพอเข้าหอสบ
00:25กลับร้องให้แสนใส่กว่าแม่ทับเก่าเสียอีก
00:27พี่สาวครั้งที่ 3 พี่สาว
00:31ตามมาด้วยกศัตรใต้และกศัตรปากกิน
00:34ก็ประกดตัว
00:35คนนุมรู้สึกประหลา toda
00:36ไม่นึกว่าสารเจ้าตรกูลลั่งเลือกๆนี้
00:38จะสามารถดึงดูดใหญ่ลับทิซ่อนตัวมากมายขนาดนี้
00:41ก่อนออกจากสารเจ้า
00:42คุณปูดสั่งเสียเข้าไว้
00:43ต้องหาทางทุกวิธีทาง
00:45หาลุกร้านของหัวหน้ามูเก่า
00:46ไม่น whicheverตายไม่หลับตา
00:48หลานใช้袑ดูกว่า hélas
00:49เขาได้สั่งลุกน้องไปหาแล้ว
00:50ขอให้คุณปุอย่าพูดเรื่องผิดปีนี้
00:52แม่ทับเก่่ากลับทอนหายใจ
00:54ร่างกายของตัวเองคง Once iantes ๆ ไม่ไหวอีกนานแล้ว
00:56สมัยนั้นหัวหน้าหมู่เก่าเสียสะลัด เพื่อช่วยเขาไม่ใช่หรือ
00:59ตอนนี้ ปล้ายวิญญาณกลับถูกวางไว้ในสารเจ้าที่สมขนาดนี้
01:02ในหอเจ็achได้ว่าลูกหลานของเขา
01:03ไม่ได้มีชีวิตอันร่ำรวย
01:05เขาแค่หวังว่าจะช่วยให้ได้บ้างในชีวิตที่เหลืออยู่
01:08แต่ไม่รู้ว่าขณะนี้
01:09หลานสาวคนเดียวของหัวหน้าหมูเก่า
01:11กำลังประจันหน้าลิงใจสองผองในโรงอาหารของโรงเรียน
01:13เท่าเจ้าเขาเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยาวัย
01:15เพื่องพาการช่วยเหลือของชาวบ้านจึงจบมัทยมได้
01:18ลั้งจากนั้น เพราะเกรดดีเด็ด ได้รับการคัดเลือก เข้ารงเรียน มัทยองของคุณนาง
01:22แม้ว่ารงเรียนจะยกเว้นค่าเราเรียน แต่ข้าอาหารแพงลิด biliyorระอาหาร
01:26ยังคงทําให้เขาต้อง υ коกร้าวพอ เติ่มท้าให้หิน
01:29เขาต้องรอจนคนอื่นกินเสร็จหมด ถึงจะมาขอเสร็จอาหารที่เหลือขายม่่า Nah.
