- 8 months ago
Category
📚
LearningTranscript
00:00การละครั้งหนึ่งไม่นานนัก
00:05มีเด็กชายคนหนึ่ง เขาเป็นคนใจร้อน ไม่ชอบการรอคอย
00:10ทำอะไรก็อยากจะเห็นผลลับอย่างทันใจ
00:13จึงมักลงมือทำสิ่งต่างๆ ด้วยความเร่งรีบ วางให้ทุกอย่างสำเร็จโดยเร็ว
00:22วันนึง แม่ของเขาทำประท้องโก แล้วมีแป้งเหลือ
00:26เขาจึงอยากจะลองทอดประท้องโก จากแป้งที่เหลือไว้
00:32เขายืนอยู่หน้ากระทะ ถือตะลิวในมือ มองน้ำมันที่กำลังเดือดพล่าน
00:38แม่ของเขาเดินเข้ามาเห็นเขา จึงได้ถามว่า เจ้ากำลังจะทำอะไรอย่างนั้นหรือ
00:45ค้าเห็นท่านแม่ทำแป้งเหลือไว้ ค้าก็เลยลองเอามาทอดประท้องโก ดู
00:50แม่ของเขาได้ฟังดังนั้น จึงได้เตือนว่า เจ้าตั้งไฟแรงขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ
00:56ปาท้องโกต้องทอดด้วยไฟปานกลาง แต่เมื่อเด็กชายได้ฟังกลับไม่ได้ใส่ใจ
01:02เฮ้ ท่านแม่นี่มีฉลาดเอาเสียนเลย ใช้ไฟอ่อนมันก็สุขช้าสิ ไฟแรงๆนี่แหละจะได้สุขเร็วทันใจ
01:10แต่ว่าเมื่อเด็กชายทอดปาทองโก่ไปได้เพียงไม่นานก็ได้กินไม่ช่วยออกมาจากระเทะ
01:16เขารีบตักปาทองโก่ขึ้นมาทันที แต่ว่าปาทองโก่ก็ดำไม่เกลียมจนกินไม่ได้เสียแล้ว
01:23วาหuestasได้จึงมิเป็นอย่างที่คิดไว้เลยนะ
01:26เขา jąพิมพั rereล์อย่างงุดนิดแม่ของเด็กชายเดินกลับมาเห็น
01:30มองดูแล้วก็เอิยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
01:33นั่นอย่างไรเจ้าคงใจร้อนอยากให้มันส profitability ๆ
01:37แต่ปาท้องโก้ต้องใช้ไฟปรั martyrdom หมี่เช่นนั้นจะมีอร่อย
01:42เอาอย่างนี้หากเจ้าอยากทอดปาท้องโก้เป็น แม่จะสอนให้เอาไหม
01:46เด็กชายทอนหายใจแล้วก็ตอบกลับไปว่า
01:49ทั้งเธอ ค้ามิสนใจแล้ว
01:51วันต่อมาที่โรงเรียน
01:56เด็กชายเรียนหนังสือ
01:58ครูของเขาได้สอนว่า
02:00หากอยากเรียนให้เก่ง
02:01พวกเจ้าต้องหมั่นทบทวนบทเรียนทุกๆวัน
02:04อย่ารอจนใกล้สอบแล้วค่อยอ่านรวดเดียวนะ
02:07เด็กชายได้ฟังก็สายหน้าและคิดในใจว่า
02:11เฮ้าร์ ครูนี่มิฉลาดเอาเสื้นเลย
02:13จะทำแบบนั้นไปทำไม
02:15อ่านรวดเดียวตอนใกล้สอบเลยที่เดียวดีกว่า
02:18ประหยัดเวลาก่วยับ
02:21แล้ Spot ติดต sponsors Jaime ตัด beverage ชายก็พยายามอ่านหนังสือทั้งคืน
02:26หวังว่าจะจักทุกอย่างได้ในเวลาอันสร้าง
02:30แต่เมื่อนถึงวันสอบ เขากลับ Yinล ๆ ต์ทาง Niclyn ต์นั้น
02:33เพราะจำไม่ได้และไม่เข้าใจ
02:36ทำให้ผลสอบออกมาแย่กว่าที่คาดหวัง
02:40ว่าเหตุได้ข้าแนนถึงแย่แบบนี้
