00:00Adıyaman'ın depremine gitti. Bir ay sonra geldi. Elleri, tırnakları bozmordu. Onu biraz dinleniyorum.
00:07İki gün, üç gün durdu. Tekrar gitti. Durmuyordu yani. Evde durmuyordu. Bir tane motor aldı. Motoru sattırdık.
00:15Zorla araba aldırdık. Durduramıyorduk yani evde. Akıttaki abileri nereye çağırır? Soruya koşturuyordu.
00:22Bu orman yangınında da size haber vermeden mi gitmişti?
00:24Tabii. Öyle bir şey yok. Basar sahnesinde gider. Çünkü bize haber verirse dakika kaybediyor.
00:30Bastı gitti. Ulaşmaya çalıştık. Ulaşamadık. Arkadaşlarım duydu. Ters rüzgarda yangının ortasında kalmış.
00:38Pazar akşamı gördüm. Ne söyledi size son görüşmesinde?
00:42Valla eve geldi. Kendisi zaten endüstri mühendisi. Evdeki bir takım parçalar aldı.
00:49Yani bu yangınla ilgili veya yangınla ilgili zaten sona çıktı. Hiçbir şey söylemedi.
00:53Ama ben biliyordum ki o her dakika durmuyor. Her dakika bir yerlere koşturuyordu.
00:57Zaten Türk Hava Kurumu da gönüllüsüydü. Paraşüt eğitmeniydi. Ondan sonra yine çocuklar için yapma uçaklarından yapıyordu okullardan.
01:07Endüstri mühendisi üzerine bir ofisi açtı. Hatta ofisi yeni açtı. Yeni açtığı halde 20 günlük Akut'un eğitimine katıldı.
01:17Dedim oğlum yani bu dikkat sonuçta yürümesi lazım. Baba ben bunu bir şekilde yürürüm diyor. Akut'un eğitimi daha önemli dedi. Gitti Bursa'da. 20 gün eğitim aldı.
01:27Tamamen uçaklarla, tamamen doğayla, tamamen ormanla, motosikletle uğraşan bir çocuk. Gerçekten ciddi anında gurur veriyor bana.
01:35Ben dün akşam kızımla konuştum. Baba dedi, niye ağlıyorsun dedi. Abim dedi cennete gitti. Bak dedi kuşları kurtardı, ağaçları kurtardı.
01:47Adıyaman'daki depreme gitti. Niye ağlıyorsun ki dedi. Yani 16 yaşındaki kızım benden metanetli. Ama biz duramıyoruz işte.
Yorumlar