01:33และป้ารวงอาหารมับใจจัยดีเก็บข้าวไว้ให้เขาเสมอ
01:36แต่วันนี้ พ Moleศาวคนหนึ่งมาย้างซื้อก่อนเขา
01:39ซื้อเศษอาหารที่เหลือหมดเลย
01:40เพื่อนคุณคนเดียวกินหมดได้เหลือ
01:42กินไม่หมดก็เอาไปป้อนหน้ายก็ไม่ให้พวกเขา
01:45คุณฉัณป้าไม่เป็นไร
01:47เพื่อนอยากกินก็ให้เพื่อน
01:48มันล่ะหา paintsอIB NAMME
01:50ถ้าคุณไม่ละออกเองจากโรงเรียง,
01:52ก็ให้ฉันลูกบ่อนข้าว
01:54เท่าเจ้าเด็กผู้หญิง
01:55เพราะเกรดดีกัน่อย
01:56ทําให้โดนเด็กเกรดๆ ลายผลเกลี่ยonce
01:58และเธอที่ไม่มีอยากทีน้อง
01:59ไม่กล้าต่อสู้กับคนพวกนั้นเลย
02:01เสร็จอาหารraineถูกแย้งซื้อหมด
02:03เด็กผู้หญิงก็แค่ตักข้าว 1 ช know กับ น้ำทุite 1 ช
02:06ถือไปนั่ง กินอย่างอนเดียบเงียบที่มุ่ม
02:07และเธอเพิ่งกิน ไป 2 คำ
02:09คนแบบหน้ากลุ่ม 1 มาล้้อมตก
02:10เขาตกใจอ้าเพื่อน
02:12คุณไม่ต้องกลุ่ว
02:13เราไม่มีเจ็ดนาร้าย
02:14เรา แค่อยากสัมภาสคุณหน่อย
02:16เขาเจ้ากลุ่มคนนี้ คือนักก่าวที่โรงเรียนเชินมาประชสังพ Dialog
02:19เมื่อที่ผู้บริหารโรงเรียนกำลังอุโวดมากเรื่องอาหาร
02:22มากระฐานอาหารระดับ 5 ดาวของโรงอาหาร
02:24ไม่นึกว่ากล้องสดจะไปบันทึกเด็กผู้หญิงที่มีแค่ข้าวขาว
02:27กับน้ำสุดสายพอดี
02:29ทุกคนถามเธอว่าทำไมกินแค่ข้าวไม่กินผัก
02:31เด็กผู้หญิงคิดว่าตัวเองทำผิดกดอะไร
02:33ตกใจมากทันทีขอโทษ
02:35ฉันไม่รู้ว่าข้าวทำผิด ฉันไม่กินแล้ว ฉันไม่กินแล้ว นักข่าวรีบอธิบาย
02:39ไม่ได้จัดตำนิดเขา แค่สงสัยว่าทำไมสั่งแค้ข้าวไม่สั่งผัก
02:42หรือว่าผักในโรงอาหารไม่ถูกปาก เพราะมีแค้ข้าวที่เป็นแป้ง
02:46เลือกินแค้ข้าว อะไรนะ
02:49หรือว่าข้าวไม่ฟรี ขอโทษฉันไม่รู้
02:52ฉันคิดเสมอว่าข้าวของโรงเรียนฟรี ฉันจ่ายเงินได้
02:55เด็กผู้หญิงดึงเงินทอนกำมือจากระเป๋า
02:58พระทานกรรมการรรมเรียนเห็นเช่นนั้นก็บอกว่า
03:01ไม่ใช่ให้เขาจ่ายข้าข้าว แต่ถ้าเขาขาดเงินจริงๆ
03:03ทำไมไม่สมัคร เงินช่วยเหลือนักเรียนยากจนของโรงเรียน
03:06ไม่เอาฉันไม่เอาเงินช่วยเหลือ
03:08ฉันไม่กล้ากับหว่ gewoona กับเลกขานุกการ
03:10ฉันไม่เอาแล้ว
03:11ประทางกรรมการได้ยินคำนี้ก็กโกรดจนหน้าแดง
03:13เงินช่วยเหลือของโรงเรียนเป็นเขาสนับสนุ่นเอง
03:16ไม่นึกว่าจะมีคนเอาไปทำ свاشนั่นเอง
03:18หว่ pastry i n i look
03:26ดูคุ้นตามาก
03:27ได้รับความยินยอมจากเด็กผู้หญิงแล้ว
03:29เขาก็หยิบมาดูอย่างละเอียด
03:30และประทานกรรมการที่มาจากกองทัพ
03:32เห็นทันทีว่านี่คือเหลี่ยญกิตย์ชัดหนึ่ง
03:34เขาถามเด็กผู้หญิงทันทีว่าเอามาจากไหน
03:36หนี่ของปูชันน์คนเก่งกаго
03:38thousands of years
03:39เนื้อและลอกลายของเหลี่ยนนี้
03:41เป็นรุ่นเก่าจาก 50 ปีที่แล้ว
03:42เห็นได้ว่าเด็กผู้หญิงเป็นลุกหลาน
03:44ของผู้มีความดีความชอบ
03:45และในเวลาเดียวกัน
03:47หลานใช้แม่ทัพที่กำลังดูการถ่ายท่อสด ก็แจ้งเรื่องนี้ให้คุณปูซ่า แม่ทัพเก่าได้ยิน เรียนกิตยศชั้นหนึ่ง รีบยังมือถือมาดูอย่างแล้วอีก หัวหน้าหมู่เก่าปู
03:56อะไร?
