01:34M.K.
01:42ancak
01:46Hilmi Bogdaş
01:48Şpp
01:50Yılmaz Işıl
01:52Doğkan
01:54Bu depremin hemen ertesi sabahı sanıyorum, Doktor Gökhan Bey acil servis yorumluluğumuzda o zaman, bize çok ağabeylik yaptı.
02:21Bahçe bu şekildeydi, önü arkası her yer yaralılarla doluydu.
02:26Gerçekten hastane içerisinde yatan hastaları tahliye etmiştik. Şu alan acil servis olarak kullanıldı, biz orada görevliydik.
02:34Burada tabi çok küçük bir kısmı yansımış ama kat be kat üstünde yaralı insan vardı, hastanenin dışına kaçmıştı.
02:44Burası Sahra Hastanesi, hastaneler kurunduktan sonra orada revirler kurulmuştu, orada yatan hastalar.
02:51Bunlar tabi burada müdahalesi yapılabilecek durumda olanlar, biz büyük bir çoğunluğunu o zaman çevre illeri helikopterlerle, ambulanslarla sevk etmiştik.
03:00Çünkü çok ağır durumda olanlar vardı. Bunlar bir nebze bizim Sahra'da tedavi edebileceğimiz hastalarımızdı.
03:07Yalova'da yaşadım, burada Yalova Devlet Hastanesi acil serviste hemşire olarak görevliydim o süreçte.
03:13Evdeydik 3.02'de, o günün hemen birkaç saat öncesinde Çınarcık'taydım.
03:19Ailem yaz tatili için yanıma sürpriz yaparak bana misafirliğe gelmişlerdi.
03:23Çınarcık'ta sahilde otururken annem gökyüzüne bakıp bu yıldızlar çok garip değil mi demişti, böyle toplayabiliriz gibi bir şey vardı.
03:32Eve geldik, o saatte uyumamıştık, hala oturuyorduk ve 3.02'de çok büyük bir gürültüyle beraber sallanmaya başladık.
03:40Ben hiçbir şekilde anlamadım, ne olduğunu da anlamlandıramadım.
03:44Ama benim babam da bir emekli sağlık memuru, daha önce görev yaptığı yerde deprem tecrübesi olmuş.
03:50Bunun deprem olduğunu ve bir an önce hastaneye gitmemiz gerektiğini söyledi.
03:56Sallandık, aşağıya indik ve o anda bizim apartmanımızda hastane polisi olarak çalışan İsmail abimiz vardı.
04:04Onun telsizine şöyle bir anons geldi, Yalova yerle bir oldu, sesimi duyan görev başına dedi.
04:11Ve biz hemen yola çıkıp hastaneye geldik.
04:14Hani 3.02'de olmuştu deprem, ben 3.30 gibi hastane bahçesindeydim.
04:19O kadar insan oraya ne zaman geldi, ne oldu.
04:24Yani herkes, her yerde yaralılar, çığlık atanlar, sağlık çalışanları.
04:29Biz birbirimizi görüp, sarılıp, ağlayıp hemen bir yaralıya koşturuyorduk.
04:33Çok kötüydü, çok kötüydü.
04:37Uzun süre hastane bahçesinde, Sahra Hastanesi kurulana kadar hizmet verdik.
04:43Hastane yıkılmamıştı ama tabii korkuyorduk.
04:46Sürekli artçılar da olduğu için içeri girmek istemiyordu hiç kimse.
04:50O yüzden bahçe kullanılıyordu.
04:52Biz şanslı mıydık bilmiyorum ama yazın yaşadığımız için dış bahçeyi çok rahat kullanıyorduk.
04:58Yardımcı ekipler gelene kadar, bizden görevi teslim alana kadar,
05:02biz bir hafta hiç yemeden, içmeden, uyumadan çalıştık.
05:06Sonra yurtdışı ekipleri, Türk Silahlı Kuvvetleri,
05:10o zaman sanıyorum AKUT vardı, onlar geldiler ve bizden görevi devraldılar.
05:16Sonra çevre illerden sağlıkçı arkadaşlar geldiler.
