00:00Ben Ceren Koç, 21 yaşındayım.
00:03Kayseri'den geldim. Annemle yaşıyorum, annem ve kardeşimle.
00:07Aslen Sivaslıyım.
00:09Onun haricinde Tırak Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik 3. sınıf öğrencisiyim.
00:15Normal şartlara göre 4. sınıf olmam gerekirdi ama ben bir sağlık sorunu yaşıyorum.
00:20Organ nakli bekliyorum.
00:22Geçmiş olsun.
00:22Çok teşekkür ederim. Böbrek bekliyorum.
00:24Böbrek nakli bekliyorsun.
00:25Evet, böbrek nakli bekliyorum.
00:27Şu an dializ sürecindeyim.
00:30Nakil olacaktım aslında. Nakil imkanım vardı ama ameliyat günü nakilim iptal oldu.
00:36Öyle mi? Niye?
00:37Evet.
00:38Vericim babamdı.
00:40Babam ameliyat günü vazgeçti.
00:42Şöyle, kendisiyle tanışmamız da zaten 20 yıl sonra oldu.
00:46Ben hastanede yattığım süreçte tanıştık kendisiyle.
00:48Daha önce hiç görmemiştim.
00:50Bu enteresan. Bir dakika.
00:54Peki, 20 yıl sonra babanla tanışmanın hikayesi enteresanmış. Nasıl oldu?
00:58Ben hastalığımı da çok ani öğrendim.
01:00Ben yüksek baş ağrısı, yüksek tansiyon şikayetiyle hastaneye gittim.
01:04Okul açılmadan, okuluma gitmeden en azından ilaç kontrolüyle kontrol altına alınmak için birden böbreklerimin %80'ini kaybettiğimi öğrendim.
01:13Ondan sonra hemen bir hastaneye yatış, ilaçlar, ameliyatlar böyle bir serüven başladı.
01:19O süreçte annem tek başına çok çaresiz kaldığı için birinin yardımına ihtiyacı vardı o zaman.
01:25Kendisi onunla iletişime geçmiş.
01:27O zamana kadar babanı hiç görmedin mi?
01:29Hiç görmemiştim.
01:31Neden?
01:32Görüşmüyorduk. Kendisinin başka bir ailesi var.
01:35Görüşmeyi hiçbir zaman kendisi de istememişti.
01:38Bunu bir sebep olarak mı gördü başka bir ailesinin olmasını seninle görüşmemek için?
01:41Kendisi yüksek ihtimalle öyle gördü.
01:43Ben, aklım yetene kadar zaten ben anneannem ve annemle yaşıyordum o zamanlar.
01:47Peki hiç sormadın mı annene, anneannene?
01:49Yani babamla ben merak ediyorum babamı görmek istiyorum.
01:52Küçükken elbet okulda falan hani insanlar böyle babalar gününde duygusal anlar yaşanıyordu.
01:57İnsan eksikliğini de hissediyor zaman zaman ama annem ve anneannemle mutlu olmayı öğrenmiştim.
02:02O yüzden de hiç sorgulamamıştım çünkü annem bana yetiyordu.
02:05Hiç sorgulamamıştım yani dış ses olarak sorgulamamıştım.
02:09İçimden her zaman sorgulardım ama ihtiyacını hissetmedim.
02:14Çünkü annem hiçbir zaman eksikliğini hissettirmedi.
02:17O yüzden hastaneye gelene kadar hastaneye geldikten sonra da zaten hani o an kabullenemedim ilk başta ama
02:24o hastalığın vermiş olduğu ölüm korkusu ben neye kime neye karşı kafa tutuyorum.
02:29Bu yüzden affedemeyeceğim kimse yok diye düşündüm.
02:33Kendisini de affettim.
02:35Peki bu süreç içerisinde yani ben hastayım ve gelip bu durumla ilgilenmen gerekiyor diye baban bilgilendirildi.
02:43Ve o dönem hastaneye geldi baban durumun farkına vardı.
02:47Ve siz de dediniz ki aileden birinin mutlaka dokusu uyumludur dediniz.
02:53Baban da buna razı oldu test yaptırdı ve uyumlu çıktı.
02:59Vereceğim dedi böbreğimi sonra da vazgeçti.
03:02Öyle mi hikaye bu yani?
03:04Bu olayı öğrendikten sonra yani vermeyeceğini kabullendikten sonra ben kendim için asla üzülmedim.
03:10Sordun mu peki?
03:11Sormaya fırsatım olmadı benimle iletişime geçmedi çünkü.
03:14Tamamen kesti?
03:15Evet tamamen hani kendisi annemle iletişime geçmiş benimle hani maddi manevi hiçbir şey beklemesin.
03:21Kaç yaşında baban?
03:2245 yaşlarında sanırım.
03:24Bilmiyorum yaşını dahi.
03:27Enteresan.
03:28İşte nakilim iptal olduğu zaman kendim için gerçekten üzülmedim.
03:31Annemin doku uyumu olmadı kan uyuşmazlığı oldu.
03:34O yüzden annemin çaresiz kalmasına daha çok üzüldüm.
03:37Kendim için üzülmedim yine tekrar söylüyorum.
03:41Ama her şeye rağmen hayat bence çok güzel.
03:43Bence de.
03:44En azından diyaliz gibi bir imkan var.
03:46Başka organlarda kalp, karaciğer böyle organlarda seçenek olmuyor.
03:50Belli mi olur belki başka bir seçenek çıkar.
03:52Umarım.
03:53Belki başka bir donör çıkar.
03:54Umarım.
03:55Başka birisi sana böbreğini vermek için hayata geçirir bu meseleyi.