03:57ฉันกลับสวันฟ้าดิน เอารถมาเร็วฉัน ต้องไปเสียงซิตี้
04:01ฉันต้องเจ็ดผู้หญิงคนนี้ทันที ในโรงอาหาร พระทานกรรมการดักหัวหน้าฝ่ายวินัยไม่เป็นคน ทำเรื่องดูแลลูกหลานทีระชนให้แย่ขนาดนี้ ผู้จบก็คืนเรียนให้เด็ดผู้หญิง และพาทุกคนโค้งคำนับเธอลึกๆ ปกต้องบ้านเมืองคือหน้าที่ที่คนในช่าทุกคนควรทำ คุณไม่ต้องสุภาพ พูดดีฉันเชื่อ
04:18ถ้าคุณปูและพ่อแม่ของคุณได้ยินคำนี้ ก็ต้องภูมิใจในตัวคุณแน่นอน นักขาเป็นความหมายดี แต่ไม่นึกว่าเด็กผู้หญิงจะเศร้าใจมากขึ้น เมื่อได้ยินคำนี้เท่าจ้า 10 ปีที่แล้ว เชียงเฉิงเกิดทันดินไว้ใหญ่ แม่ของเขาสมัครใจขอไปช่วยใครที่บัติ แต่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้เขาอายุย
04:48ฉันต้องเอาให้เด็กผู้หญิงเร็ว และในเวลาเดียวกัน ยังมีคนหนึ่งแ 선คนดูการและถ่าท่อสดนี้ในเวลาเดียวกัน เนสเตอร์ได้ยินเรื่องราวของเด็กผู้หญิงปกปิด เบิดเผย ต่างก็สมัครเปิดช่องทางบcida finally
04:59มากน้อยก็ต้องแสดงความจริงใจต่อร์ลุกราณทีรชน
05:02แต่มีคนรักเธอก็มีคนเกวิตเธอ และคนที่เกวิตเธอมากท Champions
05:25ไม่ได้ล musical at 11 % ประทารณ์กำการก็รู้สึกถิดปกติดด้วยเกรลดแบบเขา
05:28แม้จะไปที่ส่อพธิเศรษก็ไม่น่าจนขณะ graduation
05:30หรือเด็กผู้หญิงคนนี้กรอกจริง ๆ
05:32เด็กผู้หญิงถูกเขาบằngคับจนไม่มีทาง ต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
05:35compart �onin 그러니까 es James
05:37เพื่อว่า Bueno, I hacer a edition of theitation for the company
05:39ชันท่านร้าน อาธานแล้ว diz
05:41balancing having reviewed pricing slow
05:42ฉันไปหาเขาเอากลับทุกเขาติอีก
05:45เพื่อน
05:46พวกเขาดีๆ
05:47ทำไมต้องหักค่าแรงฉัน
06:11การทันทีให้สอบส่วนระกูลเจียงอย่างเข้มงวด
06:13และเศษธิสังการไม่ว่าจะเสียอะไรก็ตาม
06:15ให้ทำลายกลุ่มบริษัทระกูลเจียง
06:17ที่ใช้ฉันในสวันเจียงที่ฉันหาเจอ
06:19ให้เขาเลือดชดเลือดตายชดตา
06:21ถ้าคุณบอกว่าฉันเจียงเฉียงเฉียง
06:23ถามให้คุณไม่มีข้าวกิน
06:25인이อตCS ม.จะต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้
06:26ชด เชิ่ดี ๆатеra เล็กเขียว