02:43ทั้งที่คืนก่อนสอบ ข้าอุตสาห์อดหลับอดนอน
02:46อ่านตำราทั้งคืนทะแท้
02:48ครูได้ยินก็สายหน้าและกล่าวว่า
02:51นั่นอย่างไรก็เพราะเจ้าเอาแต่เร่งอ่านตอนใกล้สอบที่เดียวนะซี่
02:55ถึงเป็นแบบนี้
02:57ความรู้น่ะ ต้องค่อยๆ สะสมทีละน้อย
03:00จึงจะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง และจดจำได้อย่างยาวนาน
03:04เด็กชายได้ฟังก็ยักไหล แล้วพูดว่า
03:07การเรียนนี้มันยากเกินไป ค่ามิสนใจแล้ว
03:11ไอ้หนุ่มป่าท่องโก
03:30หลายปีผ่านไป เด็กชายก็เติดโตขึ้นเป็นชายหนุ่ม
03:38เขายังคงเป็นคนที่ไม่ประสกความสำเร็จ
03:42ทำอะไรก็มักล้มเหลวอยู่เป็นประจำเช่นเดิม
03:45เพราะเขาเอาแต่อยากจะรวยเร็วๆ
03:49งานอะไรที่รำบาก และต้องใช้เวลาก็ไม่อยากจะทำ
03:53เอาแต่มุ่งหาเส้นทางลัดสู่ความสำเร็จ
03:56วันนึง ลุ่งของชายหนุ่ม ซึ่งไปตั้งรบราก
04:03ค้าขายในเมืองใหญ่จำร่อมรวย ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิด
04:07ชายนุ่มจึงรีบเข้าไปถามโดยความสนใจ
04:12โอ้โฮ ท่านลุ่ง ไม่ได้เจอท่านมีกลีปี
04:16เห็นได้เดี๋ยวนี้ ท่านจริงดูร่ำรวยขนาดนี้
04:18ลุ่มของเขาได้ฟังก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า
04:21โอ้ เพราะข่าไปข้าคื้อยในเมืองน่ะ precisely
04:24เมืองใหญ่โอกาสมันก็ยอมดีกว่าในมูанизบ้านเล็กๆ อย่างนี้
04:27ชายหนุ่มได้ฟังก็ตาลุกวาว และอยากจะไปทำมาหากินในเมืองใหญ่บ้าง
04:32แล้วหากค่าไปทำมาหากินในเมืองแบบนั้นบ้าง จะมีโอกาสร่ำรวยเหมือนอย่างขั้นหรือไม่
04:37ก็ต้องมีโอกาสแน่นอน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจังไง หรือใครๆก็สำเร็จได้รอกนะ
04:42ต้องขยันและอดทนมากๆด้วย
04:44ชายนุ่มจึงตัดสินใจ ย้ายไปทำมาหากิมในเมืองใหญ่ ตามอย่างลุ่งของเขา
04:59เขาได้หยิบยืมเงินจากลุ่ง มาลงทุนเปิดร้านไขของเร็กๆข้างทาง
05:07เร็กเข้ามา เร็กเข้ามา ของดีๆราคาถูกจ้า
05:14แจ้กันนี่ไบราเท่าไหร่หรือพอกฆ้า ไบราหตำลึง มีแพงเลย
05:24ในช่วงแรกกิจการก็ไปได้สวย ขายดี
05:32แต่ไม่นานชายนุ่มก็เริ่มใจร้อนขึ้นมาอีกครั้ง
05:36เอ้อ ขายดีมันก็ขายดีอยู่รอก แต่กำไรเท่านี้เมื่อไรจะร่ำรวย
05:41เมื่อไรจะร่ำรวย เมื่อไรถึงจะได้มีบ้านเมียรถเหมือนคนอื่นเขาเสียที
05:45ชายนุ่มครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็คิดขึ้นว่า
05:49อืม ข้าคิดออกแล้ว
05:51และแล้วเขาจึงตัดสินใจขึ้นราคาสินค้า
