Son Uyarı

(Verse 1)
Gökyüzü küstü demem artık — o ***kapkara!***
Nefes almıyorum, bu şehir değil, bir cehennem haritası bana
Gök gürlemiyor, sistem bağırıyor: “Devam et yakmaya!”
Okyanus iç çekiyor, kıyıysa mezar taşına bakıyor sabaha

Buzullar "yardım" diye bağırıyor
Sen hâlâ klima açıp belgesel izliyorsun
Orman yanıyor, tweet atıyorsun
Plastik pipetle dünya mı kurtulacak sanıyorsun?

---

(Hook)
Bu son uyarı, kırıldı sabır
Doğa izlemiyor, seni yazıyor sabıkalı bir yaratık gibi
Bu son uyarı, kırıldı nabız
Gezegen kükrüyor, sırada senin evin var — duydun mu bizi?

---

(Verse 2)
Toprak: “Artık sana süt veremem” diyor
Sen hâlâ alışveriş sepetine ‘organik’ ekliyorsun
Yarattığın şehir: ruhsuz, nefessiz
Doğa kaçıyor senden — o bile terk ediyor geçmişi

Deniz köpürmüyor, deliriyor
Balıklar değil, biz boğuluyoruz yavaş yavaş
Yağmur dua değil artık — ceza gibi
İklim kırılmış, sen hâlâ hesap yapıyorsun maaşla

---

(Bridge – Sert Akış)
Bu dünya senin değil, ipotekli!
Kirlet, boz, görmezden gel — ama artık izleniyorsun mikroskobik
Her “görmedim” dediğinde bir dalga yıkıyor
Ve sen hâlâ influencer'ların sıcaklığında donuyorsun

---

(Outro – Yavaş ama Tok)
İsyan değil bu, rap değil bu
Bu bir dosya kaydı: insanın son satırı
Belki uyanırsın diye
Beat’le değil — doğayla yazdım bu satırı...