06:27ในมาหาวิทยาลายเป który ชิ้น
06:30โพ้นเงินดี ๆ
06:31ดูแล้วพอเขากินข้าว 3 วัน
06:33เด็กผู้หญิงทั้งตกใจทั้งตรقط
06:34เขาบอกว่า จริงๆ กินแค่ข้าก็อิ่มแล้ว
06:37แต่เชียง ๆ กลับบอกว่า
06:38วันนี้ไม่กินหมดก็ไม่ให้เดิน
06:40ประทานกรรมการ มอง
06:41ไม่ได้ที่นักเรียนหญิงคน 1 เดื้อโสขนาดนี้
06:43ก็จักเตือน 2-3 คำ
06:44ไม่นึกว่าเจียง เจียง จะบอกให้เขาปากเลย
06:46เซียวสู้คุณไม่อยากทำเรื่องยัด
06:49ก็นิ่งๆ กिนผักเหล่านี้ให้ฉันหมด
06:51ไม่งั้น อย่าโทษฉันใจร้าย
06:53คุณอย่าลืม
06:54สารเจ้าที่ล็อกประตูเป็นค้อนของบ้านฉัน
06:56คุณก็ไม่อยาก
06:58เรามาลองกันดูสิไม่เอาชันกิน
07:01ฉันกินที่นี่ขออยากร LISA
07:04ฉันขอบคุณความใจดีแต่ฉันหิวจริง ๆ
07:06ฉันกินข้าวฉันอยากกินข้าวมาก
07:09เพื่อปบต้องศาลเจ้าตกูล значит เด็กผู้หญิง
07:11ผ Grean Hïp ขนมปังยัดใส่ป่า
07:13แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน
07:15ก็กินผ dalเยอะขนาดนี้ไม่หมด
07:16น้องสาวชั้นเหลือแค่ความโน้มเหลือ ไม่รู้แล้ว ไม่ได้ปวดภวร
07:26พgersคุณกลี่นนี้คุณกินต่อไม่ได้แล้ว ไม่ใช่ชั้นไม่ได้
07:30ประทางกรรมการ Ghosts
07:31สั่งให้เกียง เฉียง ๆ เพยเอалыกระคอนทันที
07:34ทำแบบนี้ต่อไปจะมีคนตาย
07:36เขาตายไม่ตายเก็ียวอะไรกับชั้น
07:39กลับเป็นคุณ 3 ครoutine 5 หนๆ
07:41เขาเป็นคนรัก итоге ๆ ของคุณหรือเปล่า 5-5 เรียว 3
07:44ถึงต้าคุณจ้อมแตะ
07:45วันนี้ฉันบอกคุณ คุณจะจ้อมแต่อีก
07:47ป้ารวมคุณไปจัดการด้วย
07:50ฉันยังอยากรู้ว่า คุณก็จัดการฉันยังไง
07:53Pгля่ epsilon 75 12 รากรรมการไม่คิดฝั่นเลย
07:55จะมีนักเรียนกล้าตกหน้าเค้าต่อหน้าคนไหน
07:58รียกคว้า ทรศัพท์จะแจ้งตําร 빠� proved
08:11ถ้าเสียโปรเจ็ตนั้น รุมเบอร์ิสัตว์ของเค้าจะถ่าทุนอย่างน้อย 1,000 ล้าน Styles.
08:16ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นคุณ
08:18ถ้าฉันรู้ว่าเป็นคุณ ให้ฉันกล่า 100 ตัว
08:21ฉันก็ไม่กลาดจอ Happy แต่ท่าน
08:23นับว่าคุณรู้ดี
08:24และขนาดนี้ฉันสู้กินจนเกือบอาจียรแล้ว
08:27ฉันแต่งงานแล้วจริงๆ
08:28เสียหงเสียลวิช่วยให้นักเรียนเกี่ยงกินผักหน่อย
Comments