05:55เพื่อหวังทำกำไรมากขึ้น
05:58เจ้ากันนี่เท่าไรหรือพอค่ะ ก็สิบตำลึง
06:01โอ้โห เห็ดได้มันจึงแพ้งเช่นนี้
06:03ขาดจำได้หว่ายเคยมาซื้อถีนนี่ ราคาถูกกวานี้นี่นะ
06:07เออ ก็เดี๋ยวนี้ขอมันขึ้นราคานะ
06:14ชายนุ่มครัดหวังว่า เมื่อกำไรเพิ่มขึ้น
06:17จะทำให้รายได้เพิ่มขึ้น
06:19แต่กลับกลายเป็นว่ารู่ค้าต่างภากันหายหมด
06:22สินค้าขายไม่ออก
06:29นี่ ขาเช่าที่คล้างไว้เมื่อไรจะจร้าย
06:32เออ ค้ายังมีมีเลย
06:34ช่วงนี้ค้าขายไม่ค่อยดี
06:35ขอติดว่าอีกสักเดือนได้ไหมท่าน
06:37มีได้มีได้ หากมีมีเงินก็ต่องแย่ออกไป
06:40ทำเลยดีๆแบบนี้
06:41มีคนเข่าคิ้วจองมา impartial e-tehan
06:44นี่ข้ามาเก็บข้าสินค้าที่เจ้าติดข้างไว้
06:49ในที่สุดกิจการของชายหนุ่มก็ต้องพังลง
06:54เขาจึงเดินทางไปขอยืมเงินจากลุ่งของเขามาตั้งต้นใหม่อีกครั้ง
07:01ท่านลุ่ง ข้าอยากจะขอยืมเงินท่านอีกสักข้อนหนึ่งไปตั้งต้นใหม่อีกครั้ง
07:06ลุ่งของชายหนุ่มมองดูหน้าของเขาแล้วก็เอ่ยว่า
07:10เจ้าไม่ได้มาเพื่อจะขอเงินทุaçõesไปต่างต่ wieluไม้รอ อลค
07:14เจ้าแค่กำลังมองหาทางลั๊ตต่างหาก เจ้ารู้ไหมสม้ยที่ขามาหา PHPที่หนี theater Finnish ไม่ ไม่
07:19ค่ามีมีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว อาสไซค่อยๆทํางานเก็บเงิน ก็ยังสั่งเนื้อสั่งตัวขึ้นมาได้
07:25ได้ ขึ้นทำอย่างนั้นก็เสียเวลาแย่นอสี เจ้ารีบร้อนเกินไป
07:29ความสำเร็จต้องใช้เวลาเขียวกร้ำ มีช่วงเวลาที่เหมาะสมของมัน
07:34รีบร้อนไปก็ไม่ใช่ดี เสียเวลาไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องศูนย์เปล่า
07:39เหตุได้จะรีบร้อนมีได้ หากท่านไม่อยากให้ยิมเงิน ก็ไม่ต้องหาข้ออ้างมาพูดรอก
07:44ครอค คอยดู ค่าจะร่ำรวยอย่างเร็วไว้ให้ท่านได้ดู
07:48ชายหนุ่มพิходитวัง และเดินจากไปอย่างหัวเซี้ย
07:52ขณะนั้น เขาได้เดินผ่านร้ามขายหує
07:56ว้อยครับหыв ผุ่งนี่รวย ผุ่งนี่ร Ing
08:00ชายหนุ่มได้ยินก็เกิดความสนใจจึงได้เดินเข้าไปถาม
08:04พี่ชาย หวยคืออะไรอย่างนั้นหรือ หวยก็คือการเสียงโชบไง
08:08ยิ่ง หากเจาซื้อใบหวยไปแล้ว หวยออกตรงกับที่เจาซื้อไว้
08:12เจาก็จะได้เงินรางวันหมื่นเท่าเฉียวนะ
08:14ชายหนุ่มได้ฟังดesyนั้น ก็ตาลุกวาว
08:17เขาจึงคิดขึ้นมาว่า
08:19อืม...นี่แหละหนทางที่จะร่ endingรวยอย่างเร็วไหว
08:22เมื่อคิดได้ดังตั้น
08:24เขาจึงเอา เงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่
08:26ไปซื้อหวยชุดใหญ่จนหมด