05:192002'de depremin ilk anında, şu anda İyi Sağlık Müdürlüğü'nün bulunduğu yerdeydi hastane
05:26ve acilin üstündeki çatı çökmüştü ve bizim oradaki polis abimiz rahmetli olmuştu.
05:33İlk belki de vefat edenlerden biridir.
05:35Ben hastane bahçesine girdiğimde bütün acilin onun etrafında canı raş bir şekilde
05:40onu döndürmek için uğraştığını görmüştüm.
05:43Bir de ambulansın içerisinde bir öğrenci çocuk, genç bir çocuk,
05:48eşimi tanıdı ve eşimin boynuna atlayarak,
05:51hocam bütün ailemi kaybettim diyerek ağlamıştı.
05:54O ikisini hiç unutmuyorum.
05:56Evet, Gölcük'te benim dayımlar oturuyorlardı.
06:00Ben üç kuzenimi kaybettim.
06:02İkisinin cesedini bulduk, onları defnettik ama birisi kayıp, ölüsü dirisi bulamadık.
06:08Depremden kısa bir süre sonra Eylül ayı gibi buradaki çalışanların moral motivasyonu
06:14düzelsin diye bize birer haftalık izinler vermişlerdi.
06:18Ben de acil serviste beraber çalıştığım bir doktor arkadaşım, bir hemşire arkadaşım
06:23ve eşimle beraber benim memleketime gittik.
06:26Gittiğimizde orada hayatın çok normal devam ettiğini gördük.
06:30Biz sürekli ağlamak istiyorduk ama insanlar eğleniyorlardı, düğünler oluyordu, sahillerdeydiler
06:38ve biz üçüncü gün sonunda ailemden özür dileyerek Yalova'ya geldik.
06:43Birbirimizin gözlerine bakarak, birbirimizi anladığımız yerde daha mutluyduk.
06:47Evet çok acı vardı ama birbirimizi anlayarak, birbirimize sarılarak bu süreci daha iyi atlatmıştık.
06:53Depremden sonra çadırda biz altı ay kadar hastane bahçesinde kaldık.
06:58İlk çadırımızda on iki kişi kalıyorduk biz.
07:01Hatta bahçesinde de şey yazmıştık, on iki kardeşler çadırı.
07:04Nöbete giden geliyordu sabah, sonra diğeri gidiyordu.
07:08On iki sağlık çalışanı bir arada yaşadık uzunca bir süre.
07:12Sonra çadırlar gelmeye başlayınca ayrıldık.
07:16Hiç unutmuyorum, dokuz Kasım'da ben acil de nöbetçiydim.
07:20On Kasım sabahı nöbetten çıktım ve tabii ki çok yorgundum.
07:23Çadırda uykuya geçmiştim.
07:25Saat dokuzu beş geçe sirenler çalmaya başladığında on Kasım için ben yeni bir afet olduğunu zannederek çadırdan fırlamıştım.
07:34Ve çok büyük bir korkuyla titreme nöbetine girmiştim.
07:38Yanımızda Yunanlı bir ekip vardı.
07:40Onlar bana sarılarak sakinleştirmeye çalışmışlardı.
07:44Hatta bana bir oyuncak hediye ettiler.
07:47Oyuncak hala evimde duruyor.
07:49Hala bazen hatırladığımda ona sarılıp sakinleşiyorum.
07:53Biz hastane içerisinde de çok arkadaşımızı kaybettik.
07:56Deprem şehitlerimiz çok.
07:58Hepsine Allah gani gani rahmet eylesin.
08:00Acı çoktu.
08:02Birbirimizi gördükçe ağlamamak için arkamızı dönüyorduk.
08:05Çünkü çok fazla yardıma ihtiyacı olan insan vardı.
08:08Yardımlar hızlı gelmişti aslında.
08:12Ben öyle hatırlıyorum.
08:14Ekipler çok hızlı gelmişti.
08:17Asker bize çok yardımcı olmuştu.
08:19Tıbbi malzeme.
08:20Sonra Sahra Hastanesi kurulmuştu zaten.
08:22Zordu ama bir şekilde altından kalkmayı başardık bence.
08:52İzlediğiniz için teşekkür ederim.
08:54Bir sonraki videoda görüşmek üzere.
08:56Hoşça kalın.