08:38เรียงเบอร์ครับ เรียงเบอร์
08:44ชายหนุ่มตรวจหวยก็ปรากฏว่า
08:49บางเอินเขาโชคดีถูกหวยรางวันใหญ่ขึ้นมาจริงๆ
08:54ทำให้เขากลายเป็นเสร็จทีในชั่วข้ามคืน
09:01นี่อย่างไรเห็นไหมล่ะ เห็นได้คนเราจะร่ำรวยแบบเร็วไวมีได้
09:06ชาย่างงงที่ใจอย่างสุดขีด
09:09เขาใช้เงินรางวันที่ได้มา อย่างสุรุยสุร่าย
09:25ซื้อหาสิ่งที่อยากได้ relevance
09:27เห็นไหมล่ะท่านลุ่ง บัดนี้ค่าร่ำรวยแล้ว
09:30ไม่เห็นจำเป็นต้องรอนานอย่างที่ท่านว่าไว้เลย
09:33เอ้า มีเงินที่ค่าเคยติดครั้งท่านไว้
09:35ข้าใจคืนให้ครอบหมดเลย
09:38อือมมotta primit
09:39ดีใจด้วยที่เจ้ารำรวย
09:41วังว่าเจ้าจะรักสาความรำรวยนี่ไว้
09:43ได้ตลอดรอดฟัง
09:44มันก็แน่นอนอยู่แล้ว
09:45ถ้ามีสรุปสินมากมายขนาดนี้
09:47และใช้อย่างไรก็ไม่มีทาง bleg
09:49รูมของเขาหันหลังเดินจากไป
09:52แต่กอนจาก ting something
09:54รูมของเขาได้เอ่ยทิ่งท้ายไว้ว่า
09:56จำไว้ jul gefragt
09:58สู่รวยนาน
10:00แล้วลุงของเขาก็เดินจากไป
10:04ชายนุ่มใช้เงินอย่างสุรุยสุร่าย
10:07เงินของเขาจึงร้อยหลอลงอย่างรวดเร็ว
10:10เขาจึงคิดว่าจะต้องหาทางที่จะเพิ่มเงินที่มีอยู่
10:14ว่าเงินที่ค่าได้มา
10:16คิดว่าเยอะจนใช้อย่างไรก็มีหมด
10:18เห็นได้มันจึงเหลือน้อยลงเร็วจังนะ
10:20มีได้การแล้ว
10:21แบบนี้ต้องหาทางทำให้เงินเพิ่มคืนมาเหมือนเดิมเสียแล้ว
10:28เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจเปิดกิจการอีกครั้ง
10:32แต่คราวนี้ เขาเปิดร้านอาหารใหญ่โต
10:35มีลูกจ้างมากมาย จกแต่งร้านอย่างรูหรา
10:38เพื่อหวังว่าจะสามารถทำเงินได้มากๆ
10:41อืม ร้านอาหารมันต้องใหญ่โตแบบนี้แหละ
10:44จะได้ขายอาหารได้แพงๆ ได้กำไรเยอะๆ
10:47แต่ว่ายิ่งกิจการใหญ่โต ปัญหาก็ใหญ่โตตามไปด้วย
10:52ทั้งปัญหาในการผดิต ปัญหาเรื่องแรงงาน และปัญหายอดขาย
10:57ชายหนุมไม่เคยมีประสบการณ์ในการบริหารกิจการที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน
11:02เมื่อเจอปัญหา จึงไม่รู้ว่าจะจัดการแก้ขายอย่างไร
11:07นี่เห็นไรอาหารที่ขาดสั่งไปจึงช้านักเล่า
11:12โอเค ข้ามาขอลาออก
11:13นายท่าน หยอดข้ายเดือนนี่เราติดโลบ
11:16ในที่สุดกิจการก็ต้องล้มเหลวลงอีกครั้ง
11:20ชายหนุ่มพยายามจะหาเงินให้กลับคืนมาโดยเร็ว
11:25เขาพยายามซื้อหวย
11:29แต่ซื้ออย่างไรก็ไม่ถูก
11:32ว้า!เหตุได้หวยมันจึงถูก ยากถูกเย็นอย่างนี้นะ
11:34แถมยังต้องเสียเวลารอวันหวยออกอีก
11:37ทําอย่างไร ถึงจะได้เงินเร็วกว่านี้นะ
11:41อยากเสียงโชกเร็วเร็ว ก็ต้องไปเข้าบ่อนแล้ว
11:45ในที่สุด ชายหนุ่มจึงตัดสินใจไปเสี่ยงโชกในบ่อน
11:51แทงเสีย แทงเสีย เสียแล้วก็มิดมาแทงค่อกว่ากัน Exile
11:55เอาแล้ว เอามือออก
11:58เปิดละน่ะ ซีเวพยายโล cercaت มือกินเรียบ
12:02ชายหนุ่มเสียพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว
12:09ในที่สุด เขาจึงต้องกลายเป็นขอทาน หาของเงินคนอื่นประทางชีวิตอยู่ข้างกองขยะ
12:19ไหนท่าน ปรดเมตตา ทำบุญทำทานคนยากคนจนด้วยถืด
12:23เจ้าขอทานขี่เกียต เห็นได้ใครจะต้องให้ทานเจ้าด้วย
12:26มือเท้าก่อครอบเมื้อนค่ะ
12:32บางเอิม ลุงของเขาซึ่งเป็นเศษธีมาเห็นเข้า
12:38ถึงได้เข้าไปเอิดถามด้วยความสงสัย
12:43ไหนท่าน ปรดเมตตา ทำบุญทำทานคนยากคนจนด้วยถืด
12:47เอ้า เห็นครั้งก่อนเจ้ายังเป็นเศษธีร่ำรวยอยู่เลย
12:50เห็นได้วันนี้ เจ้าจึงกลายมาเป็นขอทานเฉ่นนี้ได้
12:54ท่านลุงเองอย่างนั้นหรือ เออ คือว่า
12:57ชัยหนุ่มได้เล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้รุ่มของเขาฟัง รุ่มของเขาได้ฟังก็ได้เอ่ยว่า
13:04ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วอย่างไรวะ รวยเร็ว มิสู่รวยนาน ว่าแต่แล้วเหตุได้ เจ้าจึงมีไปหาสมากรับจ่างทำงาน
13:12แต่กลับมาเป็นข้อทานเฉ็นนี้ ค่าเมียรู้ว่าจะไปเป็นลูกจ้างเขาทำไม
13:16ค่าจ้างแค่นิดเดیว ทำจนตายก็มีอาจร่ำรวยได้รอก
13:20ลงของเขาด้วยฟังก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า
13:24เออ เจ่ายังคงเป็นคนใจร้อน
13:26อยากให้ความสำเร็ดมาถึงเร็วไวอยู่เช่นเดิม
13:29เอาอย่างนี้เฮ้นว่าเราเป็นหญาต expenses กัน
13:31เอาเงินนี่ไปเป็นข่ารถ แล้วกลับบ้านนอกไปต่างลักก่อน
13:35มีแรงแล้วค่อยกลับมาสู่ไหม
13:37อย่าเป็นข้อทานเลย ขอเขากิน ไม่มีทางเจริญได้รอก
13:41ลุงของชายหนุ่มมอบเงินให้จำเงินหนึ่ง แล้วเดินจากไป
13:45ชายหนุ่มรับเงินมา เขามองดูเงินก้อนนั้นอยู่นาน
13:49และแล้วก็ตัดสินใจกลับบ้านนอก ตามที่ลุงของเขาแนะนำ
14:01ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว แต่ข้าล้มเหลว มีไรร่ำรวยกลับมา
14:08มีเป็นไร บ้านคือที่พักเพิงสำหรับเจ้าเสมอ
14:12ชายหนุ่มสมสารกลับไปบ้านนอก ไปอยู่กับแม่ของเขาเหมือนเดิม
14:16เขาหมดอะไรตายอยาก และไม่มีกำลังใจที่จะทำงานทำการ เอาแต่กินแล้วก็นอนไปวันๆ
14:23วันนึงแม่ของชายหนุ่มได้ทำประท่องโกเหมือนอย่างเคย แล้วก็เอามาให้เขากิน
14:30แม่ถอดประท่องโกที่เจ้าชอบมาให้กิน ชายหนุ่มยิบประท่องโกมากินแล้วก็รู้สึกว่า
14:37อืม อร่อยจัง ท่านแม่ทำอย่างไร จึงทอดประท่องโกได้อร่อยเช่นนี้ได้ กรอบนอกนุ่มไหน
14:44แม่ของเขาได้ฟังก็ได้เอ่ยตอบว่า ก็ต้องทอดด้วยไฟที่พอดี มีแรงหรืออ่อนเกินไปนะซี่
14:52เห็นได้จริงมีทอดไฟแรงแรงเสือเลยล่ะท่านแม่ จะได้สุกเร็วเร็วได้กินไว้ไว
14:57แม่ของชายหนุ่มได้ฟังก็ยิ้มและอธิบายว่า บ้างสิ่งเราจะใจร้อนไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ต้องให้เวลาแก่มัน
15:06ทอดปาท่องโก หากใช้ไฟแรงเกินไป ข้างนอกจะร้อนเกินไป
15:11ก่อนที่ความร้อนจะแผ่เข้าไปถึงด้านในได้
15:14ทำให้ต่อให้ข้างนอกสุขจนใหม่แล้ว ข้างในก็อาจจะยังมีสุขก็ได้
15:20เมื่อชายหนุ่มได้ฟัง ก็เกิดชุกคิดขึ้นมาได้
15:23บางสิ่งต้องให้เวลาแก่มันอย่างนั้นหรือ
15:26ดูดด่างไซเลือนแผ่ขณลisso ได้พัดผ่านเข้ามา
15:32ชายมุงคิดได้ seperti jagoo
15:38ЕТ น้ําตารินแหุดออกมา
15:39ท่언แม้ ค่าน่าจะให้ท่านสอนทอตปาทองเก่าเสียตั้งแต่วันนั้น
15:43หากวันนั้นค่าเรียนรู้กันทอตปาทองเก่ากับท่านแม้จนสำเร็ต
15:47ค่าก็คงจะมีลงเดินทางผิด
15:49ต้องมีชีวิตที่ล้มเหลวมาตลอดเช่นนี้
15:52เช่นนั้น วันนี้เจ้าอยากเรียนไหมล่ะ แม่จะสอนให้
15:56ครับ
15:59วันนั้นชายหนุ่งจึงเรียนรู้การทำประท่องโก จากแม่ของเขาอย่างตั้งใจ อย่างใจเย็น อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
16:11แล้วแล้วเขาก็กลับมาตั้งใจ ที่จะสร้างเนื้อสร้างตัวอีกครั้ง
16:16ประท่องโกครับ ประท่องโก กรอบนอกนุ่มไหน
16:22พ่อคะ วันนี้ค่ารีบ ช่วยทดให้เร็วเร็วหน่อยได้ไหม
16:27ได้เย็นเย็นสิพี่ชาย โบราณว่า อยากกินของอร้อย ต้องจะเย็นเย็น
16:31อืม เช่นนั้นค่ารอหน่อยก็ได้
16:36ปัญญายุทย์จากเรื่องนี้ อย่าเอาแต่เร่งรีบให้ความสนρεตมาถึง
16:40จนแล้วเลยรากฐานที่มั่นคง
16:43การเสวงหาทางลัศ อาจทำให้ไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น
16:46แต่หากยังไม่พร้อม ยังไม่คู่ควรเพียงพอ
16:50สิ่งที่ได้มาก็อาจสูงสลายไปในระยะเวลาไม่นาน
16:54เพราะความสำเร็จนั้น ไม่ใช่เพียงการไปถึงจุดหมาย
16:57แต่คือการอยากยืนบนจุดนั้นได้อย่างมั่นคงด้วย
17:03อยากมีความคิดที่แกร่งกล้า ต้องฝึกปรือปัญญายุทย์
17:16ชูดช่วยคน ให้ได้หยุดวัน ความถุกเท่น
17:26ปลุ่งปลอบใจ ให้ลงเย็น ให้ได้เห็น ความเป็นจริง
Be the first to comment